(จบ) ทะลุมิติมาเป็นหวานใจจอมวายร้ายยุค 70

บทที่ 36 ที่ดิน (รีไรต์)

หลินเนี่ยนรีบส่ายหน้า “ขอบคุณความหวังดีของทุกคนค่ะ ฉันไม่ไปพักหรอกค่ะ แค่อยากถามเรื่องที่ดินนิดหน่อยค่ะ”

“พวกเราเป็นยุวชนออกชนบท ทะเบียนบ้านก็จะได้รับเหมือนกัน จากนั้นก็จะเป็นคนชนบทอย่างแท้จริง เป็นคนหมู่บ้านเฉียนจิ้นอย่างแท้จริง!”

“ในเมื่อพวกเราเป็นคนหมู่บ้านเฉียนจิ้นแล้ว งั้นก็ยื่นคำร้องขอที่ดินได้ใช่ไหมคะ?”

“ถ้ายื่นหนังสือได้ ต่อไปจะสร้างบ้านยังต้องพึ่งทุกคนให้ช่วยแนะนำช่าง เมื่อสร้างบ้านเสร็จฉันจะไปซื้อเนื้อที่โรงฆ่าสัตว์ ขอเชิญพี่ป้าน้าอาที่ดีกับฉันมาพิธีขึ้นบ้านใหม่กันนะคะ!”

เดิมทีผู้หญิงกลุ่มนี้ได้ยินหลินเนี่ยนบอกว่าจะไม่อยู่ก็ผิดหวังกันถ้วนหน้า แต่หลังจากหลินเนี่ยนพูดเชิญมางานเลี้ยงฉลองก็มีชีวิตชีวาขึ้นทันที

เรื่องนี้จำเป็นต้องช่วยอยู่แล้ว!

ที่บอกว่าถูกเปาเซี่ยงตั่งกลั่นแกล้ง นั่นมันเรื่องของเปาเซี่ยงตั่ง เขาคือเขา พลเมืองคือพลเมือง

เปาเซี่ยงตั่งควบคุมยุวชนได้ แต่พลเมืองไม่ใช่คนที่เขาอยากควบคุมก็ควบคุมได้เลย ยังไงซะพลเมืองก็ไม่มีเรื่องอะไรจะร้องขอจากเขา

ส่วนเรื่องคะแนนงาน ถ้าคุณกล้าก็ลองลดคะแนนงานดูสิ ถ้าคุณกล้าลดพวกเขาก็กล้ายกครอบครัวไปขวางประตูบ้านคุณไม่ไปไหน

ประกอบกับคนในหมู่บ้านมีสายสัมพันธ์ฉันญาติมิตรไม่มากก็น้อย

ตราบใดที่ไม่ได้ทำผิดกฎหมายก่อความวุ่นวายอะไร พวกเขาก็ไม่กลัวเปาเซี่ยงตั่งสักนิด

ส่วนเรื่องของบ้านตระกูลหลิน มันเป็นเรื่องที่เปาเซี่ยงตั่งแอบทำ ถ้าเขาอยากได้ที่ดินอย่างออกนอกหน้า ผู้ชายบ้านตระกูลหลินและญาติพี่น้องก็คงบุกมาถึงบ้านแล้ว

นี่ก็เป็นสาเหตุที่หลินเนี่ยนเต็มใจถามจากชาวบ้าน

หลิวหย่งหนานไม่ได้กลับห้อง เขายืนมองหลินเนี่ยนคลุกคลีกับพวกผู้หญิงในหมู่บ้านอยู่อีกด้านตลอด

เขาได้ยินหลินเนี่ยนถามถึงเรื่องที่ดิน ก็ใจเต้นตามเหมือนกัน

ไม่ว่าเขาจะอยู่ในหมู่บ้านอีกนานเท่าไหร่ ถ้าให้เทียบระหว่างอยู่คนเดียวกับอยู่ห้องพักรวม อยู่คนเดียวสบายกว่าแน่นอน

ทั้งยังสะดวกกว่าด้วย

“โอ้ ยุวชนหลิน เธอเป็นคนแรกที่เสนอจะสร้างบ้านหลังจากมาที่หมู่บ้านเรา!” พี่สาวคนหนึ่งประหลาดใจ พลางซุบซิบเสียงเบา “ยุวชนหลิน เธอไม่อยากกลับเข้าเมืองเหรอ ฐานะครอบครัวบ้านเธอก็ดี ที่บ้านจะต้องมีวิธีพาเธอกลับไปแน่นอน!”

เธอพูดแบบนี้ คนที่เหลือก็ขยิบตาให้เธอ คนเขาจะกลับหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกับเธอ เธอพูดไปพูดมาถ้ายุวชนหลินไม่อยากสร้างบ้านแล้ว งั้นก็จะไม่มีงานเลี้ยงฉลองให้กินนะ!

พี่สาวคนนี้เพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองปากไวไป

เธอจึงพูดสำทับอย่างเก้อเขิน “ฮ่า ๆๆๆ แต่นั่นแหละ ต่อให้อยากกลับเข้าเมือง แต่จะสร้างบ้านก็อย่ารอช้า อยู่คนเดียวดีจะตาย ไม่ต้องห่วงว่าใครจะคิดร้ายด้วย”

หลินเนี่ยนพยักหน้าระรัว “ใช่ค่ะ ฉันก็คิดแบบนี้ ฉันไม่กล้าพูดว่าจะไม่กลับเข้าเมืองอีกตลอดชีวิต ยังไงซะเรื่องของอนาคตใครจะไปคาดเดาได้? ฉันเป็นอิฐก้อนหนึ่งที่อยู่ในประเทศบ้านเกิด ที่ไหนต้องการก็ย้ายไปที่นั่น!”

“ชนบทต้องการฉันก็จะมาที่ชนบท ถ้าวันหนึ่งในเมืองต้องการฉันก็จะเข้าเมือง ถ้าสักวันฉันกลับเข้าเมือง บ้านหลังนั้นก็จะมอบให้สหายพลเมืองที่ช่วยเหลือฉันมากที่สุดตอนอยู่ในชนบท ไม่นับว่าเสียเปล่าหรอก!”

เมื่อเธอพูดประโยคนี้ออกมา ดวงตาของผู้หญิงกลุ่มนี้ก็เป็นประกายในทันใด แต่ละคนจ้องมองหลินเนี่ยนอย่างกระตือรือร้น

หลินเนี่ยนหันหน้ามองหลิวหย่งหนาน “นายอยากได้ที่ดินไหม?”

หลิวหย่งหนาน “อยากสิ!”

เขาพูดพลางเดินเข้ามา ตอนนี้พวกผู้หญิงกลุ่มนี้มองหลิวหย่งหนานแล้วสบายตาเป็นพิเศษ

ยุวชนหลินบอกว่าถ้าถึงเวลาต้องไปก็จะมอบบ้านให้ งั้นหลิวหย่งหนานที่อยู่ด้วยกันล่ะ?

พวกเขาสองคนมาด้วยกัน ไม่แน่ว่าอาจจะไปพร้อมกันก็ได้!

ชาวบ้านผู้ชายที่เขินอายเกินกว่าจะอยู่ใกล้หลินเนี่ยนเหล่านั้นทักทายหลิวหย่งหนานอย่างกระตือรือร้น “ยุวชนหลิวก็อยากสร้างบ้านเหรอ? งั้นดีมาก พวกเธอสองคนก็สร้างด้วยกันไปเลย ช่วยประหยัดไปได้เยอะ!”

“ไป ๆๆ พวกเราไปตกลงเรื่องนี้ที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านกันก่อนฟ้าจะมืดดีกว่า”

พวกผู้หญิงรีบล้อมหลินเนี่ยนให้เดินไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านด้วยกัน

จำเป็นต้องตัดสินใจทันที

ไม่อย่างนั้นถ้าสองคนนี้ตื่นมาเกิดเปลี่ยนใจจะทำยังไงล่ะ?

พวกผู้ชายก็ล้อมหลิวหย่งหนาน แล้วโอ้อวดกับเขาว่าตัวเองมีฝีมือสร้างบ้านเพียงใด ต่อไปจะสร้างบ้านต้องไปหาพวกเขาไม่ผิดแน่ แล้วพูดกับหลิวหย่งหนานอีกว่า ในบรรดายุวชนทั้งหมด เขาเหมือนผู้ชายกว่าใคร คนอื่นน่ะอ่อนแอ ขี้ขลาดตาขาว!

ทั้งยังบอกหลิวหย่งหนานว่าอย่าไปกลัว จากนี้ถ้าคนพวกนั้นมาหาเรื่องเขาก็ชกไปตามสมควร ต้องการความช่วยเหลือก็แค่ตะโกนเรียก พวกเขาจะมาพร้อมกับจอบเสียมไม้คานอย่างไม่รีรอแน่

หลิวหย่งหนานยิ้มแล้วตอบรับ หากแต่ไม่ได้คิดจริงจังอะไร

ทางด้านหลินเนี่ยนเอ่ยถามพวกผู้หญิงว่า มีบ้านว่างในหมู่บ้านเหลือบ้างไหม ถ้ามีจะดีมาก แบบนี้ได้มาซ่อมแซมนิดหน่อยก็ใช้ได้ ไม่ต้องรอนานเกินไป

พวกเธอตอบว่าไม่มีโดยไม่คิด!

จะต้องไม่มี!

ซ่อมแซมบ้านที่มีอยู่ใช้คนงานแค่กี่คนเอง?

แน่นอนว่าสร้างบ้านใหม่ใช้คนงานเยอะกว่า!

ยอดเยี่ยม!

หลินเนี่ยนหุบปาก ไปเอาที่ดินที่หัวหน้าหมู่บ้านก่อนเถอะ!

เมื่อถึงบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน คนในบ้านหัวหน้าหมู่บ้านเห็นหลินเนี่ยนกับหลิวหย่งหนานเอิกเกริก พาคนมามากมายขนาดนี้ก็หน้าตึงทันที

“ยุวชนหลิน ยุวชนหลิว พวกเธอจะทำอะไรกันน่ะ?” ใช้ไม่ได้เลย พาคนมาเยอะแยะขนาดนี้จะประท้วงกันเหรอ?

ฮึ!

เด็กน้อยจริง ๆ พวกเขาคิดว่าทำแบบนี้จะทำให้หัวหน้าหมู่บ้านแบบเขายอมประนีประนอมได้เหรอ?

ไร้เดียงสาจริง ๆ

“หัวหน้าหมู่บ้าน ทำไมคุณใจร้ายใจดำขนาดนี้ อย่าทำให้ยุวชนหลินกับยุวชนหลิวกลัวสิ เด็กที่มาจากในเมืองขี้กลัวนะ!”

“เพิ่งมาได้ไม่นานเอง หัวหน้าหมู่บ้านแบบคุณพูดจาดี ๆ ไม่เป็นเหรอ อ่อนโยนหน่อยสิ!”

“ปกติคุณจะขอให้พวกเราทำดีกับยุวชนหน่อยไม่ใช่หรือไง แล้วดูตัวคุณเองสิ!”

พวกคุณป้าต่างคนต่างพากันพูด โหวกเหวกจนหัวหน้าหมู่บ้านสีหน้าย่ำแย่กว่าเดิม

ภรรยาของเขารีบวิ่งเข้ามาไกล่เกลี่ย ถามคนกลุ่มนี้ว่ามาทำอะไร

“ยุวชนหลินกับยุวชนหลิวเป็นคนในหมู่บ้านของเรา หัวหน้าหมู่บ้าน คุณต้องให้ที่ดินกับพวกเขาคนละหนึ่งที่” พี่สะใภ้หลี่ว์ตะเบ็งเสียงดัง

“อะไรนะ?” หัวหน้าหมู่บ้านและภรรยาไม่เชื่อหูตัวเอง

ที่ดิน?

“หมู่บ้านของพวกเราไม่มีธรรมเนียมมอบที่ดินให้ยุวชน!” หัวหน้าหมู่บ้านพูดหลังจากมั่นใจว่าตัวเองได้ยินไม่ผิด

คุณย่าหยางอู่พูด “ช่างปะไร ธรรมนงธรรมเนียมอะไร! ทะเบียนบ้านของยุวชนหลิวกับยุวชนหลินอยู่ในหมู่บ้านไม่ใช่เหรอ อยู่ที่หมู่บ้านเราก็คือคนของหมู่บ้านเรา! คนในหมู่บ้านเราก็ควรจะมีที่ดิน!”

“นายจะมาหมกเม็ดไม่ได้นะ”

“แต่รอบนี้นายหมกเม็ดไม่ได้หรอก ถ้านายไม่ให้ พวกเขาก็จะไปร้องเรียนที่ศูนย์ชุมชน ศูนย์ชุมชนต้องให้!”

ป้าหูซาน “นั่นสิ พวกยุวชนให้แบ่งที่ดินให้ เห็นตัวเองเป็นคนในหมู่บ้าน ทั้งที่ในหมู่บ้านไม่เห็นว่าพวกเขาเป็นคนของตัวเอง ถ้าพวกเขาเขียนจดหมายให้หน่วยยุวชน บอกว่า ‘หมู่บ้านไม่ต้องการพวกเรา พวกคุณรีบส่งพวกเรากลับเมืองเถอะ’...หึ ๆ ถึงตอนนั้นจะทำยังไง?”

คนของหน่วยยุวชนยังจะไม่ไปฟ้องศูนย์ชุมชนอยู่อีกเหรอ!

หัวหน้าหมู่บ้าน “...”

ไม่สิ ปกติคุณป้ากลุ่มนี้เกลียดยุวชนเป็นที่สุดไม่ใช่เหรอ?

ทำไมตอนนี้ดีกับหลินเนี่ยนและหลิวหย่งหนานแบบนี้ล่ะ?

ทั้งสองคนไม่ต้องเปิดปาก พวกเขาก็พากันพูดปาว ๆ แล้ว!

พวกผู้ชายฝั่งนั้นเห็นหัวหน้าหมู่บ้านไม่ยอมก็ว้าวุ่นใจ ชายร่างกำยำขมวดคิ้วเร่งรัด “หัวหน้าหมู่บ้าน รีบหน่อยเถอะ ใช้โอกาสตอนที่ยังไม่ได้เก็บเกี่ยวช่วงใบไม้ร่วง พวกเราจะได้หางานทำเพิ่มคะแนนงานหน่อย!”

ปีนี้ห้ามซื้อขายระหว่างบุคคล ถ้าหลินเนี่ยนกับหลิวหย่งหนานต้องการสร้างบ้าน ก็ต้องจ่ายเงินให้หมู่บ้าน หมู่บ้านจะหาคนไปสร้างให้ จากนั้นก็จะคิดคะแนนงานพิเศษให้กับคนทำงาน