สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]

        วินาทีถัดมาคลื่นพลังสีฟ้าได้ควบแน่นกันจนกลายเป็นลูกธนูปกคลุมไปทั่วร่างของยอดฝีมือลึกลับคนนี้ลูกธนูแต่ละลูกมีความยาวประมาณหนึ่งเมตรและตัวลูกธนูมีลวดลายอักขระลึกลับอยู่เต็มไปหมดกลิ่นอายอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากตัวลูกธนู พร้อมกับเปล่งแสงคมกริบราวกับเป็นลูกธนูของจริง

        ปลายลูกธนูหันหน้าออกไปทั่วทุกสารทิศคนที่มองมาจากที่ไกลๆ จะเห็นเป็นเม่นสีฟ้าขนาดยักษ์กลิ่นอายที่น่ากลัวกระจายไปทั่วบริเวณ

        ทันทีที่ยอดฝีมือลึกลับโบกมือ กลิ่นอายอันทรงพลังก็ปะทุขึ้นมาลูกธนูถูกยิงออกไปทุกทิศทางอย่างไร้ความปราณีประหนึ่งห่าฝนที่กำลังโหมกระหน่ำเสียงหวีดหวิวฝ่าอากาศดังขึ้นจนแสบแก้วหูไปหมด

        ภายใต้ห่าธนูที่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าและผืนดินทำให้ซุนเฟยไม่อาจซ่อนตัวได้อีกต่อไป

        เมื่อเผชิญหน้ากับลูกธนูที่แหลมคมและทรงพลัง ซุนเฟยในโหมดมือสังหารจึงรวบรวมชี่แท้ภายในร่างไปไว้ที่หมัดทั้งสองข้างจนเกิดเปลวไฟสีแดงฉานขึ้น ยามที่เขาชกออกไปจะเกิดเสียงคำรามของพยัคฆ์ดังกึกก้อง ซุนเฟยใช้ทักษะ 'พยัคฆ์จู่โจม' และ 'หมัดเปลวเพลิง' ในโหมดมือสังหารตามลำดับ

        การโจมตีครั้งนี้สร้างความเสียหายเป็นจำนวนมาก

        ตูม ตูม ตูมตูม!

        ลูกธนูมากกว่าสิบดอกถูกหมัดของซุนเฟยทำลายเป็นชิ้นๆ

        เนื่องจาก 'ทักษะแห่งธนู' เป็นทักษะการโจมตีแบบวงกว้าง ดังนั้นพลังที่อยู่ภายในลูกธนูแต่ละดอกจึงอ่อนแอกว่าการโจมตีก่อนหน้านี้ และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ซุนเฟยจัดการมันได้อย่างง่ายดาย

        แต่อย่างไรก็ตาม การโจมตีแบบนี้ก็เป็นการบีบบังคับให้ซุนเฟยต้องเผยร่องรอยออกมา

        “ทักษะแห่งดัชนี!”

        ยอดฝีมือลึกลับยังคงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ในขณะที่เรียกใช้ทักษะลำดับที่ห้า

        ในที่สุดชายคนนั้นก็เริ่มเคลื่อนไหวเขายกนิ้วขึ้นมาและชี้ไปทางซุนเฟย

        วูซ วูซ วูซ!

        เสียงเหมือนกับฟองสบู่แตกดังขึ้นมาเบาๆ

        ซุนเฟยรู้สึกเหมือนกับว่า ตัวเองกำลังถูกขังอยู่ในคุกที่มองไม่เห็นและยากจะหลบหนีได้

        ทันใดนั้นก็มีนิ้วมือขนาดใหญ่ทั้งห้านิ้วที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่าสี่เมตรปรากฏขึ้นมาที่เหนือหัวของซุนเฟย มองเห็นลายนิ้วมือและเล็บมือบนนิ้วยักษ์ได้อย่างชัดเจนราวกับว่านิ้วมือของชายคนนั้นได้ขยายใหญ่ขึ้น กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวกระจายออกมาจากนิ้วมือนั่นไม่ช้า มันก็กดลงมาบนหัวของซุนเฟย

        ท่าทางนี้ดูไม่ต่างอะไรกับการบี้มดตัวหนึ่ง

        ซุนเฟยพลันหน้าถอดสีเขารีบเปลี่ยนเป็น 'โหมดคนเถื่อน' ก่อนที่จะระเบิดพลังทั้งหมดออกมาแล้วปล่อยหมัดโปร่งแสงออกไป

        คราวนี้เขาเลือกใช้ 'หมัดหิมะเยือกเเข็ง...หมัดเดียวสังหาร'

        ทักษะนี้เป็นการผสมผสานกันระหว่างหมัดหิมะเยือกแข็งกับทักษะ 'ทุบ' ของคนเถื่อน ทักษะนี้สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับซุนเฟยเป็นสองเท่าในพริบตา ท่านี้ถือเป็นท่าที่มีพลังโจมตีสูงที่สุดของซุนเฟยในตอนนี้!

        ทว่า...

        ตูม ตูม ตูมตูม!

        ท่าโจมตีที่ทรงพลังที่สุดของซุนเฟย ทำได้เพียงระเบิดนิ้วมือบางส่วนจนขาดกระจุยเท่านั้น นิ้วมือส่วนที่เหลือยังคงกดลงมาที่หัวของซุนเฟย

        ......

        ......

        ยี่สิบนาทีต่อมา

        “ดี”

        หลังโจมตีไปได้สิบกระบวนท่ายอดฝีมือลึกลับก็เอามือไพล่หลังตามเดิม

        คิ้วที่ขมวดมุ่นของเขาก็ค่อยๆ คลายออก ดวงตาที่สงบนิ่งจับจ้องมาที่ซุนเฟยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ไม่มีใครรู้ว่าชายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ และคงไม่มีใครมองออกว่า ชายคนนี้เป็นคนเดียวกันกับคนที่เกือบจะสังหารซุนเฟยด้วยการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน

        ซุนเฟยยืนอยู่ห่างจากชายคนนั้นไปประมาณสิบเมตรในใจของซุนเฟยตอนนี้เต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อ

        การต่อสู้เมื่อยี่สิบนาทีก่อนเป็นการต่อสู้ที่ลากเลือดและเสี่ยงตายมากที่สุดนับตั้งแต่ที่ซุนเฟยทะลุมิติมาที่แผ่นดินอาเซรอท

        ไม่ว่าจะเป็นพลังประสบการณ์ จังหวะในการโจมตีหรือแม้กระทั่งโอกาสยอดฝีมือตรงหน้าก็เหนือกว่าซุนเฟยหลายเท่ามาก ตั้งแต่ต้นจนจบซุนเฟยสลับโหมดตัวละครในโลก Diablo จนครบทั้งเจ็ดตัวใช้ทักษะทุกทักษะที่มี วางแผนอย่างรอบคอบในการโจมตีหรือแม้กระทั่งวางกับดักจำนวนมากแต่สุดท้าย ทุกอย่างที่เขาทำก็ถูกยอดฝีมือลึกลับตรงทำลายลงอย่างง่ายดาย

        ในระหว่างการต่อสู้ยอดฝีมือลึกลับคนนั้นก็ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเท้าเลยสักก้าวมีแต่ซุนเฟยที่ต้องวิ่งวุ่นไปรอบๆ ราวกับลิงที่ถูกไฟลนก้น

        ความแข็งแกร่งของพวกเขาห่างชั้นกันเกินไป

        ทักษะที่งดงามหรือกลอุบายที่เลิศหรูทุกอย่างกลายเป็นของไร้ประโยชน์เมื่ออยู่ต่อหน้าพลัง

        ตอนนี้ซุนเฟยรู้สึกแย่มาก

        ชุดเกราะที่มาจากโลกDiablo ระดับ 6 หรือ 7 ต่างได้รับความเสียหายอย่างหนัก ความทนทานของพวกมันต่ำกว่าศูนย์ทุกชิ้นเห็นได้ชัดว่า ไม่อาจนำมันกลับไปซ่อมแซมได้อีกไอเทมพวกนี้ซุนเฟยซื้อมาในราคาที่มากกว่าสองแสนเหรียญทอง แต่ตอนนี้เงินกว่าสองแสนเหรียญทองได้กลายเป็นเศษเหล็กไปแล้วสภาพของซุนเฟยในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับขอทานเลยสักนิด เสื้อผ้าบนร่างของเขาขาดวิ่นและรุ่งริ่งราวกับนำผ้าขี้ริ้วมาสวม

        นอกจากชุดเกราะจะพังแล้วร่างกายที่ถึกทนของคนเถื่อนก็ย่ำแย่ไม่แพ้เสื้อเลย

        ร่างของซุนเฟยในโหมดคนเถื่อนไม่สามารถต้านทานการโจมตีของชายตรงหน้าได้แขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย เลือดยังคงไหลออกมาไม่หยุดจนแขนทั้งสองข้างถูกย้อมเป็นสีแดงทั่วร่างได้รับบาดเจ็บอย่างหนักตลอดการต่อสู้ ซุนเฟยเน้นป้องกันแค่ส่วนที่เป็นอันตรายและใบหน้าที่หล่อเหล่าของตัวเอง

        สิ่งที่เลวร้ายกว่ารอยบาดแผลบนผิวหนังก็คือคลื่นพลังสีฟ้าที่รุกล้ำเข้ามาในร่างกายของซุนเฟยตามบาดแผล

        คลื่นพลังพวกนี้เป็นเหมือนมีดเล็กๆที่แหลมคมคอยเชือดเฉือนอวัยวะภายในของซุนเฟยอย่างต่อเนื่องซึ่งมันเจ็บมากกว่ารอยบาดแผลตามร่างของซุนเฟยเสียอีก

        ทั้งๆ ที่จ่ายค่าตอบแทนหนักขนาดนี้แต่ซุนเฟยกลับไม่อาจทำอะไรคู่ต่อสู้ได้แม้แต่ผมสักเส้นก็ยังไม่มีปัญญาตัดมันให้ขาดเลย

        ตั้งแต่ต้นจนจบซุนเฟยไม่สามารถเข้าใกล้ร่างของยอดฝีมือลึกลับตรงหน้าได้

        ถึงแม้ว่าซุนเฟยจะได้รับบาดเจ็บหนักแต่ดวงตาของเขากลับเป็นประกายขึ้นมา

        เพราะซุนเฟยรู้แล้วว่ายอดฝีมือลึกลับตรงหน้าเป็นใคร

        หลังการต่อสู้สิ้นสุดลงซุนเฟยก็เริ่มนึกออกแล้วว่าชายตรงหน้านี้เป็นใครและทำไมซุนเฟยถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับกลิ่นอายของยอดฝีมือลึกลับคนนี้ที่แท้ชายตรงหน้าก็คือยอดฝีมือลึกลับที่ตามล่านักฆ่าที่มาสังหารซุนเฟยเมื่อยี่สิบวันก่อนและยังเป็นคนสร้างหลุมยักษ์นี้ขึ้นมาด้วย

        หลายวันที่ผ่านมาซุนเฟยคอยสังเกตและซึมซับกลิ่นอายที่หลงเหลือจากการต่อสู้ของสองยอดฝีมือดังนั้น ในตอนแรกซุนเฟยถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับกลิ่นอายของยอดฝีมือลึกลับคนนี้แต่มันก็เป็นเรื่องยากมากที่จะแยกออกได้ในทันทีบวกกับยอดฝีมือลึกลับคนนี้จงใจที่จะปกปิดกลิ่นอายของตัวเองไว้แต่ในการโจมตีครั้งสุดท้ายเขาได้เปิดเผยกลิ่นอายของตัวเองออกมา และนั่นก็ทำให้ซุนเฟยนึกออก

        ไม่รู้ว่าทำไมทันทีที่ซุนเฟยนึกออกว่าชายตรงหน้าเป็นใคร เขาก็รู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจขึ้นมา

        ไม่ใช่เพราะว่ายอดฝีมือลึกลับคนนี้ช่วยไล่สังหารนักฆ่าลึกลับคนนั้นแต่เป็นเพราะว่าสัญชาตญาณของคนเถื่อนเลเวล 46 ของซุนเฟยได้กระซิบบอกเขาว่ายอดฝีมือลึกลับคนนี้เป็นมิตรไม่ใช่ศัตรู

        “เจ้าจำข้าได้ไหม?”

        ชายผ้าคลุมและเส้นผมปลิวไสวไปตามแรงลมที่พัดเข้ามาแสงจันทร์ที่เย็นยะเยือกที่ส่องลงมากระทบใบหน้าและไหล่ของเขาน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์กล่าวขึ้นมาอย่างช้าๆ และดังก้องอยู่ในหูของซุนเฟย

        “ข้าจำได้…ผู้อาวุโส!” ซุนเฟยครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะเลือกใช้คำว่า 'ผู้อาวุโส'

        “อืม เจ้าใช่ได้เลยทีเดียว!” ยอดฝีมือลึกลับพูดขึ้นมาในขณะที่สะบัดมือเบาๆแสงสว่างสีฟ้าก็ไหลออกมาจากร่างของซุนเฟยอย่างรวดเร็วประหนึ่งปลาวาฬกำลังดูดน้ำ

        ซุนเฟยตะลึงจนตาค้าง

        เขารู้ดีว่ายอดฝีมือลึกลับคนนี้กำลังดึงคลื่นพลังที่อยู่ในร่างของเขาออกไป

        แต่ที่ซุนเฟยคาดไม่ถึงคือทั้งๆ ที่คลื่นพลังอันร้ายกาจกำลังอยู่ในร่างของเขาแต่ยอดฝีมือลึกลับตรงหน้าก็ยังสามารถควบคุมคลื่นพลังสีฟ้าในร่างของเขาได้นั่นหมายความว่า ถ้ายอดฝีมือลึกลับคนนี้ต้องการจะฆ่าซุนเฟยเขาก็สั่งให้คลื่นพลังที่อยู่ในร่างของซุนเฟยระเบิดออกมาได้ถึงแม้ว่ามันจะไม่สามารถคร่าชีวิตของเขาได้ในทันทีแต่ก็สามารถทำให้ซุนเฟยพิการได้!

        ความสามารถในการควบคุมพลังช่างน่ากลัว!

        ซุนเฟยย้อนนึกกลับไปถึงตอนที่ยอดฝีมือลึกลับคนนี้สามารถสลาย 'ทักษะแห่งดาบ' ได้ก่อนที่มันจะพุ่งไปชนกับวงเวทที่อยู่รอบๆ หลุมยักษ์แห่งนี้...เมื่อเทียบกับคู่ต่อสู้ที่เคยพบเจอมาทั้งหมดแล้ว ระดับการควบคุมพลังของยอดฝีมือลึกลับตรงหน้าเรียกได้ว่าเป็นพระเจ้าในหมู่พระเจ้า!

        “ผ่านไปแล้วสิบกระบวนท่า คืนพรุ่งนี้มาที่นี่!”

        เสียงที่เย็นชาดังขึ้นมาอีกครั้ง ไม่รอให้ซุนเฟยได้ถามไถ่อะไรสักคำ ร่างผอมๆ ของยอดฝีมือลึกลับก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา แม้แต่พลังของคนเถื่อนเลเวล 46 ก็ยังไม่สามารถบอกได้ว่าชายคนนี้จากไปตอนไหน!

        เทพมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง!

        ซุนเฟยได้แต่อ้าปากค้างแขนที่กำลังจะยกขึ้นเพื่อรั้งไม่ให้ยอดฝีมือจากไปก็หยุดชะงักค้างในอากาศ

        จากนั้นไม่นานซุนเฟยก็ค่อยๆ ลดแขนลงและลูบคางของเขาแทนเขารู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้มันแปลกมาก

        เดาจากความแข็งแกร่งของยอดฝีมือลึกลับคนนี้แล้วเขาจะต้องเป็นบุคคลสำคัญในเซนิทอย่างแน่นอน แต่อย่างไรก็ตาม ชายคนนี้แข็งแกร่งเป็นอย่างมากแต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงได้ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างลึกลับและโจมตีเขาอย่างไร้เหตุผลถึงสิบกระบวนท่า พอสมใจแล้วก็จากไปอย่างไร้ร่องรอยโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ ให้กับเขาเลยสักคำ!

        เป็นไปได้ไหมว่ายอดฝีมือลึกลับคนนี้เกิดรู้สึกเบื่อๆขึ้นมาก็เลยโผล่มาทุบตีข้าเล่นเพื่อความสนุก?

        หรือว่า...

        ทันใดนั้น ซุนเฟยก็นึกถึงประโยคสุดท้ายที่ยอดฝีมือคนนั้นได้ทิ้งเอาไว้ 'ผ่านไปแล้วสิบกระบวนท่า คืนพรุ่งนี้มาที่นี่!'

        “คืนพรุ่งนี้มาที่นี่? นี่เขาอยากให้ข้ามาที่นี่เพื่อให้เขาทุบตีเล่นอีกรอบงั้นหรือ? นี่เขาเกลียดข้ามากขนาดนี้เชียว?”

        ซุนเฟยหัวเราะคิกคักออกมาดูเหมือนว่าเขาเริ่มจะเข้าใจความหมายที่แฝงมากับคำพูดของยอดฝีมือลึกลับคนนี้แล้ว ถึงแม้ซุนเฟยจะไม่รู้ว่าสิ่งที่เขากำลังคาดเดาอยู่ในตอนนี้จะจริงหรือไม่คงได้แต่รอให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ ที่แน่ๆ ก็คือ เขามั่นใจว่าชายคนนี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเขา

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ซุนเฟยก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หลังความตึงเครียดหายไปความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดก็เริ่มเข้ามาจู่โจมร่างกายของเขาอย่างหนักท่ามลมหนาวที่พัดผ่านไป ซุนเฟยก็ล้มตัวลงนอนกับพื้น กางแขนกางขาออก นอนนิ่งๆ ไม่ไหวติงตอนนี้เขาไม่อยากเคลื่อนไหวใดๆ อีกต่อไปแล้ว

        ---------------------