BEWARE เด็กอันตราย (จบแล้ว)

บทเสริม :
นิกร

        นับตั้งแต่เริ่มเข้าทำงานมา  ไม่สิ  มันเริ่มตั้งแต่เห็นป้ายติดประกาศรับสมัครงานแล้วล่ะ  เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้านายที่กำลังจะไปรับใช้นั้นต้องเป็นคนแปลกประหลาดอย่างแน่นอน

        ทันทีที่ก้าวเข้ามาในตึกบริษัทแห่งหนึ่ง  แอร์เย็นฉ่ำก็ปะทะเข้ากับกายที่ร้อนระอุ  รองเท้าแตะคีบกับชุดธรรมดาๆ เดินตรงเข้าไปที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าที่มีหญิงสาวหน้าใสเหมาะจะเป็นประชาสัมพันธ์ติดต่อคนภายนอกนั่งอยู่

        “เอ่อ...”

        “สวัสดีค่ะ  มีธุระอะไรเหรอคะ”  หญิงสาวยกมือไหว้อ่อนช้อยบ่งบอกว่าถูกฝึกมาเป็นอย่างดี  และยังยิ้มแย้มให้แม้กับคนที่ใส่ชุดชาวบ้านธรรมดาสุดๆ โดยไม่แบ่งแยกกับพวกที่ใส่ชุดหรูหราดูภูมิฐานมาดผู้ดี  ทำให้คนที่เข้ามาติดต่องานด้วยนั้นรู้สึกใจชื้น

        “คือ...ผมจะมาถามเรื่องใบสมัครงานนี้”

        พูดยังไม่ทันจะจบประโยคดี  สาวหน้าใสก็ยิ้มรับเหมือนรู้จุดประสงค์คนตรงหน้าแล้ว  จึงผายมือไปทางซ้ายของตน  “ถ้าเรื่องสมัครงาน  เดินไปทางขวาของคุณแล้วเข้าห้องที่คิดป้ายว่า ห้องรับรอง ได้เลยนะคะ  จะมีคนนั่งรออยู่”

        ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณ  แล้วเดินไปตามที่หญิงสาวว่า 

        ห้องที่ว่านั้นไม่ได้อยู่ไกลจากเคาน์เตอร์เมื่อกี้นี้สักเท่าไหร่  เป็นห้องที่ดูจะปิดมิดชิดกว่าธรรมดาทั่วไป  ไม่น่าแปลกใจว่าการรับคนเข้าทำงานคงต้องเป็นห้องที่ชวนน่าอึดอัดกดดันพอสมควร

        เขาเคาะประตูเป็นมารยาทแล้วเปิดประตูเข้าไป  พบกับห้องที่มีบรรยากาศตึงเครียดอย่างที่ไม่มีใครสร้างไว้

        ห้องทึบไร้หน้าต่างไร้กระจก  ตู้เอกสารรายล้อมอยู่ด้านหลัง  โต๊ะทำงานพิงชิดกำแพงด้านซ้ายมีแต่กองกระดาษและแฟ้มทับซ้อนกันเป็นระเบียบ  แทบจะไม่มีกระดาษแผ่นไหนเลยเกยกันออกมาเลยสักแผ่นเดียว  ของทุกอย่างบนโต๊ะถูกวางไว้ในตำแหน่งที่เรียกได้ว่าใช้ประโยชน์ได้สะดวกที่สุด

        ความที่เป็นระเบียบมากเกินไปก็สร้างความกดดันได้แม้ไม่มีใครอยู่ในห้องก็ตาม  แต่ในขณะนี้  ผู้หญิงคนนึงที่คาดว่าน่าจะอายุเยอะกว่าสาวตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับประมาณสักยี่สิบปีนั่งรออยู่  แว่นกรอบชี้แหลมเหมือนคุณครูมาดเนี้ยบไม่มีผิดที่พร้อมจะจับผิดนักเรียนได้ทุกเมื่อ

        ยังไม่ทันที่เขาจะกล่าวสวัสดี  หญิงคนนี้ก็ชี้ไปที่เก้าอี้แล้วบอกว่า “เชิญนั่งค่ะ” เสียก่อน

        ชายหนุ่มเผลอนั่งตัวตรงแบบไม่ทันตั้งใจด้วยความกลัวว่าหากทำอะไรผิดจะโดนตะเพิดกลับแบบไม่ทันจะได้อ้าปากอะไรด้วยซ้ำ  แต่พอลองมองชุดทำงานของผู้หญิงตรงหน้าแล้วมาเทียบกับชุดของตัวเอง  เขาก็แทบอยากจะขอกลับไปเปลี่ยนชุดให้มันดูดีกว่านี้แล้วค่อยกลับมาใหม่

        “มาสมัครงานใช่มั้ยคะ”  น้ำเสียงพูดรัว

        “เอ่อ..ครับ  แต่”

        “กรุณากรอกรายละเอียดลงในใบนี้ด้วยค่ะ”  เธอยื่นกระดาษใบหนึ่งให้  เป็นประเภทพวกประวัติส่วนตัว  การศึกษาอะไรเทือกนั้น  ก่อนจะรัวต่อแบบไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายได้โต้กลับเลยสักนิด

        “เสร็จแล้ว  ในวันมะรืนนี้ขอให้คุณแต่งชุดสูทมาพบกับเจ้านายที่นี่ด้วยตอนเวลาเก้าโมงตรงตอนเช้า  ห้ามสาย  ห้ามอ้างว่ารถติดหรืออะไรเด็ดขาด  เพราะเจ้านายเป็นคนเคร่งครัดมากในเรื่องนี้”

        ก็พอจะเดาได้อยู่  ชายหนุ่มคิดในใจ  แต่...

        “เดี๋ยวนะครับ  แค่กรอกรายละเอียดนี้ก็เข้าทำงานได้เลยหรือครับ”  เขาถามเมื่อพบว่าตัวเองต้องไปพบกับคนจ้างงานทันที

        “ไม่ใช่ค่ะ  เจ้านายของเราจะเป็นคนเลือกพวกคุณเองว่าจะรับเข้าทำงานนี้รึเปล่า”

        สักพักนึง  ชายหนุ่มก็เลื่อนใบตรงหน้ากลับไปเมื่อเขียนเสร็จแล้ว

        เธอรับไปอ่านอย่างคร่าวๆ แล้วเก็บไว้ในลิ้นชัก  ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถาม  “มีอะไรจะถามอีกรึเปล่าคะ คุณนิกร”

        “เอ้อ..ครับ”  นิกรว่า  รู้สึกว่าในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้ถามเรื่องที่สงสัยมาตั้งแต่ต้นเสียที  “คือ...ตรงคุณสมบัติของผู้สมัครงานน่ะครับ  มัน..”

        “เรื่องที่ต้องมีความสามารถในการใช้อาวุธน่ะหรือคะ  ก็เป็นเรื่องปกติสำหรับคนที่คิดจะข้ามาทำงานเป็นบอดี้การ์ดไม่ใช่เหรอคะ  ขอแค่คุณมีความสามารถ  ไม่ต้องมีการศึกษาสูง  ขอแค่จบวุฒิม. 6 ก็พอ”

        ยัง..ยังไม่ใช่จุดที่เขาสงสัย

        “แล้วตรงที่ต้องเก็บความลับเป็น ก็ถือเป็นเรื่องปกติ  เพราะการเป็นบอดี้การ์ดจะต้องใกล้ชิดกับเจ้านาย  แน่นอนว่าข้อมูลทางธุรกิจ  คุณก็คงจะต้องผ่านตาบ้าง”

        นั่นเขาก็รู้อยู่แล้วเหมือนกัน  นิกรจึงเป็นฝ่ายตัดบทอีกฝ่ายเอาเสียดื้อๆ

        “คุณสมบัติทุกข้อนั้นผมเข้าใจหมดครับ  ยกเว้นแต่คุณสมบัติตรงข้อสุดท้ายนี่มัน...”

        เขายื่นใบสมัครงานที่แกะออกมาจากกำแพง  ชี้ข้อสุดท้ายที่ว่านั้นให้เธออ่าน

        ‘ไม่ว่าจะเป็นวันที่อากาศร้อนขนาดไหน  เวลาอะไร  แต่ในขณะทำงานคุณจะต้องใส่ชุดสูทได้อย่างไร้ข้อโต้แย้งใดๆ’

        เกิดความเงียบไปชั่วขณะหลังอ่านจบ  สักพักนึงนิกรถึงได้เห็นเธอขยับแว่นให้เข้าที่  ยกมือขึ้นมากุมกันบนโต๊ะ  ก่อนจะกล่าวด้วยท่าทางเป็นการเป็นงานเกินปกติ

        “เป็นเรื่องปกติค่ะคุณนิกร  อย่างที่รู้ว่าเจ้านายของเราเป็นคนที่เข้มงวดมาก  เขาชอบที่จะให้พนักงานอยู่ในชุดสูท  เพราะดูเป็นระเบียบและดูเหมาะสมที่จะทำงานมากที่สุด  เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะในเวลาแบบไหน  ร้อนตับแตกหรือหนาวสุดขั้ว  คุณก็ได้รับอนุญาตให้ใส่ได้แต่ชุดสูทเท่านั้นค่ะ  ห้ามบ่น ห้ามเถียงอะไรเด็ดขาด”

        “.....ครับ”

        อีกสองวันต่อมา  นิกรก็กลับมาที่บริษัทนี้อีกครั้งในชุดสูททำงานตามคำบอก  ถึงเขาจะมีไว้เพื่อเอาไปใช้ในตอนสมัครงานที่อื่นไว้ชุดนึงก็เถอะ  เขายังอุตส่าห์ลงทุนไปซื้อเนคไทมาใหม่เป็นสีดำที่ดูสุภาพกว่าของเดิม  เขาไม่อยากเสี่ยงว่าหากผู้ที่คัดเลือกมาเห็นอาจจะขอให้เขากลับไปก่อนก็ได้

        ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องได้งานนี้  นิกรคิดในใจอย่างหมายมั่น  เพราะหลังจากจบทางมหาวิทยาลัยมา  เขาก็เดินเตะฝุ่นมาร่วมครึ่งปีแล้ว  เงินที่สะสมมาตอนทำงานพิเศษช่วงเรียนอยู่นั้นเริ่มร่อยหรอลงไปทุกที

        เนื่องจากเพราะพ่อแม่ตายตั้งแต่เด็กๆ  ญาติที่เก็บเขาไปเลี้ยงก็บอกคำขาดตั้งแต่แรกเจอว่าจะส่งเรียนจบถึงแค่ปริญญาตรีเท่านั้น  หลังจากนั้นก็ถือว่าจบกับไปไม่ยุ่งเกี่ยวใดๆ ด้วยอีก

        เพราะฉะนั้นในช่วงสิ้นไร้ไม้ตอกแบบนี้  จะงานแบบไหนก็ต้องเอาล่ะนะ  แม้แต่การเป็นบอดี้การ์ดก็ตาม  โชคดีที่ตอนอยู่มหาลัย  เขาอยู่ชมรมยิงปืนเลยพอจะรู้จักการใช้ปืนบ้าง  อย่างน้อยหากมีให้ทดสอบ  เขาคิดว่าตัวเองก็ยิงแม่นพอควรนะ  ถ้าเป็นเป้านิ่งล่ะก็

        นิกรสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด  ก่อนจะก้าวเข้าไปในตึกอีกครั้ง

        ดูเหมือนสาวประชาสัมพันธ์จะจำเขาได้  จึงยกมือไหว้แล้วบอกให้เขาขึ้นลิฟต์ไปชั้นสิบได้เลยโดยที่เขายังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ  จึงได้แต่บอกขอบคุณไป  แล้วขึ้นลิฟต์ตามที่บอก

        เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสิบ  นิกรพบว่าพอประตูลิฟต์เปิดออกก็เห็นทางเดินยาวที่มุ่งไปสู่ห้องเพียงห้องเดียวเท่านั้นที่อยู่บนชั้นนี้  มีผู้ชายใส่ชุดเครือๆ เดียวกันกับเขาอีกแปดคนยืนรออยู่ข้างหน้าห้องเช่นเดียวกัน  ท่าทางของพวกเขาบ่งบอกออกมาเหมือนกันว่าจะพลาดงานนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด  จึงมองคนอื่นเป็นดั่งคู่แข่งที่จะยอมแพ้ให้ไม่ได้

        นิกรคิดจะยิ้มทักทายพวกเขาซึ่งล้วนแล้วแต่แก่กว่าทั้งสิ้น  แต่เมื่อไม่มีใครสนใจ  นิกรจึงตัดสินใจหุบยิ้มแล้วหาที่ว่างให้ตัวเองยืนสักมุมนึงเป็นอาณาเขตเล็กๆ ให้ตนได้หายใจ

        เมื่อเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาเก้าโมงตรง  ประตูเพียงบานเดียวของชั้นสิบนี้ก็เปิดออก  ทำให้คนที่อยู่ข้างนอกทำยืนตรงราวกับรอทำความเคารพก็ไม่ปาน

        คนที่เปิดประตูออกมาเป็นชายหนุ่มที่น่าจะอายุประมาณสามสิบปีไม่น่าเกินไปกว่านี้สวมชุดทำงานแต่ไม่ได้เนี้ยบไปทุกกระเบียดนิ้วเหมือนพวกเขา  เมื่อเสื้อนอกไม่ได้กลัดกระดุม  กระดุมคอก็ไม่ได้ติดหากก็ยังดูดี

        “พวกเธอคงจะเป็นคนที่มาสมัครงานสินะ  เข้ามาสิ”  เขาบอก  แล้วผายมือเข้าไปในห้อง

        นิกรกลืนน้ำลายพลางขยับเสื้อตัวเองให้เข้าที่อีกครั้ง  อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้เองเขาก็จะได้พบกับคนที่จะเป็นเจ้านายของเขาแล้ว

        ทว่าเมื่อเดินเข้าไปในห้องทำงานที่ดูหรูหราสไตล์โมเดิร์นปนคลาสสิกหน่อยๆ พวกเขากลับไม่เห็นใครรออยู่ในนั้นเลยสักคน  โต๊ะผู้บริหารมีแต่เก้าอี้ที่ว่างเปล่า

        หรือจะยังไม่มา  นิกรคิดอย่างแปลกใจ  ก็ไหนคนที่นี่เขาบอกกันว่าเจ้านายเป็นคนตรงต่อเวลามากไง

        ในขณะที่ทุกคนสงสัยอยู่นั่นเอง  เสียงปิดประตูก็ดังขึ้นเรียกความสนใจให้ทุกคนหันกลับไปมองคนที่เชิญพวกเขาเข้ามาในห้องนี้อีกครั้ง  ลางสังหรณ์แปลกๆ เริ่มรุมเร้า  ยิ่งเมื่ออีกฝ่ายเข้าไปลากเก้าอี้ผู้บริหารอย่างอุกอาจมาไว้ข้างหน้าโต๊ะ  แล้วนั่งลงไปพร้อมกับไขว่ห้าง  ศอกทั้งสองพาดแขนเก้าอี้แล้วมือก็กุมกันที่หน้าท้อง

        ช่วงเวลานั้นเองที่ทุกคนประจักษ์ได้ถึงอำนาจอันน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาแล้วเริ่มลุกลี้ลุกลนอย่างบอกไม่ถูก  ถึงเมื่อครู่จะไม่ได้แสดงท่าทางหยาบคายอะไรลงไป  แต่ก็ไม่อาจเรียกได้ว่าให้เกียรติอยู่ดี  ด้วยความนึกไม่ถึงว่าผู้บริหารจะอายุยังน้อยขนาดนี้  คนที่มาสมัครงานบางคนยังจะดูแก่กว่าอีก

        แค่การพบกันครั้งแรกก็ไม่น่าประทับใจแล้ว

        “ไม่มีเก้าอี้ให้นะ”  ชายที่นั่งอยู่คนเดียวกล่าวเสียงเรียบพร้อมกับยิ้มน้อยๆ  แต่ไม่มีใครพูดอะไร  ทุกคนมายืนสำรวมเป็นแถวเดียวต่อหน้าโดยไม่จำเป็นต้องสั่งเลยสักนิด  ไม่มีใครกล้าเงยหน้ามองตรงเลยสักคน  ขนาดนิกรที่อยู่ริมแถวยังไม่กล้าเหล่ตามองเลย

        คนคนนี้ให้ความรู้สึกดั่งพระเจ้าที่มิอาจเอื้อมถึง  แม้แต่จะมองก็ต้องขออนุญาตเสียก่อน  พวกเขารู้สึกแบบนั้น

        ราวกับจะรู้  พระเจ้าหัวเราะเบาๆ

        “ไม่ต้องเกร็งกันขนาดนี้ก็ได้  ฉันมันก็มนุษย์เดินดินธรรมดาๆ ทั่วไป  จะมองก็ได้  ไม่มีฟ้าผ่ามาลงทัณฑ์หรอก”

        พอได้ยินแบบนั้นแต่ล่ะคนก็มีท่าทางที่สบายขึ้นเล็กน้อย  แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าเงยหน้าอยู่ดี  ยกเว้นนิกร  นิกรจึงได้สบตากับอีกฝ่ายจังๆ  เขาถึงได้เห็นดวงตาคู่นั้นเป็นสีน้ำตาลแก่ที่แลดูเด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าใครๆ ที่เคยรู้จักมา  และอำนาจที่ชวนให้ต้องยอมศิโรราบแต่โดยดี  ทำให้นิกรหมดข้อกังขาต่อผู้บริหารอายุน้อยคนนี้ทันที

        สีหน้าผ่อนคลายนั้นแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างรวดเร็ว

        “ฉันจะไม่พูดอ้อมค้อมหรอกนะ  จะบอกตรงๆ เลยว่างานที่พวกเธอจะต้องทำนั้นเป็นงานที่ผิดกฎหมาย”

        หา?  นิกรเกือบหลุดอ้าปากค้างแล้ว  คนอื่นก็ไม่ต่างกัน

        “ดังนั้น  ใครก็ตามที่รับไม่ได้กับงานผิดกฎหมาย  หรือไม่ได้เตรียมใจจะมาเสี่ยงชีวิตแล้วล่ะก็  ฉันให้โอกาส”  เขายกมือขึ้นชี้ไปที่ประตู  “เชิญพวกเธอออกไปได้เลย”

        สายตาที่ไม่บอกว่าเป็นเรื่องล้อเล่นทำให้หลายคนเริ่มกระสับกระส่าย

        “เอ่อ...งานผิดกฎหมายประเภทไหนเหรอครับ”  นิกรตัดสินใจเอ่ยถามออกไป  ทำให้ทั้งหมดหันมามอง

        “เกรงว่า..ฉันจะบอกเรื่องนั้นได้ก็ต่อเมื่อพวกเธอตกลงทำงานกับฉันแล้วเท่านั้น  เพราะงั้นฉันถึงต้องการความสมัครใจ  จะไม่มีการบังคับใดๆ ทั้งสิ้น  ถ้าพวกเธอไม่ได้เตรียมใจกันมาถึงขึ้นนั้นก็ออกไปได้เลย  เพราะเมื่อพวกเธอเข้าร่วมแล้วจะไม่มีโอกาสให้ถอยกลับอีก  และถ้าคิดจะถอย  สิ่งที่จะกลับออกไปได้มีแค่ร่างไร้วิญญาณเท่านั้น”

        ความเงียบเข้าครอบงำห้องนี้  ราวกับห้วงเวลาถูกหยุดเอาไว้

        ทุกคนยกเว้นชายที่นั่งอยู่นั้นล้วนตึงเครียด  นิ่งงันราวกับรอคอยใครสักคนก้าวออกมาเป็นผู้นำชี้ทาง

        และแล้วทุกคนก็หันไปมองนิกรอีกครั้ง  เมื่อเขาเดินขยับขึ้นมาข้างหน้าแล้วเข้าไปคุกเข่าลงต่อหน้าชายหนุ่ม  กล่าวเสียงดัง

        “ผมขอทำงานนี้กับท่านครับ”

        ชายหนุ่มทอดสายตาลงมองเขาแล้วยิ้ม  ราวกับจะรู้  บางทีเขาคงจะรู้มาตั้งแต่ที่มองตากันแล้วว่าคำตอบของนิกรคงเป็นเช่นนี้

        “แม้ว่างานที่ทำจะต้องเสี่ยงและผิดกฎหมายงั้นหรือ”

        “ครับ  จะไม่มีทางเปลี่ยนใจอย่างแน่นอน”

        นิกรไม่เคยพบใครที่เหมือนกับคนผู้นี้มาก่อน  คนที่ยอมรับตรงๆ ว่าทำอะไรอยู่  ยอมเผชิญหน้ากับมันอย่างไม่คิดถอยกลับ  ไม่หวั่นแม้ทางข้างหน้าจะเป็นเช่นใด  เขาไม่รู้หรอกว่าชายคนนี้จะเป็นอย่างที่เขาคิดไว้ทั้งหมดนี้รึเปล่า  เพราะนี่เป็นเพียงเวลาแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นเองที่ได้พบกัน  หากแต่เขากลับรู้สึกเคารพนับถืออีกฝ่ายมากกว่าใครที่เคยพบมาเสียอีก  เพราะการที่เสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก  และญาติที่เลี้ยงมาแบบขอไปทีทำให้เขาไม่เคยนับถือ  ไม่เคยเชื่อใจใครนอกจากตัวเองอยู่แล้ว  แต่ท่านผู้นี้กลับทำให้เขารู้สึกเชื่อมั่นได้อย่างง่ายดาย

        คนที่เกิดมาเพื่อเป็นผู้นำ  และเขาก็อยากจะเป็นผู้ติดตามที่จงรักภักดีเอง

        ราวกับจะสื่อความนึกคิดนี้ออกไปได้  คนที่มาสมัครงานคนอื่นๆ ที่เหลือมีท่าทีแน่วแน่แล้วพากันคุกเข่าลงเช่นเดียวกัน  และประกาศออกมาว่าจะคอยรับใช้  จะยินยอมทำงานนี้ให้โดยไม่มีความลังเลใดๆ อื่นอีก

        ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางรู้สึกพอใจ  “ก็เป็นอันตกลงสินะ  ถ้าอย่างนั้น  ฉันขอแนะนำตัวให้รู้จัก  ฉันชื่อ ตนัย  ดาราการณ์”

        นิกรฟังชื่อนั้นแล้วเผลอเรียก  “ท่านตนัย”

        พอถูกมองเขาถึงได้รู้สึกตัว  “ขะ..ขอโทษครับ คุณตนัย  หรือคุณอยากให้ผมเรียกแบบอื่น”

        ตนัยไม่ได้ต่อว่าอะไรทั้งนั้น  เขาดูมีทีท่าเหมือนจะอึ้งไปด้วยซ้ำก่อนจะเผยยิ้ม  บอกนิกร  “ก็เป็นคำเรียกที่ชวนให้น่าคิดถึงดี  อยากเรียกก็เรียกไปเถอะ”

        “ครับ  ท่านตนัย”  นิกรและคนอื่นๆ พากันตอบรับอย่างมาดมั่น  และสาบานกับตัวเองในใจ

        ว่าจะขอติดตามท่านผู้นี้ตลอดไป!