ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

     ทันทีที่นางเห็นว่าเจ้านายได้จ้วงผลไม้ที่สนมฮงเพิ่งเอามาให้เข้าปาก อาเหมยก็ตาเหลือกทำตัวไม่ถูก ด้วยความวิตกกังวลว่าในของพวกนั้นมันจะต้องมีอะไรเจือปนเเน่ๆ เพื่อความเเน่ใจนางจึงได้ยื่นคำถามกับเจ้านายอีกครั้งเพื่อให้มั่นใจในสิ่งที่นางคิด…

      "พระชายา ผลไม้กับซาลาเปาพวกนั้น…….!!!"

      "อ่อ..นี่เป็นของฝากจากพระสนมฮงน่ะ"

      "อย่างบอกนะเจ้าคะว่าส้มนั่นก็……"

      "ใช่….."

      "พระชายา!!..คายออกมาเร็วเจ้าค่ะ.."

      "ฮึ?..ทำไมต้องคายทิ้งด้วย ข้ากลืนลงท้องไปหมดละ"

      "บอกตามตรงข้าไม่สบายใจ เพราะที่ผ่านมานางไม่เคยคิดดีกับท่านเลยนะเจ้าคะ..เพราะฉะนั้น…"

      "ข้ารู้…ข้าจึงไม่กินมันไง?"

      "หมายความว่ายังไงเจ้าคะ ก็เมื่อครู่…"

      "ส้มลูกนั้นมันก็คือส้มที่เจ้าเอาเข้ามาพร้อมกับขนมหยุนลี่ไง…ไม่ใช่ส้มจากตระกร้านั้นหรอก เออนี่ อาเหมย เจ้าช่วยเเอบเอาผลไม้และซาลาเปาพวกนี้ไปทิ้งหน่อยได้ไหม..เอาไปทิ้งไกลๆเลยนะและก่อนกลับอย่าลืมแวะบอกสนมลีด้วยว่าอย่ากินอะไรที่มาจากสนมฮงเด็ดขาด อ่อ..และก็ส่งนางกำนันจากจวนเราไปดูเเลนางด้วย เพราะข้ารู้สึกว่าคนที่ดูเเลนางตอนนี้มีเเต่คนของสนมฮง"

      "เจ้าค่ะ..ข้าจะเอาออกไปตอนเย็นๆจะได้ไม่มีใครสังเกตุเห็น"

      "ดี..งั้นเดี๋ยวเจ้าออกไปก่อนข้าจะอาบน้ำ ช่วยเตรียมเสื้อผ้ามาไว้ให้ข้าด้วยนะ ข้าจะเปลี่ยนเอง ส่วนเจ้าห็ไปพักผ่อนเถอะจะได้มีแรงสำหรับเดินทางเย็นนี้"

     "เจ้าค่ะ…เช่นนั้นข้าน้อยจะวางชุดเตรียมไว้ให้ที่หน้าห้องอาบน้ำนะเจ้าคะ พระชายาจะได้เปลี่ยนได้ง่ายๆ"

        "ได้..ขอบใจเจ้ามากๆนะ" ซูเจินมองตระกร้าผลไม้และซาลาเปาด้วยความพิศวง เพียงเเค่นางก้าวผิดเเค่ก้าวเดียว นางก็อาจจะจบชีวิตลงได้เลย ถึงตอนนี้ซูเจินตระหนักแล้วว่าการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มันไม่ใช่เรื่องสบายๆอีกต่อไป ตราบใดที่สนมฮงยังคอยรังควาญนางอยู่แบบนี้ ความไม่ประมาทเท่านั้นจึงจะพาให้ชีวิตของนางเดินไปได้จนจบเรื่อง…จนถึงตอนนี้ซูเจินเพิ่งนึกได้ว่านางยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า แถมยังนั่งคุยกับสนมฮงอยู่ตั้งนาน ซูเจินหอบผ้าห่มคลุมร่างกายเดินหายเข้าไปห้องอาบน้ำ ร่างสวยๆกำลังหย่อนตัวลงเเช่ในอ่างอย่างสบายใจ ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังเดินกลับจวนอย่างลุกลี้ลุกลน ส้มครึ่งลูกถูกบี้จนแหลกคามือและปาลงข้างทาง

       "นางตั้งใจที่จะย้อนข้าทุกทาง โชคดีที่เจ้าไม่ได้วางยาซาลาเปาทุกลูก เเต่ก็ชั่งเถอะเพราะวันนี้ข้าสะใจแล้ว นางกินส้มเข้าไปครึ่งลูก ถึงจะไม่ใช่ปริมาณที่มาก เเต่ก็คงปางตายไปหลายวัน"

    "คุณหนูเห็นตอนที่นางยัดส้มเข้าปากไปทั้งครึ่งลูกไหมเจ้าคะ…ข้าว่านางคงไม่รอดคืนนี้ไปแน่เจ้าค่ะ"

       "ถ้าเป็นอย่างนั้นก็จะดีมาก เพราะข้าก็จะหมดเสี้ยนหนามตำใจ"

       "ยังเหลือพระสนมลีอีกคนนะเจ้าคะคุณหนู"

       "ลีเยนชีไม่ใช่ศัตรูของข้า สำหรับข้าแล้วนางเเค่มีซูเจินดันหลังอยู่เเค่นั้น ถ้าต่อไปไม่มีซูเจินแล้วนางก็คงไม่กล้าหือกับข้าและก็คงจะเก็บตัวเงียบอยู่ในจวนเช่นที่ผ่านมา"

      "หมายความว่า คุณหนูจะเล่นงานพระชายาเพียงผู้เดียวหรือเจ้าคะ?"

      "ช่วยไม่ได้..นางอยากมาขวางข้าเอง" สนมฮงเดินกลับจวนด้วยความภาคภูมิใจกับชัยชนะครั้งนี้โดยที่นางไม่รู้เลยว่าส้มที่ซูเจินกิน มันไม่ใช่ส้มจากตระกร้าของนาง ระหว่างที่สนมฮงเดินกลับจวนไปนั่นเอง สนมลีก็ได้เดินผ่านมาพอดี ในมือมีดอกไม้นานาชนิด สนมลีรีบหยุดและโค้งคำนับสนมฮงด้วยใจที่เป็นมิตร เเต่ทว่าสนมฮงกลับใช้หางตาเหลือบมามองแล้วเดินผ่านไปโดยไม่สนใจสนมลีเลย เมื่อสนมฮงเดินผ่านไปจนสุดสายตาสนมลีจึงรีบเดินไปยังศาลากลางน้ำ…ซึ่งเมื่อไปถึงที่นั่นก็มีนางกำนันนั่งรอนางอยู่แล้ว 1 คน

        "เจ้าเป็นใครกัน มาที่นี่ทำไม?"

      "ข้าน้อยมีนามว่าเฉินอิงเว้ย พระสนมเรียกข้าน้อยว่าอิงอิงก็ได้เจ้าค่ะ"

      "เจ้ามีธุระอะไรกับข้างั้นหรือ?"

     "ข้าน้อยเป็นนางกำนันจากจวนพระชายา บัดนี้ข้าน้อยได้รับคำสั่งจากพระชายาให้มาดูเเลพระสนมลีเจ้าค่ะ หากพระสนมมีอะไรจะใช้ข้าเชิญพระสนมรับสั่งได้ตลอดเลยนะเจ้าคะ" สนมลีมองหน้าอิงอิงแล้วยิ้ม ก่อนหน้านี้นางมีสาวใช้คนสนิทอยู่หนึ่งคน เเต่บัดนี้นางได้หายตัวไปไม่เเน่ใจว่านางไปไหนจนทำให้หลายวันมานี้สนมฮงได้ส่งคนมาดูเเลนางเฉพาะบางเรื่อง เเต่สาวใช้ผู้ติดตามนั้นไม่มี นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้นางต้องไปไหนมาไหนคนเดียวเสมอ เมื่อซูเจินรู้เรื่องนางจึงรีบจัดการให้ในทันที

       "ขอบใจเจ้ามากนะที่มาอยู่เป็นเพื่อนข้า เจ้าทำอเไรเป็นบ้างอิงอิง?"

       "ข้ายังไม่มีพื้นฐานที่เเน่ชัด เเต่หากพระสนมจะกรุณาสอนข้า ข้ายินดีจะร่ำเรียนอย่างตั้งใจ ข้าเป็นคนหัวไวต้องเข้าใจได้ง่ายเเน่ๆเจ้าค่ะ"

     "ดีแล้ว เช่นนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าเสี่ยวอิงละกันนะ ข้าได้ดอกไม้มาเยอะเลย วันนี้ข้าจะสอนเจ้าจัดดอกไม้ ดีไหม?"

       "ดีเจ้าค่ะ…" อิงอิงยิ้มกว้างไม่ต่างอะไรกับสนมลี บัดนี้นางรู้สึกว่าซูเจินได้ส่งสาวใช้ที่น่ารักมาให้นางแล้ว พวกนางคุยกันเเค่ไม่กี่คำ สนมลีก็รู้สึกว่านางเริ่มสนิทกับอิงอิงมากขึ้นแล้ว อาจเป็นเพราะว่านางไม่ค่อยมีคนคุยด้วย นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้สนมลีถูกชะตากับเสี่ยงอิงมากๆ

        "อย่างนี้หรือเจ้าคะ?"

        "ใช่…เเบบนั้นแหละ เจ้านี่หัวไวจริงๆด้วย"

        "ขอบพระทัยเจ้าค่ะ"

        "จัดดอกไม้สวยดีนี่ ข้าขอไปไว้ที่จวนข้ากับท่านพี่ด้วยจะได้หรือไม่"

        "ท่านพี่อี้เถียน!"

        "คารวะองค์ชายอี้เถียนเพคะ"

        "เจ้าเป็น…สาวใช้ที่จวนซูเจินนี่..แล้วทำไม?"

        "ตั้งเเต่นี้ต่อไป พระชายารับสั่งให้ข้ามาอยู่รับใช้พระสนมลีเจ้าค่ะ ข้าน้อยเฉินอิงเว้ยเจ้าค่ะ"

       "อืม..ดี..สนมลีจะได้มีเพื่อน ว่ายังไงข้าขอดอกไม้พวกนั้นได้หรือไม่สนมลี มันสวยและดูสดชื่นดี ข้าชอบ"

        "หากเป็นพระประสงค์ของท่านพี่ ข้าก็ยินดีเจ้าค่ะ"

        "ขอบใจเจ้ามาก วันนี้ท่านพี่เข้าไปอ่านตำราปรุงยาที่หอตำรา ส่วนข้าก็ไม่มีอะไรต้องทำ เช่นนั้นข้าขออยู่ดูเจ้าจัดดอกไม้ละกันเนาะ"

        "ห้ะ? อ่ะ..อ๋อ..เจ้าค่ะ ได้เจ้าค่ะ" สนมลีไม่กล้ามองหน้าอี้เถียน นางเอาเเต่ก้มหน้าพูดกับอี้เถียนในเชิงสุภาพเรียบร้อย อี้เถียนเองก็นั่งมองสนมลีจัดดอกไม้ไป ยิ่งมองก็ยิ่งเพลิน สตรีผู้งามเพรียบพร้อมกำลังทำกิจกรรมที่สวยงามไม่แพ้ใบหน้าของนาง ในขณะที่อาเฟยก็แอบชำเลืองมองใบหน้าของอิงอิงแล้วยิ้มเช่นกัน…ดูเหมือนว่าอิงอิงเองก็จะยิ้มตอบและเอียงอายอาเฟยเช่นเดียวกันเสียด้วย…..