หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 67: ย่างสู่แนวเขากำบัง, เสียงกระซิบจากสายธาร 

แสงดาวสุดท้ายของค่ำคืนยังคงส่องประกายระยิบระยับอยู่บนผืนฟ้ากว้างไกล เมื่อร่างผอมบางของเจี้ยนหลิน (剑林) เคลื่อนออกจากเรือนพักศิษย์นอกอันคับแคบอย่างเงียบงันดุจเงาไม้ในรัตติกาล อาภรณ์สีเทาหม่นที่สวมใส่นั้นกลมกลืนไปกับความมืดมิดของยามเช้ามืดได้อย่างแนบเนียน มีเพียง "ย่ามผ้า" ใบเล็กที่สะพายอยู่ข้างกาย และ "มีดสั้น" เล่มหนึ่งที่เหน็บไว้ที่เอวอย่างมิดชิดเท่านั้น ที่บ่งบอกถึงการเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางที่ยังมองไม่เห็นปลายทาง

ปณิธานที่จะมุ่งหน้าสู่ "หุบเขาเร้นเมฆา" (隐云谷) นั้นหนักแน่นอยู่ในใจ การค้นพบ "สัญลักษณ์รากไม้" ในบันทึกโบราณ และการ "ตอบสนอง" ของ "ขาวน้อย" (小白) ต่อแผนที่แห่งแดนเหนือ ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มมั่นใจว่าเส้นทางนี้มิใช่เพียงความเพ้อฝันลมๆ แล้งๆ

เจี้ยนหลินใช้ "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) ที่เขาได้พากเพียรฝึกฝนมาอย่างลับๆ ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เคลื่อนที่ผ่านตรอกซอกซอยระหว่างเรือนพักศิษย์นอกที่ยังคงหลับใหลอย่างรวดเร็วและไร้สุ้มเสียง เท้าของเขาสัมผัสพื้นดินอย่างแผ่วเบาราวกับขนนกที่ปลิดปลิว แม้จะยังมิอาจเทียบได้กับยอดฝีมือที่แท้จริง แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้สามารถหลบหลีกสายตาของศิษย์ยามที่อาจจะเดินลาดตระเวนอยู่ได้ 'ศิษย์ยามเหล่านี้...คงจะคิดว่าข้าแอบไป "หาเศษอาหาร" จากโรงครัวแต่เช้ามืดกระมัง ช่างเป็นชีวิตที่น่า "อภิรมย์" ของศิษย์นอกเช่นข้าเสียจริง'

เส้นทางสู่ทิศเหนือของสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์ (云清剑宗) นั้น เจี้ยนหลินเคยได้ยินมาว่าค่อนข้างเปลี่ยวและอันตรายกว่าทิศทางอื่น เด็กหนุ่มต้องเดินทางผ่าน "ชายขอบ" ของบริเวณที่เรียกว่า "ถ้ำบำเพ็ญ" (幽静洞府) ซึ่งเป็นกลุ่มถ้ำธรรมชาติที่กระจายอยู่ตามเชิงเขาห่างไกลออกไป ที่แห่งนี้มักจะมีศิษย์ในหรือศิษย์พี่บางคนที่ต้องการความสงบในการบำเพ็ญเพียร (修炼) มาปลีกวิเวกอยู่เป็นครั้งคราว เจี้ยนหลินสัมผัสได้ถึง "ไอพลัง" (灵气) ที่บริสุทธิ์กว่าเขตศิษย์นอกแผ่ออกมาจากถ้ำเหล่านั้นจางๆ ทำให้เขายิ่งต้องเพิ่มความระมัดระวังในการเคลื่อนไหว เพื่อมิให้เป็นการ "รบกวน" หรือ "เปิดเผย" ตัวตนโดยไม่จำเป็น

เมื่อลัดเลาะผ่านเขตถ้ำบำเพ็ญมาได้ เขาก็เข้าสู่บริเวณที่เรียกว่า "หมู่ไม้อาวุโส" (长老林) ป่าแห่งนี้ดูสงบและร่มรื่นกว่าป่ารอบนอกทั่วไป ต้นไม้แต่ละต้นมีขนาดใหญ่และดูเก่าแก่ แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาอย่างหนาแน่น มีเสียงนกขับขานและเสียงลมพัดผ่านใบไม้สร้างบรรยากาศที่น่าเลื่อมใสระคนความน่าเกรงขาม เจี้ยนหลินเคยได้ยินมาว่าผู้อาวุโสของสำนักบางท่านที่มิได้ยุ่งเกี่ยวกับกิจการทางโลกมากนัก มักจะมาพำนักและดูแลสวนสมุนไพรส่วนตัวอยู่ในบริเวณนี้ เขาสัมผัสได้ถึง "กลิ่นอาย" ที่ "สูงส่ง" และ "ลึกล้ำ" ของพลังปราณที่แฝงอยู่ในอากาศจางๆ จึงยิ่งต้องเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบและด้วยความเคารพ 'หากข้าเดินสะดุดรากไม้แถวนี้แล้วไปปลุกท่านผู้ใดตื่นขึ้นมา คงจะ "น่าดูชม" พิลึก'

หลังจากเดินทางด้วยความระมัดระวังอยู่หลายชั่วยาม ในที่สุดเด็กหนุ่มก็เริ่มจะได้ยินเสียง "ซ่า...ซ่า..." ของสายน้ำดังแว่วมาจากเบื้องหน้า เมื่อเดินตามเสียงนั้นไป ก็ได้พบกับ "น้ำตกกระซิบ" (低语瀑布) ตามที่แผนที่คร่าวๆ และคำบอกเล่าของอาจารย์ซ่ง (宋长老) ได้ระบุไว้ มันเป็นน้ำตกขนาดกลางที่ไหลลงมาจากหน้าผาหินสูงชัน สายน้ำสีเงินยวงแตกกระจายเป็นละอองฝอยเมื่อกระทบกับโขดหินเบื้องล่าง เสียงน้ำตกที่กระทบหินและไหลรินไปตามลำธารนั้น เมื่อฟังอย่างตั้งใจแล้วก็คล้ายกับ "เสียงกระซิบ" ที่กำลังบอกเล่าเรื่องราวบางอย่างจริงๆ สร้างบรรยากาศที่ทั้งลึกลับและสงบอย่างน่าประหลาด

เจี้ยนหลินหยุดพักเหนื่อยอยู่ริมลำธารใต้น้ำตก เขาตักน้ำที่ใสสะอาดและเย็นเฉียบขึ้นมาดื่มดับกระหาย "ขาวน้อย" ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อค่อยๆ โผล่หัวเล็กๆ ออกมา มันใช้จมูกดมกลิ่นฟุดฟิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียง "คิกๆ" แผ่วเบา แล้วใช้หัวดุนไปที่ชายเสื้อของเจี้ยนหลินเบาๆ ราวกับจะ "สะกิด" หรือ "บอกใบ้" บางสิ่งบางอย่าง

เด็กหนุ่มมองตามทิศทางที่ "ขาวน้อย" สนใจ เขาสังเกตเห็นว่าบริเวณโขดหินที่อยู่ใกล้กับม่านน้ำตกนั้น มี "พืช" ชนิดหนึ่งขึ้นแทรกตัวอยู่ตามซอกหิน มันมีใบสีเขียวเข้มเป็นมันวาว และมี "ดอก" เล็กๆ สีฟ้าอ่อนคล้ายกับสีของผลึกที่เคยเห็นในความฝัน สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ เขารู้สึกได้ถึง "พลังงาน" ที่ "บริสุทธิ์" และ "สอดรับ" กับพลังธาตุพฤกษาของตนเองแผ่ออกมาจากพืชชนิดนั้นอย่างชัดเจน!

'หรือว่า...นี่จะเป็น "หญ้าธารผลึก" (晶溪草 - Jīng Xī Cǎo) ที่ตำราเคยกล่าวถึง?' เจี้ยนหลินคิดอย่างตื่นเต้น 'สมุนไพรที่มักจะเติบโตในบริเวณที่มีพลังงานธาตุวารีและธาตุดินที่บริสุทธิ์ สามารถช่วยเสริมสร้างความแข็งแรงของเส้นชีพจร (经脉) และเร่งการฟื้นฟูพลังปราณได้เล็กน้อย! ช่างเป็น "โชคดี" ที่สวรรค์ประทานมาให้หลังจากที่ปล่อยให้ข้าเดินจนขาแทบลากดินเสียจริง'

เขารีบเดินเข้าไปตรวจสอบอย่างระมัดระวัง และก็พบว่าเป็น "หญ้าธารผลึก" จริงๆ! แม้จะมีอยู่เพียงไม่กี่ต้น แต่นี่ก็นับเป็น "การค้นพบ" ที่มีค่ายิ่งสำหรับการเดินทางของเขา เจี้ยนหลินบรรจงเก็บเกี่ยวมันอย่างเบามือที่สุด พลางนึกขอบคุณ "สัญชาตญาณ" ของ "ขาวน้อย" และ "คำชี้แนะ" ของอาจารย์ซ่งในใจ

การเดินทางครั้งนี้ดูเหมือนจะมิได้ราบรื่น แต่ก็แฝงไว้ด้วย "โอกาส" เล็กๆ น้อยๆ ที่รอให้เขาค้นพบอยู่เสมอ และ "เสียงกระซิบจากสายธาร" ในวันนี้ ก็ได้มอบ "ของขวัญ" ชิ้นแรกให้กับการผจญภัยที่เพิ่งจะเริ่มต้นของเขาแล้ว

(จบตอนที่ 67)