บทที่ 16 การประชุมแผนงาน
ชายหนุ่มคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะแล้วพูดว่า “งั้นเหรอ? ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน แต่กินไปแค่ไม่กี่ชิ้นเอง ดูเหมือนว่าบริษัทของเรามีสวัสดิการที่ดีนะ กรรมการบริหารคงไม่ต้องกังวลว่าพนักงานจะไม่พอใจอะไรแล้วละ!”
ผู้อำนวยการฮูพยักหน้าเห็นด้วย แล้วพูดต่อว่า “คุณหลิวรู้จักโม่เฟิงคนนั้นด้วยเหรอคะ?! ช่วยบอกอะไรเกี่ยวกับเขาให้ฟังหน่อยได้ไหมคะว่าภูมิหลังของเขาเป็มายังไง?”
ชายหนุ่มรู้ทันความหมายของเธอั้แ่แรก เพียงแต่เื่แบบนี้ ถ้าอยากรู้มากขึ้น ก็ต้องนิ่งไว้ก่อน… ตอนนี้อย่างน้อยเขาก็รู้แล้วว่าคนที่ดูน่าสนใจเมื่อครู่นี้ชื่อโม่เฟิง แถมดูเหมือนจะมีภูมิหลังไม่ธรรมดา และเห็นได้ชัดว่าผู้อำนวยการฮูเองก็ไม่รู้อะไรมากนัก คงเค้นเอาข้อมูลอะไรจากเธอไม่ได้หรอก
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงส่ายหน้าเบา ๆ แล้วพูดว่า “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ เมื่อกี้ผมเห็นว่าตรงนี้มีที่ว่างก็เลยมานั่งเท่านั้นเอง เขาชื่อโม่เฟิงนี่เอง เขาเข้ามาทำงานที่นี่ได้เพราะเส้นสายเหรอครับ?”
ผู้อำนวยการฮูรู้ทันทีว่าตัวเองเผลอพูดมากไปหน่อย เลยรีบยกน้ำอัดลมขึ้นมาดื่มแก้เก้อ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณหลิวชอบพูดเล่นจริง ๆ เลย ฉันเชื่อว่าทุกคนที่ได้เข้ามาทำงานในบริษัทของเราได้ ล้วนแต่ต้องมีความสามารถมากพอทั้งนั้น ไม่มีการใช้วิธีสกปรกแบบนั้นเข้ามาหรอกค่ะ พอดีฉันเห็นเขาหยิบเบียร์มาให้คุณหลิวเมื่อกี้ เลยคิดว่าคุณอาจจะรู้จักกันกับเขาเป็การส่วนตัว ที่แท้ฉันคิดมากไปเองสินะคะ”
คุณหลิวอมยิ้มแล้วพูดว่า “ผมอิ่มแล้วละ เชิญผู้อำนวยการฮูทานต่อเถอะ”
ผู้อำนวยการฮูพยักหน้าเล็กน้อยและกล่าวลาคุณหลิว หลังจากคุณหลิวจากไป เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยและพึมพำกับตัวเองว่า “หลิวหลินคนนี้ขึ้นชื่อเื่หงส์ไม่ลงที่รังเปล่า*[1] ถ้าไม่มีผลประโยชน์อะไรเขาจะมาปรากฏตัวที่นี่ได้ยังไง? แถมที่นี่ก็เป็แค่โรงอาหารพนักงาน ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด แล้วแบบนี้เขาจะมาที่นี่และพูดคุยกับคนที่ประธานบริษัทเป็คนเสนอชื่อให้เข้ามาทำงานเองกับมือทำไม?! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเป็เพราะที่นั่งตรงนี้ว่างอยู่ แน่นอนว่าต้องมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยู่และเป้าหมายก็คือโม่เฟิง ดูเหมือนว่าถึงเวลาที่ฉันต้องจับตาดูโม่เฟิงคนนี้ให้ดีแล้ว ไม่อย่างนั้นอาจจะถูกคนอื่นแย่งตำแหน่งไปก่อน!”
ในตอนนั้น โม่เฟิงเองก็คงนึกไม่ถึงว่าแค่มื้อกลางวันธรรมดา ๆ จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงมากมายขนาดนี้ แต่ถึงแม้จะรู้ เขาก็คงแค่ยิ้ม เพราะสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ส่งผลเสียอะไรกับเขาเลย แถมอาจจะมีผลดีด้วยซ้ำ…
เมื่อกลับถึงห้องทำงาน โม่เฟิงเพิ่งจะได้ดื่มชาแก้วหนึ่งเพื่อผ่อนคลาย หลัวเสี่ยวเฟิ่งก็เข้ามาและรีบพูดว่า “โม่เฟิง ผู้จัดการติงเรียกให้ทีมพิเศษไปประชุมแล้ว นายรีบไปเตรียมตัวและแสดงฝีมือออกมาให้เต็มที่นะ!”
โม่เฟิงเกือบจะพ่นน้ำชาออกมา เพราะการประชุมนี้มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป เพราะหลังจากที่จัดตั้งทีมพิเศษขึ้น ทุกคนคิดว่างานจะต้องยุ่งมากแน่ ๆ แต่กลับกลายเป็ว่าโม่เฟิงยังคงว่างงาน นั่งไขว่ห้างจิบชาอยู่ในห้องทำงาน บางครั้งก็เล่นเกมกับหลัวเสี่ยวเฟิ่งเป็หลายร้อยรอบโดยไม่มีใครมาเคาะประตูขัดจังหวะเลยด้วยซ้ำ ในใจของโม่เฟิง เขาคิดว่าติงหรูจวินคงจะแค่คิดขึ้นมาชั่ววูบ ไม่คิดว่าคราวนี้จะจริงจังขนาดนี้…
หลัวเสี่ยวเฟิ่งมองไปที่โม่เฟิงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็รีบช่วยเขาจัดเสื้อสูทอย่างคล่องแคล่ว เอาใจใส่ราวกับภรรยากำลังช่วยสามีแต่งตัว โม่เฟิงจึงดึงหลัวเสี่ยวเฟิ่งเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน มือของเขายังลูบไล้ไปตามสะโพกนุ่มของหลัวเสี่ยวเฟิ่ง
หลัวเสี่ยวเฟิ่งตีแขนโม่เฟิงเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนปนตำหนิว่า “ข้างนอกมีคนเยอะแยะเลยนะ เดี๋ยวก็มีใครมาเห็นเข้าหรอก ที่สำคัญนี่เป็การประชุมครั้งแรกอย่าให้พลาดเชียวนะ!”
แววตาของโม่เฟิงฉายแววสงสัยขึ้นมาชั่วขณะ แต่แล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว เขาจูบหลัวเสี่ยวเฟิ่งอย่างแ่เบา ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องประชุม ความจริงแล้วตอนนี้เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงกระตือรือร้นที่จะแสดงฝีมือออกมา เขาจึงค่อนข้างคาดหวังกับเนื้อหาของการประชุมครั้งนี้มาก
ภายในห้องประชุมอันกว้างขวาง มีคนนั่งอยู่กว่าห้าสิบคน ทุกคนต่างเงียบ ไม่มีใครปริปากพูดอะไร เห็นได้ชัดว่ากำลังรอติงหรูจวินอยู่ เพราะการประชุมครั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากที่ทิ้ง่ไปนาน หลายคนจึงหวังว่าจะได้รับคำอธิบาย ถึงแม้ว่าคำอธิบายนั้นอาจไม่ได้สำคัญอะไรเลย หรืออาจจะไม่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ใดเลยก็ตาม แต่ทุกคนก็อยากได้ยิน พวกเขาอยากรู้ว่าตัวเองเลือกเดินตามคนที่ถูกต้องแล้วหรือไม่?!
เมื่อได้พบกับติงหรูจวินอีกครั้ง จู่ ๆ โม่เฟิงก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในใจ เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขามักจะแวะเวียนไปที่ห้องทำงานของเธออยู่เสมอ หวังว่าเธอจะเรียกเขาเข้าไปหา ส่วนโม่เฟิงก็จะคอยฉวยโอกาสลวนลามเธอบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่โม่เฟิงก็ต้องผิดหวังเพราะเหมือนติงหรูจวินคงจะลืมการมีอยู่ของเขาไปแล้ว
ในวันนี้ติงหรูจวินดูอิดโรยมาก เห็นได้ชัดว่าเธอทำงานหนักมากเกินไป เพียงแต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ ๆ โม่เฟิงก็รู้สึกเห็นใจเธอขึ้นมา แต่แล้วเขาก็ยิ้มเยาะตัวเองเบา ๆ พร้อมกับคิดในใจว่า ‘ฉันนี่มันบ้าไปแล้วหรือไง ถึงได้มาสงสารผู้หญิงคนนี้เนี่ย!’
โม่เฟิงที่เข้ามาในห้องประชุมเป็คนสุดท้าย ดังนั้นหลังจากที่เขานั่งลง ติงหรูจวินก็เริ่มเข้าประเด็นทันที “่ที่ผ่านมานี้ ทุกคนคงคิดว่าฉันล้อเล่นกับพวกคุณอยู่ แต่ฉันอยากบอกทุกคนว่ามันไม่ใช่อย่างที่พวกคุณคิด… ฉันจะไม่พูดถึงว่าฉันพยายามกับเื่นี้มากแค่ไหน เพราะฉันจะใช้การกระทำเป็เครื่องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ฉันก็ให้ความสำคัญกับทีมพิเศษนี้มากเช่นกัน ฉันยื่นเื่ขออนุมัติจากผู้บริหารระดับสูงมาหลายครั้ง และในที่สุดวันนี้ก็ได้ผลลัพธ์แล้ว บริษัทไม่ได้คาดหวังอะไรกับพวกเรามากนัก แล้วพวกคุณล่ะ มีความมั่นใจหรือเปล่า? ถ้ามี… ฉันจะให้ทุกคนดูแผนงานที่ฉันได้รับมา!”
ถึงแม้ว่าทุกคนจะไม่ค่อยพอใจกับคำอธิบายของติงหรูจวินมากนัก แต่ทุกคนก็ต้องทำมาหากิน ไม่มีใครอยากมีปัญหากับหน้าที่การงานของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น หลายคนพยายามอย่างหนักกว่าจะได้เข้ามาทำงานในบริษัทนี้ได้ ดังนั้น พวกเขาจึงยอมร่วมมือแต่โดยดี ดีกว่าที่จะมาเสียเวลากับเื่แบบนี้
ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องประชุมก็เต็มไปด้วยความฮึกเหิม ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็การเสแสร้งทำ แต่ก็เพียงพอแล้วสำหรับติงหรูจวิน
ติงหรูจวินเริ่มอธิบายแผนงานอย่างช้า ๆ ว่า “แผนงานในครั้งนี้ เกี่ยวกับแิสำหรับเกมของบริษัทเฟยอวิ๋นเน็ตเวิร์ค ซึ่งเป็บริษัทในเครือของกลุ่มบริษัทเฟยอวิ๋นของพวกเรา ใน่สามปีต่อจากนี้ บริษัทจะมุ่งเน้นและทุ่มทุนมหาศาลไปกับธุรกิจออนไลน์ ดังนั้น แผนงานนี้จึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง แน่นอนว่าครั้งนี้ บริษัทให้โอกาสพวกเรามาแค่ครั้งเดียว และก็มีบริษัทเอเจนซีโฆษณาจากภายนอกที่กำลังพัฒนาแผนงานนี้อยู่เช่นกัน โดยมีกำหนดส่งงานภายในหนึ่งเดือน สิ่งที่บริษัท้าจากพวกเราก็คือ ไม่จำเป็ต้องทำได้ดีกว่าเอเจนซีอื่นแต่ก็ห้ามด้อยกว่ากันมากเกินไป ดังนั้น ฉันจะแจกสำเนาแผนงานให้กับพวกคุณทุกคนและหวังว่าทุกคนจะร่างแผนงานคร่าว ๆ มาให้ฉันดูภายในหนึ่งสัปดาห์ เพราะเรามีกำหนดส่งงานภายในหนึ่งเดือน!”
เมื่อโม่เฟิงเห็นเอกสารแนะนำเกี่ยวกับบริษัทเฟยอวิ๋นเน็ตเวิร์ก และตัวเกมออนไลน์นั้นค่อนข้างธรรมดามาก โม่เฟิงจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า “ผู้จัดการติง เกมออนไลน์แบบนี้แค่เปิดเว็บไซต์ขึ้นมาก็เจอโฆษณาเต็มไปหมด แล้วอย่างนี้พวกเรา้าผลลัพธ์แบบไหนกันแน่ครับ?”
ติงหรูจวินค่อนข้างประหลาดใจที่โม่เฟิงถามคำถามนี้ แต่เมื่อได้ยินคำถามของเขา เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แน่นอนว่าเธอรู้เื่นี้ดี แต่การจะสร้างแคมเปญโฆษณาแต่ละครั้งต้องใช้เงินลงทุนมหาศาล ดังนั้น หากบริษัทแม่ไม่มั่นใจจริง ๆ พวกเขาก็คงไม่มอบหมายงานนี้ให้กับบริษัทในเครือหรอก
เห็นได้ชัดว่าข้อสงสัยของโม่เฟิงก็คล้ายกับข้อสงสัยของใครหลาย ๆ คน ทุกคนต่างก็เริ่มซักถามเป็เสียงเดียวกัน เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับงานนี้ก็คือเงินทุน หากไม่มีเงินทุนมากพอก็คงเป็ไปไม่ได้ที่จะบรรลุเป้าหมายได้อย่างแน่นอน
ติงหรูจวินยิ้มอย่างมั่นใจและพูดอย่างใจเย็นว่า “ทุกคนน่าจะรู้ดีว่า ธุรกิจโฆษณาเป็ธุรกิจที่มีความเสี่ยงสูง แต่ก็ให้ผลตอบแทนสูงเช่นกัน หัวใจสำคัญของงานโฆษณาก็คือการสร้างสรรค์สิ่งที่แปลกใหม่ ดังนั้น ลืมเื่การจ้างพรีเซนเตอร์ชื่อดังไปได้เลย เพราะต้องใช้เงินลงทุนมากเกินไป ฉันจึงอยากให้ทุกคนใช้ความคิดสร้างสรรค์ สามัคคีคือพลัง… ถ้าไม่มีคำถามอะไรแล้ว การประชุมครั้งนี้ก็ขอจบลงเพียงเท่านี้”
[1] หงส์ไม่ลงที่รังเปล่า เป็สำนวนจีน มักใช้เปรียบเปรยถึงบุคคลที่เฉลียวฉลาด รู้จักคว้าโอกาส และมักจะประสบความสำเร็จในทุกสิ่งที่ทำ เปรียบเสมือนหงส์ที่จะลงจอดเฉพาะบนสถานที่ที่มีสมบัติซ่อนอยู่
2K
