เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่ห้าสิบ วิศวกรรมของเซารอน

“เอ ท่านอาจารย์ขอถามหน่อยจ๊ะเอาไม้สองร้อยปีมาทำนี่ มันจะไม่มีพวกวิญญาณอยู่หรือจ๊ะ?”

ผมพยายามยกมือถามแบบการถามอาจารย์ในห้องเรียน

อาจารย์คงพยักหน้า

“ถูกแล้วมีวิญญาณสิงสู่อยู่จะยิ่งมีฤทธิ์มากของอาคมจะวิเศษมากขึ้นหากยิ่งได้ไม้อายุมากขึ้น”

อาจารย์คงกล่าวราวกับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญสำนึกที่ไม่เห็นต้องถามกันทุกคนก็รู้กันอยู่

ส่วนผมคิดว่า นี่ตกลงเราอยู่ใน Warhammer เรอะ

ที่ยานพาหนะต่างๆจะมีวิญญาณสิงสู่อยู่

ตกลงพวกเราจะเดินทางกันแบบธรรมดาไม่เป็นใช่ไหม?

Warhammer มีแนวคิดเรื่องการมีวิญญาณสิงสู่อยู่ในยานอวกาศหรืออุปกรณ์เทคโนโลยีต่างๆ

แต่ผมที่เจอคนวิจารณ์เรื่องวิศวกรรมของเซารอน Sauron engineering

ที่มีการแซวกันว่าเพราะเซารอนเก่งด้านเวทย์ ไม่เก่งด้านวิศวกรรม พอโดนคนทำลายแหวน

หอคอยเลยพังลงมาทันที

หากหอคอยมันพังลงมาเมื่อไม่มีเวทย์ก็อนุมานได้ว่ามันตั้งไม่ได้ถ้าไม่มีเวทย์นั่นล่ะ

หากผีมันแอบหนีออกไปตอนที่เราอยู่กลางอากาศ

หากผมเดินทางไปในนั้น พวกเราไม่ตายอนาถกันหรือจากการตกจากที่สูงน่ะ?

ผมครุ่นคิดว่าผมจะใช้ระบบดั้งเดิมของขุนแผนที่ขี่คอผีข้ามจังหวัดและข้ามเขาดีหรือเปล่า?หากเทียบกับการสร้างเรือเหาะพลังวิญญาณ

แต่ในยุคสมัยที่ป่ามีผีสิง ช้างงาดำหมูป่าเขี้ยวตัน เสือสมิง ผมคิดว่าผมระวังแค่วิญญาณในเรือเหาะอย่างเดียวน่าจะดีกว่า

ผมจะได้บายพาสพวกภูตผีปีศาจตัวอื่นๆได้

มันเป็นแค่การเลือกการดื่มยาพิษเท่านั้น

เรามองว่าผีที่เรารู้จักอันตรายกว่าหรือผีที่เรายังไม่รู้อันตรายกว่านั่นเอง

ที่สำคัญโดราเอมอนสอนผมว่าในการต่อสู้กับรัฐบาลนั้น นอกจากเพื่อนของเราที่เป็นสายภายในคอยให้ความร่วมมือในดินแดนของศัตรูแล้ว

ยานพาหนะลำเลียงที่ตบตาฝ่ายศัตรูได้ที่มีที่พักและอาหารพร้อมนั้นขาดไม่ได้เลยทีเดียวในการจะปฏิวัติเปลี่ยนแปลงระบบการปกครองของดาวที่เราต่อสู้อยู่

ถ้าหากการล่าสมบัติพระศุลีมีอุปกรณ์แบบโดราเอมอนที่สามารถเดินทางไกลได้โดยไม่โดนตรวจจับได้

การล่าสมบัติพระศุลีคงจบได้ในเวลาไม่ถึงสองสัปดาห์แบบโดราเอมอนแทนที่จะยืดเยื้อเป็นปี

ว่าเราสามารถเดินทางผ่านมนุษย์กินคนไดโนเสาร์ หุ่นยนต์ฝ่ายศัตรูฯลฯ

หากเรามีเทคโนโลยีหรืออุปกรณ์ที่เหนือกว่าในการลำเลียงพล

เราก็หลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่ไม่จำเป็นได้นั่นเอง

“ถ้าหากข้าบอกอาจารย์คงได้ว่าเรามีไม้อายุขนาดนั้นล่ะจ๊ะแต่ไม้นั้นมีฤทธิ์มาก”

อาจารย์คงมีแสงวาบขึ้นมาที่ตา

“มีจริงหรือบอกข้ามาสิวะ”

ผมถอนหายใจ

นึกถึงฉากตลกในละครที่ไอ้เจิดแข่งกับไอ้ขามในการแข่งกันงมไม้ตะเคียนทองขึ้นมาจากสระท้ายหมู่บ้าน

“ไม้ตะเคียนก็จมอยู่แถวท้ายคลองนั่นน่ะจ๊ะ”

“ดีมากข้าจะเตรียมตัวและเอ็งเตรียมพาข้าไปดูเลย”

อาจารย์คงคิดเร็วทำเร็วกว่าที่คิด

“อะแฮ่ม อาจารย์มีอีกเรื่องจ๊ะอาจารย์พอมีคนมีวิชาอาคมที่พอจะมีวิชามาปกป้องชั้นได้บ้างไหมจ๊ะ”

ผมถามอาจารย์คงด้วยพลังของเส้นสายในการที่เป็นลูกชายกำนันทั้งทีจะมีคนเดินติดตามก็เป็นเรื่องธรรมดา