Rebirth to King Football ย้อนเวลามาเป็นราชาฟุตบอล

        เกมส์ฟุตบอลที่น่าอึดอัดดำเนินผ่านไป การทดสอบนี้ค่อนข้างจะน่าเบื่อหน่ายกว่าการทดสอบที่ผ่านมาหลายเท่านัก เพราะทั้งสอบทีมสะเปะสะปะอย่างมาก ต่างคนก็ต่างตะลุมบอนสลับกันไปมา

        ทว่าท่ามกลางหมู่พวกเขาก็มีผู้ที่โดดเด่นอยู่สองสามคน โดดเด่นจนสะดุดตา

        เจษที่เล่นได้ดีทุกจังหวะก็ไม่สามารถช่วยทีมได้มากนัก เพราะเขาส่งบอลให้เพื่อนทีไรพวกเขาก็จะเสียบอลแทบจะทันที

         และทีมของเจษที่เล่นได้ดีมีอยู่แค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่โดดเด่น

        ก็อย่างว่าแหละฟุตบอลเป็นกีฬาที่เล่นกันเป็นทีม มีแค่เขาเล่นดีคนเดียวก็ไม่อาจแบกทีมชนะได้ขนาดนั้น นี่คนจริงๆนะไม่ใช่ซุปเปอร์แมน

        พอผ่านนานไปเจษก็โดนประกบติดถึงสองคน เมื่อฝ่ายตรงข้ามเห็นว่าเขาเล่นได้ดีเเละได้บอลบ่อยๆ

        แต่ถึงแม้ว่าเจษจะมีตัวประกบมาเพิ่ม พวกเขาก็ทำอะไรเจษไม่ค่อยได้นัก เพราะเจษมักมีหนทางเอาตัวรอดอย่างที่พวกเขาคาดไม่ถึงอยู่เสมอๆ

        จนบางครั้งฝั่งศัตรูถึงกับถอดใจที่จะเข้ามาแย่งบอลกับเจษ

        พอเวลาผ่านไปถึงสิบหานาที การทดสอบชุดแรกก็ได้จบลง ซึ่งทั้งสองทีมทำอะไรกันไม่ได้มากนัก บอลส่วนมากจะคลุกคลิกอยู่ตรงกลาง ไม่มีทีมใดทีมหนึ่งมีโอกาสง้างเท้ายิงเลย

        ในเวลาต่อมาผู้คัดเลือกชุดที่สองทำการทดสอบต่อ จะมีผู้เล่นที่โดดเด่นมากไหมก็ต้องมาดูที่ผลงานกันต่อจากนี้..

        ..

        ทางด้านเจษที่กำลังเดินออกจากสนาม เขามีอาการหอบอย่างหนัก

        แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!

        ขณะนี้เจษเดินหอบหายใจจนลิ้นห้อย สภาพเขาดูแทบไม่ได้ราวกับสุนัขตกน้ำ

        เจษรู้สึกเหนื่อยล้าร่างกายเป็นอย่างมาก มากขนาดที่ว่าเขาไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อน รวมถึงชีวิตก่อนหน้านี้ด้วย เขาไม่เคยเหนื่อยล้าเช่นนี้จริงๆ

        'ทำไมร่างกายเราถึงได้อ่อนแอขนาดนี้นะ..'เจษครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่เข้าใจสุดๆว่าเป็นเพราะเหตุใด

        เจษได้แต่คิดแล้วก็สงสัย แต่ว่าเขาก็คิดได้ในเวลาไม่นาน อาจเป็นเพราะที่นี่คือทวีปยุโรปที่เล่นฟุตบอลกันเป็นจริงเป็นจัง การแข่งขันระดับมัธยมในประเทศไทยจึงไม่สามารถเทียบได้เลย..

        'มันเป็นแบบนี้เองสินะ! ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเล่นฟุตบอลกันพอดาษๆ แต่ว่ามันคนละระดับกับที่เราแข่งชิงแชมป์เมื่อตอนนั้นเลย..'

        ในเวลาต่อมาเจษก็ได้แต่นั่งรอให้ชุดที่สองแข่งจบ ซึ่งการแข่งขันของพวกเขาก็ไม่ต่างจากพวกเจษมากนักหรอก บางทีอาจน่าเบื่อกว่ามาก

        เจษรอไม่นานนักแค่ประมาณสามสิบนาทีเท่านั้นหลังจากชุดที่สองก็แข่งขันกันจบ ต่อมาก็ถึงเวลาประกาศผล

        ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่เจษก็รู้สึกว่าเนื้อตัวร้อนระอุมากขึ้นเท่านั้น ขนลุกขนชันไปหมด เพราะตื่นเต้นกับการประกาศผล

        'ฉันจะผ่านการคัดเลือกไหมนะ! ผ่าน! ต้องผ่านให้ได้!!'

        ในรอบนี้เจษไม่ได้มั่นใจเหมือนในรอบที่แล้ว เพราะมีคนเล่นดีอยู่พอสมควร แต่ว่าเขาก็แอบหวังลึกๆในใจว่าจะผ่านการทดสอบได้..

        ..

        ผู้บรรยายในชุดสูทคนเดิมได้ก้าวขึ้นเวทีของเขาพร้อมกับกระดาษหนึ่งแผน ในเวลาต่อมาเขาก็พูดขึ้นทันที

        "เอาล่ะ ต่อจากไปนี้จะเป็นการประกาศผลรอบสุดท้าย ใครที่ผ่านทางเราก็ยินดีต้อนรับ ส่วนคนที่ไม่ผ่านก็เจอกันใหม่ปีหน้า!! เพื่อเป็นการไม่เสียเวลาจะประกาศผลคนแรกนะบัดนี้..

        คนที่ผ่านคนแรกได้แก่..ลูอีส กัลเซโล่!!"

        "เยสสสสส!!!!" คนที่โดนเรียกชื่อกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจราวกับถูกรางวัลที่หนึ่ง

        ส่วนเจษที่เป็นผู้ฟัง..

        ฟรูด!!!

        เจษที่กำลังดื่มน้ำอยู่เขาถึงกลับพ้นน้ำออกจากปาก เพราะตกใจกับคำตัดสิน

        'เฟ้ย! ล้อเล่นรึเปล่า! ไอ้นี่มันผ่านได้ยังไง!!'

        เจษรู้สึกไม่เชื่อกับสิ่งที่ตนได้ยิน เพราะวัยรุ่นชาวโปรตุเกสคนนี้นั้นเขาเห็นการเล่นของมันมากับตา นอกจากการเลี้ยงดีแล้วนั้นอย่างอื่นก็ไม่มีห่าเหวอะไรดีเลย มันผ่านได้ยังไงฟ๊ะ!!!

        "..คนที่สอง แม็คอาเธอร์"

        ผู้ประกาสไม่ปล่อยให้เจษคิดนานนัก เขาเอ่ยคนถัดไปในเวลาต่อมา ซึ่งชื่อที่สองก็ไม่ใช่เจษอีกเช่นเคย ทำให้หัวใจเขาพลันหล่นไปที่ตาตุ่ม..

        "..คนที่สาม วิคเตอร์ บัลเบเดส"

        "..คนที่สี่ แอนโทนี"

        "..คนที่ห้า จอร์แดน วิลสัน.."

        ".."

        เจษเมื่อรู้ว่าไม่มีชื่อของตนก็รู้สึกตัวเบาหวิว ลมสามารถพัดเขาปลิวได้ตลอดเวลา อาการตื่นเต้นก่อนหน้านี้เหลือแค่จิตใจที่แตกสลาย..

        ..

        ..

        หลายนาทีถัดมาเจษมีสีหน้าที่ครึมลงเรื่อยๆเมื่อรู้ว่าตนเองไม่ผ่านจริงๆ เขารู้สึกเสียใจและรู้สึกสงสัยในการตัดสินเป็นอย่างยิ่ง จนอยากจะถามคณะกรรมการให้กระจ่างว่าทำไมตนถึงไม่ผ่าน

        แต่ก็ได้แค่คิดเพียงเท่านั้น ใครเขาจะมาสนใจเด็กนอกทวีปอย่างเขา..

        ซึ่งภายในหัวของเจษมันตื้อไปหมดในขณะนี้เพราะเขาครุ่นคิดสิ่งต่างๆอย่างหนัก

        อาการของเจษราวกับนักมวยพึ่งฟื้นจากการโดนน็อค ที่ฟื้นขึ้นมาก็รู้สึกจำสิ่งต่างๆได้พอรางๆ กับเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้น

        เจษรู้สึกว่าสิ่งรอบตัวเขามันช้าไปหมด ขนาดมีคนมาสะดิดเขาก็แทบจะไม่รู้สึกตัว

        เจษได้แต่คิดถึงตอนที่เขาใช้เวลาในการทดสอบ เขาทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจให้กับมันอย่างเต็มที่เพื่อหวังว่าตนเองจะผ่านการคัดเลือก

        เขาเสียทั้งเวลา แรงกายและแรงใจไปกับมัน

        เขาลงทุนกับมันไปเยอะมาก แล้วดูผลตอบแทนที่ได้รับกลับมา..

        คือความว่างปล่าว ความหดหู่ ความเจ็บปวดเสียใจในสิ่งที่ตนเองทุ่มเทลงไป..

        'ทำไม่ถึงได้เป็นแบบนี้! ทำไมกัน! ฉันพลาดอะไรไปงั้นหรอ??'

        เจษพลางก้มหน้าคิดอย่างหนักแล้วก็เดินออกไปจากตรงจุดนั้น เขาอยากกลับบ้านเพื่อพักแทบใจจะขาด

        พอเจษเดินมาถึงห้องโถงรับรอง อิงอรก็วิ่งมาหาเจษด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

        "ไม่เป็นไรลูก ลูกทำเต็มที่แล้ว.."ริมฝีปากเล็กของเธอเอ่ยปลอบเจษอย่างห่วงใย

        ".."

        ..

        ทางด้านสมิทกับบรูโน่ที่ชมผลประกาศอยู่ไม่ไกล ทั้งคู่นั้นแสดงสีหน้าที่หลากหลาย..

        "อะไรล่ะนั้น เป็นไปได้ไง!!"บรูโน่แทบจะไม่เชื่อสายตาที่ตนเองว่าทีมงานจะรับสมัครเช่นนั้นจริงๆ

        "..เป็นอย่างที่ฉันได้ยินมาจริงๆสินะ.."สมิทเอ่ยออกมาอย่างล้นหลาม

        ทั้งสองคนนิ่งเงียบอยู่นานก่อนที่บรูโน่จะถามสมิทเพื่อนสนิทของตน

        "สมิทจากนี้แกจะเอาไงต่อ.."

        "..คงต้องลาออกอย่างที่เคยพูดไว้"

        "ฉันก็เหมือนกัน.."

        ..

        "..แกมากับฉันไหม? เมื่อไม่นานมานี้ฉันได้รับข้อเสนอที่น่าสนใจมา.."

        "ฉันไป! ฉันก็ว่าแล้วว่าคนที่ได้ถ้วยแชมป์มาจะเนื้อหอมมากฮ่าๆๆ"

        ..

        ..

        ทางด้านเจษกับอิงอรที่กำลังเตรียมตัวจะเดินทางกลับโรงแรม

        ขณะนี้เจษกำลังนั่งพักเหนื่อยอย่างหดหู่อยู่นั่น  เขาเสียใจอย่างมากที่ตนเองทำตามเป้าหมายไม่ได้ เขารู้สึกผิดหวังกับผลงานตนเองมาก

        อิงอรผู้เป็นแม่ก็รู้สึกเศร้าใจตามเมื่อเห็นลูกเป็นเช่นนี้ ก็พลางปลอบโยนเขาอย่างห่วงใย

        "ลูกทำได้ดีแล้วล่ะ อย่าลืมสิการคัดเลือกนี่ไม่ใช่แค่ที่เดียว เรายังเหลืออีกตั้งหกที่เลยนะ!"

        "ผมทราบครับ แต่มัน.."ร่างหนาไม่ค่อยอยากจะพูดอะไรเท่าไหร่ ขนาดพูดเขายังไม่ค่อยจะมีแรงเลย

        "เรากลับกันเถอะลูก คิดไปก็ปวดหัวเปล่าๆ เรื่องมันก็ผ่านมาแล้วด้วย.."

        'ใช่! นี่ก็ผ่านไปแล้ว เราจะมามัวจมปลักอยู่ที่นี่ไม่ได้!!' เจษแววตาโรจน์ในเวลาต่อมา เขาค่อยๆปรับอารมณ์และให้กำลังใจตนเองว่าการเดินทางของเขายังไม่จบ!

        สองแม่ลูกเดินทางออกจากสโมสรสรสปอร์ติ่ง ลิสบอนแห่งนี้อย่างมีกำลังใจ..

        ..

        ..

        ..

        ..

        "..เดี๋ยวก่อนครับคุณวิลเลียมส์!!"

                                      I’m number 4