ณ บ้านตรงข้าม
“คุณป้า”
“หนูมะปราง”
“เป็อะไรไปคะ”
“ป้าลื่นล้มตกบันไดน่ะจ๊ะ โอ๊ยย”
“ไม่ต้องขยับตัวค่ะ สงสัยขาจะแพลง ระวังนะคะ”
มะปรางคอยประคบประหงมด้วยความสามารถที่เธอมี แต่ในขณะที่หญิงสาวนั่งลงนั้น กางขาสั้นก็ถลุงขั้นไปถึงแก้มก้น จนทำให้ไอ้ลุงที่วิ่งตามมาเบิกตากว้าง บั้นท้ายขาวๆของสาวรุ่นลูก มันปลุกอารมณ์ความเป็ชายในยามเช้าได้อย่างดีเยี่ยม
“มาช่วยกูสิไอ้ผัวปัญญาอ่อน!”
“อ้อ จ๊ะๆ มาแล้วเมียจ๋า”
ผัวเฮ็งซวยรีบเข้ามาดูอาการเมียตัวเอง มันเลิกจ้องมองไปยังบั้นท้ายขาวเนียนลูกนั้น แต่พอได้มาประคองเมียตัวเองจากด้านหลัง เต้านมลูกโตที่ดันออกมาจากเสื้อส่ายเดี่ยวก็ต้องทำให้มันตาค้างอีกรอบ!
“ไอ้นี่ โอ๊ยยย เบาๆสิวะ!”
“ขอโทษจ๊ะ”
“คุณป้าใจเย็นๆก่อนนะคะ”
“จะให้ป้าใจเย็นได้ยังไง ดูผัวป้าสิมันได้เื่ซะที่ไหน”
“ค่อยๆค่ะ ลุกไหวหรือเปล่า”
“ไม่ไหวเลยหนูมะปราง ป้าเจ็บมาก อูยยย”
“ถ้าอย่างนั้นคุณลุงพาคุณป้าไปโรงพยาบาลก่อนเถอะค่ะ ให้คุณหมอตรวจดูอาการซะก่อน เดี๋ยวหนูช่วยประคองนะคะ”
“ขอบใจหนูมากนะจ๊ะ มาสิไอ้ผัวบ้า มายกฉันช่วยหนูมะปรางสิ!”
เสียงตะหวาดของภรรยาทำให้ไอ้ผัวหัวงูรีบเข้ามาพยุงแขน ก่อนที่จะช่วยพาคุณป้าไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่หน้าบ้าน เมื่อหญิงวัยกลางคนสามารถเข้าไปในรถได้ รถก็วิ่งตรงไปยังโรงพยาบาลทันที แต่สีหน้าของคนขับนั้น กลับแสดงความเสียดายออกมาอย่างเห็นได้ชัด...
เวลาต่อมา...ว่าที่พยาบาลสาวอาบน้ำชำระร่างกายล้างคราบเหงื่อออกจนหมด ร่างเปลือยเปล่าเช็คเรือนร่างของตัวเองในกระจก ก่อนจะพบว่าหน้าอกขอบเธอใหญ่ขึ้นมาเล็กน้อย ชุดชั้นในที่ใส่อยู่ก็เริ่มจะขับแน่นมากทุกที ไม่รู้ทำไมมันถึงเป็เช่นนี้ไปได้...
“นี่ไม่ใช่ไขมันหรอกหรอ” เสียงเล็กบ่นให้ตัวเอง...
สาเหตุที่มะปรางเริ่มวิ่งออกกำลังกายทุกเช้าก็เพราะว่าเธออยากจะให้บั้นท้ายและหน้าอกหนักอึ้งนี้ลดไปบ้าง แต่ยิ่งเพิ่มกำลัง บั้นท้ายก็ยิ่งกลมงอนมากกว่าเดิม แถมหน้าอกยังเตร่งตรึงเป็ลูกจนดันไปข้างหน้าเสื้อผ้าทุกตัวที่ใส่...
“มะปราง”
“จ๋าแม่”
“ป้าสาโทรมา เขาอยากคุยกับแก”
“เดี๋ยวหนูลงไปจ๊ะ”
มะปรางรีบใส่เสื้อผ้า ก่อนจะเดินลงไปยังชั้นล่างของบ้าน เธอรับโทรศัพท์จากมารดา จากนั้นจึงนั่งฟังสิ่งที่คุณป้าเพื่อนบ้านได้พูดขึ้น
“มะปรางหรอลูก”
“ป้าเป็ยังไงบ้างคะ”
“หมอบอกว่าป้าจะเดินไม่ได้เป็เดือนเลย ข้อเท้ามันบวมขึ้นมาจนม่วงไปหมด”
“จริงหรอคะ”
“ป้าไม่รู้จะเอายังไงดี เพราะไปรับงานดูแลคนแก่คนหนึ่งจากในเมืองเอาไว้....”
“…..”
“ป้าเห็นว่ายังไงหนูก็เรียนพยาบาลมา น่าจะรับหน้าที่นี้แทนป้าได้”
“ดูแล…..คนแก่หรอคะ”
“ใช่ มะปรางช่วยป้าหน่อยนะ”
“จะดีหรอคะ”
“ดีสิ แค่เดือนเดียวเท่านั้น มะปรางเอาค่าจ้างของป้าไปหมดเลยก็ได้”
ใบหน้าของคนรับโทรศัพท์ดูลำบากใจเป็อย่างมาก เพราะเธอไม่รู้จักคนแก่คนนั้นมาก่อน แถมงานครั้งนี้ก็รวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน แต่พอได้คิดสักพัก มะปรางก็ถือว่าโอกาสนี้จะเป็การใช้เวลาว่างให้เป็ประโยชน์ และเธอเองก็เรียนทางด้านดูแลผู้สูงอายุมาด้วย...ส่วนสิ่งที่ยิ่งตอบย้ำคำตอบของเธอก็คือค่าจ้างที่จะได้รับ...
หลังจากที่ได้ยินจำนวนเงินต่อหนึ่งเดือนนั้น เสียงเล็กก็ตอบตกลงไปทันที
“ได้ค่ะ...ถ้าอย่างนั้นคุณป้าช่วยบอกที่อยู่ให้มะปรางได้มั้ยคะ”
“ชอบใจหนูมากนะ เดี๋ยวป้าส่งที่อยู่ไปให้ หนูเตรียมตัวไว้เลย เพราะตอนนี้ก็สายแล้ว”
“ป้าหมายถึง...”
“ใช่จ๊ะ เริ่มงานวันนี้เลย”
“…..ค่ะ”
เสียงเล็กตอบเบาๆ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้มารดาและบอกเื่ราวที่ตัวเองได้รับมอบหมาย จากนั้นจึงเดินไปเตรียมของใช้ต่างๆเพื่อออกเดินทางเข้าไปในเมืองใหญ่ กว่าจะเข้าไปทำงานในโรงพยาบาลก็อีกตั้งสามเดือน หนึ่งเดือนต่อจากนี้ถือซะว่าเป็การซ้อมก่อนของจริงก็แล้วกัน...
1K
