หญิงสาวนั่งทำหน้าเศร้าพร้อมกับร้องไห้กระซิกๆอยู่ตรงมุมห้อง บรรยากาศเงียบงันของยามค่ำคืนมีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆที่สะท้อนก้องอยู่ภายในห้องสลัวๆ
“เหยียนเอ๋อ!”
เสียงเข้มของผู้บัญชาการหยางดังขึ้นทันทีที่เขาเปิดประตูเข้ามาน้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความใเมื่อเห็นหญิงสาวผู้เป็ดั่งดวงใจของเขานั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างเดียวดาย
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาช้าๆ ดวงตาบวมช้ำชื้นด้วยหยาดน้ำตา
“ท่านผู้บัญชาการ… ฉันคิดว่าคืนนี้ท่านจะไม่มาหาฉันแล้ว”
ชายหนุ่มรีบก้าวเข้าไปหา ก่อนจะทรุดตัวลงข้างๆโอบร่างเล็กนั้นเข้ามากอดแน่น เขาััได้ถึงความสั่นไหวจากเรือนกายของเธอ
“ทำไมเธอถึงพูดอย่างนั้นกัน ฉันสัญญาไว้แล้วไม่ใช่หรือว่าฉันจะไม่ทิ้งเธอ ฉันต้องมาหาเธอแน่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”
หญิงสาวเม้มปากแน่นก่อนจะพูดเสียงเบา
“ฉันรู้มาว่าคุณนายเธอตามท่านมาถึงที่นี่…เธอคงต้องระแคะระคายเื่ของเราแน่ ท่านคะ หากคุณนายรู้เื่ของเรา…”
เขาถอนหายใจ มือใหญ่ลูบเบาๆ บนหลังของเธอราวปลอบประโลม
“ช่างเถอะน่า รู้แล้วจะทำไม ในเมื่อฉันเลือกแล้ว… และที่สำคัญเธอกำลังตั้งท้องอยู่นะเหยียนเอ๋อ อย่าคิดมากเลย”
หญิงสาวซบหน้าลงที่อกของเขา เสียงสะอื้นยังไม่จางหาย
“ท่านคะ… ฉันกลัว… กลัวเหลือเกิน…”
เธอแสร้งทำหน้าเศร้าราวกับอ่อนแอ แต่ในดวงตานั้นกลับแฝงด้วยแววบางอย่างที่เขามองไม่เห็น
“ไม่ต้องกลัว ฉันจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเธอ ไม่ว่าจะเป็ใครก็ตาม…แม้แต่คุณนายของฉัน”
ลั่วเหยียนเอ๋อหลุบตาลง แอบยิ้มบางๆอย่างผู้ที่กำลังเริ่มควบคุมเกมไว้ในมือ…
เช้าวันต่อมา…
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาในห้องอาหารใหญ่กลิ่นหอมของข้าวต้มร้อนลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ แต่บรรยากาศกลับไม่สงบอย่างเช่นทุกวัน
“ท่านผู้บัญชาการยังไม่กลับมาอีกเหรอ”
เสียงเรียบของคุณนายใหญ่ดังขึ้นขณะตักข้าวต้มเข้าปากดวงหน้าสวยสง่าของหญิงสาวยังคงสงบเฉย แม้ในแววตาจะซ่อนรอยความระแวงไว้ลึกๆ
“ยังค่ะคุณนาย”สาวใช้ตอบเบาๆ พร้อมก้มหน้าหลบสายตาคมกริบ
หญิงสาววางช้อนลงเบาๆ บนขอบถ้วย ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาแตะเบาๆอย่างสุภาพ แล้วเงยหน้าขึ้นมองไปยังทหารหนุ่มคนหนึ่งที่เมื่อวานเพิ่งกระซิบข้างหูสามีของเธอ ราวกับมีเื่ซ่อนเร้นโดยที่ไม่สนว่ามีเธออยู่ตรงนั้น
“ท่านผู้บัญชาการ… ไปนอนค้างแรมที่ไหน”
เสียงนั้นยังคงเรียบ แต่ทว่ากดต่ำจนน่าขนลุก
ทหารหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหลุบหน้าลงต่ำ“เอ่อ… คือว่า…”
ดวงตาคมวาวของเธอหรี่ลงเล็กน้อยความเงียบที่กดทับในห้องทำให้ทุกคนแทบลืมหายใจ ก่อนเธอจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“ผู้หญิงที่ชื่อ ลั่วเหยียนเอ๋อ พักอยู่ที่ไหน… พาฉันไปพบหล่อน”
ทันทีที่พูดจบ เธอก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ท่าทางเฉียบขาดจนสาวใช้ถึงกับใผ้าคลุมไหล่ผืนบางปลิวสะบัดตามจังหวะก้าวอย่างมั่นคงมุ่งตรงไปยังรถที่จอดรออยู่ด้านนอก
นายทหารหนุ่มยืนเกาหัวอย่างจนปัญญา เขาไม่กล้าขัดคำสั่งของคุณนายแต่ก็รู้ดีว่า… หากพาไปจริง เื่ราวอาจบานปลายกว่าที่ใครคาด
“…บ้าเอ๊ย…” เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะวิ่งตามเธอไปที่รถ
ครั้นเมื่อมาถึงที่รถนายทหารหนุ่มรีบเดินเลี่ยงไปเปิดประตูรถให้หญิงสาวอย่างนอบน้อมแต่ก่อนที่เธอจะก้าวขึ้นไปนั่ง เขาก็รีบพูดขึ้นเสียงของเขาฟังดูฝืนกลืนและไม่มั่นใจ
“คุณนายครับ… ตลาดเช้าของเมืองฟู่เถาในวันนี้มีสินค้ามากมายโดยเฉพาะเครื่องประดับนำเข้าจากแดนใต้งามมากทีเดียว คุณนายอยากจะแวะไปชมก่อนสักนิดไหมครับ?”
หญิงสาวหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเขาช้าๆดวงตาคมเข้มนิ่งราวกับจับจ้องไปยังหัวใจของเขาโดยตรง
“ฉันสั่งให้เธอพาฉันไปที่ไหน… ก็ไปที่นั่น”
เสียงของเธอเรียบ เย็น และเด็ดขาด
“ไม่ต้องมาเบี่ยงเบนความสนใจของฉัน… เธอมีหน้าที่ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ”
แววตาของซ่งเฟยเหรินยิ่งกว่าคำขู่มันเหมือนดาบคมที่วางอยู่ตรงคอหอยของเขาแม้ใบหน้าจะยังคงแต่งแต้มด้วยความเรียบร้อยของสตรีชั้นสูงหากแต่กลิ่นไอากลับแผ่กระจายออกมาจนเขาหนาวสั่น
นายทหารหนุ่มถึงกับหน้าซีดเผือดสีหน้าไม่ต่างจากผู้ที่เพิ่งถูกลากลงเหว เขารู้ดีว่าแม้ซ่งเฟยเหรินจะเป็ภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายแต่ตำแหน่งของเธอในแวดวงการเมือง การทหาร และแม้แต่ในเงามืดของอำนาจ…ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าผู้บัญชาการหยางเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้เขาทำได้เพียงอย่างเดียว—คือทำตามคำสั่งของเธออย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
“…ครับคุณนาย”
เขากลืนน้ำลายฝืดๆ ก่อนจะเดินอ้อมมานั่งหน้ารถกดวิทยุสื่อสารแจ้งเ้าหน้าที่ที่ฐานให้เตรียมเปิดทาง จากนั้นรถยนต์หรูสีดำขลับก็เคลื่อนตัวออกจากบ้านพักรับรองของนายทหารใหญ่มุ่งหน้าไปยังย่านพักของทหารชั้นล่าง…
แต่เขารู้ดีว่า จุดหมายปลายทางของการเดินทางครั้งนี้…จะไม่จบลงเพียงแค่ประตูห้องของ ลั่วเหยียนเอ๋อ เท่านั้น
1K
