เย่ซีกับระบบเซียนรับจ้าง

“ข้าว่า อย่างน้อยในสถานที่แห่งแรกกับแห่งที่สอง คงไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านผลึก ”หานจุนหมิงหยิบลูกคิดออกมาดีดไปมาก่อนจะกล่าวตอบ

“แต่ก็ขึ้นอยู่กับตัวแปรต่าง ๆ ด้วยอาจจะมากกว่านั้นอีกก็เป็นได้” หานจุนหมิงกล่าวต่อ

“ตัวแปรรึ เจ้าคิดว่าคือสิ่งใด ?” ชายหนุ่มถามต่อ

“ผู้ที่เข้าร่วมงานประมูลเพราะถึงขนาดที่แย่งสิทธิเข้าร่วมของข้าได้การประมูลในครั้งนี้คิดว่าคงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก”ชายกลางคนกล่าวตอบด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดกว่าเดิม

“ยังไงข้าก็ต้องได้มา ข้ามีแผนอยู่เราทำเป็นไม่รู้จักกันจะดีหรือไม่ ?”ชายหนุ่มกล่าวขึ้นมาทำให้อีกฝ่ายเกิดความสนใจเล็กน้อย แผนของเถ้าแก่คืออะไรกันนะ ?

“เพื่ออะไรรึ ? เถ้าแก่”เขาจึงถามกลับไป เพราะไม่เข้าใจว่าทำแบบนั้นจะได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา

“เอาไว้ตบตาผู้คนน่ะ ข้าว่าน่าจะใช้ได้ว่าแต่เจ้ามีผลึกเท่าไหร่กัน ?”ชายหนุ่มตอบสิ่งที่ชายกลางคนถามก่อนจะกล่าวถามกลับไป

“ข้าจะทำตามที่ท่านว่าส่วนผลึกข้าพอจะมีในการใช้ประมูลคราวนี้ที่เก้าแสนผลึก แต่ถ้าไม่พอจริง ๆก็สามารถเอาโรงเตี๊ยมบางสาขาไปจำนองหรือขายได้ ขอให้เถ้าแก่โปรวางใจ” หานจุนหมิงนิ่งคิดก่อนจะกล่าวออกมา เขายอมทุ่มสุดตัวเพื่องานนี้เงินเก้าแสนผลึกนับว่ามหาศาลเป็นอย่างมากเทียบได้กับทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลหรือนิกายระดับสูงได้เลย

            คงมีเพียงนิกายระดับสูงสุดหรือตระกูลโบราณบางแห่งเท่านั้นที่จะร่ำรวยมากกว่านี้

“เถ้าแก่ ถึงแล้ว!” มีเสียงของปลาปากเสียงดังขึ้นจากด้านหน้าของรถม้าซึ่งใช้ปลาในการเคลื่อนที่ทำให้ทั้งสองหยุดบทสนทนาลง ก่อนจะก้าวเดินจากตัวรถม้าไป

            สถานที่ซึ่งปรากฎอยู่ตรงหน้าคือที่ดินว่างเปล่าซึ่งเต็มไปด้วยเศษซากของบ้านเรือนที่ถูกรื้อถอนไปพื้นทางเดินถูกปูด้วยหินอย่างดี บริเวณโดยรอบมีทหารเดินเฝ้าตรวจตราอยู่ที่จุดเพื่อป้องกันผู้ไม่ประสงค์ดีแอบเข้าร่วมงาน

            ที่ดินซึ่งถูกนำมาประมูลเป็นทรัพย์สินของทางราชวงศ์ทั้งหมดการจัดประมูลจึงถูกจัดขึ้นอย่างรัดกุมโดยพวกเขาจะจัดการประมูลขึ้นที่ใจกลางที่ดินของสถานที่นั้น ๆและอนุญาตให้เฉพาะผู้ที่ได้รับเชิญหรือมีสิทธิเข้าร่วมเท่านั้น

“ยินดีต้อนรับทุกท่านข้าขอตรวจสอบบัตรเชิญสักหน่อยจะได้หรือไม่ ?”มีทหารนายหนึ่งกล่าวขึ้นหลังจากเห็นรถม้าตรงเข้ามาจอดบริเวณด้านนอกของที่ดินซึ่งกำลังจะจัดงานประมูล

“เจ้ามีใช่ไหม ?”เย่ซีหันไปถามหานจุนหมิง การฝึกในมิติเวลากว่า 108 ปีทำให้เขาลืมเรื่องไม่สำคัญไปบ้าง

“เถ้าแก่ ท่านเอาป้ายที่ท่านหัวหน้าหน่วยหิมะครามให้มาแสดงให้เขาดูได้เลย ข้าคิดว่าน่าจะใช้ได้”หานจุนหมิงกล่าวออกมา ทำให้ชายหนุ่มนึกขึ้นได้จึงหยิบป้ายแผ่นนั้นออกมาแสดงให้ดู

“โอ้! ที่แท้ก็เป็นแขกคนสำคัญของหน่วยหิมะครามนี่เองเชิญเลยขอรับ” ทหารนายนั้นรีบแสดงความเคารพก่อนจะกล่าวออกมา

            เขาไม่จำเป็นต้องตรวจสอบอย่างละเอียดด้วยซ้ำเพราะทหารตัวเล็ก ๆแบบเขาถึงตรวจสอบไปเขาก็ไม่รู้อยู่ดีว่าป้ายแผ่นนี้เป็นของจริงหรือไม่มันจะไปทำให้ผู้ที่อยู่ตรงหน้าอารมณ์เสียเปล่า ๆ

        อีกอย่างคงไม่มีใครโง่พอจะปลอมแปลงป้ายแผ่นนี้เพื่อเข้าร่วมงานประมูลที่ดินหรอกเพราะสุดท้ายที่ดินมันก็อยู่ในอาณาจักรที่ราชวงศ์ปกครองถ้าถูกจับได้ขึ้นมานอกจากจะถูกจับแล้ว ยังถูกยึดที่ดินอย่างไร้ทางขัดขืนอีก

“ขอบคุณ ว่าแต่ไหนงานประมูลล่ะ ?ไม่เห็นมีคนอื่นเลย” ชายหนุ่มกล่าวออกมาเขามองไปโดยรอบที่มีเพียงพื้นที่รกร้างว่างเปล่า

“สถานที่ประมูลถูกจัดไว้ด้านในที่ดินผืนนี้ขอรับข้าจะนำทางท่านไปเอง”ทหารคนนั้นกล่าวออกมาแล้วทำท่าจะเดินนำทางไปแต่ชายหนุ่มกลับหยุดเอาไว้ก่อน

“ข้าขอรบกวนท่านสักเรื่องจะได้หรือไม่?” ชายหนุ่มยิ้มให้ก่อนจะกล่าวออกมา

...

ครึ่งหลัง

“สวัสดีท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่านข้าคือตัวแทนของกรมที่ดินที่จะมาจัดการประมูลในครั้งนี้”ชายกลางคนหัวมีเส้นผมบางเบา ร่างอ้วนพลุ้ยกล่าวออกมา

            เขายืนอยู่บนเวทีไม้ที่ยกสูงจากพื้นเล็กน้อยเพื่อให้สะดวกในการมองผู้เสนอราคาการประมูลครั้งนี้ถูกจัดขึ้นกลางแจ้งมีโดมขนาดใหญ่ถูกสร้างเอาไว้เพื่อบังแดดให้กับผู้เข้าร่วมการประมูลรวมถึงเก้าอี้อย่างดีซึ่งถูกวางอยู่เอาไว้ตามจุดต่าง ๆ

            ในเวลานี้มีผู้คนมากมายนับร้อยนั่งกันอยู่ทั่วบริเวณพวกเขาล้วนมีเบื้องหลังไม่ธรรมดากันทั้งนั้น สุ่มมองไปทางผู้ใดคนเหล่านั้นก็ล้วนแต่เป็นตัวตนที่สามารถสั่นสะเทือนเมืองทั้งเมืองได้เลยทีเดียวหากไม่ใช่ด้วยกำลังของตน ก็ด้วยกองกำลังเบื้องหลังนั่นแหละ

“เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาไปมากกว่านี้ข้าขอกล่าวเปิดการประมูล ณ บัดนี้!” ชายบนเวทีกล่าวออกมาเสียงดังก่อนจะหยิบเอกสารที่ดินขึ้นมาแสดงให้ทุกคนดู

“เปิดประมูลที่ หนึ่งแสนห้าหมื่นผลึกเคาะประมูลขั้นต่ำครั้งละหนึ่งหมื่นผลึก”สิ้นเสียงเปิดประมูลก็เกิดการแข่งขันกันทันที

“สองแสนผลึก!” ผู้ฝึกตนในชุดจอมยุทธ์สีขาวกล่าวขึ้น

“สองแสนห้าหมื่นผลึก!” มีคนให้ราคาตามมาติดๆ การเพิ่มราคาทีละห้าหมื่นผลึก นับว่ามือเติบกันไม่น้อย

“สามแสนผลึก!” หญิงสาวในชุมคลุมมีผ้าปิดหน้ากล่าวออกมา

“ห้าแสนผลึก!!”แต่แล้วก็ได้มีคนตะโกนให้ราคาแบบกระโดด ทำให้ทุกคนหันไปมองกันหมดเมื่อหันไปมองก็พบเข้ากับชายชราในชุดคลุมสีแดงเพลิงผู้หนึ่ง ผมยาวสีขาวถึงกลางหลังใบหน้าดุดันให้ความรู้สึกถึงพลังอันมากล้นแม้จะแก่ชราก็ตาม

“คิดว่าใคร ที่แท้ก็เป็นท่านโจวชือนี่เองถึงได้มือเติบนัก นับถือจริง ๆ”มีเสียงดังมาจากร่างในชุดคลุมสีเขียวอ่อนใบหน้าของนางถูกปิดบังเอาไว้ด้วยผ้าสีเดียวกับชุดของนางแต่จากน้ำเสียงและท่าทางที่แสดงออกมาก็บ่งบอกได้ว่าเป็นสาวงามหาตัวจับได้ยากอย่างแน่นอน

“ที่แท้ก็คนจากแดนมายาต้วนหลี่นี่เองเป็นเกียรติที่ได้พบ”สายชราในชุดคลุมสีแดงหันไปกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

 “มีใครจะให้ราคาอีกไหม ข้าจะนับแล้วนะห้าแสนผลึกครึ่งที่หนึ่ง...ห้าแสนผลึกครั้งที่สอง...”เสียงพิธีกรดังขัดขึ้นมา

“หกแสนผลึก”เสียงอันอ่อนหวานดังขึ้นมาอีกครั้งจากหญิงสาวในชุดคลุมสีเขียวเป็นคนจากแดนมายาต้วนหลี่ที่สู้ราคา

“หกแสนห้าหมื่นผลึก”โจวชือสู้ราคาทันที ตระกูลเขาตั้งความหวังเอาไว้ในที่ดินผืนนี้มาก อย่างน้อยหนึ่งในสามของที่ดินซึ่งประมูลขายในวันนี้จะต้องเป็นของตระกูลเขา

“ตระกูลของท่านต้องการที่ดินผืนนี้มากเลยรึ ?” สตรีชุดเขียวกล่าวถามออกมา

“แล้วแดนมายาของท่านต้องการที่ดินแห่งนี้รึ ?” โจวชือไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับกล่าวถามแทน

“ก็เพียงเล็กน้อยพวกข้าต้องการที่ดินผืนไหนก็ได้ เช่นนั้นที่ดินแห่งนี้ข้อขอยกให้ท่านก็แล้วกัน” นางกล่าวจบก็ไม่แข่งราคาอีก

“ข้าในนามตระกูลโจวขอให้ทุกท่านให้เกียรติข้าสักนิด แล้วข้าจะขอขอบพระคุณเป็นอย่างมาก” ชายชราที่เห็นว่าสตรีชุดเขียวยอมลงให้จึงกล่าวออกมาเสียงดังทำให้ผู้คนโดยรอบต่างพากันลังเล

            ผู้คนโดยรอบต่างพากันนิ่งเงียบพวกเขาแต่ละคนมีเบื้องหลังไม่ธรรมดาย่อมเคยได้ยินข่าวของทั้งสองขุมกำลังที่พูดคุยกันอยู่บ้างทุกคนต่างพากันชั่งใจว่าจะแข่งราคาดีไหม เพราะราคาตอนนี้ก็นับว่าสูงพอตัวแล้วแต่การไปล่วงเกินขุมอำนาจระดับสูงสุดเช่นนี้เข้าดูท่าจะไม่ฉลาดเท่าไหร่

“หกแสนห้าหมื่นผลึกครั้งที่หนึ่ง...หกแสนห้าหมื่นผลึกครั้งที่สอง....หกแสนห้าหมื่น”

“เจ็ดแสนผลึก!”มีเสียงกล่าวราคาดังขึ้นโดยไม่ไว้หน้าสิ่งที่โจวชือกล่าวออกมาก่อนหน้านี้แม้แต่น้อยทำให้ผู้คนโดยรอบต่างพากันตกใจแล้วหันไปมอง

            ก็พบเข้ากับชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำบนชุดคลุมเป็นลายต้นไม้สีแดงดุจเลือด เมื่อมองดี ๆจะพบว่าลายบนชุดนั้นขยับได้เหมือนมันมีจิตวิญญาณ!

            ชายคนนี้มีผมสีดำ ใบหน้าหล่อเหลา นัยน์ตาสีแดงทับทิมให้ความรู้สึกน่าค้นหาด้านข้างของเขามีมนุษย์ปลาตัวใหญ่นั่งอยู่ด้วย

            ชายหนุ่มคนนี้เป็นใครกัน?! พวกเขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย

            ทำไมเขาถึงกล้าต่อต้านตระกูลโจวได้!!