ตอนที่ 17: คดีประวัติศาสตร์ เมื่อศาล์ต้องก้มหัวให้ EIA!
บรรยากาศในลานพิจารณาคดีกลางของศาล์วันนี้ แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง ที่นั่งสังเกตการณ์อัดแน่นไปด้วยเทพและเซียนนับพันองค์ เสียงซุบซิบนินทาดังก้องอื้ออึงไปทั่ว ทุกสายตาจับจ้องไปยังแท่นโจทก์... ซึ่งบัดนี้ไม่ได้มีเพียงนิติกรหนุ่มในชุดซอมซ่ออย่างรพีและผู้ช่วยสาวเหม่ยหลิง แต่กลับมีร่างใหญ่โตสีเทาเข้มของ ‘เย่เฮย’ ปีศาจแห่งูเาหิน ยืนตระหง่านอยู่ด้วย!
"บ้าไปแล้ว! กรมคุมกฎปล่อยให้พวกเผ่าพันธุ์อนธการเข้ามายืนในศาลอันศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร!" เซียนาุโองค์หนึ่งะโขึ้นด้วยความรับไม่ได้
"นี่มันหยามเกียรติ์ชัดๆ! ไล่มันออกไป!"
ท่ามกลางเสียงก่นด่า เย่เฮยยืนกำหมัดแน่น ตัวสั่นเล็กน้อยด้วยความกดดัน แต่เมื่อหันไปมองรพีที่กำลังจัดเรียงเอกสารบนโต๊ะอย่างใจเย็นราวกับนั่งอยู่ในร้านกาแฟ ความกังวลของเขาก็ลดลงไปกึ่งหนึ่ง
ฝั่งตรงข้ามคือ ‘กั๋วไท่’ เทพพสุธาชั้น 4 จำเลยในคดีนี้ เขาสวมชุดคลุมปักลายูเาทองคำ ยืนกอดอกเชิดหน้าด้วยท่าทีหยิ่งยโส ข้างกายมีทนายเทพจากตระกูลใหญ่ยืนประกบอยู่ถึงสองคน
"ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมท่านผู้พิพากษาถึงยอมรับพิจารณาฎีกาไร้สาระนี่" กั๋วไท่แค่นเสียงหัวเราะ "แค่ปีศาจหินชั้นต่ำตัวหนึ่งบังอาจมาฟ้องเทพพสุธาอย่างข้า? ข้าจะบดขยี้พวกมันให้เป็ผุยผงก็ยังถือเป็ความเมตตาด้วยซ้ำ!"
"เงียบก่อน!" เสียงเคาะไม้กระบองหยกของเทพผู้พิพากษาบนบัลลังก์ดังขึ้น แม้แต่ผู้พิพากษาเองก็ยังมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ศาลขอเริ่มการไต่สวน... ใต้เท้าเซียวเซียน ในฐานะตัวแทนผู้ร้อง ท่านจะอธิบายเื่นี้ว่าอย่างไร?"
รพีลุกขึ้นยืน ติดกระดุมเสื้อคลุมให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวออกมายืนตรงกลางลานศาล
"เรียนท่านผู้พิพากษา คดีนี้ไม่ใช่การฟ้องร้องคดีอาญาจากเผ่าพันธุ์ปีศาจครับ แต่เป็การยื่นคำร้องทางปกครอง เพื่อขอให้ระงับ 'โครงการขุดเจาะเหมืองหยกิญญาปฐี' ของท่านเทพกั๋วไท่ ที่ดำเนินการโดยพลการ ขาดการประเมินผลกระทบทางสิ่งแวดล้อม์ และละเมิดสิทธิชุมชนดั้งเดิมของผู้มีส่วนได้เสียครับ" รพีอธิบายด้วยศัพท์กฎหมายรัวๆ จนเทพทั้งศาลทำหน้างงเป็ไก่ตาแตก
ทนายของกั๋วไท่รีบลุกขึ้นค้าน "เหลวไหล! ูเาหินเป็สมบัติของ์ ท่านเทพกั๋วไท่ในฐานะเทพพสุธาย่อมมีสิทธิ์ขาดในการขุดเจาะหาทรัพยากร! ส่วนพวกปีศาจที่อาศัยอยู่แถวนั้น มันก็แค่ผู้อพยพผิดกฎหมาย ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรทั้งสิ้น!"
"งั้นหรือครับ?" รพียิ้มมุมปาก เขาหันไปพยักหน้าให้เหม่ยหลิง เทพธิดาสาวรีบกางม้วนแผนที่์ฉบับใหญ่ขึ้นกลางอากาศทันที
"ท่านผู้พิพากษาโปรดดูแผนที่นี้ครับ" รพีชี้พู่กันไปที่จุดสีแดงบนแผนที่ "ูเาหินที่ท่านเทพกั๋วไท่กำลังะเิทิ้งเพื่อหาหยกิญญาปฐี ตั้งอยู่ตรงช่องแคบสายลมพอดี... ูเาลูกนี้ทำหน้าที่เป็ 'ปราการธรรมชาติ' สกัดกั้นพายุพิษทมิฬจากแดนรกร้าง ไม่ให้พัดเข้าไปในเขตโลกมนุษย์มานับหมื่นปี"
รพีหันขวับไปจ้องหน้าเทพพสุธา แววตาคมกริบ "หากท่านกั๋วไท่ะเิูเาลูกนี้ทิ้งจนหมด พายุพิษทมิฬจะพัดถล่มโลกมนุษย์ ทำให้มนุษย์นับล้านต้องล้มตาย... ผมขอถามท่านกั๋วไท่ครับ โครงการขุดเหมืองส่วนตัวของท่าน ได้รับอนุมัติจากสภา์ให้แลกกับชีวิตมนุษย์นับล้านแล้วหรือยังครับ?!"
คำถามนี้ทำเอาทั้งศาลเงียบกริบ กั๋วไท่หน้าถอดสี ทนายของเขารีบพูดแทรก "น... นั่นมันเป็แค่ข้อสันนิษฐาน! ไม่มีหลักฐานยืนยันว่าพายุพิษจะพัดเข้าไปจริงๆ!"
"อ้อ เื่หลักฐานไม่ต้องห่วงครับ" รพีล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ ดึงเอาอาวุธคู่กาย 'คัมภีร์สัจจะ' ออกมาวางบนแท่น แสงสีทองเรืองรองแผ่ซ่านครอบคลุมลานศาลทันที
หลายคนในศาลที่เคยได้ยินกิตติศัพท์ของคัมภีร์ม้วนนี้ถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื้อก!
"ภายใต้การพยานของคัมภีร์สัจจะ..." รพีเดินเข้าไปใกล้กั๋วไท่ "ท่านเทพพสุธาครับ กรุณาตอบศาลด้วยความสัตย์จริง... ท่านรู้หรือไม่ว่าการะเิูเาหิน จะทำให้มนุษย์เบื้องล่างตกอยู่ในอันตราย? และหยกิญญาปฐีที่ขุดได้ ท่านตั้งใจจะนำไปเข้าคลังหลวง หรือเอาไปขายทอดตลาดในตลาดมืดเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวครับ?"
กั๋วไท่เหงื่อแตกพลั่ก เขาอ้าปากจะโกหกตามความเคยชิน ทว่า...
เปรี๊ยะ!! แค่คิดจะพูดปด ประกายสายฟ้าสีทองก็แลบแปลบปลาบอยู่เหนือหัวของเขาแล้ว! ความกดดันจากคัมภีร์โบราณบีบคั้นจนจิติญญาของเทพพสุธาสั่นสะท้าน เขาไม่อาจต้านทานกฎแห่งความจริงสัมบูรณ์ได้!
"ข... ข้ารู้! ข้ารู้ว่าพายุพิษจะเข้าโลกมนุษย์!" กั๋วไท่โพล่งออกมาเสียงสั่น น้ำตาแทบเล็ด "และข้า... ข้ากะจะเอาหยกพวกนั้นไปขายให้พวกพ่อค้าหน้าเืเอง! ข้าไม่ได้จะเอาเข้าคลังหลวง! พอใจหรือยังไอ้เทพจอมจุ้น!"
เสียงฮือฮาดังสนั่นลานพิจารณาคดี! เทพและเซียนนับพันต่างช็อกกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากเทพชั้นสูงอย่างโจ่งแจ้ง การกระทำเพื่อผลประโยชน์ส่วนตนจนละทิ้งหน้าที่คุ้มครองมนุษย์ ถือเป็ความผิดมหันต์ที่์ไม่อาจยอมรับได้!
ผู้พิพากษาหน้าซีดเผือด รีบเคาะไม้กระบองหยกเรียกความสงบ "ศาล... ศาลได้ยินคำรับสารภาพชัดเจนแล้ว! การกระทำของจำเลยถือเป็การละเมิดกฎ์อย่างร้ายแรง!"
รพีหันกลับมาโค้งคำนับให้บัลลังก์ศาลอย่างงดงาม "ในเมื่อจำเลยรับสารภาพว่าโครงการนี้ผิดกฎหมาย และผู้ร้องเรียนของเรา คุณเย่เฮย ซึ่งเป็ผู้อาศัยในพื้นที่และเป็ผู้ปกป้องูเาลูกนี้มาตลอด ได้รับผลกระทบโดยตรง... ผมจึงขอให้ศาลมีคำสั่ง 'ระงับ' โครงการเหมืองแร่นี้ถาวร และบังคับให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยเพื่อฟื้นฟููเาหินและเยียวยาพี่น้องปีศาจของคุณเย่เฮยทุกบาททุกสตางค์ครับ!"
ทนายฝั่งจำเลยอ้าปากค้าง หมดหนทางสู้เมื่อลูกความสารภาพหมดเปลือกด้วยตัวเอง
ผู้พิพากษามองคัมภีร์สัจจะที่เรืองแสงเรืองรอง สลับกับมองม้วนคำร้องที่ระบบศาลยอมรับไปแล้ว เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตัดสินตามตัวบทกฎหมายอย่างตรงไปตรงมา
"ศาลขอตัดสิน... ให้จำเลยกั๋วไท่ ยุติการขุดเจาะูเาหินโดยสิ้นเชิง ริบหยกิญญาปฐีที่ได้มาทั้งหมด และต้องชดใช้ค่าเสียหายในการฟื้นฟูพื้นที่ให้แก่ผู้ร้องเรียน... เย่เฮย!"
ปัง! เสียงไม้กระบองหยกเคาะลงบนโต๊ะ เป็อันปิดคดี!
เย่เฮยทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น น้ำตาลูกผู้ชายไหลทะลักออกมาอย่างไม่อายใคร เขาชนะแล้ว! ปีศาจที่ถูกเหยียบย่ำมาตลอด สามารถเอาชนะเทพบนศาลอันศักดิ์สิทธิ์ได้จริงๆ!
"ขอบคุณ... ขอบคุณ์... ขอบคุณท่านเซียวเซียน!" เย่เฮยโขกศีรษะลงกับพื้นรัวๆ
รพีรีบเข้าไปพยุงปีศาจหินขึ้นมา "ผมบอกแล้วไงครับ กฎหมายมีไว้คุ้มครองทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ปีศาจ... กลับไปสร้างบ้านเกิดของคุณซะนะครับ"
ข่าวการพิจารณาคดีครั้งนี้แพร่สะพัดออกไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ์ทั้งชั้นกลางและชั้นล่างต่างตกอยู่ในภาวะตื่นตะลึง! ประวัติศาสตร์หน้าใหม่ได้ถูกจารึกไว้แล้ว นิติกรเทพชั้น 9 ผู้ถือคัมภีร์สัจจะ ได้ทำลายกำแพงแห่งเผ่าพันธุ์ และตอกหน้าขั้วอำนาจเก่าจนพังยับเยิน!
ทว่า... รพีรู้ดีว่าชัยชนะอันหอมหวานนี้ เป็เพียงการจุดชนวนะเิลูกใหญ่เท่านั้น
ณ ลานศาลที่ผู้คนเริ่มบางตา รพีเงยหน้าขึ้นมองไปยังอัฒจันทร์ชั้นสูงสุด ที่มุมอับแสงตรงนั้น มีบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทหกคนยืนเรียงรายกันอยู่ หน้าอกของพวกเขาประดับด้วยตราสัญลักษณ์ของ 'สภาเทพ 12 ตระกูล' สายตาทั้งหกคู่จ้องมองมาที่รพีด้วยรังสีอำมหิตที่เย็นเยียบไปถึงกระดูก
าที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!
116
