คนนอกสายตา ที่แอบรักเธอ_End

        ปัง...... ปัง......

        “กรี๊ดดด!!!!!!...... มันต้องไม่ได้กฤตไปสิ ไม่มีทาง กฤตเค้าเป็นของฉัน เค้าจะต้องกลับมาหาฉัร มาคืนดีกับฉัน นังนกฮูกไม่มีทางได้กฤตไปหรอกนะ ฉันไม่ยอม!!!!!!”

        เสียงสิ่งของตกลงสู่พื้นห้อง ตามมาด้วยเสียงกรีดร้อง และเสียงกล่าวไม่พอใจกับสิ่งที่ได้ยินมาวันนี้ เจนสุดาพยายามข่มอารมณ์ระหว่างที่เดินทางไปโรงพยาบาล จนกระทั่งกลับมาบ้านของตัวเองอย่างสุดกำลัง

        พยายามที่จะไม่ให้พลกฤตและพรกรัณย์รู้ว่า เจนสุดากำลังคิดอะไร และไม่พอใจกับสิ่งที่ได้ยิน แต่พอเจนสุดากลับมาอยู่ที่บ้าน สองคนนั้นไปแล้ว เจนสุดาจึงปล่อยระเบิดอารมณ์ลูกใหญ่ระบายใส่สิ่งของ

        เจนสุดากำหมัดแน่น เนื้อตัวที่มีรอยช้ำ รอยแดง ที่ถูกวัชระทำร้ายไม่รู้สึกเจ็บแล้วในตอนนี้ เพราะเจนสุดารู้สึกเจ็บใจ และร้อนรุ่มหัวใจมากกว่า

        “ฉันจะต้องทำยังไงดี ถึงจะทำให้กฤตกลับคืนมาหาฉัน?”

        เจนสุดาเดินมานั่งลงที่โซฟา คิ้วโก้งโค้งขมวดเข้าหากัน พยายามครุ่นคิดหาวิถีทาง ที่จะทำยังไง พลกฤตถึงจะกลับคืนมาหาตัวเอง กลับมารักกับตัวเองอีกครั้ง เจนสุดาลืมไปแล้วว่าเธอเคยทำอะไรไงกับพลกฤต อย่างนี้แล้วพลกฤตคงไม่คิดจะกลับมาง่ายๆ หรอก ยิ่งตอนนี้เขาหมั้นหมายกลับพรกรัณย์ไปแล้วด้วย

        เจนสุดาพยายามครุ่นคิดหาทาง แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเธอควรจะทำยังไงดี หากจะให้เธอปล่อยพลกฤตไป คงไม่มีทาง เพราะเธอรู้แล้วว่าไม่มีใครให้เธอมากเท่ากับพลกฤต เธอไม่ต้องการสูญเสียเขาไปอีก

        เจนสุดานั่งครุ่นคิดอยู่ตรงนั้นเป็นนานสองนาน แต่แล้วมือที่กำเข้าหากันแน่คลายออกจากกัน ดวงตาเคร่งเครียดก็คลายและหรี่ลง ปากคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เมื่อเจนสุดาผุดคิดบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้ เธอคิดว่าสิ่งที่จะทำนี้ พลกฤตจะต้องวิ่งโล่มาหาเธอ และอยู่กับเธอไม่ทิ้งเธอไปไหน

        “กฤตจะต้องมาหาฉัน กลับมารักฉัน และฉันจะไม่ปล่อยเขาไปให้นังนั่นครอบครองได้อีก”

        เจนสุดาลุกขึ้นเหลือบสายตา มองดูสิ่งของที่ตัวเธอปัดตกลงสู่พื้น แตกกระจัดกระจายระเนระนาด เจนสุดายิ้มเยาะออกมาอีกครั้ง แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ค่อยๆ ย่างก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ตรงขึ้นบันไดไปยังห้องนอน โดยไม่คิดจะสนใจที่จะเก็บกวาดสิ่งของ ที่ตกแตกกระจายบนพื้นแต่อย่างใดทั้งสิ้น

        ซ่าๆๆ...... ซ่าๆๆ......

        เจนสุดาปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่าง จนร่างเปล่าเปลือย แล้วเดินเยื้องย่างเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ชำระล้างกายให้สะอาดสดชื่น รอเวลาที่เธอจะลงมือทำบางสิ่งบางอย่าง เพื่อให้พลกฤตมาหาเธอที่นี่

        :

        :

        ติ๊งงง...... ติ๊งงง......

        ‘กฤตคะ เจนขอโทษ ขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เจนเคยทำให้กฤตต้องเจ็บ เจนรู้ตัวแล้วว่าเจนรักกฤตมาก’

        ‘ถ้าชาติหน้ามีจริง ขอให้เจนได้เป็นคนรักของกฤตอีก เจนจะไม่ทำร้ายจิตใจกฤต เจนจะรักและซื่อสัตย์กับกฤตแต่เพียงผู้เดียว ตอนนี้เจนไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว เจนขอลาก่อน ขอให้โชคดีกับการแต่งงานนะคะ’

        พลกฤตเดินออกจากห้องประชุม เขาได้ยินเสียงข้อความที่มีคนส่งเข้ามาในโทรศัพท์มือถือ จึงล้วงมือใหญ่เข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดอ่านข้อความ แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่ออ่านข้อความที่เจนสุดาส่งมา

        “เจน!... จะทำบ้าอะไรเนี้ย!?”

        ตู๊ดดด...... ตู๊ดดด......

        พลกฤตสถบออกมาอย่างตื่นตกใจ ไปกับข้อความที่อ่าน เขากดหาหมายเลขโทรศัพท์ของเจนสุดา แล้วรีบรุดโทรออกในทันที ด้วยความรู้สึกเป็นห่วงเป็นกังวล กลัวว่าเจนสุดากำลังจะทำตามที่ส่งข้อความมา

        แกร๊ก......

        “ฮัลโล่ อึก! ลาก่อนค่ะกฤต อึก!......”

        “เจนอย่าทำบ้าๆ นะเจน อย่าทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด ใจเย็นๆนะ คุณอยู่ไหนตอนนี้ บอกผม!”

        พลกฤตได้ยินเสียงเจนสุดากดรับสาย ตามมาด้วยเสียงร้องไห้และคำพูดบอกลา พลกฤตร้อนรนใจมากยิ่งขึ้น เขาพูดห้ามปรามเจนสุดาเอาไว้ พร้อมกับถามถึงสถานที่ที่เจนสุดาอยู่ในตอนนี้ และพอรู้ว่าเจนสุดาอยู่ที่ไหน ก็ไม่รอช้ารีบเดินทางไปทันที

๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙