เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคสาม ตอนกำเนิดจ้าวสวรรค์

เทียนไปตลาดเลือกซื้อปิ่นปักผม กำไล สร้อยคอ แหวน เพื่อนำไปสร้างอาวุธวิญญาณ หลายๆ แบบ เวลานี้เทียนได้ศึกษาคัมภีร์ เก้านิรันดร์ แล้วก็ ตำราเวทย์ไปพร้อมกัน ทำให้เทียนมีนำความรู้ของทั้งสองมาประสานกัน โดยใช้พลังจากนิรันดร์ที่สี่เป็นพื้นฐาน แล้วใช้วิชาในตำราเวทย์มาสร้างผลงาน เทียนนำพวก เครื่องประดับเหล่านี้มาทำเป็นอาวุธวิญญาณระดับสวรรค์ สามารถเพิ่มพลังต่อสู้ได้ มากขึ้นถึง 4 ระดับ จนครบสามวันที่ อวี้หลันต้องไปเรียนที่สำนักเทพวิสุทธิ์แล้ว

เทียนรีบไปหาที่บ้านนายท่านสี่เพื่อจะมอบของขวัญอีกชิ้นให้กับเธอก่อนที่จะเดินทาง พอเทียนไปถึงหน้าบ้านก็ได้ยินเสียงต่อสู้กัน พอเข้าไปในบ้านก็พบกับผู้เฒ่าอินทรี ถูกกระแทกลอยไปกำลังจะไปกระแทกกำแพง เทียนใช้ฝ่ามือพลังจิตช่วยรับเอาไว้ แล้วเข้าไปดูอาการของ ผู้เฒ่าอินทรี ทันที ร่างกายถูกกระแทกบาดเจ็บสาหัส กระดูกหักไปหลายชิ้น เทียนหยิบยาเม็ดรักษาให้ ผู้เฒ่าอินทรีกินทันที ไม่นานก็หายกลับมาเป็นปกติ

“ ขอบใจนะ อาเทียน”

“ เกิดอะไรขึ้น”

“ ไม่มีอะไรแค่ซ้อมมือนิดหน่อย” เฒ่าอินทรีเอ่ยแบบไม่ใช่เรื่องใหญ่ เทียนมองไปที่คนที่อัดผู้เฒ่าอินทรี ยังเป็นเด็กหนุ่มอายุเพียง 14 ปีเท่านั้นแต่กลับมีพลังอัครเทพระดับกลางแล้วหรือนี่

“ นึกไม่ถึง ที่กันดารแบบนี้ จะมีเม็ดยารักษาระดับสวรรค์ด้วย” ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นมา หลังเห็นเทียนให้เม็ดยาแก่ผู้เฒ่าอินทรี มีคนที่มาด้วยก็ทำท่าสนใจเทียนไม่น้อย นายท่านสี่เลยแนะนำให้เทียนมาคำนับทุกท่าน

“ นี่คือ ท่านอาจารย์ลู่ตง จากสำนักเทวามรกต

นี่คือท่านอาจารย์เหวินตี้ จากสำนักหยุนซาน

นี่คือท่านอาจารย์ ซ่งอี้ จากสำนักต้าเฉิง

แล้วนี่คือท่านอาจารย์เหมยฟาง จากสำนัก สำนักเทพวิสุทธิ์”

เทียนคำนับอาจารย์ทั้งสี่จากสี่สำนักจากทวีปศักดิ์สิทธิ์เมฆคราม โดยแต่ละคนมีศิษย์ติดตามมาด้วยคนละ 4 คน แต่เด็กหนุ่มที่ทำร้ายเฒ่าอินทรี ชื่อว่า เหลียงคุน อยู่สำนักเทวามรกต

“ นี่คือซูเทียนนักสู้อันดับที่ 1 ของสนามเทพยุทธ์ของเรา” พอนายท่านสี่แนะนำแบบนี้ คนจากทั้งสี่สำนักก็ตื่นตัวทันที

“ จริงหรือ แดนทุรกันดารแบบนี้ สามารถมีพลังอัครเทพได้ระดับ 44 ไม่เลว ข้าอยากให้เหลียงคุน ลองปะมือกับเข้าเสียหน่อย หวังว่าท่านสี่คงไม่ว่าอะไรนะ”

อาจารย์ลู่ตงจากสำนักเทวามรกตเอ่ย เพราะเหลียงคุนมีพลังอัครเทพระดับ 45 แล้วน่าจะสู้ได้อย่างสบาย นายท่านสี่มองหน้าเทียนซึ่งพร้อมอยู่แล้ว อยากสั่งสอนที่บังอาจ ทำร้ายเฒ่า อินทรีแบบนี้ เพราะเทียนรู้ว่า ท่านเฒ่าอินทรีเอาจริง เด็กคนนี้เน่าแน่ แต่ไม่กล้า กลัวว่านายท่านสี่จะมีปัญหาในอนาคต แต่เทียนไม่คิดเช่นนั้น

ตราบใดที่เขายังอยู่ไม่มีใครกล้า มาทำร้ายคนในเมืองนี้โดยไม่มีเหตุผลแน่

ทั้งสองคน ยืนประจันหน้ากัน เหลียงคุนพุ่งร่างหายวับ ไปทันที แล้วมาปรากฏตัวต่อหน้าเทียน กำลังจะปล่อยหมัดใส่ แต่ว่าไม่ทันปล่อยหมัด กับมีส้นเท้าของเทียนที่ง้างรอไว้พอดี ยันเข้าปลายคาง ลอยไปบนท้องฟ้า สลบ ฟันหลุดออกไปหลายซี่ ตกลงมาดัง ตุบ แน่นิ่ง ไม่ขยับ

ทุกคนก็ได้แต่ตะลึง ไม่คิดว่าเหลียงคุน จะโดนอัดจนหมอบเร็วถึงเพียงนี้ ศิษย์สำนักเทวามรกตกระโดดเข้าสู้กับเทียนต่อโดยไม่พูดอะไรก่อนเลยสักคำ แต่คราวนี้ปรากฏร่างพร้อมกับวิญญาณพยัคฆ์เกราะเหล็ก พุ่งเข้าใส่เทียน เปรี้ยง! ร่างพร้อมวิญญาณพยัคฆ์ ถูกเทียนใช้พลังเคลื่อนไหวประสานกับสายลม เข้าใกล้แล้วใช้สันมือกระแทกเข้า ลำคอ ล้มทั้งยืน ร่วงไปอีกคน ยังไม่ทันได้ใช้พลังอะไรเลย

ศิษย์ที่คนโตเดินออกมาเอง มีพลังอัครเทพระดับ 55 ออกมาเอง เดินเข้ามาพร้อมกับใช้พลังเทพยุทธ์ที่สูงกว่ากดดันเทียนให้คุกเข่า เทียนยืนนิ่งไม่ขยับ ศิษย์พี่ใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้คิดว่าคงต้องเขาใกล้เพื่อกดดันให้หนักขึ้น พอเข้าใกล้ระยะเท้าเทียนก็หมุนตัวสองรอบ เตะตวัดเข้าก้านคอ ศิษย์พี่ใหญ่ล้มลงไปนอนตาค้าง แน่นิ่งไป

เจ้าสำนักทั้งหลายตกใจกันยิ่งนัก ไม่คิดว่าเทียนจะเอาชนะ ระดับอัครเทพระดับ 55 ลงไปได้อย่างง่าย ๆ ทุกคนอาจสงสัยว่า ศิษย์พี่ใหญ่ประมาท จึงได้เป็นเช่นนี้ มีศิษย์พี่ใหญ่จากสำนักหยุนซาน นามว่า คงอู่ อยากท้าสู้บ้าง

เทียนก็พร้อมสู้ทุกคนอยู่แล้ว คงอู่ใช้ดาบเป็นอาวุธ เทียนก็หยิบดาบออกมาบ้าง

คงอู่หลับตาปล่อยพลังเข้าไปที่ดาบ กลายเป็นวิญญาณดาบ พุ่งเข้าใส่เทียนนับร้อยเล่ม เทียน ใช้ดาบสวรรค์ ฟันเข้าใส่ทีเดียว ดาบวิญญาณของคงอู่แตกเป็นชิ้นๆ ร่างคงอู่กระเด็น ไปนอนกับพื้นกระอักโลหิตออกมาแล้วลุกขึ้นยืน

“ นับถือ ดาบของท่านวิเศษจริงๆ” คงอู่พูดชมดาบ ไม่ได้ชมฝีมือดาบของเทียน ซึ่งเทียนไม่ใส่ใจเก็บดาบเอาไว้

คราวนี้ศิษย์ที่เหลือ ล้วนมองหน้ากัน เหลืออีกสองสำนัก ยังไม่ลงมือ แล้วในที่สุด

ศิษย์สำนักต้าเฉิงก็ออกมาชื่อว่า ม่งเถียน คนผู้นี้มีพลังอัครพรหมเทพระดับ 56 แล้ว มีสัตว์วิญญาณเป็น ราชสีห์ขนทอง พอเริ่มสู้กัน ทั้งคนและสัตว์ประสานร่างกันเข้าโจมตีเทียน พร้อมกัน เทียนเรียกใช้กระรอกสามสีที่ตอนนี้มันกลายพันธ์เป็นสี่สี่เข้าไปแล้ว มันเผยตัวออกมากลายเป็นร่างกระรอกตัวใหญ่มีปีกเหมือนค้างคาว สะบัดปีกเข้าใส่ เปรี้ยง ! ราชสีห์ขนทองโดนเข้าไปถึงกับเซถลา

มันไม่หยุด พ่นไปใส่เข้าไปอีกร่างวิญญาณราชสีห์ขนทองหนีหายไป ส่วนร่างของ ม่งเถียนตอนนี้ ผมฟู ตัวดำ ควันออกจากปาก หมดทางสู้ ดีที่เทียนสั่งให้กระรอกเทพแค่สั่งสอนเท่านั้น หลังจากที่ทุกคนเห็นแบบนี้ก็ไม่มีสิทธิ์คนใดกล้าท้าสู้กับเทียนอีกเลย ส่วนสำนักเทพวิสุทธิ์นั้น มีแต่ผู้หญิงยิ่งไม่กล้าสู้ด้วย แล้วระดับอาจารย์ผู้มีพลังยุทธ์ ระดับราชัน ขั้นสูงก็ไม่อาจไปท้าสู้กับเด็กรุ่นหลังได้ จึงต้องจบการประลองไปแบบนี้น่าขายหน้าเช่นนี้

เทียนเดินมาหา อวี้หลัน ที่กำลังยืนยิ้มที่เห็นเทียนสู้ชนะทุกคน

“ นี่คือกำไลหยกเขียว เป็นอาวุธวิญญาณชิ้นหนึ่ง เมื่อเจ้าเขย่ากำไลมันจะส่งแสงแล้วเพิ่มพลังให้เจ้า อีก 3-4 ระดับ” เทียนพูดจบแล้วมอบกำไลหยกเขียว ที่มีทองคำเสริมดูแล้วสวยงามแข็งแรงยิ่งนัก

“ ขอบคุณพี่เทียน” อวี้หลันชอบมากถูกำไรอยู่ไม่ปล่อย ทุกคนเห็นแล้วส่งสัยว่าเทียนไปเอาของแบบนี้มาจากไหนโดยเฉพาะคนจากทวีปศักดิ์สิทธิ์เมฆคราม

“ พ่อหนุ่ม เจ้าไปเอาอาวุธวิญญาณ มาจากไหน ที่นี่มีคนทำเป็นด้วยหรือ” อาจารย์เหมยฟาง จากสำนักเทพวิสุทธิ์สนใจ จึงเอ่ยถามเรื่องนี้ทันทีที่เห็น เพราะในทวีปศักดิ์สิทธิ์ ผู้ที่ทำอาวุธวิญญาณแบบนี้มีน้อย แล้วก็ไม่สวยงามและ ดูมีพลังแบบนี้มาก่อน

“ ข้าเป็นคนทำขึ้นมาเอง ขอรับ” เทียนกล่าวตามตรงไม่ปิดบัง ทุกคนจึงได้แต่ตะลึงไม่คิดว่าเทียนจะเป็นผู้ที่สร้างของพวกนี้เป็นด้วย

“ ถ้าข้าจะจ้างเจ้าทำให้ข้าสักหลายชิ้น เจ้าจะช่วยทำให้ข้าได้ไหม” อาจารย์เหมยฟางเป็นผู้หญิงพอเห็นของประดับสวยงามเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ ที่จะ เอ่ยขอซื้อ

เทียนนึกแล้วว่าจะต้องมีการขอ เทียนจึงได้เตรียมเครื่องประดับมาหลายชิ้น เทียนนำออกมาอีกเกือบสิบชิ้น อาจารย์เหมยฟางและลูกศิษย์ชอบมากเลือกกันอย่างตื่นเต้น เทียนถูกเรียกให้มาคุยกับอีกสามอาจารย์ และ นายท่านสี่

“ อาเทียนท่านอาจารย์ทั้งสามอยากชวนเจ้าเข้าสำนัก เจ้าสนใจหรือไม่” นายท่านสี่เอ่ยถามตามตรง

“ เรื่องนี้ ท่านอาจารย์บอกว่าให้ข้ารออีก 5 ปีค่อยไปที่ทวีปศักดิ์สิทธ์เมฆคราม”

“ ทำไมต้องรออีกตั้ง 5 ปี” อาจารย์จากสำนักเทวามรกตเอ่ยถาม

“ เรื่องนี้เป็นท่านอาจารย์สั่งไว้” เทียนไม่ยอมบอกว่าอายุไม่ถึง

“ อืม เมื่ออาจารย์เจ้าสั่งเอาไว้ แสดงว่าท่านก็มีเหตุผลของท่าน แต่ว่าอาวุธวิญญาณเครื่องประดับที่เจ้าสร้างขึ้นมานี้ดูสวยงามมาก แสดงว่าอาจารย์เจ้าต้องเก่งมากแน่ๆ “ อาจารย์เหวินตี้ จากหยุนซานเอ่ย

“ ใช่แล้วอาจารย์เพิ่งสอนข้าได้สามเดือน เท่านั้น” เทียนตอบตามจริง

“ อืม ข้าชักอยากรู้จักอาจารย์เจ้าจริงๆ “ อาจารย์เหวินตี้เอ่ยขึ้นมา

“ อาจารย์ชอบสันโดษ ไม่พบใครมาร้อยกว่าปีแล้ว” เทียนตอบส่งๆ ไป ไม่อยากบอกว่า เทียนเรียนจากตำราเอง จากนั้นเทียนถูกเรียกไปหาอาจารย์เหมยฟาง เพื่อขอทราบราคาของ โดยอาจารย์บอกว่าจะขอเหมาทั้งหมด

“ ถ้าเช่นนั้น ข้าขอเป็นคะแนนความดีให้กับอวี้หลัน ไปเผื่อเธออยากจะใช้แลกกับทรัพยากรที่ต้องการฝึกฝน” เทียนยกให้อวี้หลันทั้งหมด

“ ได้ ข้าจะจัดการเอง แต่ว่า ของแค่นี้ไม่เพียงพอความต้องการ นีถ้าอาจารย์ท่านอื่นรู้ หรือเจ้าสำนักทราบ ว่าเจ้าผลิตของแบบนี้ได้ ท่านอาจารย์อาจมาหาเจ้าด้วยตัวเอง เจ้าเตรียมตัวเอาไว้ ข้าว่าท่านต้องมาหาเจ้าแน่”

เทียนฟังอาจารย์เหมยฟางพูดจบ ก็ตกใจ ขนาดเจ้าสำนักจะมาเองเลยหรือ ไม่น่าเป็นไปได้ เทียนไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะของพวกนี้ เป็นสิ่งที่ใช้ฝึกฝนอยู่แล้ว

จากนั้นทั้งหมดก็จากไป อวี้หลันมอบผ้าเช็ดหน้าให้เทียนไว้หนึ่งผืน โดยอวี้หลันเป็นคนปักเองกับมือ อวี่คังหันมากอดคอเทียนแล้วเอ่ยว่า

“ สงสัยต่อไปข้าต้องเรียกเจ้าว่า น้องเขยเสียแล้วกระมัง” เทียนฟังแล้วได้แต่ส่ายหน้าไม่พูดอะไร

วันนี้เทียนฝึกวิชาเวทย์ที่หุบเขาเร้นลับ หลังจากฝึกการรวมตัวกับสายลมด้วยเวทย์วายุชำนาญแล้ว เทียนก็จะฝึกการรวมตัวกับ น้ำ ด้วยเวทย์วารี ในที่แห่งนี้ไม่มีแม่น้ำให้ฝึกเทียนเลยลองเปิดประตูมิติ ที่อาจารย์บอกว่า จะใช้ได้ต้อง เป็นจอมเวทย์ขั้นที่ สี่เสียก่อน เวลานี้เทียนเป็นจอมเวทย์ระดับสาม มีวงแหวนเวทย์สามวงแล้ว คิดว่าคงไม่น่าจะมีอะไร จึงเปิดประตูเข้าไป มีแต่ป่าเต็มด้วยต้นไม้ครึ้ม เทียนยังไม่สัมผัสถึงสิ่งมีชีวิตแถวนี้เลย จึงใช้เวทย์วายุ ปล่อยตัวเองลอยไปตามสายลม

ตามกลิ่นของสายน้ำ ในที่สุด เทียนมองเห็นแล้ว สายน้ำที่นี้กว้างใหญ่ เหมาะสำหรับฝึกเวทย์วารี เทียนนั่งสมาธิบนผืนน้ำทันที หลังจากร่ายเวทย์ตามไปทีละขั้น วงแหวนเวทย์ก็ค่อยๆ เพิ่มมาที่ละชั้น จนครบ สามชั้น ร่างของเทียนก็ค่อย ๆ ไหลลงไปหลอมรวมกับสายน้ำ กลายเป็นคลื่นน้ำ แต่ไม่มีลม ทั้งหมุนไปตามแนวดิ่ว กลายร่างเป็นรูปต่าง ๆ ขณะที่เทียนกำลังเพลิดเพลินอยู่นั่น ก็มีชายคนหนึ่งค่อย ๆ โผล่ร่างขึ้นมาจากสายน้ำ มีหนวดเคราครึ้ม ร่างกายสวมชุดเกราะหนังปลา ถือสามง่าม ทำหน้าถมึงทึง ใช้ตรีศูลกระแทกลงพื้นน้ำ เทียนที่กลายร่างเป็นน้ำอยู่ตกใจ กลายร่างเป็นเด็กวัยแปดขวบทันที

“ เจ้ามนุษย์ตัวจ้อย เจ้าเป็นใครทำไมมากวนความสงบสุขของข้า”

“ เจ้ายักษ์ตัวใหญ่ แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร ข้าฝึกเล่นน้ำอยู่ดีดี มารบกวนการฝึกของข้า” เทียนไม่ยอมเช่นกัน แต่รู้สึกหน้าตามันคุ้นๆ ยังไงชอบกล

“ ข้าคือมหาเทพสมุทรผู้ยิ่งใหญ่ โพไซดอน เจ้าหนูกลับบ้านไปซะ อย่างมาเล่นแถวนี้” ที่แท้คือเทพโพไซดอนนี่เอง หา? แล้วมาโผล่อยู่ที่นี่ได้อย่างไร

“ นี่ท่านไม่ได้อยู่ที่ทะเล แล้วมาหลบอยู่ในป่าเขาแบบนี้ทำไม” เทียนสงสัย

“ เรื่องของข้า ไปไกล ๆ จากที่อยู่ของข้า” โพไซดอนใช้มือพัดร่างเทียนลอยลิ่วออกจากสายน้ำไป

“ เจ้านี่ คิดว่าข้าเป็นใครกัน ถึงได้ทำแบบนี้” เทียนเริ่มโมโห ปล่อยวิญญานพญานกยักษ์คุนเผิงออกมา ใช้ปีกฟาดเข้าใส่โพไซดอนบ้าง เปรี้ยง ! ร่างอยู่ในน้ำกระเด็นออกไปชนภูเขา พังทลายเหลือแต่กองดิน

ยังไม่พอเทียนส่งกรงเล็บเข้าไปใส่หน้าอก ของโพไซดอน ที่ตกใจไม่คิดว่าจะโดนแบบนี้ พอเงยหน้ามา ก็เจอกรงเล็บคุนเผิงเจาะเข้าใส่หน้าอกแต่ยังไม่ทะลุ โพไซดอนพยายามดิ้นจนหลุดออกจากกรงเล็บคุนเผิงได้ แล้วใช้ตรีศูลแทงมาที่หน้าอกของเทียน มีสายฟ้าพุ่งออกมาสามสาย เทียนไม่สนใจ ใช้มือสะบัดสายฟ้าที่ส่งมาฟาดกลับไป พร้อมเรียกมาอีก ห้าสิบสาย แล้วฟาดเข้าใส่โพไซดอน จนโพไซดอน ล้มฟาดไปกับสายน้ำ มึนไปพักหนึ่ง แต่โพไซดอนโดนน้ำก็ทำให้มีพลังลุกขึ้นมาได้อีก เทียนปล่อยพลังเหมันต์จับโพไซดอนแช่แข็งไว้ในน้ำ โพไซดอนกลายเป็นหุ่นน้ำแข็งไปทั้งตัว เทียนลอยมาใกล้ ๆ

“ ไง จะสู้อีกไหม”...