คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

ยอดเขาเร้นลับแห่งสำนักเมฆาสวรรค์สั่นสะเทือนวิปลาส... มันมิใช่การถล่มทลายตามธรรมชาติที่เกิดจากการขยับตัวของผืนแผ่นดิน แต่มันคืออาการ “กระตุกเกร็ง” อย่างรุนแรงของผืนพิภพที่กำลังถูกสูบกลืนแก่นชีวิตและรากฐานไปจนหมดสิ้น รอยร้าวสีดำคล้ำนับไม่ถ้วนฉีกขาดออกไปทั่วลานมหาวิถีศิลา แผ่ลุกลามมุ่งสู่หน้าผาสูงชัน และชอนไชลึกลงสู่รากของป่าบรรพกาลเบื้องล่าง สัจธรรมอันสูงส่งที่เคยตั้งตระหง่านท้าทายฟ้าดินมานับพันปี เริ่มแห้งกรอบและผุพังลงทีละส่วน ราวกับซากศพที่ถูกทิ้งไว้กลางแดดแผดเผา ค่ายกลพิทักษ์เขาที่เคยเปล่งประกายสีทองอร่าม บัดนี้ปริแตกและแหลกละเอียดกลายเป็นเพียงเศษฝุ่นธุลี ท่ามกลางความพินาศอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้น... กายหยาบของเจ้าสำนักเมฆาสวรรค์ยังคงถูกตรึงค้างอยู่กลางห้วงมิติอับดารเบื้องหน้ามัจจุราชหนุ่ม ใบหน้าที่เคยอวดอ้างว่าหลุดพ้นจากกิเลสทางโลก บัดนี้วิรูปผิดสัณฐานจนดูไม่ออกว่าเป็นเผ่าพันธุ์มนุษยชาติ

มันสัมผัสได้อย่างชัดเจน... ผ่านข่ายเส้นเอ็นของมันเองที่กำลังเต้นกระตุก ผ่านจุดชีพจรทั่วสังขารที่กำลังเดือดพล่านจนจวนเจียนจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ สิ่งที่มันกำลังสูญเสียในเสี้ยววินาทีนี้... มิใช่เพียงปราณชีวิตในตันเถียนที่อุตส่าห์บำเพ็ญเพียรมานับศตวรรษ แต่เป็น “รากฐานของขุนเขา” ทั้งยอดที่กำลังไหลทะลักผ่านกายหยาบของมันอย่างไร้ความปรานี! สายธารปราณบริสุทธิ์ แก่นแร่ใต้พิภพที่ซุกซ่อนอยู่ลึกสุด และแก่นวิญญาณบรรพชนที่หล่อเลี้ยงยอดเขาแห่งนี้มาหลายชั่วอายุคน กำลังไหล “ย้อนทิศทาง” แห่งสัจธรรม พวกมันถูกกระชากขึ้นมาจากก้นบึ้งของภูผาดุจการกระชากไส้สดๆ พุ่งทะลวงเข้าสู่ฝ่าเท้าของเจ้าสำนัก บีบอัดผ่านกระดูกสันหลังชราภาพจนลั่นกรอบแกรบ และทะลักเดือดพล่านออกทางทรวงอก... เพื่อป้อนเข้าสู่เตาหลอมวิปลาสของเย่เฉินที่กำลังอ้ากรามกว้างรอรับ!

กร๊อบ! แกรก! ครืนนน...

กังวานกระดูกที่ลั่นปริแตกดังก้องประสานกับกระแสสั่นสะเทือนถล่มทลายของขุนเขา กายหยาบของเซียนเฒ่าพองโตขึ้นเรื่อยๆ จนผิวหนังตึงเปรี๊ยะดุจซากศพที่อืดบวมน้ำขั้นสุด ข่ายเส้นเอ็นฉีกขาดสะบั้นเพราะไม่อาจรองรับมวลสัจธรรมของทั้งขุนเขาที่ไหลทะลักผ่านร่าง ผิวหนังที่เคยขาวผ่องปริแยกออกเป็นรอยร้าวสีโลหิต คราบน้ำเหลืองข้นหนืดและโลหิตพิษปะทุเดือดพล่าน พวยพุ่งออกจากทวารทั้งเจ็ดอย่างน่าสะอิดสะเอียน กระดูกซี่โครงทั้งแถวลั่นกรอบแกรบดุจไม้ผุ ก่อนจะทนรับแรงดันมหาศาลจากภายในมิไหว หักงอทิ่มแทงทะลุเนื้อเยื่อและผิวหนังออกมาสู่ภายนอกอย่างทารุณ สังขารของมันในยามนี้เป็นเพียง “ท่อส่งอาหาร” ที่กำลังรอวันแตกสลาย ม่านตาของเจ้าสำนักเบิกกว้างจนลูกตาแทบถลนออกจากเบ้า ตะกรันความทรงจำในอดีตผุดทะลักขึ้นมาในทะเลวิญญาณที่กำลังพังทลาย วันที่ก้าวเข้าสู่สำนัก... วันที่สวมมงกุฎผู้นำสูงสุด... วันที่เหยียบย่ำมดปลวกนับไม่ถ้วนเพื่อสร้างสวรรค์แห่งนี้... ภาพความจองหองเหล่านั้นเคยเป็นเกราะคุ้มกันจิตใจ ทว่าบัดนี้... มันกลับกลายเป็นเพียงเชื้อไฟชั้นดีที่เตาหลอมแห่งก้นบึ้งของเย่เฉินกำลังแผดเผาอย่างไร้เยื่อใย

“อ่อก... อั่ก...”

หยาดโลหิตสีทองขุ่นมัวพุ่งกระฉอกรดลงบนใบหน้าของเย่เฉิน มันพยายามขยับกรามที่บิดเบี้ยวเพื่อส่งคลื่นความถี่วิงวอน มิใช่เพื่อขอต่อลมหายใจ แต่มันกำลังร่ำร้องต่อฟ้าดิน ขอให้สัจธรรมที่มันสร้างมาอย่าได้สูญสิ้นไปต่อหน้าต่อตา ทว่ามัจจุราชหนุ่มเพียงทอดเนตรมารมองลงมาอย่างเยียบเย็น ไร้ซึ่งความสะใจแบบมนุษย์ ไร้ซึ่งความโกรธแค้นที่ดิ้นพล่าน เหลือเพียงความตะกละตะกลามของเดรัจฉานที่กำลังมองเศษอาหารคาเขียงชำแหละ

“วันนั้น...” ถ้อยคำกระซิบต่ำลึกดุจเลื่อยกระดูกดังแทรกกระแสสั่นสะเทือนของการถล่มทลาย “ตอนที่ก้อนเนื้ออย่างเจ้า... ถีบข้าลงสู่หุบเหว... เจ้ามองเห็นข้าเป็นสิ่งใด... เป็นมดปลวก? เป็นเศษดิน? ทว่าเจ้าหารู้ไม่...” รอยยิ้มอัปลักษณ์ฉีกรั้งจนมุมปากปริแตก โลหิตสีหมึกไหลย้อย “เจ้าแค่โยน ‘ผู้ย่อยสลาย’ ลงไปในห้วงกลืนกิน เพื่อให้มันฟักตัวกลับมากินเจ้า”

ถ้อยคำนั้นดุจทิพย์วารีสลายวิญญาณที่ราดรดลงบนดวงจิต เจ้าสำนักอ้าปากกว้าง หายใจหอบสั่น ทะเลวิญญาณของมันถูกบดขยี้อย่างสมบูรณ์ มันเพิ่งตระหนักรู้สัจธรรมข้อสุดท้าย... การคงอยู่ของสำนักเมฆาสวรรค์ ถูกทำลายล้างมิใช่เพราะทัณฑ์สวรรค์เบื้องบน แต่เป็นเพราะความเย่อหยิ่งของพวกมันเองที่เพาะพันธุ์ผู้ย่อยสลายตนนี้ขึ้นมาประดับห่วงโซ่อาหาร สายลมบาดาลพัดกรรโชก หอบเอาเถ้าธุลีของสวรรค์ที่ตายแล้วลอยฟุ้งไปทั่วห้วงอนธการ เย่เฉินหลับตาลงช้าๆ สูดดมกลิ่นความพินาศนั้น “บัดนี้... สวรรค์ของเจ้ารสชาติดีทีเดียว”

ตูมมมม!!!

แรงสูบกลืนเฮือกสุดท้ายปะทุขึ้นจากทรวงอกของอสุรกายหนุ่ม! กายหยาบของเจ้าสำนักที่ถูกใช้เป็นทางผ่าน... ระเบิดแหลกละเอียดเป็นหมอกโลหิตสีทองขุ่น! ไม่มีแม้แต่เศษกระดูกหรือตะกรันวิญญาณหลงเหลือให้เห็น ในเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้น ยอดเขาเร้นลับที่ถูกสูบรากฐานจนแห้งกรอบ ก็ทรุดฮวบลงอย่างสมบูรณ์แบบ! เสาศิลาบรรพกาลหักโค่นและสลายเป็นทราย ตำหนักโบราณพังครืนกลายเป็นฝุ่นผง ค่ายกลศักดิ์สิทธิ์นับพันปีแตกซ่านดับสูญ มัจจุราชสีหมึกยืนตระหง่านอยู่กลางห้วงมิติอับดาร ท่ามกลางสายฝนเถ้าธุลีและเศษซากของขุนเขาที่กำลังร่วงหล่นสู่ก้นเหว

ความเงียบงันอันวิรูปเข้ากลืนกินสภาวะไร้ปราณฟ้าดินแห่งความตาย ไร้กังวานกรีดร้อง ไร้สำเนียงสวดภาวนา ไร้กระทั่งซากวิญญาณให้หลอกหลอน เหลือเพียงสายลมบาดาลที่พัดหอบเอาเถ้ากระดูกของสำนักเมฆาสวรรค์ ลอยคละคลุ้งไปทั่วห้วงอนธการ สถานที่ซึ่งเคยอวดอ้างตนเป็นเสาหลักแห่งโลกหล้า บัดนี้ถูกย่อยสลายกลายเป็นเพียงหลุมยักษ์ที่ไร้ก้นบึ้ง หยาดฝนสีเถ้าขุ่นมัวร่วงหล่นลงมาจากฟ้าอย่างเชื่องช้า ฉ่า... ฉ่า... หยดน้ำนั้นมิใช่บทไว้อาลัย แต่มันคือปราณกัดกร่อนของเจตจำนงฟ้าดินที่หลั่งลงมาเพื่อชะล้างรอยเปื้อน กัดกร่อนพื้นศิลาที่แตกหักจนเกิดควันคาวคลุ้ง

ก้อนเนื้อโสมมในคราบชายหนุ่มยืนตระหง่านอยู่เพียงลำพัง เบื้องหน้าไร้ซึ่งเศษอาหารให้สวาปาม เบื้องหลังไร้ซึ่งผู้พิทักษ์สัจธรรมใดกล้าติดตาม หนี้สินแห่งความแค้นที่ฝังลึกในข่ายเส้นเอ็น... สิ้นสุดลงแล้ว เขาก้มมองฝ่ามือสีหมึกของตนเอง ฝ่ามือที่ชโลมด้วยโลหิตพิษ ฝ่ามือที่บดขยี้สวรรค์จอมปลอมจนสูญพันธุ์ ตามสัจธรรมของมนุษย์... เขาควรปีติ ควรสัมผัสถึงความหอมหวานของการชำระแค้น ทว่า... ภายในกรงอกกลับมีเพียงความเยียบเย็นที่จับขั้วหัวใจ มันมิใช่ความว่างเปล่าอันสงบสุข แต่มันคือห้วงกลืนกินที่ยังคงมืดมิดและไร้จุดสิ้นสุด เนตรมารบรรพกาลหมุนวนอย่างเชื่องช้า... ตะกละตะกลาม... ราวกับกำลังรอคอยอาหารจานถัดไป

ตึก... ตึก... ตึก...

เตาหลอมวิปลาสยังคงเต้นตุบอยู่กลางจุดชีพจร ทว่าจังหวะของมัน หาใช่จังหวะของมนุษยชาติอีกต่อไป เย่เฉินหลับตาลงชั่วขณะ ตะกรันความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาดุจฟองอากาศในบ่อโคลน รอยยิ้มของมารดา... ใบหน้าของบิดา... บ้านไม้ซอมซ่อที่เชิงเขา... ทว่าในเสี้ยวอึดใจนั้นเอง! ภาพจำลองเหล่านั้นกลับถูกไฟอเวจีจากเตาหลอมวิปลาสแผดเผา! ความทรงจำกำลังหลอมละลายดุจก้อนไขมันที่ถูกโยนลงเตานรก เขาพยายามรีดเร้นห้วงสติเพื่อเหนี่ยวรั้งใบหน้าของมารดาเอาไว้ ทว่าขอบตาและริมฝีปากในความทรงจำกลับวิรูป ผิดสัณฐาน และถูกปราณกัดกร่อนย่อยสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เย่เฉินแข็งค้าง วิญญาณสั่นคลอน มิใช่เพราะความโศกเศร้าเยี่ยงบุตรผู้สูญเสียบุพการี แต่เป็นความหวาดผวาทางสังขารที่เพิ่งตระหนักรู้สัจธรรม!

ทุกสิ่งที่เขากลืนกินเข้าไป... มิได้ป้อนเพียงปราณชีวิต แต่มันเอาความเป็นคนของเขาไปเป็นเชื้อไฟในการเผาผลาญ! สายลมบาดาลพัดบาดลึกทะลุข่ายเส้นเอ็น ทว่าเขากลับปราศจากความหนาวเหน็บ ไอความร้อนที่สูบกลืนไอชีวิตกลายเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจ เขาไม่หลงเหลือผัสสะของมนุษย์อีกต่อไปแล้ว กายหยาบที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังนี้ คือมฤตยูที่ก้าวล่วงสัจธรรมไปอย่างสมบูรณ์

ทันใดนั้นเอง— ครืนนนนน... แรงกระเพื่อมที่มิได้เกิดจากโลกเบื้องล่างพลันทะลวงมิติลงมา! คลื่นความถี่ต่ำลึกแผ่ขยายออกจากหลุมมรณะ ทะลวงฝ่าชั้นเมฆพิษ ก้าวล่วงขอบเขตของชั้นฟ้า พุ่งตรงดิ่งขึ้นสู่ห้วงจักรวาลแห่งการกลืนกิน ไกลออกไปหลายแสนลี้ เหนือชั้นฟ้าที่เผ่าพันธุ์มดปลวกเทิดทูน ณ สถานที่ซึ่งถูกเรียกว่าทวีปเบื้องบน มันมิใช่สวรรค์สีทองอันงดงาม ทว่ามันคือทวีปเนื้อที่ถักทอขึ้นจากกระดูกสันหลังของดวงดาวและรากวิญญาณที่เน่าเปื่อย แผ่นป้ายโลหิตของสำนักเมฆาสวรรค์ที่ปักอยู่บนแท่นศพ แตกละเอียดเป็นผงธุลี ค่ายกลตาข่ายฟ้าส่งกังวานครางดุจเครื่องในที่ถูกฉีกกระชาก

ในส่วนลึกของวิหารที่สร้างจากกะโหลกอสูรบรรพกาล... ตัวตนวิปลาสระดับบรรพชนที่จำศีลสูบเลือดโลกเบื้องล่างมานับหมื่นปี ค่อยๆ ลืมเนตรสีมรกตขึ้นพร้อมกัน เปลือกผิวของพวกมันเหี่ยวย่นดุจซากศพ ทว่าเปี่ยมไปด้วยสัจธรรมแห่งการกดทับ "ฟาร์มเมฆาสวรรค์... ถูกทำลาย?" กังวานกระซิบของพวกมันดังก้องห้วงมิติอับดาร "เป็นไปไม่ได้... สุกรตัวใดบังอาจทำลายแหล่งอาหารของพวกเรา?"

และเบื้องลึกที่สุด เหนือทะเลดวงดาวที่ลอยฟ่องด้วยซากศพ... ตัวตนวิปลาสระดับบรรพชนผู้กุมกฎเกณฑ์ ค่อยๆ เบิกดวงตานับร้อยดวงขึ้นกลางห้วงอนธการ สายตานับร้อยคู่ของมันทอดมองทะลวงลงมา ผ่านมิติมืด ผ่านสัจธรรมที่พังทลาย แรงกดทับจากสายตาเหล่านั้นบดขยี้มวลอากาศจนโลกเบื้องล่างต้องสั่นสะท้าน หยุดลง ณ หลุมมรณะแห่งหุบเขาอสูร เนื้อเยื่อบนหน้าผากของมันขมวดรั้งอย่างวิรูป "ร่องรอยนี้... มิใช่การเข่นฆ่าของสัตว์ชั้นต่ำ ทว่าเป็นการกลืนกินของสายพันธุ์นักล่า" มิติรอบวิหารเนื้อตกอยู่ในสภาวะไร้ปราณฟ้าดินแห่งความตาย แม้แต่สิ่งมีชีวิตระดับสูงยังต้องหยุดหายใจ "สัณฐานวิปลาสตนใด... กำลังฟักตัวแย่งชิงฟาร์มของพวกเราในโลกเบื้องล่าง?" คำถามนั้นล่องลอยอยู่กลางห้วงมิติอับดารอันเน่าเฟะ... ไร้ซึ่งคำตอบ

ตัดกลับมา ณ ซากหลุมศพเมฆาสวรรค์ เย่เฉินค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เนตรมารบรรพกาลหมุนวนอย่างเชื่องช้า... สงบนิ่งดุจน้ำค้างแข็ง เยียบเย็นและปราศจากเยื่อใยของสิ่งมีชีวิต เขาเงยหน้ามองทะลุม่านหมอกสีเถ้าขึ้นสู่ผืนฟ้า ราวกับสัมผัสได้ถึงดวงตานับร้อยที่กำลังจับจ้องลงมาจากยอดสุดของห่วงโซ่อาหาร มุมปากที่ฉีกรั้งค่อยๆ แสยะขึ้นอย่างอัปลักษณ์ มันมิใช่รอยยิ้มของวีรบุรุษผู้พิชิต แต่มันคือรอยยิ้มของเดรัจฉานที่เพิ่งได้กลิ่นคาวเลือดของเหยื่อรายใหม่... เหยื่อตัวใหญ่ที่อยู่บนชั้นฟ้า!

เบื้องหลังคือสุสานของอดีตที่ถูกย่อยสลาย เบื้องหน้าคือฟาร์มเนื้อที่กว้างใหญ่กว่าเดิมนับหมื่นเท่า อสุรกายในคราบมนุษย์กระชับทัณฑ์ปฐพีที่เปื้อนโลหิตแน่น ก่อนจะก้าวฝ่าเท้าสีหมึกออกจากหลุมมรณะ ทีละก้าว ทีละก้าว มุ่งหน้าสู่สัจธรรมบทใหม่ที่รอการบดขยี้ และในส่วนลึกของกรงอก เตาหลอมวิปลาสก็ส่งคลื่นความถี่ต่ำลึก... คล้ายกังวานหัวเราะของการรอคอยงานเลี้ยงชำแหละเนื้อสวรรค์... ที่กำลังจะเปิดฉากขึ้นในไม่ช้า!

[จบตอนที่ 89]