คุณย่าย้อนเวลาไปแก้ไขชะตาชีวิต (มี e-book นะคะ)

        “เธอมาหาฉันทำไม” โจวอี้เหวินถาม เขาไม่พอใจทั้งยังแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าฉั่วหลิวอิงจะกล้ามาพบเขาอีก ตั้งแต่วันที่เขากับเธอเลิกกัน อีกทั้งพ่อของเขาก็ถูกพ่อของเธอทำร้ายจนตาย เขาคิดว่าชาตินี้เขากับเธอคงไม่มีโอกาสได้กลับมาเจอกันอีกแล้ว

        “พี่อี้เหวิน...” ฉั่วหลิวอิงกัดริมฝีปาก เธอมองหน้าเขาโดยไม่พูดอะไร ใบหน้าของเขาเวลานี้เย็นชากว่าเมื่อหลายปีก่อนมาก และเขาก็ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าตอนนั้นมากเหมือนกัน

        ตอนที่ฉั่วหลิวอิงกับโจวอี้เหวินคบกัน ตอนนั้นโจวอี้เหวินยังเป็นคุณชายรักสนุกที่ชอบสังสรรค์ รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เธอชอบเขาและตกลงคบกับเขาก็เพราะเหตุผลนี้ 

        เธอและเขารักกันมากจนใครๆ ต่างก็พากันอิจฉา พอเธอเรียนจบชั้นมัธยมปลาย เขาก็ขอเธอแต่งงาน และเธอก็ตอบตกลง เธอตั้งใจว่าในวันเกิดอายุครบสิบแปดปี เธอจะมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตให้กับเขา แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเสียก่อน ตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่กล้าไปพบหน้าเขาอีกเลย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้บอกใครว่าเธอเลิกกับเขา และเขาก็ไม่เคยบอกใครว่าได้เลิกคบกับเธอแล้ว เธอรู้ดีว่าเขายังรอเธออยู่ แต่คนอย่างเธอจะมีหน้าไปแต่งงานกับคนดีๆ แบบเขาได้อย่างไร

        ฉั่วหลิวอิงเริ่มออกเที่ยวและปล่อยเนื้อปล่อยตัวไปกับผู้ชายหลายคน เพียงเพื่ออยากจะลืมเหตุการณ์เลวร้ายนั้น แต่เธอกลับลืมมันไม่ได้ จนกระทั่งเธอมารู้ตัวว่าเธอท้อง เธอตัดสินใจที่จะเก็บเด็กในท้องไว้ ความเห็นแก่ตัวของเธอจึงเกิดขึ้นตอนนั้น

        ฉั่วหลิวอิงไปหาโจวอี้เหวินแล้วพวกเขาก็มีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน เธอยังจำได้ว่าโจวอี้เหวินดีใจมากขนาดไหนที่ได้เป็นเจ้าของเธอ ถึงแม้เขาจะรู้ว่าเธอไม่ใช่หญิงสาวบริสุทธิ์ก็ตาม เขายินดีที่จะแต่งงานกับเธอ และคำขอเดียวคือเขาขอให้เธอเลิกคบกับผู้ชายที่เธอเคยมีสัมพันธ์ด้วยทั้งหมด

        ฉั่วหลิวอิงตอบตกลงและตั้งใจจะไปบอกเลิกผู้ชายเหล่านั้น แต่มีคนหนึ่งที่ไม่ยินยอม ผู้ชายคนนั้นต้องการจะใช้กำลังเพื่อบังคับเธอ แต่ภาพที่โจวอี้เหวินมาเห็นคือเธอเป็นฝ่ายสมยอม 

        เขาบอกเลิกเธอทันที ตอนนั้นฉั่วหลิวอิงทั้งตกใจทั้งเสียใจ เธอรีบตะโกนบอกโจวอี้เหวินว่าเธอท้อง แต่ผลที่ได้คือเขาเงียบและยังเดินหนีเธอไปโดยไม่หันกลับมามอง

        พอพ่อฉั่วกับฉั่วหลิวหย่งรู้ว่าฉั่วหลิวอิงท้อง ทั้งคู่ก็คิดว่าเด็กในท้องเป็นลูกของโจวอี้เหวิน แต่ทำอย่างไรโจวอี้เหวินก็ไม่ยอมรับ เป็นจังหวะเดียวกับที่ตระกูลจูมาขอความช่วยเหลือ ฉั่วหลิวอิงจึงต้องแต่งงานไปกับจูต้าเจียง หลังจากนั้นเธอก็ย้ายไปอยู่ที่ค่ายทหารกับจูต้าเจียง และไม่ได้กลับมาที่ปักกิ่งอีกเลย

        หลังจากส่งฉั่วหลิวอิงไปอยู่ในค่ายทหาร คุณพ่อฉั่วกับฉั่วหลิวหย่งก็เริ่มแก้แค้นตระกูลโจวให้กับเธอ โดยที่ฉั่วหลิวอิงไม่รู้เลยว่าตระกูลโจวต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายอะไรบ้าง

        จนกระทั่งฉั่วหลิวอิงย้ายกลับมาอยู่ที่ปักกิ่ง เธอถึงได้รู้ว่าครอบครัวของเธอได้ทำอะไรไว้กับครอบครัวของอดีตคนรัก เธอคิดว่าชาตินี้เขาคงไม่ให้อภัยเธอแล้ว

        แต่วันนี้เธอต้องมาพบเขา เธอต้องการความช่วยเหลือจากเขา และเธอจะขอเสี่ยงอีกครั้ง

        “ถ้าไม่มีอะไรจะพูดก็กลับไปเถอะ” โจวอี้เหวินพูดเสียงเข้ม ถึงแม้ครอบครัวของเธอจะทำร้ายครอบครัวเขาไว้มาก แต่ฉั่วหลิวอิงเป็นรักแรกของเขา จนถึงทุกวันนี้เขาก็ไม่เคยที่จะหมดรักเธอ แต่เรื่องของเธอกับเขามันเป็นไปไม่ได้แล้ว โจวอี้เหวินมองเธออย่างไม่พอใจ “ยังจะยืนอยู่ทำไม กลับไปได้แล้ว”

        “พี่อี้เหวิน ฉัน...ฉัน...” ฉั่วหลิวอิงสูดลมหายใจเพื่อเรียกกำลังใจ “ฉันอยากให้พี่ช่วยฉันกับลูก ฉันอยู่กับซูซ่างจิ่นไม่ได้แล้ว ฉันอยากหนีไปจากเขา ฉันรู้ว่าพี่ไม่ยอมรับว่าจ้านตงเป็นลูกของพี่ แต่เขาเป็นลูกของพี่จริงๆ นะคะ พี่จะทนเห็นจ้านตงถูกซูซ่างจิ่นทำร้ายได้ลงคอเหรอ”

        โจวอี้เหวินมองฉั่วหลิวอิงอย่างผิดหวัง จนถึงวันนี้เธอยังพยายามยัดเยียดเด็กคนนั้นมาให้เขา “เธอแน่ใจเหรอว่าฉั่วจ้านตงเป็นลูกชายของฉัน”

         “จ้านตงเป็นลูกชายของพี่” ฉั่วหลิวอิงกัดริมฝีปาก “ที่ฉันมาหาพี่ไม่ใช่ว่าฉันอยากให้พี่รับผิดชอบเขา ฉันสัญญาว่าฉันกับลูกจะไม่มารบกวนพี่อีก ขอแค่พี่ช่วยให้เราหนีไปจากซูซ่างจิ่นได้ก็พอ”

        “หลิวอิง ฉันเคยเอาตัวอย่างของฉั่วจ้านตงไปตรวจดีเอ็นเอ”

        ฉั่วหลิวอิงตกใจ เธอเคยอ่านเจอว่าการตรวจดีเอ็นเอสามารถตรวจหาความสัมพันธ์พ่อลูกได้ “พี่...พี่รู้แล้วใช่ไหมว่าจ้านตงไม่ใช่...”

        “จ้านตงไม่ใช่ลูกชายฉัน แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นลูกใคร” โจวอี้เหวินไม่บอกความจริง เด็กคนนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์ ดังนั้นความลับเรื่องชาติกำเนิด เขาก็จะไม่พูดถึงมัน “เธอจะให้ฉันช่วยเธอยังไง”

        “ฉันขอโทษที่โกหกพี่ แต่พี่ตกลงว่าจะช่วยฉันกับลูกแล้วใช่ไหมคะ” ฉั่วหลิวอิงทั้งโล่งใจทั้งดีใจในเวลาเดียวกัน “ฉันกับลูกอยากหนีออกมาจากบ้านหลังนั้น แต่พวกเราไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน เพราะทรัพย์สินทุกอย่างฉันโอนให้เป็นชื่อของซูซ่างจิ่นไปหมดแล้ว”

        “แล้วที่เธอมาหาฉันวันนี้เขารู้หรือเปล่า”

        ฉั่วหลิวอิงส่ายหน้า “เขาคงคิดว่าฉันนั่งอยู่แถวๆ โรงเรียนเพื่อรอรับลูกกลับบ้าน”

        “แสดงว่าเขาไม่ได้ส่งคนมาคอยตามเธอกับลูกของเธอใช่ไหม”

        “ไม่ค่ะ เพราะเขาคิดว่าฉันกับลูกไม่มีที่ไป ยังไงเราสองคนก็ต้องกลับไปที่บ้านหลังนั้นอยู่ดี”

        “อีกสามวันฉันจะพาเธอกับลูกของเธอไปอยู่ที่อื่น แต่ถ้าฉันจะขอให้เธอช่วยอะไรฉันสักอย่าง เธอจะช่วยฉันได้ไหม”

        “ช่วยเรื่องอะไรเหรอคะ” ฉั่วหลิวอิงเริ่มไม่มั่นใจ เธอกลัวว่าเขาจะขอให้เธอทำในสิ่งที่เธอทำไม่ได้ และกลัวว่าที่เขารับปากจะช่วยเธอกับลูกง่ายๆ เพราะเขาแค่ต้องการหลอกให้เธอดีใจ

        “ฉันอยากได้แผนธุรกิจทั้งหมดของซูซ่างจิ่น”

        “พี่ให้ฉั่วหลิวอิงขโมยแผนธุรกิจของซูซ่างจิ่นมาให้เหรอคะ” ฉินซูเม่ยมองเอกสารที่วางอยู่ ก่อนที่เธอจะหยิบมันขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด แผนธุรกิจทั้งหมดเป็นทิศทางการเติบโตของประเทศในช่วงเวลาต่างๆ และสิ่งที่ซูซ่างจิ่นเขียนออกมาละเอียดกว่าแผนธุรกิจที่เธอเขียนให้โจวอี้เหวินหลายเท่า ความแตกต่างระหว่างคนมีการศึกษากับคนที่ไม่เคยเรียนหนังสือมันต่างกันมากจริงๆ

        โจวอี้เหวินเห็นฉินซูเม่ยอ่านเอกสารไปพร้อมกับถอนหายใจไป “แผนธุรกิจของซูซ่างจิ่นเขียนได้ละเอียดมากก็จริง แต่ที่เธอเขียนให้ฉันก็ดีไม่แพ้กัน เธออย่าลืมว่าซูซ่างจิ่นเรียนจบมหาวิทยาลัย แต่เธอเรียนด้วยตัวเอง ถ้าจะให้ฉันบอกว่าใครเก่งกว่า ฉันก็ต้องบอกว่าน้องสะใภ้ของฉันเก่งกว่าอยู่แล้ว”

        “พี่ชมฉันเกินไปแล้วค่ะ” ฉินซูเม่ยยิ้มอย่างอายๆ แผนธุรกิจที่เธอเขียนมันเป็นความคิดของเธอที่ไหนกัน เธอก็ลอกคนอื่นเขามา และส่วนใหญ่ก็มาจากสิ่งที่เธอจำได้จากชาติที่แล้วเท่านั้น “ว่าแต่ฉั่วหลิวอิงไม่น่าจะขโมยแผนธุรกิจมาให้เราเปล่าๆ เธอมีข้อแลกเปลี่ยนอะไรหรือเปล่าคะ”

        “นั่นสิครับ เธอไม่กลัวว่าซูซ่างจิ่นจะจับได้หรือไง อีกอย่างนะครับ ตอนที่ผมกับซูเม่ยไปส่งเด็กๆ ที่โรงเรียน ผมสังเกตว่าฉั่วหลิวอิงกับฉั่วจ้านตงต่างจากเมื่อก่อนมาก พวกเขาไม่เข้าใกล้ใครแล้วก็ดูหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา” ไป๋จิ้งถิงบอก

        “เธอเล่าให้ฉันฟังว่าเธอกับลูกของเธอถูกซูซ่างจิ่นทุบตีทุกวัน ที่เธอขโมยแผนธุรกิจของซูซ่างจิ่นมาให้ฉันก็เพราะเธออยากให้ฉันช่วยพาเธอกับลูกชายของเธอหนี” โจวอี้เหวินบอก

        “พาหนี?” ฉินซูเม่ยทวนคำ “ไม่ใช่ว่าทรัพย์สินของเธอเป็นชื่อของซูซ่างจิ่นหมดแล้วเหรอคะ ถ้าเธอหนีออกมาแล้วเธอกับลูกจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง”

        “ฉันก็เลยให้เธอขโมยแผนธุรกิจของซูซ่างจิ่นมาให้ฉันยังไงล่ะ พวกนายก็เหมือนคนในครอบครัวฉัน ฉันไม่มีอะไรต้องปิดบัง” โจวอี้เหวินมองหน้าไป๋จิ้งถิงกับฉินซูเม่ย “ที่ฉันอยากได้แผนธุรกิจนี้มาก็เพราะฉันจะล้มกิจการทั้งหมดของซูซ่างจิ่น ฉันจะโจมตีกิจการของเขาและจะทยอยซื้อกิจการของเขามาทีละอย่างก่อนที่ฉันจะขายกิจการเหล่านั้นต่ออีกทอดหนึ่ง เงินที่ได้มาฉันจะคืนมันให้กับฉั่วหลิวอิง และฉันจะส่งเธอกับลูกของเธอไปตั้งรกรากที่ต่างประเทศ นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทำเพื่อเธอ”

        “พี่ยังรักคุณหลิวอิงอยู่ใช่ไหมคะ” ฉินซูเม่ยเดาความคิดของโจวอี้เหวินได้ทันที

        “เรื่องของฉันกับเธอมันเป็นไปไม่ได้แล้ว และที่ฉันอยากให้เธอกับลูกชายไปตั้งรกรากที่ต่างประเทศก็เพราะฉันไม่อยากให้ฉั่วจ้านตงรู้ถึงชาติกำเนิดของตัวเอง เด็กคนนั้นไม่ได้ผิดอะไร ไม่ว่าเขาจะเกิดมาด้วยเหตุผลใด เขาก็ไม่ควรต้องมารับกรรมกับสิ่งที่ผู้ใหญ่ทำ”

        หลังจากที่โจวอี้เหวินได้แผนธุรกิจของซูซ่างจิ่นมา เขาก็เริ่มโจมตีกิจการของซูซ่างจิ่นที่ละอย่าง

        กิจการขนส่งล้ม ซูซ่างจิ่นก็ยังเฉย เพราะไม่ได้มีแค่บริษัทของโจวอี้เหวินที่เขาต้องรับมือ ยังมีบริษัทขนส่งของตระกูลหยวนหรือตระกูลของอดีตพี่สะใภ้มาลงสนามแข่งในกิจการขนส่งด้วย เมื่อเจอคู่ต่อสู้ยักษ์ใหญ่ถึงสองบริษัท ซูซ่างจิ่นก็จำเป็นต้องปิดกิจการขนส่งของตัวเองไป

        เมื่อมีกิจการที่หนึ่ง กิจการที่สองก็ตามมา โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าของซูซ่างจิ่นเริ่มขาดออร์เดอร์ ไม่เท่านั้น เมื่อเขาไปหาออร์เดอร์มาได้ แต่วัตถุดิบที่ต้องป้อนเข้าสู่กระบวนการผลิตกลับหาซื้อไม่ได้ เพราะไม่มีบริษัทคู่ค้าไหนที่อยากทำธุรกิจร่วมกับเขา

        “โรงงานเย็บผ้ามีปัญหาเหมือนกันเหรอ” ซูต้าจูถามลูกชาย

        “ครับพ่อ” ซูซ่างจิ่นนวดขมับ “ผมกลัวว่าถ้าเรายังมีออร์เดอร์น้อยอยู่อย่างนี้ หรือถ้าเรายังหาซัพพลายเออร์ไม่ได้ โรงงานของเราก็อาจจะต้องปิดตัวลง”

        “ตาแก่ คุณยังจำได้อยู่ไหมที่ตอนนั้นหนูซูเม่ยบอกว่าตระกูลฉั่วยังมีมิตรสหายที่ดีอยู่ หรือว่าที่กิจการของลูกชายเรามีปัญหาอยู่ตอนนี้จะเกี่ยวกับคนพวกนั้น” หูเสี่ยวเถาพูดอย่างนึกขึ้นได้

        ซูต้าจู้หันไปพูดกับลูกชาย “แกรู้จักคนพวกนี้หรือเปล่า”

        “มิตรสหายที่ว่ามันไม่มีจริงหรอกครับพ่อ คนพวกนั้นไม่ได้ติดต่อกับโรงงานของเราตั้งแต่คุณฉั่วกับฉั่วหลิวหย่งถูกตัดสินโทษแล้ว พวกเขากลัวว่าจะติดร่างแหไปด้วยน่ะครับ” ซูซ่างจิ่นหันไปมองรอบๆ “แล้วนี่ฉั่วหลิวอิงกับฉั่วจ้านตงไปไหนเสียล่ะครับ”

        “หืม...ไม่ใช่แกบอกให้สองแม่ลูกนั่นย้ายไปอยู่ที่บ้านชานเมืองแล้วเหรอ” หูเสี่ยวเถาถามลูกชาย

        “ย้ายไปอยู่บ้านชานเมือง? พวกเขาย้ายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ครับแม่” 

        “ไปได้เดือนกว่าแล้ว ก็ตั้งแต่ที่แกยุ่งกับงานที่บริษัทจนไม่ได้กลับบ้านนั่นล่ะ”

        ซูซ่างจิ่นวิ่งเข้าไปในห้องทำงานแล้วรีบตรงไปเปิดลิ้นชักที่เขาเก็บเอกสารสำคัญไว้ เขาพอจะเดาออกแล้วว่าที่บริษัทของเขาถูกโจมตีอยู่ตอนนี้อาจเป็นเพราะแผนธุรกิจของเขารั่วออกไป “แผนธุรกิจของผมอยู่ไหน!”

        ซูต้าจู้รีบเดินมาที่ห้องทำงานของลูกชายทันทีที่ได้ยินเสียงตะโกน “แผนธุรกิจอะไร”

        ซูซ่างจิ่นนั่งลงอย่างหมดแรง “แผนธุรกิจของผมถูกขโมยไป โฉนดที่ดินและบัญชีทรัพย์สินทุกอย่างก็ถูกขโมยไปด้วย”

        “นังชั่วนั่นขโมยของของแกไปเหรอ” หูเสี่ยวเถาพูดอย่างโมโห “ไป...แม่จะพาแกไปแจ้งความจับมัน”

        ยังไม่ทันที่ซูซ่างจิ่นจะตั้งสติได้ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น และเมื่อเขากดรับสาย “คุณว่าอะไรนะคุณทนาย ทรัพย์สินของผมถูกขายไปหมดแล้ว!”