เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ก่อนหน้านี้ไม่นานเท่าไร.. ณ โรงแรมในเครือตระกูลหลิน..“รู้อย่างนี้น่าจะขอวีแชทเขาเอาไว้ ฟางฟางเอ้ย เธอโง่หรือไงกัน ไม่ได้ถามแม้กระทั่งชื่อของเขา” หลินฟางฟางกล่าวอย่างเซ็งๆ ในตอนแรกเธอคิดว่าชายคนนั้นเป็นแค่เพื่อนไม่ได้สำคัญอะไร แต่เธอต้องยอมรับในภายหลังเลยว่าการมีเพื่อนที่พูดภาษาเดียวกับเธอเข้าใจ มันมีน้อยมากในเมืองใหญ่อย่างนี้“จะไปยากอะไร ให้พ่อบ้านสืบหาเบอร์โทรของเขาก็สิ้นเรื่อง” หลินฟางฟางเมื่อคิดได้ดังนั้นก็เรียกพ่อบ้านหลินเข้ามาในห้องของตน ไม่นานเกินรอพ่อบ้านก็ปรากฏตัวหน้าห้องพักของเธอทันที“ไม่ทราบว่าคุณหนูมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ..”พ่อบ้านหลินเอ่ยถาม“พ่อบ้านหลินจำนายคนนั้นได้หรือเปล่า.. คนที่เจอที่มหาวิทยาลัย กับที่เจอบนห้างน่ะ..” หลินฟางฟางรีบเอ่ยเข้าประเด็นของตัวเอง แต่ด้วยคำถามนั้นมันก็ยิ่งทำให้พ่อบ้านนั้นแปลกใจ ทำไมเขาจะจำคุณอนุวัฒน์ไม่ได้ เขาเป็นถึงบุคคลสำคัญที่นายท่านผู้นำตระกูลให้การยอมรับ“จำได้ครับคุณหนู..” เขาเลือกที่จะตอบไปอย่างปกติ“ช่วยหาช่องทางการติดต่อของเขาได้ไหม.. เผื่อจะให้เขาช่วยในหลายๆเรื่อง..” หลินฟางฟางกล่าว“เออ.. ได้ครับคุณหนู” พ่อบ้านหลินลำบากใจไม่น้อยเลย ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีเบอร์ติดต่อของคุณอนุวัฒน์ ล่าสุดเขาก็เพิ่งจะโทรหาเขาเอง แต่เรื่องเบอร์ส่วนตัวนี้ถ้าเขาให้กับคุณหนูไป มันอาจจะสร้างปัญหาให้กับเขาได้ เพราะเขายังไม่ได้ขออนุญาตจากคุณอนุวัฒน์ แต่เมื่อพอนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาดีๆแล้ว คุณหนูก็ดูเหมือนจะสนิทกับเขา พ่อบ้านจึงตัดสินใจให้ไป“..พ่อบ้านหลินมีเบอร์โทรของเขา?...” หลินฟางฟางรู้สึกตกใจเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าพ่อบ้านจะหาเบอร์โทรของเขาเอาไว้อยู่แล้ว แต่นั่นมันก็ยิ่งสร้างความลังเลใจให้กับพ่อบ้านนิดหน่อย เขานึกประหลาดใจที่คุณหนูถามกับเขาอย่างนั้น“ครับ ผมมีเบอร์ติดต่อของเขา..” พ่อบ้านก็เลือกตอบกลับไปอย่างปกติ หลินฟางฟางทำท่าคิด แต่เธอไม่ได้นึกแปลกใจอะไร ทั้งยังชื่นชมในตัวของพ่อบ้านคนนี้ไม่น้อย ทำงานเร็ว และยังคำนึงถึงความจำเป็น ความปลอดภัยของตัวเธอเป็นสำคัญ สืบหาข้อมูลของคนที่เข้าใกล้ตัวเธอเอาไว้ก่อน“พ่อบ้านหลินทำงานดีมาก.. เอาเบอร์เขามาได้แล้ว ฉันมีเรื่องรบกวนเขานิดหน่อย” หลินฟางฟางกล่าวอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไร แน่นอนว่าพ่อบ้านก็ขัดอะไรคุณหนูของเขาไม่ได้ เขาจดเบอร์ของคุณอนุวัฒน์เอาไว้บนกระดาษ จากนั้นก็ยื่นให้กับคุณหนู“..ไม่ทราบว่าคุณหนูมีธุระอะไรให้ผมจัดการอีกไหมครับ..” พ่อบ้านเอ่ยถาม“ไม่มีแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวจะเรียกมาอีกที” หลินฟางฟางกล่าวพร้อมกับรีบวิ่งไปที่โทรศัพท์ของเธอ ส่วนพ่อบ้านก็ก้มหัวโค้งก่อนจะจากไป เบอร์มือถือถูกโทรออกทันทีที่กดเบอร์เสร็จ และมันเป็นจังหวะเดียวกันกับตอนที่ไอซ์ไม่รู้จะตอบคำถามของสามแม่ลูกยังไงดี เพื่อแสดงถึงความจริงใจ โทรศัพท์สายนี้นับว่าช่วยชีวิตของเขาเอาไว้ แต่ดูเหมือนว่าเขากำลังคิดผิด“สวัสดี.. นั่นใช่นายหรือเปล่า ฉันหลินฟางฟางเองนะ..” ไอซ์รับสายแต่ก็ต้องตกใจ เพราะเสียงนั้นมันช่างคุ้นหู ไม่พอเธอคนนี้ยังพูดเป็นภาษาจีนอีกด้วย หลังจากที่หลินฟางฟางแนะนำตัวเอง ไอซ์ก็ถึงบางอ้อทันที จากที่เขามีอาการเลิ่กลั่กก็ยิ่งมีอาการเข้าไปใหญ่ แน่นอนว่าตอนนี้เขาได้แต่ต้องตีเนียนเพื่อออกไปคุยได้อย่างสะดวก“คุณน้าครับ.. ผมขออนุญาตสักครู่นะครับ ดูเหมือนว่างานกำลังจะเข้าน่ะครับ” ไอซ์กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มแห้งๆ และใช่ งานจะเข้าจริงๆ เพราะดูเหมือนว่าปังปอนที่นั่งอยู่ใกล้ๆจะได้ยินเสียง และรู้ว่ามันเป็นเสียงของคุณหลินฟางฟางที่เธอเจอเมื่อตอนบ่าย“ตามสบายเลยจ้ะ..” กัญญากล่าว ก่อนที่ไอซ์จะรีบเร่งเดินออกไปทางประตูทันที ท่ามกลางสายตาของปังปอนที่กำลังมองมาอย่างสงสัย“เธอโทรมามีอะไร.. ฉันไม่ว่างคุยกับเธอหรอกนะ” ไอซ์กล่าวตอบทันทีที่ปิดประตู“เป็นนายจริงๆด้วย ฉันนึกว่าโทรผิดเสียแล้ว.. พอดีมีเรื่องจะรบกวนนายนิดหน่อยน่ะ” หลินฟางฟางถอนหายใจก่อนจะกล่าวออกมา ตอนแรกเธอคิดจะวางสาย เพราะอีกฝ่ายไม่พูดอะไรเลย แล้วเธอจะบอกว่าโทรผิดเป็นภาษาจีน อีกฝ่ายจะฟังออกไหม แต่ก็ดีที่เธอมาถูกแล้ว“เรื่องรบกวน.. ตอนบ่ายที่ผ่านมาก็เยอะเกินไปแล้วนะ” ไอซ์เซ็งๆเล็กน้อย เพียงเพราะรูปที่ถ่ายคู่กับเธอ เขาก็ลำบากไม่น้อย แล้วยังจะรบกวนอะไรเขาอีก มันก็ออกจะเกินไปสักหน่อย“เรื่องเมื่อตอนบ่าย?.. หมายความว่าไง แค่พาฉันไปแนะนำสถานที่ในมหาวิทยาลัย นายไม่ลำบากหรอกน่า” หลินฟางฟางกล่าว ไอซ์ที่ได้ยินก็ถึงกับทำหน้าเซ็งๆออกมาเลยทีเดียว แสดงว่าเธอยังไม่รู้ปัญหาว่ามันเกิดอะไรขึ้นเหมือนกับเขา“เรื่องที่ห้าง NPC ต่างหาก.. รูปคู่ของเราถูกแฟนคลับของเธอถ่าย ตอนนี้เต็มโซเชียลไปหมดแล้ว..” ไอซ์กล่าวอย่างเหนื่อยใจ เขาไม่ชินกับการที่มีใครมาสืบค้นประวัติของเขาเลย“ห๊ะ!! ได้ยังไง ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง.. ฉันขอหาดูก่อน..” หลินฟางฟางตกใจไม่น้อย ก่อนที่เธอจะเข้าค้นหาข้อมูลตามที่อีกฝ่ายบอกบนแท็บเล็ตอีกเครื่องหนึ่ง แม้ว่าเธอจะพิมพ์เป็นภาษาจีน มันก็ขึ้นรูปของเธอกับชายหนึ่งเช่นกัน เธอมองไปที่ภาพมันก็ยิ่งทำให้เธอคิดถึงเวลาที่เกิดในตอนนั้น“เอาเถอะ แล้วเธอจะทำยังไงต่อล่ะ..” ไอซ์กล่าวถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบไปนานแล้ว“แล้วนายจะให้ทำยังไงได้ล่ะ ทำก็ทำอะไรไม่ได้.. อีกอย่างมันก็ไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อย” หลินฟางฟางที่จู่ๆก็เหมือนจะโมโหขึ้นมา จริงๆแล้วมันก็เพื่อปกปิดความเขินอายของตัวเองก็เท่านั้น ไอซ์ที่ได้ยินก็ถึงกับขมวดคิ้ว ในเมื่อหลินฟางฟางก็จนปัญญากับการที่จะทำอะไรสักอย่างแล้วเขาจะทำยังไง“เธอเป็นดาราไดดอลคนดังนี่ ทำไมไม่ออกมากล่าวปฏิเสธไปล่ะ.. อย่างน้อยก็บอกว่าเราเป็นเพื่อนที่คลาสเรียนก็ได้ อย่างนี้ไม่ใช่แค่เธอที่จะเสียหาย แต่มันเป็นฉันด้วย..” ไอซ์กล่าวอย่างมีเหตุผล แต่มันก็ยิ่งทำให้หลินฟางฟางโมโหเข้าไปใหญ่“ทำไม.. มีข่าวกับฉันแล้วมันทำไม มันไม่ดีตรงไหน.. อ่อ ใช่สิ นายมีคนที่ชอบแล้วนี่ ทำไม? กลัวเธอคนนั้นเข้าใจผิดหรือยังไง” หลินฟางฟางกล่าวออกไปโดยที่ไม่ได้คิด แต่อย่างน้อยในความคิดเสี้ยววินาทีหนึ่งมันบ่งบอกกับเธอว่า ‘เธอสวยสู้คนที่ชายคนนี้ชอบไม่ได้” และนั่นมันยิ่งทำให้เธอโกรธ เธอไม่ดี ไม่สวยตรงไหนก็ให้เอาปากกามาวง ทั้งๆที่ผู้ชายหลายคนอยากจะเป็นข่าวอย่างนี้กับเธอ พวกเขาไม่ปฏิเสธแน่ๆหากเธอจะไม่แก้ข่าว แต่ทำไมชายคนนี้ถึงได้ทำอย่างนี้ ในขณะเดียวกันไอซ์ที่ได้ฟังก็ยิ่งมึนงงเข้าไปอีกระดับหนึ่ง เขาไม่เข้าใจเลยว่าจู่ๆทำไมหลินฟางฟางถึงจะต้องโมโหด้วย มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย ‘หรือว่าที่เธออารมณ์ไม่ค่อยจะดี เป็นเพราะประจำเดือน’ ไอซ์เริ่มเข้าใจหลินฟางฟางขึ้นมาบ้างแล้ว เขาเห็นพี่สาวของตัวเองมีอาการอย่างนี้บ่อย ผีเข้าผีออก ทั้งหมดนั้นมันเป็นเพราะประจำเดือนมาพอดิบพอดี“โอเค.. เราค่อยหาทางแก้ไขกันทีหลังก็ได้ ตอนนี้เธอควรกลับไปพักผ่อนก่อน ตอนนี้ฉันไม่ค่อยว่าง” ไอซ์กล่าวกลับอย่างใจเย็น อีกฝ่ายร้อนเขาก็ยิ่งต้องเย็นเข้าไว้“เดี๋ยว!!.. นายเอาวีแชทของนายมาก่อน แอดจากเบอร์โทรนี้ได้เลยหรือเปล่า” หลินฟางฟางไม่ได้ลืมเป้าหมายของตัวเอง ไอซ์ก็ไม่ได้คิดอะไรที่เธอจะขอช่องทางติดต่ออื่น แต่ถึงเขาอยากจะให้อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่สามารถให้ได้“คุณหลินฟางฟางครับ ที่ประเทศไทยเข้าใช้ไลน์กันทั้งนั้น.. ไม่มีวีแชทหรอกนะ ถ้าเธอโหลดมาแล้วก็แอดมาที่เบอร์นี้เลยก็แล้วกัน.. ฉันวางสายล่ะ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 60

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 60

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้