อลินตา... หมอผีข้ามภพ

อลินตาเดินเข้าไปหากี่ทอผ้าก่อนจะหยิบหลอดแก้วที่บรรจุด้าย ซึ่งหญิงสาวปลดออกมาจากกี่ทอผ้าที่อยู่ในห้องบนชั้นสองของเฮือนไม้ชายป่ามาตั้งแต่วันที่ขึ้นไปสำรวจเรือนกับหมิงและเป๋า

                เมื่อมาถึงด้านหน้ากี่อลินตาก็ชะโงกเข้าไปดูตรงด้ายที่ค้างอยู่ในกี่นั้น หญิงสาวยิ้มทันทีทุกอย่างก็เหมือนจิ๊กซอว์อดทนต่อมันไปเรื่อยๆสุดท้ายมันจะเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบและสวยงามที่อลินตาคิดเช่นนี้ก็เพราะว่าด้ายที่ค้างกี่ไว้นั้นไม่มีเสียแล้วก็แน่ล่ะด้ายเส้นนั้นมันอยู่ในหลอดแก้วของเธอนี่เองอลินตาค่อยๆ ถอยห่างออกมาจากกี่นั้น แล้วหันมามองทางเนตรนภา

                “พี่บอกแล้วว่ากี่อันนี้ล่องหนได้...! เห็นไหมกี่ทอผ้าหายไปแล้ว!” อลินตาพูดจบกี่ทอผ้าอันนั้นก็ค่อยๆเลือนลาง แล้วหายวับไปในที่สุด และกี่ท้อผ้านี้ก็ไม่ได้หายไปไหน ทว่ามันกลับไปอยู่ที่เดิมนั่นคือที่เฮือนไม้ชายป่านั่นเองแต่.. เนตรนภากลับค้านขึ้น

                “ไม่ได้หายไปนี่ค่ะมันก็อยู่ตรงนี้นี่นา..” อลินตาหันมายิ้มให้กับเนตรนภา

                “เข้าไปแตะที่กี่สิ”เมื่ออลินตาพูดแบบนั้น เนตรนภาก็ก้าวเข้าไปที่กี่ช้าๆก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่กี่ ฉับพลัน ทั้งกี่และเนตรนภาก็หายวับไปมีเพียงอลินตาที่ยืนกอดอกนิ่งๆ มองดูภาพด้านหน้าอย่างลำดับเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วยความสุขุมพร้อมกันนั้นก็ยกเส้นด้ายในหลอดแก้วขึ้นมาดูนิ่งนาน แต่ด้านเนตรนภานี่สิเมื่อเจ้าตัวจับกี่ทอผ้านั่น บรรยากาศและทุกอยางก็เปลี่ยนไป เธอมองไปรอบๆห้องแล้วก็ต้องอุทานขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

                “นี่มันเฮือนไม้ชายป่านี่”ไม่พูดเปล่า เนตรนภาหันซ้าย หันขวาพร้อมกับประหลาดใจและตกใจระคนกันนี่มันเกิดอะไรขึ้น

                “พี่อลิน พี่อลินคะนะ เนตรมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...” เงียบ..! ว่างเปล่า!เนตรนภาได้แต่ยืนนิ่งไม่กล้าสาวเท้าไปทางไหน เธอได้ยินแต่เสียงนก เสียงแมลงรอบๆเรือน และบรรยากาศที่คุ้นเคย แต่ ณ เวลานี้ เนตรนภากลับไม่ต้องการบรรยากาศแบบนี้!ในขณะที่เนตรนภากำลังสับสนอยู่นั้นหญิงสาวหารู้ไม่ว่าอาการทั้งหมดของเธออยู่ในสายตาของอลินตาตลอดเวลาเมื่อเห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้ว อลินตาก็พูดขึ้นน้ำเสียงชัดเจน

                “เนตรแตะที่กี่ทอผ้าเหมือนเมื่อกี้สิ..”เนตรนภาที่กำลังอยู่ในอาการตกใจคล้ายเด็กน้อยหลงทางเมื่อได้ยินเสียงอลินตาเธอก็ไม่รอช้ารีบทำตามที่เสียงของอลินตาบอกอย่างรวดเร็วเนตรนภาเดินชิดกลับเข้าไปด้านหน้ากี่ซึ่งเป็นส่วนที่นั่งทอผ้าแล้วใช้มือแตะไปที่กี่ และ... ทุกอย่างก็กลับมาอยู่ในสภาพเดิม นั่นคือเนตรนภายืนอยู่หน้ากี่ที่เฮือนทอผ้าซึ่งเธอได้รับเป็นมรดกตกทอดทันทีที่เนตรนภาเห็นทุกอย่างชัดเจน เธอก็หันมองหน้าอลินตาแต่ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมา นอกจาก

                “พี่อลิน...!!”อลินตามองหน้าน้องสาวก่อนจะสบตาเนตรนภา และที่เนตรนภาไม่สามารถเห็นได้นั่นคือดวงตาของตัวเองมีประกายสีน้ำเงินอ่อนๆ แผ่ประกายออกมา เพียงวับเดียวสีน้ำเงินนั้นก็วูบหายไปอลินตายิ้มก่อนจะพูดออกมา

                 “กี่ทอผ้านั้นพี่ไม่เห็นมันแล้วนะ เนตรยังเห็นอยู่ไหม?” อลินตาถามอย่างใจเย็นเนตรนภาหันกลับไปมองที่กี่ทอผ้าอีกครั้ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

                “เห็นค่ะ นั่นไงคะ”เนตรนภาชี้ไปที่กี่ทอผ้าเครื่องนั้นซึ่งเธอก็ยังคงเห็นมันตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิมอลินตาได้ยินดังนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะรำพึงกับตัวเอง

                “อืม... อีก 10%ที่ยังไม่มั่นใจ” เนตรนภาหันมองหน้าพี่สาวทันที แววตาอลินตาเป็นประกายวิบวับก่อนจะต่อประโยคของตัวเอง

                “ส่วนอีก 90%ฉันมั่นใจแล้วว่าผ้าพันธุ์ภพอยู่ที่ไหน...!!!” เนตรนภาได้ยินก็ทวนคำพูดของพี่สาวตัวเอง

                “ผ้าพันธุ์ภพ เอ่อคืออะไรคะ? ผ้าพันธุ์ภพ” ไม่ถามเปล่าสีหน้ายังออกงงๆอีกด้วย อลินตาหันมาทางเนตรนภา

                “เนตรคืนนี้เราไปนอนกับพี่ที่เรือนไม้ชายป่านะปิดเรือนนี้ไว้ตามเดิม ไม่ต้องห่วงเรื่องกี่ทอผ้า เดี๋ยวพี่จะอธิบายทุกอย่างให้ฟังออกไปบอกเป๋ากับหมิงว่าเตรียมรถได้เลย พี่เสร็จธุระแล้ว..” เนตรนภารับคำพี่สาวของตัวเองอย่างงงๆแต่ก็รีบเดินออกไป เนตรนภาลงไปด้านล่างก็ปิดหน้าต่างและล็อกลงกลอนไว้ตามเดิมและเมื่อหญิงสาวเดินออกไปหน้าบ้านก็พบหมิงกับเป๋ายืนหน้าแป้นแร้นรออยู่แล้ว..

                ส่วนอลินตานั้นเธอหันกลับมาที่บริเวณห้องที่ว่างเปล่าไม่มีกี่ทอผ้าสักอันอยู่ที่นี่อลินตาค่อนข้างแน่ใจแล้วว่า เนตรนภาเป็นคนเดียวที่เห็นกี่ทอผ้าและที่เป็นเช่นนั้นเพราะเนตรนภาหาใช่คนธรรมดาไม่อลินตาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดูภาพถ่ายผ้าที่มีคำใบ้ปริศนาพร้อมกับยกหลอดแก้วที่บรรจุด้ายในกี่นั้นขึ้นมาเทียบกันกับสีผ้าในภาพ ก่อนพูดเบาๆกับตัวเอง

                “ตอนนี้ไม่ใช่แค่90% แต่เป็น 100% ต่างหาก..!!” อลินตาเก็บทุกอย่างใส่กระเป๋าตามเดิมก่อนจะลงไปยังตู้เสื้อผ้าชั้นล่าง แล้วหยิบชุดไทยภาคเหนือโบราณมาชุดหนึ่ง

                "ขอยืมออกงานหน่อยนะคะเสร็จแล้วจะเอามาคืนให้ที่เดิมค่ะ” พูดจบก็เดินออกจากเฮือนทอผ้าไปสมทบกับเนตรนภาที่รออยู่พร้อมด้วยเป๋ากับหมิง เมื่ออลินตาเดินออกมาพ้นรั้วเรือน เนตรนภาก็ทำการล็อกเฮือนทอผ้าไว้ตามเดิมอลินตาสังเกตและรับรู้ได้ว่าควันดำทั้งหมดหายไปแล้วหญิงสาวไม่รอช้าออกเดินนำหน้าทุกคนไปด้านหน้าตึกโหราตระกูลพบเด็กรับใช้ทั้งสามคนรวมไปถึงคนสวน และคนขับรถที่ยืนรออยู่อลินตามองดูทุกคนก่อนจะพูดขึ้น

                “ฟังนะทุกคนฉันจะพักงานทุกคนเป็นเวลาสามเดือน” ทุกคนได้ยินถึงกับยกมือกุมหน้าอกอ้าปากหวอเพราะไม่อยากจะตกงานในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจเช่นนี้แต่อลินตารีบพูดดักขึ้นก่อนที่ทุกคนจะกังวลมากไปกว่านี้

                “ระหว่างนี้ให้ทุกคนกลับไปอยู่ที่บ้านและไม่ต้องห่วงฉันจะจ่ายเงินเดือนทุกคนล่วงหน้าสามเดือนหลังจากนั้นฉันจะโทรตามให้มาทำงานเอง นี่ไม่ได้เป็นการไล่ออกแต่แค่ให้ทุกคนกลับไปพักผ่อนที่บ้านและขอเตือนว่าระหว่างสามเดือนนี้ห้ามใครมาเพ่นพ่านที่บ้านฉันเด็ดขาด ถ้ามีคนโทรตามมาทำงานโดยไม่ใช่ฉันหรือเนตรนภาไม่ต้องมาถ้าใครขัดคำสั่ง ก็ถือว่าออกจากงานไปได้เลย เข้าใจนะ” คนงานทุกคนรีบพยักหน้ารับคำสั่งที่แสนจะเด็ดขาดนั้น

                 ที่อลินตายอมจ่ายเงินเดือนให้พนักงานฟรีนั้นเพราะเธออดเป็นห่วงพนักงานในบ้านไม่ได้อย่างน้อยทุกคนก็อยู่โยงเฝ้าทำงานกันมาอย่างจงรักภักดีโดยตลอดเงินแค่นี้เธอไม่เสียดายหรอก ถือว่าได้ทำทานกับคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วยถ้าขืนให้อยู่ต่อมีหวัง ปีศาจอสูรกายดำในร่างของน้าปลายนภาได้จับกินไปทีละคนสองคนแน่ๆและกว่าภารกิจในการตามหาผ้าพันธุ์ภพ และการปราบปีศาจอสูรกายดำจะเสร็จสิ้นมีหวังคนงานเหล่านี้โดนกินไปหมดกันพอดีเมื่ออลินตาสั่งความกับพนักงานทุกคนเสร็จก็หันมาทางเนตรนภา

                “เสร็จธุระจากที่นี่แล้วเนตรก็ตามพี่ไปนะ”เนตรนภาพยักหน้า

                “ค่ะ..” รับคำอย่างว่าง่ายเธอต้องไปแน่เพราะมีเรื่องราวมากมายที่เธออยากรู้และอยากถามอลินตาญาติผู้พี่ของเธอ

                ทางด้านปลายนภาที่นั่งขัดสมาธิหน้ากระจกบานใหญ่ก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมเพิ่มเติมด้วยการพึมพำคาถาบางอย่างจนกระทั่งมีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาระหว่างพึมพำคาถา

                “นังอลินตาเกิดวันอะไร?”เสียงนั้นใหญ่ ห้าวและห้วน

                “วันพฤหัสบดีเจ้าค่ะนายท่าน..”เสียงตอบเป็นเสียงปลายนภา แต่แล้วปลายนภาก็ถามตัวเองขึ้นอีกครั้งแต่เสียงถามกลับใหญ่ห้าวราวกับมีอีกร่างในกายของเธอ

                “แล้วลูกแกเกิดวันอะไร?”คราวนี้ปลายนภาอึกอักนิ่งนาน จนกระทั่ง

                “กร๊อบ!!!” อยู่ๆ หน้าของปลายนภาก็หงายเงิบไปด้านหลังคล้ายมีคนกระชากดึงผมจากด้านหลังอย่างแรงเสียงกระดูกที่ลำคอเปล่งดัง ประมาณว่าคนคอเอียงแล้วโดนจับบิดคอแรงๆเพื่อให้หันกลับมาเป็นปกติ

                “วะวันพุธเจ้าค่ะนายท่าน!!” เมื่อปลายนภาตอบออกมาอาการของเธอจึงกลับเป็นปกติ เสียงใหญ่ห้วนก็เงียบไปพร้อมกับที่ร่างกายของปลายนภานั่งขึงขัดสมาธิหลังตรงพึมพำคาถาเช่นเดิมแต่นายท่านจะรู้หรือไม่ว่า ปลายนภาตอบไม่หมด เพราะว่าเนตรนภา เกิดวันพุธก็จริงแต่เป็นพุธกลางคืน หรือก็คือเนตรนภาเกิดในฤกษ์พระราหู!!