ดอกเหมยสีชาด

        “หากต้องการชีวิตข้าข้าจะไม่ขัดขืน แต่...ปล่อยนางไป นางไม่รู้เรื่องอะไรด้วย”

        น้ำเสียงแข็งกร้าวของหลินเฟยหลันเรียกสติแม่ทัพว่านกลับมา

        การที่เจ้าเมืองเข่นฆ่าชาวบ้านเขาก็ไม่จัดการ

        คนตระกูลเซี่ยสังหารผู้คนเขาก็ยังนิ่งเฉย

        เห็นได้ชัดแล้วว่าพวกเขาเป็นพวกเดียวกัน

        นั่นสินะหลินเว่ยหานต้องการขึ้นเป็นรัชทายาท ย่อมต้องหากำลังสนับสนุน

        ฮองเฮา หลินเว่ยหานตระกูลว่าน ก็ล้วนสันดานเดียวกัน

        คงจะเป็นนางเสียมากกว่าที่มาผิดที่ผิดทาง

        แม่ทัพว่านจึงตะคอกขึ้น“เจ้าพูดเหลวไหลอะไร”

        เขาเป็นห่วงนางแทบบ้ากว่าจะรู้ว่านางหลบอยู่ที่นี่ก็ผ่านไปตั้งสองวัน

        ยิ่งเห็นว่านางอยู่อย่างยากลำบากเขายิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจ

        เห็นท่าทีร้อนรนของเขาหลินเฟยหลันก็พลันรู้สึกอยากหัวเราะขึ้นมา “หึหึ ได้...ข้าเป็นเพียงหญิงชาวบ้านที่ถูกโจรฆ่าตายเท่านั้น”

        แม่ทัพผู้นี้ไม่โง่...เขารู้

        เขารู้แล้วว่านางคือใคร

        หากเรื่องที่เซี่ยวจิ้งจวิ้นจู่ปรากฏตัวที่นี่รู้ถึงเมืองหลวงหากนางตายขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือหลินเว่ยหานที่ต้องเป็นคนรับผิดชอบ

        ยิ่งทำให้ตระกูลเสวียนขุ่นเคืองเส้นทางการขึ้นเป็นใหญ่ของตระกูลว่าน ก็ย่อมมีอุปสรรคมากขึ้นตามไปด้วย

        ฮึ! แต่ว่าหากเขาจะฆ่านางโดยที่ไม่ให้คนอื่นรู้ละก็ คงต้องลงแรงหน่อยละนะ ท่านแม่ทัพว่าน

        เขาช่วยชีวิตนางไว้นางก็ปรุงยาถอนพิษช่วยชีวิตเขาแล้ว ถือว่าไม่มีสิ่งใดติดค้างกัน

        ที่ผ่านมาเป็นเขาที่แสร้งทำดีกับนาง

        ส่วนนางก็เป็นคนเขลาให้เขาหลอก

        การที่นางอยากมีชีวิตรอดไปหามารดาและน้องชายมันเป็นอุปสรรคของใครเช่นนั้นหรือ

        เหตุใดสวรรค์ต้องทดสอบนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        ฮึ! ในเมื่ออยากทดสอบข้านักได้...แล้วพวกท่านจะได้รู้ว่า คนอย่างหลินเฟยหลัน จะไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา

        ข้าจะมีชีวิตรอดให้พวกท่านดู

        ข้าจะไม่ยอมตายเหมือนในฝันนั่น

        แม่ทัพว่านแทบจะสบถออกมาอย่างหยาบคายหัวใจของเขาแทบดิ่งลงเหว เมื่อเห็นหลินเฟยหลันถอดมีดเล็กออกจากฝัก

        “เจ้าจะทำอะไรวางมีดลงเดี๋ยวนี้!”

        เขากลัวว่านางจะคิดสั้น

        นางมีมีดตั้งแต่เมื่อไหร่ในเมื่อเขาเป็นคนเก็บอาวุธของนางเอาไว้หมดแล้ว

        หลินเฟยหลันถอยหลังไปที่ประตูรั้วที่พังลงมาพร้อมกับตะคอก “อย่าเข้ามานะ ข้าน่ะ...ไม่ยอมให้ท่านสมหวังหรอก”

        นางยังคงเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโสแววตาไม่มีความลังเลเลยสักนิด หากว่าอีกฝ่ายจะก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว

        นางก็พร้อมจะสู้

        หากจะตายอย่างน้อยนางก็จะไม่ยอมตายคนเดียว

        มีดอาบยาพิษของนางยังทำให้รองแม่ทัพเซี่ยเพลี้ยงพล้ำมาแล้วหากมันจะถูกปักบนร่างของแม่ทัพโฉดผู้นี้อีกคน

        ...ก็ย่อมได้

        ส่วนผงพิษในมือก็แรงพอจะล้มองครักษ์ได้สบาย

        และดูเหมือนว่าคำขู่ของนางจะได้ผลแม่ทัพว่านไม่กล้าที่จะขยับ

        “ได้...เจ้าชนะวาง..วางมีดนั่นลงเสีย” แม้น้ำเสียงจะอ่อนลง แต่ก็ยังไม่วายออกคำสั่ง

        แต่คนอย่างเขารึจะสั่งนางได้

        แววตาของหลินเฟยหลันสั่นไหวนางเม้มปาก พลางสูดลมหายใจยาว เพื่อเรียกกำลังใจ

        เห็นเช่นนั้นแม่ทัพว่านก็พลันโล่งใจ คิดว่านางยอมแล้ว

        แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น

        เมื่อถึงทางออก หลินเฟยหลันก็สับเท้าออกตัววิ่งทันทีได้ยินเพียงเสียงแม่ทัพว่านตะโกนไล่หลัง

        “ขวางนางเอาไว้”

        แล้วร่างหนาก็กระอักเลือดแล้วล้มลงอย่างแรง

        แต่คนที่วิ่งหนีไปแล้วก็ไม่คิดจะหันกลับมามองให้เสียเวลา

        เท้าทั้งสองข้างวิ่งไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกลุ่มชาวบ้านในอารามแห่งหนึ่งหลินเฟยหลันจึงตัดสินใจพาตัวเองไปอยู่ที่นั่น

        ตัวอารามนั้นเก่าแก่และทรุดโทรมผนังแตกกะเทาะออก หลังคามุงกระเบื้องบางส่วนพังทลายลง

        กลุ่มชาวบ้านต่างอาศัยอยู่ภายในห้องโถงหลักแต่ก็มีบางส่วนที่เป็นครอบครัวแยกตัวออกไปอยู่ในห้องเก่าที่ยังพอจะให้กำบังลมฝนได้

        ที่นี่คนมากหากจะคิดหานางให้เจอ ทางนั้นก็ต้องลำบากหน่อยล่ะ

        หลินเฟยหลันแทรกตัวเข้าไปในอารามอย่างแนบเนียนด้วยเสื้อผ้าของนางก็เป็นเพียงผ้าหยาบ เนื้อตัวมอมแมม ใบหน้าเปื้อนเขม่าจึงดูเข้ากับทุกคนในที่นี้

        นางใช้สายตากวาดมองผู้คนเหล่านั้นด้วยความระแวดระวัง

        แล้วนางก็ต้องสะดุ้งเมื่อสบสายตาเข้ากับเด็กเล็กคนหนึ่งที่นอนซบอกมารดาเขามีร่างกายซูบผอม และดูเหมือนว่า เด็กน้อยจะอ่อนแรงและดูหวาดกลัวจึงซุกใบหน้าเข้าหาอกของมารดา

        ถัดไป เป็นหญิงชรานางหนึ่งที่นั่งพิงเสาไม้ด้วยสีหน้าที่อ่อนแรงหญิงชราไอเสียงดังจนตัวงอ แต่ก็ไม่มีผู้ใดสนใจ

        ส่วนอีกฟาก ก็เป็นชายวัยกลางคนที่ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับกุมบาดแผลที่ต้นขา

        มีหลายคนที่นอนซมอยู่ไม่ห่างกันร่างกายพวกเขาแต่ละคนล้วนเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ มองแล้วน่ากลัวยิ่งนัก

        ส่วนบางคนที่บาดแผลมีกลิ่นก็ถูกคนข้าง ๆ ไล่ไปอยู่ไกล ๆ

        เห็นว่าทุกคนในนี้ล้วนไม่มีใครใส่ใจนางที่แอบลอบเข้ามาหลินเฟยหลันก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก มือที่กำมีดเล็กและยาพิษก็คลายออก แล้วเก็บอาวุธป้องกันตัวเองซ่อนไว้ตามเดิม