บัลลังก์เสน่หา

หยางเสียสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะรู้สึกเจ็บที่ผิวหนังบริเวณหน้าอกวินาทีต่อมาจึงรับรู้ว่าภายใต้ผ้าแถบรัดอกที่นางคลายไว้หลวมๆ ตอนนอนนั้นมีสิ่งหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่

        “แมลงหรือ...”หญิงสาวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วและรีบคลายสาบเสื้อออก สิ่งมีชีวิตตัวนั้นเริ่มฝากรอยกัดที่สอง“โอ๊ย!” หยางเสียเอามืออุดปากตัวเองที่เผลอร้องออกมาเสียงดังนางหันไปมองยังแท่นบรรทมซึ่งอยู่ห่างออกไป โล่งอก... ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆบนพระที่ เจ้าแมลงตัวร้ายยังคงคลานไปมาภายใต้เสื้อนางมือน้อยรีบควานหาเจ้าตัวปัญหานั่นอย่างร้อนใจ ดูเหมือนเจ้าแมลงจะมีพิษเสียด้วยเพราะบริเวณที่ถูกกัดเริ่มออกอาการแสบคันแล้วหญิงสาวกระชับเสื้อพอสายตาปรับกับความมืดรอบด้านได้แล้วจึงรีบลุกไปยังส่วนหลังของกระโจม

        เมื่อมาถึงส่วนสรงน้ำ หยางเสียจุดตะเกียงที่วางอยู่หน้ากระจกทองเหลืองก่อนหรี่แสงให้สลัวพอมองเห็นได้สาบเสื้อถูกปลดออกพาดคาไว้ยังต้นแขนสองข้างในกระโจมนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากนางและท่านแม่ทัพแม้นางรู้ว่าพระองค์กำลังบรรทมอยู่บนพระแท่นแต่หญิงสาวก็ไม่วายหันซ้ายขวาสำรวจรอบด้านก่อนจะเปิดเสื้อออกดู

        หยางเสียคลายผ้าแถบพันหน้าอกออกวางไว้หน้ากระจกเงาเจ้าแมลงตัวร้ายไต่ขึ้นมาที่มือนาง หญิงสาวสะบัดโดยแรง จนเจ้าแมลงตัวน้อยแต่พิษสงร้ายกาจนั้นกระเด็นหายไปกับความมืด

        “น่าฟาดให้ตายเสียจริงเชียว!” หญิงสาวสบถลอดไรฟัน

        แม้องค์ชายฝานจิ้งทรงดับตะเกียงไปแล้วแต่พระองค์ยังทรงตื่นอยู่ด้วยมีเรื่องมากมายให้ทรงขบคิดและเป็นกังวลขณะที่พระดำริกำลังลอยวนอยู่ในความมืดนั้น ก็ทรงได้ยินเสียงร้องอุทานของบ่าวที่นอนร่วมกระโจมดังขึ้นครั้นเพ่งสายพระเนตรฝ่าความมืดไปจึงเห็นเงาตะคุ่มของร่างคุ้นตาลุกพรวดขึ้นนั่งยังไม่ทันจะได้ทรงร้องถามไปว่าเป็นอะไรเจ้าของเงานั้นก็หายลับไปหลังกระโจมเสียแล้ว เมื่อเวลาผ่านไปพักใหญ่ หยางเสียยังไม่กลับออกมาเสียทีทั้งยังไม่มีเสียงใดๆ ลอดมาจากห้องสรง องค์ชายฝานจิ้งจึงทรงลุกจากพระที่และเสด็จตรงไปยังห้องสรงพลางนึกสงสัยแกมห่วง

        คงมิใช่หน้ามืดเป็นลมเป็นแล้งไปแล้วหนอ ทรงนึกล้อเจ้าของร่างบางอ้อนแอ้นอย่างขันๆก่อนพระอารมณ์ขันนั้นจะหายไปที่หน้าประตูห้องสรงอย่างเฉียบพลัน

        “หยา...” สิ่งที่ตรึงพระบาทของแม่ทัพใหญ่แห่งเจิ้งถงไว้ไม่ให้ก้าวต่อไปนั้นก็คือภาพในห้องสรงซึ่งปรากฏต่อสายพระเนตรนั่นเอง

        หยางเสีย...ผู้เป็นทั้งนายทหารที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักเป็นเวลาหลายต่อหลายเดือนในค่ายและข้ารับใช้คนสนิทที่คอยปรนนิบัติพระองค์อย่างใกล้ชิดอยู่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานั้นแท้จริงแล้วภายใต้เครื่องแต่งกายหลวมโคร่งคือสตรีร่างอรชรที่ขณะนี้ยืนหันหน้าให้กระจกบานใหญ่   แสงไฟจากตะเกียงส่องให้เห็นเนินไหล่ขาวนวลตัดกับเรือนผมสีดำที่บัดนี้แผ่สยายยาวถึงช่วงเอวโดยมี  ปอยผมบางส่วนไล้เคลียอยู่บริเวณเนินอกอิ่มเปลวไฟไหวระริกทำให้แสงเงาที่ตกกระทบบนเรือนร่างนั้นดูยวนตากว่าปรกติ 

        ภาพเบื้องหน้าทำให้องค์ชายฝานจิ้งทรงลืมหายใจไปชั่วขณะและเมื่อผู้ถูกลอบมองยกมือเรียวเล็กขึ้นลูบยังรอยแดงเหนือเนินอกเบาๆพระองค์ก็ทรงรู้สึกร้อนวูบขึ้นที่พระปรางก่อนความร้อนนั้นจะแผ่ซ่านไปทั่วพระพักตร์อย่างรวดเร็วก่อให้เกิดความรู้สึกเหมือนกำลังจะประชวรเจ้าของวรกายสูงจึงตัดสินพระทัยถอยกลับในทันทีก่อนเจ้าของความลับจะทันรู้ตัว...และก่อนที่พระองค์จะทรงรู้สึกอะไรมากไปกว่านี้

        พิษจากน้ำลายของเจ้าแมลงร้ายทำให้บริเวณที่โดนกัดบวมเป็นปื้นขึ้นถึงสองรอยใกล้ๆกัน ขณะหยางเสียหยิบขี้ผึ้งซึ่งหาได้จากหีบยาในห้องสรงมาทาลงไปบนรอยบวมนั้นพลันหูนางก็แว่วได้ยินคล้ายมีความเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลังนางจึงรีบฉวยเสื้อขึ้นคลุมร่างกายอย่างรวดเร็วแต่สิ่งที่ได้พบเมื่อหันมามีเพียงแมลงตัวหนึ่งที่กำลังคลานวนอยู่บนพื้นก่อนวิ่งลี้หายลับเข้าไปในเงามืด

        “ใช่เจ้าแน่ที่กัดข้า! ยังกล้ามายั่วให้เจ็บใจคอยดูเถอะ...ถ้าข้าจับตัวได้อีกละก็ เจ้าได้กลายเป็นอาหารนกบนหอส่งข่าวแน่!” หยางเสียคาดโทษเจ้าแมลงตัวป่วนเสร็จแล้วก็จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วจึงดับตะเกียงนางก้าวออกจากห้องสรงอย่างเงียบกริบ ดวงตากลมโตของนางพยายามเพ่งมองฝ่าความมืดก่อนจะลอบถอนใจอย่างโล่งอกที่เห็นท่านแม่ทัพยังคงบรรทมสนิทอยู่บนพระแท่น เมื่อสายตาชินกับความมืดดีแล้วหยางเสียก็ยิ้มกับตัวเองที่เห็นพระองค์ทรงห่มผ้าคลุมบรรทมจนถึงพระอุระกว้างหญิงสาวค่อยๆ เอนกายลงนอนอย่างเงียบเชียบก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเช่นกัน

        สิ้นเสียงเคลื่อนไหวจากหยางเสียแล้วองค์ชายฝานจิ้งทรงลืมพระเนตรขึ้นอีกคราพระจักษุคมเหลือบดูแผ่นหลังของร่างบอบบางที่อยู่ในความมืดพระหัตถ์ใหญ่กอดกุมผ้าคลุมบรรทมให้กระชับเข้ากับพระวรกาย ขณะทรงพยายามขับไล่ความรู้สึกประหลาดนี้ออกไปจากพระทัย

        เขา...ไม่สิ ไม่ใช่เขาอีกต่อไปแล้ว

        หลายครั้งหลายหนที่ทรงวูบไหวด้วยสัมผัสแนบชิดจากร่างอรชรควรจะทรงโล่งพระทัยได้หรือไม่ที่พระองค์ไม่ได้มีพระทัยปฏิพัทธ์เอนเอียงเข้าหาเพศเดียวกันอย่างที่กริ่งเกรงในตอนแรกเป็นที่แน่ชัดแล้วว่าพระองค์ทรงมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อสตรี เพราะแม้หยางเสียปกปิดร่างกายแต่งกายปลอมตัวอย่างไรก็ยังสามารถทำให้พระองค์ทรงหวั่นไหวได้อยู่ดี

        แปดเดือนที่นางเข้ามาอยู่ในค่ายแปดเดือนที่นางต้องอยู่ร่วมกับบุรุษเพศนับพันนับหมื่นคนนับว่านางมีจิตใจมั่นคงเด็ดเดี่ยวนักที่ยอมอยู่ในค่ายทหารเพื่อรับการฝึกซึ่งหนักหนาสาหัสขณะมีชายหลายคนไม่สามารถทำได้และชิงถอดใจไปก่อนนางเสียอีก

        แต่เหตุใดกัน...เพราะเหตุใดจึงทำให้นางตัดสินใจทิ้งความสะดวกสบายซึ่งสตรีพึงมีมาใช้ชีวิตที่ยากลำบากค่ำคืนนี้พระองค์จะบรรทมได้อย่างไรในเมื่อภาพที่เห็นเมื่อครู่ยังติดพระเนตรและตรึงพระทัยเช่นนี้   พระหฤทัยของแม่ทัพใหญ่ผู้ทรงบังคับบัญชากำลังพลเรือนแสนอย่างแข็งแกร่งนั้นถูกสั่นคลอนด้วยสตรีตรงหน้าเสียแล้ว

        หยางเสีย...เมื่อเจ้าเป็นสตรีเช่นนี้ พรุ่งนี้ข้าจะทำอย่างไรกับเจ้าดี

ใกล้รุ่งวันถัดมาหยางเสียตื่นขึ้นก่อนไก่ขัน แสงอรุณกำลังจะเบิกฟ้าผ่านม่านเมฆในอีกไม่ช้าวันนี้น่าจะเป็นวันที่อากาศสดใสไม่น้อยเพราะอากาศไม่หนาวเข้ากระดูกจนสั่นแบบวันก่อนแล้วหยางเสียเหลียวมองแท่นบรรทมแล้วก็นึกแปลกใจที่เช้านี้กลับไม่เห็นท่านแม่ทัพบนพระที่ดังเช่นทุกวันหญิงสาวจึงรีบลุกไปล้างหน้าล้างตา ผลัดเปลี่ยนชุดใหม่ก่อนรีบวิ่งออกกระโจมไปนางกวาดสายตาไปโดยรอบแต่ก็ไม่เห็นแม้เงาของพระองค์อยู่ในบริเวณนั้นเมื่อถามทหารยามหน้ากระโจม เขาก็บอกเพียงว่าเสด็จออกไปตั้งแต่กลางยามอิ๋น[1]

        เสด็จตั้งแต่ฟ้ายังมืด...หรือว่ามีเหตุด่วนอะไร

        หยางเสียคิดอย่างร้อนใจจึงรีบเดินจ้ำอ้าวไปยังกระโจมของรองแม่ทัพทั้งสองแต่ทหารยามก็ตอบว่าท่านแม่ทัพไม่ได้เสด็จมาที่นี่เช่นกัน หญิงสาวยิ่งนึกแปลกใจตั้งแต่นางมาเป็นผู้ติดตามคนสนิทของท่านแม่ทัพนั้น ทรงบอกนางเสมอว่าจะทรงทำอะไรที่ไหนเพื่อนางจะได้คอยถวายการรับใช้ได้อย่างเหมาะสมแต่ครั้งนี้ทรงตื่นบรรทมก่อนนางถึงเกือบหนึ่งชั่วยาม และเสด็จไปข้างนอกโดยไม่มีใครรู้ว่าไปที่ใด

        หรือพระองค์กำลังไม่สบายพระทัยจึงทรงอยากจะใช้เวลาตามลำพังสถานการณ์บ้านเมืองในระยะหลังนี้ไม่สู้ดี ถ้าทำได้นางก็อยากจะช่วยแบ่งเบาบ้างแต่ไปๆ มาๆ แล้วดูเหมือนนางจะเป็นภาระเพิ่มให้พระองค์มากกว่า หยางเสียคิดหงอยๆก่อนเดินซึมๆ ไปพบหวังหนานที่โรงครัวเพื่อรับเครื่องเสวยกลับไปจัดเตรียมที่กระโจมไว้รอองค์ชายฝานจิ้ง 

        หลังฟ้าสางได้สักพัก ผู้ที่หยางเสียรอคอยก็เสด็จกลับมาหญิงสาวเห็นโคลนติดอยู่ที่ฉลองพระบาทก็เดาว่าท่านแม่ทัพคงเสด็จขึ้นเขาด้านหลังค่ายมาเป็นแน่นางคุกเข่าลงข้างที่ประทับและช่วยพระองค์ถอดฉลองพระบาทออก ก่อนจะลุกไปยกอ่างน้ำอุ่นมาให้ทรงชำระพระพักตร์และนำฉลองพระบาทคู่ใหม่มาผลัดเปลี่ยนคู่เก่าที่ต้องนำไปซักล้างหลังกระโจม

        การปฏิบัติงานอย่างคล่องแคล่วของหยางเสียอยู่ในสายพระเนตรขององค์ชายฝานจิ้งโดยตลอดจนแล้วจนรอด คืนที่ผ่านมาพระองค์ก็ไม่สามารถข่ม พระเนตรให้บรรทมได้เมื่อภาพที่แท้จริงของหยางเสียแจ่มชัดอยู่ในพระดำริและพระทัยเสียแล้วเมื่อทอดพระเนตรหยางเสียที่ง่วนอยู่กับฉลองพระบาท ทรงพบความจริงว่าเครื่องแบบทหารสีตุ่นๆนี้ไม่สามารถลวงพระองค์ได้อีก และก่อนที่หญิงสาวจะเงยหน้าขึ้นมาองค์ชายฝานจิ้งก็ถอนสายพระเนตรจากนางและเสมองไปทางอื่นเพราะไม่กล้าพอจะสบตากับนางในเวลานี้

        แต่จะทรงหลบหน้าหยางเสียไปได้ถึงเมื่อไรในเมื่อนางเป็นผู้ติดตามคนสนิทของพระองค์ทรงตริตรองเรื่องนี้ระหว่างเสด็จขึ้นเขาเมื่อหัวรุ่งและเห็นว่าหญิงสาวน่าจะมีความจำเป็นบางอย่างตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาก็ไม่ทรงเคยได้ยินนางเล่าถึงครอบครัวเลยสักครั้งหากนางอยู่ในค่ายมาได้ถึงแปดเดือนโดยไม่คร่ำครวญจะไปไหนก็แปลว่านางคงไร้ที่ไปกระมังหากมีพระบัญชาให้นางออกจากค่าย สตรีตัวคนเดียวเช่นนางจะออกไปอยู่อย่างไร

        จริงอยู่ที่การอยู่ร่วมค่ายกับทหารหนุ่มๆ นั้นก็มิได้ปลอดภัยนักแต่อย่างน้อยทุกคนที่นี่ก็เคารพยำเกรงเพราะอยู่ใต้ปกครองของพระองค์ ทรงคุ้มครองนางให้ปลอดภัยได้แน่ส่วนสาเหตุที่ทำให้นางต้องเข้ากองทัพมานั้น คงต้องทรงคุยกับเจ้าตัวดูสักที