ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       “หืม!! เจ้าหยุดการโจมตีของข้าได้เช่นนั้นหรือ? ไอ้เด็กเวร” จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ ที่มองเห็นหน้าเมืองหลวง เกิดฝุ่นควันลอยคละคลุ้ง ทำลายได้แค่หน้ากำแพงเมือง ให้เกิดการพังเสียหายเท่านั้น เขาถึงกับแค่นเสียง เดือดดาลบ้าคลั่งขึ้นมา ด้วยสีหน้าแววตาไม่สบอารมณ์
 

        ฝ่ามือที่ปลดปล่อยพลังกระดูกเซียนโบราณ เกิดการสั่นไหวน้อยๆ ก่อนจะบีบรัดฝ่ามือเข้าหากัน จนเกิดเสียงกระดูกนิ้วมือ ดังกรอบ!!แกร็บ!! พร้อมฝ่ามือที่สะบัด ดึงดาบใหญ่ขึ้นมาหมุนควง ตั้งท่าโจมตีออกไปเบื้องหน้า แล้วพุ่งหายออกไป ราวกับภูตพรายในเสี้ยวฉับพลัน ฟึบ!!

        ครั้นเห็นร่างอี้เฉิน อยู่ในสภาพที่โซเซ ยันกายไม่พร้อมจะต่อสู้ เสียงแค่น จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ คำราม ฆ่า!! ดังออกมาก้องฟ้า พร้อมดาบใหญ่ในมือ เตรียมจะตัดสะบั้นคอ อี้เฉินให้ตกหล่นลงมาจากฟากฟ้า รอดูฉากโลหิตพุ่งขึ้นสูง

        ทว่าขณะเดียวกันอี้เฉินกลับเผยรอยยิ้ม ก้มหน้าเล็กน้อยออกมากว้าง พร้อมเสียง เคร้ง!! ที่ดังออกมาก้อง ถูกฝ่ามืออี้เฉินหยุดดาบใหญ่ ไว้ได้ในเสี้ยวฉับพลัน เส้นผมสีขาว แต่งแต้มไปด้วยโลหิตของอี้เฉิน โบกไปกับสายลมเย็นเหยียบ อย่างบ้าคลั่ง เมื่อฝ่ามืออี้เฉินหยุด ดาบใหญ่เอาไว้ได้ในเสี้ยวขณะ พร้อมเสียงแค่น หึ!! หึ!! ดังขึ้นมาจากด้านในลำคอของอี้เฉิน

         จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ เขาพลันห่างคิ้วสั่นกระตุก ขึ้นมาถี่ยิบ พร้อมเสียงคำราม “ไม่!! ไม่!! เจ้า ไอ้เด็กเวรตะไล” ดังออกมาก้องด้วยความไม่อยากเชื่อ เมื่อถูกฝ่ามือที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ของอี้เฉิน ฝังจิกนิ้วมือลงดาบใหญ่ เขาไว้จนแน่น ชนิดที่จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ อย่างเขายังดึงไม่ออก

        พร้อมกำปั้นอีกข้างหนึ่งของอี้เฉิน ที่สลักคำว่าตาย พุ่งปราดหมุนควง ออกมาอย่างรวดเร็ว เข้าใส่จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ จนเกิดเสียงดัง ปัง!! ฉัวะ!! ดังออกมาสนั่นก้องฟ้า มาพร้อมเสียง กระดูกหัวไหล่แตกละเอียดไม่มีชิ้นดี

         ร้องอ๊ากกก!! ออกมาดังก้อง แม้จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ จะหลบเลี่ยงจุดสำคัญไม่ให้บาดเจ็บหนัก แต่ก็ทำให้ช่วงหัวไหล่ เขากลายเป็นหลุมเลือดใหญ่ โลหิตสีดำพุ่งกระฉูดขึ้นฟ้า ออกไปหลายหมื่นจั้ง ในเสี้ยวพริบตา ที่เสียงแค่นฆ่า!! อี้เฉินคำรามออกมาก้องฟ้า

         ร่างจักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ ที่ลอยกระเด็น ออกไปด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ เขากลอกกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวด สุดแสน ดวงตาฉายอายสังหารเหี้ยม ราวกับสัตว์อสูรร้ายที่บ้าคลั่ง จ้องมองมาที่อี้เฉินอย่างไม่วางตา ราวกับสัตว์กินเนื้อ ก่อนกายาจักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่จะสมานบาดแผล จนหายเป็นปกติ ราวกับไม่เคยบาดเจ็บ แต่ในขณะเดียวกันจักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ เขาก็สูญเสียปราณพลังภายในทะเลความรู้ ไปหลายส่วนเช่นกัน

“เหมือนว่าข้าจะประมาทเจ้าไปหน่อย เจ้า ไอ้เด็กเวรโอหัง รู้อย่างนี้ข้าสังหารเจ้า ตั้งแต่ดินแดนเบื้องล่างเสียยังดีกว่า”

        อี้เฉินโบกฝ่ามือ ให้จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ เข้ามาหาอย่างไม่มีหวาดเกรง พร้อมบอกกล่าวคำพูด ออกมาด้วยความโอหัง “วันนี้ข้าจะแก้แค้นให้กับ จักรพรรดิชิงหรั่น กลบฝังเจ้ากลับไปในยุคสมัยจักรพรรดิ ผู้ร่วงหล่นเอง”

        “ฮ่าๆ ได้ๆ ไอ้เด็กเวรโอหัง ดูซิ ร่างเทพกระดูกเซียนของข้า กับร่างกายของเจ้า อะไรจะพังเสียหายก่อนกัน” พร้อมร่างจักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ ปลดปล่อยอายหมอกความตายหนา ขมุกขมัวออกมาทั่วอาณา ก่อนจะปรากฏร่างราชามารคืบคลาน ออกมาจากหมอกควันหนา ยืนตัวตรงสูงตระหง่านปิดแผ่นฟ้า ปลดปล่อยพลัง ความตายน่าพรั่นพรึง ซัดสาดออกมาทั่วดินแดนจักรพรรดิ ให้หมู่ชน ต้องเงยหน้าไปมอง ร่างกระดูกใหญ่โตสูงค้ำฟ้า น่าคร้ามเกรงมือถือดาบใหญ่ เตรียมจะหวดฟาดฟัน ลงมาใส่อี้เฉินที่ตัวเล็กจ้อย

        ก่อนหมู่ชนจะเบิกตาออกกว้างอ้าปากค้าง เมื่อเห็นร่างวิถีอาชูร่า ยักษ์หกแขนสีแดงขนาดใหญ่โต ปรากฏฉายร่างขึ้นมา พร้อมกับอี้เฉินที่ส่งฝ่ามือปิดแผ่นฟ้าลงมาบดขยี้ ร่างราชามาร เสียง เคร้ง!! ตู้ม!! ที่ดังออกมาก้องสนั่นฟ้าไม่มีขาดสาย จากร่างใหญ่เข้าปะทะกัน ส่งให้ร่างวิถีธรรมพวกเขา เกิดการแตกร้าวลุกลาม ออกไปทั่วอย่างรวดเร็ว มองเห็นเศษเต๋า แตกกระจายออกไปว่อน ที่เสียงแค่นฆ่า!! พวกเขาคำรามออกมาก้องฟ้า

        ส่งให้ปฐพีที่เกิดการสั่นไหวไม่หยุด ราวกับแผ่นดินจะพลิกกลับด้าน ทำให้จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ ต้องกัดกรามกรอด ดังเล็ดลอดไรฟันขึ้นมา เมื่อเห็นกระดูกเซียน ที่เขาสั่งสมพลังมาตลอด ในช่วงอายุขัยของเขา บัดนี้กำลังจะแตกร้าว พังเสียหายอย่างหนักหน่วง แววตาเขาเปี่ยมไปด้วย ความไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง

        ทว่าไม่รู้เหตุใด จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ ภายในใจเขา กลับคลี่ยิ้มออกมากว้าง ครั้นเมื่อเห็นอี้เฉิน ความยึดติดภายในใจเขา ก็หดหายลงไปไม่น้อย ราวกับตัวเขาถูกอี้เฉินปลดปล่อย เมื่อเห็นผู้สืบทอดของแม่นาง ชิงหรั่น ไม่คิดอี้เฉินจะเติบโต มาได้ถึงขนาดนี้ ไม่แน่บางทีอี้เฉิน อาจปลดปล่อยให้ตัวเขากับนาง เป็นอิสระออกจากกันก็เป็นได้

        แต่จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ เขาไม่ยินยอม ให้มันจบง่ายๆ เช่นนี้ ครั้นกลับร่างมาอยู่ในร่างมังกรโกลาหล ปลดปล่อยปราณพลังความตาย ซัดสาดออกมาทั่ว เขาเตรียมที่จะพุ่งทะยาน เข้าไปภายในเมืองหลวง หากได้สูบกลืน ดวงวิญญาณ ของผู้คน เขามั่นใจเขาจะเป็นฝ่ายชนะอี้เฉินที่สูญเสียปราณพลังออกไป จากทะเลความรู้ไม่ใช่น้อย

        อี้เฉินแค่นเสียงชิ!!เดือดดาลขึ้นมาทันที ครั้นรับรู้จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่คิดจะทำอะไร ภายในเมืองหลวงแห่งนี้ “เจ้า!! เจ้า!! ไอ้เวรตะไลเอ๊ย!!” แม้แต่หมู่ชนทั่วเมืองหลวง พวกเขายังเบิกตา ออกกว้างอ้าปากค้าง จวนขาทั้งสองข้างพวกเขา หมดแรงจะวิ่งหนีอีกต่อไป ครั้นเห็นร่างมังกรโกลาหล ขนาดใหญ่โตกำลัง จะมอบความตายให้กับพวกเขา

         เมื่อปากมังกรโกลาหลที่เต็มไปด้วยอายความตาย เล็ดลอดออกมา จากปากอันใหญ่โตน่าคร้ามเกรงของมัน เตรียมจะปลดปล่อยหมอบควัน ความตายหนา แผดเผา ดวงวิญญาณนับล้านชีวิต แม้แต่เสียงเด็กร้องไห้ กระจองอแงยังดังออกมาก้อง จนอี้เฉินต้องเผยอายสังหารเหี้ยม ออกมาท่วมท้นท้องฟ้า ด้วยความเดือดดาลบ้าคลั่ง ครั้นนึกถึงคนตระกูลอี้ ถูกกวาดล้างในยามอดีต จนเขาต้องสบถด่าออกมาดังลั่น

“ไอ้ จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ พวกเจ้าบ้ากันไปหมดแล้วหรืออย่างไร”

         อี้เฉินบีบรัดฝ่ามือ จนเกิดเสียงนิ้วมือแตกหักดังออกมาก้อง หากปล่อยจักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ ต่อไปเกรงว่าจะต้องมีผู้คนมากมาย ต้องพลอยโดนลูกหลง ตายตกไปด้วย

         ฉับพลันร่างอี้เฉินก็หาย ฟึบ!! ออกมาปานสายฟ้าฟาด มาเหยียบบนร่างของมังกรโกลาหลตัวเขื่อง พร้อมกับจักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ ที่เผยดวงตาคมกล้ามาจ้องมองอี้เฉิน ก่อนจะเอ่ยพูดออกมา “เจ้าจะทำอะไรเจ้าหนู หากเจ้าฆ่าสังหารข้า ความโกลาหลจะปกคลุมออกไปทั่วอาณาดินแดนจักรพรรดิ    แต่หากเจ้าไม่ทำอะไร ก็แค่ทำให้เมืองหลวง ผู้คนถูกลบหายไปก็เท่านั้น”

          “ฮ่าๆ ทว่าทางเลือกพวกนั้น เหมือนว่ามันจะไม่ดี สำหรับเจ้าเท่าใดนักเจ้าเด็กน้อย” ครั้นจักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ เห็นสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความลังเลใจของอี้เฉิน

          ก่อนอี้เฉินจะสูดลมหายใจเข้าไปลึก จนเต็มปอด เมื่อขับเคลื่อนวงแหวนวัฏจักร แฝงไว้ด้วยอายความเฉียบคม แพร่กระจายออกมาทั่วจักรวาล ราวกับวงแหวนวัฏจักร ของอี้เฉินไม่มีอะไรที่มันตัดผ่าไม่ได้

         เมื่อมันขยายใหญ่ แพร่ความอันตราย ออกมาท่วมท้นท้องฟ้า จากฝ่ามือที่หมุนวาด พร้อมเสียงคำรามก้องของอี้เฉิน “จงตัดสะบั้น” วงแหวนวัฏจักรสีทอง ที่โอบล้อมร่างอี้เฉิน มีลักษณะคล้ายกงจักรสีทอง มันก็แพร่ขยายใหญ่ขึ้นมาหลายเท่าตัว ในเวลาอันรวดเร็ว ส่งให้เกิดเสียง ฉัวะ!! ดังออกมาก้องสนั่นฟ้า ร่างของมังกรโกลาหลตัวเขื่อง ขาดเป็นสองท่อนในเสี้ยวพริบตา เต๋า ธรรมภายในกาย ถูกตัดขาดสะบั้นจนไม่หลงเหลือ ส่งโลหิตสีดำ พุ่งกระฉูดออกไปทั่วผืนฟ้า

        ร่างจักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ แตกสลายลุกลาม ออกไปทั่วอย่างรวดเร็ว แม้แต่อี้เฉินตอนนี้เขายังไม่เข้าใจว่า นิสัยแท้จริงแล้ว จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ เขาเป็นคนเยี่ยงไรกันแน่ เมื่อไม่เห็นสายตา ความผิดหวังของเขา ภายในครรลองสายตา เมื่อต้องอยู่เบื้องหน้าความตายแม้แต่น้อย

         ครั้นเห็นปราณพลังความตาย ปะปนกับความโกลาหล กำลังจะแพร่กระจายออกมาจากร่าง มังกรโกลาหล ปกคลุมออกไปทั่วแดนอาณา จนอี้เฉินต้องรีบสูบกลืน ความตายปะปนกับความโกลาหล เข้าไปภายในสระใจกลางวงแหวนวัฏจักร อย่างบ้าคลั่ง ไม่ให้ปราณพลังที่บ้าคลั่งเหล่านี้ แพร่กระจายออกไปทั่วจักรวาล

        “หืม!! เจ้าช่างโลภมากโอหังเสียจริงอี้เฉิน คิดจะฆ่าสังหารข้า พร้อมกับช่วยประชาชนเหล่านั้นไปด้วยหรือ ฮ่าๆ” จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ ที่เหลือแต่ร่างวิญญาณที่ขมุกขมัว แผ่ริ้วคลื่นความตายออกมาทั่ว เขาไม่มีเสียงร้องโหยหวน ความเศร้าโศก คร่ำครวญเสียใจ ออกมาเพียงนิด แม้ดวงวิญญาณเขา จะค่อยๆ แตกสลาย เป็นละอองปะปนไปกับอากาศธาตุ กำลังจะตายตกแล้วก็ตาม