หนูน้อยผู้เป็นที่รัก แท้จริงแล้วเป็นธิดาแห่งนรก!

บทที่ 34 เด็กอัปมงคลมันจะชนข้าให้ตายแล้ว! (รีไรต์)

"ไอ้เด็กเหลือขออย่างเจ้า มีสิทธิ์อันใดมาสะเออะพูด กล้าดีอย่างไรมาต่อปากต่อคำกับผู้ใหญ่ กิริยามารยาทตามประเพณีของตระกูลทังถูกเจ้าโยนทิ้งไปหมดแล้วรึ..."

แม่เฒ่าทังฟาดฝ่ามือออกไปอย่างกะทันหันจนไม่มีผู้ใดตั้งตัวทัน

ทว่าเสี่ยวหยวนเป่าซึ่งยืนอยู่ไกลออกไปเล็กน้อย กลับขว้างลูกชิ้นเต้าหู้ที่เหลือเพียงครึ่งลูกในมือออกไปสุดแรง!

มันเข้าเป้ากลางดวงตาของแม่เฒ่าทังพอดี

แม่เฒ่าทังร้อง "ไอ๊หยา!" ออกมาคำหนึ่ง แรงที่ฟาดออกไปจึงเบี่ยงเบนทิศทาง กระทบถูกเพียงเสี้ยวหน้าของเอ้อร์เป่าเท่านั้น

ต้าเป่ารีบปรี่เข้าปกป้องน้องชาย "เอ้อร์เป่า เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

การจู่โจมอย่างฉับพลันของแม่เฒ่าทัง แม้จะถูกเสี่ยวหยวนเป่าสกัดจนผ่อนแรงลงไปมาก ทว่าความตระหนกตกใจนั้นมีอยู่จริง

เหตุการณ์นี้ทำให้เอ้อร์เป่าหวนนึกถึงภาพจำหนหลังยามที่ยังอยู่บ้านเก่าตระกูลทัง ที่มักถูกแม่เฒ่าดุด่าตบตีตามอำเภอใจ

ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดูย่ำแย่นัก เขาพยายามฝืนอาการวิงเวียนตาลาย "พี่ใหญ่ ข้าไม่เป็นไร"

เสี่ยวหยวนเป่าประหนึ่งปลาไหลตัวน้อย พุ่งพรวดเข้าไปประจันหน้ากับแม่เฒ่าทัง นางกระโจนเข้าหา แล้วใช้ศีรษะกลมป้อมกระแทกเข้าที่ท้องของแม่เฒ่าทังอย่างจัง

"ยัยแก่หนังเหนียว! กล้าดีอย่างไรมาตีพี่รองของข้า! อยากตายนักใช่หรือไม่!"

พริบตาต่อมา ร่างของแม่เฒ่าทังก็ปลิวละลิ่วออกไป กระแทกเข้ากับรั้วลานบ้านจนเป็นรูโหว่

ในเสี้ยววินาทีที่ถูกกระแทก แม่เฒ่าทังแผดเสียงร้องโหยหวนราวกับภูตผี

"อ๊ากกก! เวรกรรมแท้ ๆ!  เด็กอัปมงคลมันจะชนข้าให้ตายแล้ว!"

หลังจากร่างลอยไปไกลครู่หนึ่ง นางก็ส่งเสียงครางอือในลำคอ

ศีรษะตกวูบ แล้วสิ้นสติไปทันที

ผู้เฒ่าทังเห็นดังนั้น ถึงกับเหงื่อกาฬไหลพรากด้วยความพรั่นพรึง

อันตราย! ช่างอันตรายเหลือเกิน!

เขารีบสับเท้าหนีถอยหลังไปอย่างว่องไว

เจ้าก้อนแป้งน้อยกำลังเดือดจัด ผมแกละสองข้างของนางดูเหมือนจะชี้โด่เด่ขึ้นฟ้าตามแรงโทสะ

"ตีพี่รองของข้า... ยังจะกล้าตีพี่รองของข้าอีกหรือ คนชั่วไม่ยอมไป ข้าก็จะตีพวกเจ้าให้กระเจิงไปเอง!"

คนบ้านเก่าตระกูลทังได้ยินดังนั้นต่างพากันขวัญหนีดีฝ่อ พากันโกยแน่บหนีตายออกไปข้างนอกอย่างไม่คิดชีวิต...

ทังต้าที่หนีช้าไปเพียงก้าวเดียว ถูกเจ้าก้อนแป้งน้อยพุ่งชนจนลอยละลิ่วไปอีกคน

ทังต้าร้องเสียงหลง "ข้าไม่ได้ตี ข้าไม่ได้ลงมือเลยนะ!"

ตุบ!

ร่างของเขาไปกองอยู่ข้าง ๆ แม่เฒ่าทัง นอนแน่นิ่งขยับเขยื้อนไม่ได้เช่นกัน

ชาวบ้านหมู่บ้านตระกูลทังเคยเห็นความเก่งกาจของเสี่ยวหยวนเป่ามาแล้ว ทว่าวันนี้ก็นับว่าได้เปิดหูเปิดตาอีกครา

พวกเขายังคงรู้สึกมหัศจรรย์ยิ่งนัก

เมื่อวานตอนที่เสี่ยวหยวนเป่าสู้กับสุนัขผีดิบ พวกเขายังเดินทางไปไม่ถึงจึงไม่เห็นเหตุการณ์ ทว่ายามนี้ได้มาเห็นกับตาตนเอง ย่อมเป็นคนละความรู้สึกกัน

"จิ๊ ๆ ๆ พละกำลังของเสี่ยวหยวนเป่านี่เผลอ ๆ จะมากกว่าผู้ใหญ่เสียอีก!"

"ตีได้สะใจนัก คนตระกูลทังต่อหน้าก้อนแป้งน้อยวัยสามขวบ กลับดูเปราะบางประหนึ่งเครื่องจักสานกระดาษ... ต่อให้มากันทั้งบ้าน ก็ไม่ใช่คู่ปรับของนาง"

"สมควรแล้ว คนบ้านเก่าตระกูลทังเที่ยวใช้เล่ห์เหลี่ยมร้อยแปดกับเด็ก ๆ ทั้งที่ตัดขาดความสัมพันธ์กันไปแล้ว ยังกล้าบากหน้ามาเสแสร้งถึงที่นี่"

"เสี่ยวหยวนเป่าคือพระโพธิสัตว์กลับชาติมาเกิด คนบ้านเก่าตระกูลทังต้องเสียใจภายหลังแน่ จึงคิดจะมาเกาะขานาง... หวังจะมาสูบเลือดสูบเนื้อนางน่ะสิ..."

……

คนบ้านเก่าตระกูลทังพากันโวยวายด้วยความตื่นตระหนก "โอ๊ยย! จะฆ่าแกงกันแล้ว! ใครก็ได้ช่วยที ไปแจ้งทางการเร็วเข้า ให้มาจับไอ้พวกเด็กอกตัญญูพวกนี้ไปติดคุกเสียให้หมด!"

แต่ชาวบ้านหมู่บ้านตระกูลทังกลับยืนเฉย

ไม่มีใครสนใจพวกเขาสักคนเดียว!

เสี่ยวหยวนเป่าเพิ่งสร้างคุณงามความดีครั้งใหญ่ให้หมู่บ้านเมื่อวานนี้

หากจะให้ช่วยไกล่เกลี่ยก็พอทำได้ แม้แต่โบราณกาลมา ความกตัญญูนั้นยิ่งใหญ่เหนือหัว ทว่าหากจะให้จับเสี่ยวหยวนเป่าไปติดคุกน่ะหรือ ย่อมไม่มีวันเป็นไปได้!

ต้องรักษา "ก้อนแป้งนำโชค" ไว้คอยคุ้มครองหมู่บ้านสิ เผื่อภายหน้าหากมีสิ่งอัปมงคลใดโผล่มาอีก จะได้มีนางคอยจัดการ

คนบ้านเก่าตระกูลทังยังคงตะโกนด่าทอไม่จบไม่สิ้น ซึ่งภาพลักษณ์ย่อมออกมามิสู้ดีนัก ในเมื่อคนตระกูลทังมีกันหลายคน หากชาวบ้านไม่ไปแจ้งทางการให้ แล้วถ้าพวกเขาสอดสลับไปแจ้งเองเล่าจะทำอย่างไร

เมื่อเรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว ต้าเป่าและน้อง ๆ จึงตัดสินใจทุ่มสุดตัว

เขาส่งสัญญาณทางสายตาให้เอ้อร์เป่า

เอ้อร์เป่าพลันล้มตัวลงนอนกับพื้น ไม่ยอมลุกขึ้นมาอีกเลย

ต้าเป่าตะโกนก้อง "น้องรอง น้องรอง เจ้าอย่าตายนะ! หรือว่าเจ้าจะถูกคนบ้านเก่าตระกูลทังตีจนตายเสียแล้ว! แจ้งทางการ! บุกเข้ามาตีคนตายกลางวันแสก ๆ ถึงในบ้าน หากไม่แจ้งทางการคงไม่ได้แล้ว ช่างรังแกแม่ม่ายลูกกำพร้าเกินไปแล้ว..."

ซานเป่าสมทบ "ใช่แล้วพี่ใหญ่ จับไอ้พวกสุนัขลืมบุญคุณพวกนี้เข้าคุกให้หมดเลย!"

ชาวบ้านพากันตะลึงอีกครั้ง

ไฉ่ซื่อนั้นอ่อนแอ มักถูกรังแกโดยไม่โต้ตอบ ทว่าลูก ๆ ของนางแต่ละคน กลับเฉลียวฉลาดและใจเด็ดเสียยิ่งกว่าอะไร

การศึกครั้งนี้... ทำได้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!

การจะจัดการกับคนหน้าด้านไร้ยางอาย จำต้องใช้หนามยอกเอาหนามบ่งเช่นนี้เอง

เมื่อเห็นดังนั้น ชาวบ้านบางส่วนจึงเริ่มช่วยเอ่ยสมทบ "เอ้อร์เป่าร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก ถูกตีคราวนี้คงไม่ใช่ว่าอาการจะกำเริบหนักหรอกหรือ"

"หากข่าวลือออกไปว่าเด็กถูกย่าแท้ ๆ ตีจนตาย ท่านนายอำเภอย่อมไม่ไว้หน้าพวกนางแน่!"

"นั่นน่ะสิ แม้จะควรเคารพผู้เฒ่าผู้แก่ ทว่าแคว้นต้าอันของเราก็มีประเพณีเมตตาต่อเด็กไม่ใช่หรือ!"

"แม่เฒ่าทังคงจะติดนิสัยแอบตีเด็กจนชินมือ ทั้งที่แยกบ้านกันไปแล้ว ยังบากหน้ามาตีเด็กถึงบ้านเขาอีก เด็ก ๆ มาเกิดในตระกูลทังนี่ช่างน่าสงสารเสียจริง"

"หากทังเจ้าสี่รับรู้ได้จากปรโลก คงจะปวดใจยิ่งนัก"

ในตอนนั้นเอง หวังเทียนโกวก็โพล่งขึ้นว่า "ข้าจะไปแจ้งทางการให้พวกเจ้าเอง ท่านอาจารย์ของข้ารู้จักกับใต้เท้าที่ว่าการ ทังโหย่วไฉทำเรื่องชั่วร้ายจนฟ้าดินมิอาจดูดายจนต้องถูกฟ้าผ่า คนประเภทนี้ท่านนายอำเภอไม่มีวันปล่อยไว้แน่..."

กล่าวจบ หวังเทียนโกวก็สาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปทางตัวตำบลทันที

เสี่ยวหยวนเป่านั้นยังเด็กนัก แม้นางจะมีพละกำลังมหาศาล ยามลงไม้ลงมือนั้นว่องไวยิ่ง ทว่าหากเป็นการโต้เถียงด่าทอ นางยังก้าวตามจังหวะไม่ค่อยทัน

พี่ชายว่าอย่างไร นางก็ว่าตามนั้น!

เมื่อหวังเทียนโกวบอกว่าจะไปแจ้งทางการ นางก็ร้องสมทบด้วยเสียงใสแบบเด็ก ๆ "แจ้งทางการ แจ้งทางการ... จับคนชั่ว..."

ครานี้กลับกลายเป็นคนบ้านเก่าตระกูลทังที่ต้องตะลึงลาน

พวกเขาเป็นเพียงชาวบ้านยากจนชั่วชีวิตไม่เคยแม้แต่จะเฉียดกรายไปใกล้ที่ว่าการอำเภอ ส่วนหวังเทียนโกวได้ชื่อว่าเป็นศิษย์รักของอาจารย์ในตำบล หากปล่อยให้เขาไปแจ้งทางการจริง แล้วมีการเติมสีตีไข่ลงไป จะทำอย่างไรดี

วันนี้ก็เป็นแม่เฒ่าทังที่เป็นฝ่ายเริ่มลงมือก่อนจริง ๆ 

ส่วนเจ้าเด็กเอ้อร์เป่านั่นก็ร่างกายอ่อนแอ ยามแสร้งทำเป็นร่อแร่นั้นก็นับว่าแนบเนียนยิ่งนัก

อีกทั้งชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลทัง ต่างก็มีใจเอนเอียงไปเข้าข้างพวกเด็ก ๆ อย่างเห็นได้ชัด

ไม่มีใครยอมเอ่ยคำพูดดี ๆ ให้บ้านเก่าตระกูลทังเลยสักคำ มีแต่จะช่วยหาทางให้เด็ก ๆ พ้นผิด หากนายอำเภอมาตรวจสอบความจริงแล้วชาวบ้านให้การสุ่มสี่สุ่มห้า คนบ้านตระกูลทังไม่ถูกจับเข้าคุกเข้าตารางกันหมดหรือ

ดูท่าเจ้าเด็กพวกนี้คงจะใจเด็ด ตัดขาดแล้วไม่ยอมหันหลังกลับแน่ ส่วนเจ้าก้อนแป้งน้อยนั่นจะไปรู้อะไร ก็คงทำตามความเห็นของแม่เลี้ยงและพี่ชายทั้งนั้น

หากยังรั้งอยู่ที่นี่ต่อไป ผลลัพธ์อาจจะบานปลาย อายุอานามก็ปานนี้แล้ว หากต้องไปกินข้าวแดงในคุกย่อมไม่คุ้มเสีย

ผู้เฒ่าทังใช้สมองอันชาญฉลาดขบคิดอย่างรวดเร็ว "ไฉ่ซื่อ ถึงอย่างไรก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะพาลูก ๆ กลับบ้านหรือไม่"

ไฉ่ซื่อถูกเรียกชื่ออีกครั้ง นางกำลังปวดใจเรื่องเอ้อร์เป่า คราวนี้จึงแข็งกร้าวขึ้นมาบ้าง "พวกเราสองครอบครัวตัดขาดกันไปนานแล้ว! พวกท่านไม่มีสิทธิ์มาเอ่ยวาจาเช่นนี้อีก"

ผู้เฒ่าทังแก้เชือกป่านที่ผูกติดตัวไว้ออกทันที

"เจ้าเลี้ยงดูพวกมันจนกลายเป็นคนเนรคุณอกตัญญู ต่อไปภายหน้าย่อมไม่มีวันได้ดี! ข้าจะคอยดู!"

เขาหันไปสั่งลูกหลาน "พวกเรากลับ! แบกยัยแก่นี่กลับไป! ในเมื่อจะตัดขาดก็ตัดขาดไปเลย ขอให้ไอ้พวกหมาอกตัญญูพวกนี้ถูกฟ้าดินลงโทษเสียให้เข็ด..."

เจ้าก้อนแป้งน้อยทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ "คนชั่ว! พวกท่านต่างหากที่จะถูกฟ้าดินลงโทษ! ถูกฟ้าผ่า! หากคราวหน้ากล้ามาอีก ข้าเห็นครั้งใดจะทุบพวกท่านครั้งนั้น ฮึ่ม!"