ทะลุมิติสตรีพิษพิชิตฟ้า

ตอนที่47 ออกเดินทางและการลอบสังหาร

“ข้ามีความสุขมากเลย!”

จวิ๋นอี้กล่าวขึ้น

“ตัวการทั้งหมดที่ทำให้ท่านแม่ตาย สุดท้ายก็ได้รับกรรมอย่างสาสม”

“แต่ข้าเองก็รู้สึกกังวลหมดเหมือนกัน”

“ทั้งพี่รั่วทั้งพี่ฉีเองก็ต้องกำพร้าแม่เหมือนข้า…”

หลี่หวงดึงจวิ๋นอี้เข้ามากอดอยู่ข้างฟูกนอนในอ้อมแขนพลางกล่าวปลอบใจไปว่า

“แต่เจ้ายังมีข้าอยู่”

“อืม! ข้ายังมีพี่หลี่หวงอยู่!”

“พี่หลี่หวง...พี่จะทิ้งข้าไปอีกคนไหม?”

“ไม่แน่นอน”

……….

งานแต่งงานของจวิ๋นจ้านจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายไม่มีพิธีรีตองอะไรมากมายซับซ้อนงานเลี้ยงภายในจวนเชิญชวนแค่เพียงญาติสนิทมิตรสหายวงในเท่านั้น

ซึ่งภรรยาใหม่ของจวิ๋นจ้าน ว่ากันว่าเป็นคุณหนูแห่งตระกูลบัณฑิตเป็นสตรีผู้มีคุณธรรมสูงส่ง

งานเลี้ยงในคืนนั้น หลี่หวงไม่ได้เดินทางเข้าร่วมงานอ้างเพียงว่าอาการป่วยยังไม่หายดี จำเป็นต้องนอนพักรักษาตัวตลอดหลายวัน

อย่างไรก็ตามฮูหยินคนใหม่แห่งจวนตระกูลจวิ๋นก็ยังเดินทางมาเยี่ยมหลี่หวงถึงเรือนวายุสงบเพื่อทำความรู้จักและพูดคุยตามภาษาสตรี และหลังจากที่ได้คุยกันหลี่หวงก็รู้สึกได้ว่านางคนนี้หาใช่คนธรรมดาไม่

หลี่หวงพูดคุยกับอีกฝ่ายเป็นมารยาทไม่กี่คำและมองข้ามไม่สนใจคำกล่าวประจบสอพอของนางเลยสักนิด ก่อนจะเชิญออกไป

นางไม่ชอบผู้หญิงเช่นนี้เลย

ดูเหมือนว่าจวนตระกูลจวิ๋นจะสงบสุขได้ไม่นาน อีกสักพักคงมีปัญหาถาโถมเข้ามาอีกในไม่ช้า

แต่จะยังไงเรื่องราวหลังจากนี้มันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับหลี่หวงอีกต่อไปแล้วเพราะทางประมุขตระกูลสาขาหลักส่งสาสน์นกพิราบมาแจ้งให้จวิ๋นหลี่จิวเดินทางกลับเมืองหลวงโดยด่วน

ในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม จวิ๋นหลี่จิวและพรรคพวกเดินนทางได้กล่าวคำอำลากับทุกคนในจวนตระกูลจวิ๋นอย่างเป็นทางการและจากเมืองหงเฟิงมุ่งหน้าไปสู่เมืองหลวงทางตอนใต้

เนื่องจากโดนจวิ๋นหลี่จิวตื้อไม่หยุดหย่อนหลี่หวงจึงต้องจำใจนั่งรถม้าชมทิวทัศน์แทนที่จะได้ขี่ม้าอารักขาอยู่หน้าขบวน

บางครั้งบางที ขบวนเดินทางจำเป็นต้องพักผ่อนเป็นระยะให้ม้าเติมแรงค้างแรมข้างทางอยู่หลายวัน จนในที่สุดสี่วันต่อมาพวกนางก็เดินทางผ่านเข้าเมืองราชาภูต!

รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปในตัวเมืองหลี่หวงชะโงกหน้าเปิดผ้าม่านขึ้นแช่มมองสองข้างทางด้วยความตื่นเต้น

“พี่จิว เมืองราชาภูตแห่งนี้ช่างงดงามยิ่งนัก”

หลี่หวงเอ่ยปากขึ้นชมเชย

นี่หาใช่เรื่องโกหกไม่เรือนอาคารทุกหลังภายในเมืองราชาภูตแห่งนี้รวมไปถึงกำแพงรอบนอกทั้งหมดล้วนทำมาจากหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์!

เรียบเนียนงดงามสะอาดดั่งงาช้างสีขาวมองปราดเดียวช่างรู้สึกรื่นรมย์โดยแท้

“เมืองราชาภูตเป็นเมืองใหญ่อันดับสองรองจากเมืองหลวงแห่งทวีปม่านเมฆามีหรือจะไม่งดงาม!”

จวิ๋นหลี่จิวหัวเราะคิดคัก

เมืองราชาภูตแห่งนี้มิใช่มีดีแค่คาวมสวยงามเท่านั้นแต่ยังเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ผู้คนพลุกพล่านเต็มทั่วท้องถนนเจริญกว่าเมืองหงเฟิงไม่รู้เท่าไหร่

“พี่หลี่หวง ภายนอกดูคึกคักมากเลยกระมัง?”

จวิ๋นอี้ที่ได้ยินเสียงฝีเท้าและบทสนทนาของผู้คนต่างๆ นาๆด้านนอก ก็เผยรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมาเสียนานออกมา

“ใช่ ภายนอกคึกคักมากเลย!”

หลี่หวงพยักหน้าตอบ

ไม่นานรถม้าก็หยุดลง ณ หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งจวิ๋นหลี่จิวประคองจวิ๋นหลี่หวงและจวิ๋นอี้ลงมาจากรถม้าก่อนจะเดินเข้าโรงเตี๊ยมไปด้วยกัน

“เสี่ยวเอ๋อ! จองสามห้อง!”

“ขอรับคุณชาย เชิญทางนี้เลยขอรับ!”

เสี่ยวเอ๋อเด็กรับใช้ของโรงเตี๊ยมดังกล่าวรีบวิ่งมาต้อนรับด้วยสีหน้าท่าทางกระตือรือร้นเขารีบผายมือเชิญทั้งสามขึ้นไปชั้นบนทันที

หลี่หวงมองสำรวจโดยรอบ ก็รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง!

“ที่นี่ดูไม่เลวเลย!”

หลี่หวงเอ่ยปากชมเชยขึ้นคำหนึ่ง

“แน่นอน! ระดับข้าเลือกซะอย่าง!”

จวิ๋นหลี่จิวยกมือขึ้นมาทุบอกตัวเองเบาๆเผยสีหน้าอันสุดแสนจะภาคภูมิใจ

“บรรยากาศน่าจะดี พินิจได้จากกลิ่นน้ำหอมที่ใช้”

จวิ๋นอี้เน้นจับสัมผัสจากทางจมูกพอได้กลิ่นหอมของที่แห่งนี้ก็เอ่ยปากชมเช่นกัน

โรงเตี๊ยมแห่งนี้ค่อนข้างดีมากทั้งในด้านสภาพแวดล้อมที่สะอาดเป็นสุขลักษณะและกลิ่นภายในนี้ยังค่อนข้างหอมเหมือนที่จวิ๋นอี้กล่าวไว้ไม่มีผิด ทำให้ทั้งสามรู้สึกผ่อนคลายจิตใจอย่างมาก!

ภายในตัวห้องพักเองก็มีกลิ่นหอมจากดอกไม้ กลิ่นมิได้แรงจนเข้มข้นกล่าวได้ว่ากำลังดีไม่หนักหรือเบาเกินไป

หลั่หวงเลือกห้องที่ตนเองชอบและคว้ากุญแจมาทันใด

เนื่องจากนางไม่มีสัมภาระให้เก็บหรือจัดเตรียมเข้าห้องดังนั้นจวิ๋นหลี่หวงและทั้งสองจึงตัดสินใจลงมาหาอะไรกินก่อนที่ชั้นล่างจากนั้นก็วางแผนกันว่าจะออกไปเดินสำรวจเมืองพลางซื้ออาหารแห้งเพื่อกักตุนสำหรับเดินทางไกลต่อ

“พี่หลี่จิว ไฉนสถานที่แห่งนี้ถึงมีชื่อว่า เมืองราชาภูต?”

จวิ๋นอี้เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“จะมีภูตผีโผล่มาหลอกหรือไม่...”

จวิ๋นอี้เอ่ยถามเจือน้ำเสียงสั่นกล้าๆ กลัวๆ

เห็นได้ชัดว่า เขาเป็นเด็กที่กลัวผีมาก

“ฮ่าฮ่า...ไม่มีแน่นอน ไม่มีแน่นอน!”

จวิ๋นหลี่จิวกระดกสุราขึ้นอีกใหญ่และกล่าวอธิบายต่อว่า

“ที่แห่งนี้เดิมทีเป็นแค่หมู่บ้านเล็กๆแต่ต่อมาก็มีผู้ใหญ่บ้านรุ่นบรรพบุรุษท่านหนึ่งบังเอิญไปค้นพบโบราณสถานที่ซุกซ่อนอยู่ขึ้นมาภายในนั้นมีแต่สมบัติและคัมภีร์บ่มเพาะพลังล้ำค่ามากมายส่งผลให้หมู่บ้านดังกล่าวเริ่มมีเงินทองหลั่งไหลเข้ามา แถมชาวบ้านยังมีพลังฝีมือที่แข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อยๆพอเรื่องโบราณสถานแพร่กระจายออกไปมันก็กลายเป็นสถานที่ที่รวบรวมเหล่ายอดฝีมือจากทุกสารทิศและขยับขยายเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็กลายมาเป็นเมืองใหญ่”

“เพราะผู้ใหญ่บ้านคนนั้นมีชื่อที่แปลได้ว่า ภูตดังนั้นองค์จักรพรรดิจึงอนุญาตให้ตั้งชื่อเมืองแห่งนี้ว่า เมืองราชาภูตและเจ้าเมืองราชาภูตในรุ่นปัจจุบันก็คือรุ่นโหลนของผู้ใหญ่บ้านท่านนั้น”

“เป็นเช่นนี้นี่เอง”

จวิ๋นอี้ที่เข้าใจแล้วจึงพยักหน้าตอบกลับไป

“เรื่องการรักษาความปลอดภัยที่แห่งนี้ก็ไม่เลวเช่นกัน”

หลี่หวงทอดสายตามองสองข้างทางพลางเอ่ยขึ้นมา

“ถูกต้อง เจ้าเมืองคนปัจจุบันได้ข่าวมาว่าเป็นยอดฝีมือที่แกร่งกล้า ผู้คนทั่วไปย่อมไม่กล้าสร้างปัญหาในเมืองแห่งนี้มิฉะนั้นพวกเขาจะถูกขับไล่ออกและห้ามมิให้เข้ามาที่นี่ได้อีกตลอดชีวิต”

“ท่านเจ้าเมืองแห่งนี้แกร่งกล้าปานนั้นเชียว?”

จวิ๋นหลี่จิวยักไหล่ตอบ

“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร? แค่ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามเท่านั้นแต่กลับไม่เคยพบเจอตัวจริงแต่การที่สามารถปกครองเมืองขนาดใหญ่เช่นนี้มิให้เกิดความวุ่นวายได้ภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับหาใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ”

หลี่หวงพยักหน้าเห็นด้วยเช่นกันหากเจ้าเมืองปราศจากพลังความแข็งแกร่งแล้วจะบริหารจัดการผู้คนในเมืองให้อยู่กับร่องกับรอยได้อย่างไร?

หลังจากที่ทั้งสามรับประทานอาหารเสร็จสรรพพวกเขาก็เดินเที่ยวตามท้องถนนคนเดินภายในเมือง

สองข้างทางเต็มไปด้วยแผงลอยและร้านค้ามากมาย

หลี่หวงเป็นพวกชอบเก็บตัวเรื่องเดินเที่ยวเลือกซื้อของกลับไม่ค่อยสันทัดส่วนใหญ่มักจะเดินตามจวิ๋นอี้ที่ลากนางไปโน่นทีนั่นทีด้วยความตื่นเต้น

นี่ขนาดตาบอดยังขนาดนี้ ถ้าตามองเห็นวิ่งออกไปฉิวแล้วรึ?

“พี่หลี่จิว พาข้าไปดูตรงนั้นหน่อย!ข้าได้ยินคนกลุ่มนั้นพูดอะไรสักอย่าง มันน่าสนใจมากเลย!”

“พี่หลี่หวง ข้าได้กลิ่นหอม! ตรงนั้นต้องมีขนมอร่อยๆ ขายแน่นอน!”

“เอาล่ะ เอาล่ะ ไปดูกันเถอะ”

จนท้ายที่สุดจวิ๋นหลี่จิวต้องอุ้มจวิ๋นอี้ขึ้นมาในอ้อมแขนและพาอีกฝ่ายเดินไปดูตามรับสั่งราวกับพี่น้องกันจริงๆ

หลี่หวงที่เห็นทั้งสองสนิทสนมกันแบบนั้นก็บอกขอตัวกลับที่พักเพราะขี้เกียจเดิน พลางเดินกลับเข้าโรงเตี๊ยมอย่างสบายใจ

แต่....

ทันทีที่นางกลับมาถึงโรงเตี๊ยมหลี่หวงพลันสังหรณ์ใจได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง!

ไม่มีใครในโรงเตี๊ยมเลยสักคน!

ทั้งเสี่ยวเอ๋อผู้แสนกระตือรือร้นคนนั้นหรือแขกคนอื่นๆที่เดินผ่านไปมา ยามนี้กลับหายไปไหนหมดก็มิทราบ!

เกิดบ้าอะไรขึ้นกัน?

เดี๋ยวก่อน...กลิ่นคาวเลือด!กลิ่นคาวเลือดมันฟุ้งกระจายทั่วบริเวณเลย!?

ใครกันที่บังอาจฆ่าคนกลางที่สาธารณะแบบนี้กัน?

หลี่หวงสัมผัสได้ว่า มีบางอย่างไม่ถูกต้องแต่ขณะที่กำลังจะถอยหลังกลับไป ก็พบว่าทางหนีทั้งหมดถูกปิดกั้นไว้โดยสิ้น!

กลุ่มชายชุดคลุมดำเข้าล้อมไว้โดยสมบูรณ์!

“พวกเจ้าเป็นใครกัน?”

หลี่หวงกล่าวเสียงเรียบใบหน้ายังคงรักษาความสงบเสงี่ยม

แต่อย่างไรนางกลับไม่สามารถมองผ่านอ่านระดับพลังบ่มเพาะของชายชุดคลุมดำกลุ่มนี้ออกเลยสักนิด!

เพราะทุกคนในที่นี้ล้วนแข็งแกร่งกว่านางทั้งสิ้น!

นางต้องรีบเร่งสงบสติอารมณ์ทันควัน คิดหาวิธีรับมือที่เหมาะสมที่สุด!

“คนที่จะมาฆ่าเจ้า!”

กลุ่มชายชุดคลุมดำเหล่านี้ไม่แม้แต่จะอธิบายเล็กน้อยพวกมันชักคมกระบี่ขึ้นมาโดยพร้อมเพรียง หมายลอบสังหารหลี่หวงในทันที

แย่แล้ว!

หลี่หวงลอบถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ตอนนี้สถานการณ์ของนางค่อนข้างเสียเปรียบอยู่หลายส่วน

หลี่หวงชักกระบี่เทพฤทัยออกมารับมือ พลางคำรามขึ้นคำหนึ่งว่า

“ฮั่วหยาง ออกมา!”

ฮั่วหยางเองก็เร่งตอบรับและปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าหลี่หวงโดยไม่พูดพล่ำอันใดอีก มันเป่าเพลิงบัวโลหิตพ่นชโลมคมกระบี่เทพฤทัยในมือหลี่หวงและปราดพุ่งเข้ารับมือกับชายชุดคลุมดำจำนวนหนึ่ง

กระบวนท่าร่ายของชายชุดคลุมดำค่อนข้างเด็ดขาดมุ่งเน้นการสังหารเป็นหลักดูปราดเดียวก็พึงทราบว่าได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี กล่าวได้ว่าทุกท่วงท่าหวังปลิดชีพในชั่วอึดใจ!

หากมิใช่เพราะความได้เปรียบของเพลงกระบี่ฤทัยรู้แจ้งที่ชนะทางศัตรูหมู่มากหลี่หวงคงไม่มีความแข็งแกร่งใดไปสู้เช่นกัน

“ระบำโลหิต!”

เพลิงบัวโลหิตที่ชโลมคมกระบี่ลุกโชนปลดปล่อยระบำโลหิตอานุภาพร้ายแรงเข้าสัประยุทธ์!

กลีบบุปผาสีเลือดนับร้อยพัน ดั่งโปรยปรายจากห้วงนภาหาวลงมาทว่าคราวนี้กลับสร้างความเสียหายให้กับศัตรูไม่ได้มากนัก

จะอย่างไรก็ตามกลุ่มชายชุดคลุมดำเหล่านี้ค่อนข้างมีฝีมือและไหวพริบสูงส่งยามเผชิญหน้ากับกลีบบุปผาสีเลือดร่วงโรย พวกมันสามารถเลี่ยงหลบได้อย่างทันท่วงที

เม็ดเหงื่อชั้นหนาเริ่มผุดปรากฏขึ้นกลางหน้าผากของหลี่หวงลากตัดลงมาเป็นหยาดเหงื่อนไหลริน

หากเป็นเช่นนี้แล้ว นางควรจะทำอย่างไรดี?