นักล่าล้างพันธุ์อมตะ (ฉบับเซ็นเซอร์)

      หรั่งยอมรับว่าแอบคล้อยตามอยู่นิดๆ  เพราะไม่ว่าใครล้วนอยากเป็นอมตะ  แถมยังคงความหนุ่มตลอดกาล ไหนจะมีพละกำลังที่เหลือล้นเป็นออฟชั่นเสริมอีก  ทว่าก็มีบางสิ่งที่ติดใจ  จึงลองเอ่ยถาม

" แล้วถ้าได้กลายเป็นปีศาจ  ผมจะโหดเหี้ยม กระหายการฆ่าแบบพวกคุณหรือเปล่า "

      อลิซชะงักฝีเท้า ดวงตาคมซึ้งเปล่งประกายแวววาว เพราะรู้สึกดีใจเหลือเกินที่เห็นหรั่ง......เริ่มสนใจในข้อเสนอ  จึงยิ้มให้เล็กน้อย  พร้อมไขข้อข้องใจ

" อืม......ข้อนี้  ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน  แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา  การกลายพันธุ์นั้นกระตุ้นเร้าให้ผู้คนแสดงสันดานดิบออกมา  ซึ่งถ้ามองตามจริง ความชั่วช้าเหล่านั้นก็สิงสู่อยู่ในจิตใจของมนุษย์อยู่แล้ว "

       หรั่งไตร่ตรอง สมองพยายามทำงานอย่างหนัก เพื่อจะได้เข้าใจในสิ่งที่อลิซพูด ไม่นาน  เขาก็เข้าถึงคำตอบ

" ที่คุณพูดมา  หมายความว่า.....ถึงจะไม่กลายพันธุ์ มนุษย์ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ชั่วช้าอยู่แล้ว "

      อลิซพยักหน้ารับคำช้าๆ ก่อนจะส่งยิ้มเยือกเย็นให้ ปิดท้ายด้วยการกล่าวต่อไปอีก

" นั่นคือความจริงทุกประการ เพราะถ้าเผ่าพันธุ์มนุษย์ไม่มีสันดานดิบอยู่ในตัว  เรื่องบัดซบทั้งหลายทั้งมวลคงไม่เจือปนในประวัติศาสตร์อันยาวนานของพวกเจ้าหรอก  ถ้าไม่เชื่อ ลองไปศึกษาเรื่องการข่มขืนที่นานกิงสิ นั่นเป็นตัวอย่างชั้นดีที่จะยืนยันคำพูดของข้า "

         แม้หรั่งจะเป็นนักกีฬาเอ๊กซ์ตรีมที่ไม่นิยมการอ่านหนังสือ  หรือเรียนรู้ประวัติศาสตร์  แต่คำว่า....ข่มขืนที่นานกิง  ก็เป็นอะไรที่ติดหูอยู่เหมือนกัน  เพราะเคยรับฟังในช่องยูทูปยามขับรถ

" เอ......ชื่อนี้คุ้นๆแฮะ  หรือว่า.....จะเป็นเรื่องนั้น "

        พอหรั่งนึกออก  ขนทั่วกายก็ลุกชูชัน  เพราะเท่าที่ฟังมา  เหตุการณ์นี้จะเกิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง  ทหารญี่ปุ่นได้รุกรบรวดเร็วจนมาถึงนานกิง  เมืองใหญ่ของจีน จากนั้นพวกนักรบเดนตายก็ลงมือสังหารประชาชนหลายแสนอย่างเหี้ยมโหดและวิปริต  จนไม่น่าเชื่อว่านี่คือการกระทำของมนุษย์

" ระ.....หรือว่าจะจริง  บางที  มนุษย์อาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่ชั่วช้าที่สุดในโลกก็เป็นได้"

           ท่าทางของอลิซดูผ่อนคลายลง เพราะเริ่มมองเห็นลู่ทางที่จะทำให้เหยื่อหนุ่มมาเป็นสาวก  เลยเกลี้ยกล่อมต่อไป  สองมือผายออก  เสมือนจะเชื้อเชิญอยู่ในที

" ใช่แล้ว  มนุษย์นั้นชั่วร้าย  เห็นแก่ตัว และโหดเหี้ยมโดยสันดาน  ยอมทำลายทุกอย่าง  เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง  ดังนั้น มาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของพวกเราเถอะ "

      หรั่งรู้สึกลังเล ใจนึงอยากร่วมตี้กับปีศาจ เพราะพวกมันล้วนเต็มไปด้วยพละกำลัง แถมยังเป็นอมตะ  ไม่แก่ไม่ตาย  แต่อีกใจดันห่วงแฟนสาวและพี่ชาย

"ถ้าเราต้องกลายเป็นปีศาจแบบพวกมัน แล้วเก๋และพี่อานนท์จะอยู่ยังไง มิต้องออกห่างจากพวกเขาหรือ เพราะถ้าขืนอยู่ใกล้ เราอาจคลั่งจนสังหารสองคนนั้น "

" หึ  หึ หึ  ข้อนั้นไม่ต้องเป็นห่วง  ถ้ายังอาวรณ์ถึงพวกเขา  ก็แค่เจ้าเข้าร่วมกับเรา  แล้วตามไปเปลี่ยนสองคนนั่นเป็นแวมไพร์  แค่นี้ทุกคนก็ได้อยู่ร่วมกันตลอดกาล "อลิซอ่านความคิดของหนุ่มลูกครึ่งออก จึงดักคอไว้ได้อีก

        ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวาทศิลป์ชั้นเลิศของปีศาจสาว  หรือบรรยากาศที่เป็นใจ  หรั่งจึงเริ่มเห็นดีเห็นงาม  แต่เศษเสี้ยวในมโนทวารกลับขบคิด

" เอ๊ะ!  แล้วถ้าต้องกลายเป็นพวกมัน  เราจะสังหารผู้บริสุทธิ์ได้หรือ  อย่างเช่นน้องจ๊ะจ๋า  เธอไม่มีความผิดอะไร  แต่กลับต้องสังเวยชีวิตให้ไอ้ปีศาจบ้ากาม" สำนึกผิดชอบชั่วดีของหรั่งเริ่มกลับคืนสู่จิตใจ  ทำให้เขาสับสนอย่างรุนแรง  เลยยกมือขวาขึ้นกุมขมับ

         อลิซรู้ความคิดของหรั่ง  และนั่นทำให้ปีศาจสาวร้อนใจ เพราะไม่คิดว่าหนุ่มลูกครึ่งจะเกิดจิตสำนึกที่ดีจนแสดงอาการขัดแย้งออกมา  ทว่ามันก็ชวนเธออยากได้สาวกนายนี้มากขึ้น

" อืม......ของใดที่ได้มาง่ายๆ ยิ่งไร้คุณค่า ดังนั้นไม่ว่ายังไง เราต้องได้หรั่งมาครอบครอง  ด้วยพ่อหนุ่มคนนี้คือเพชรแท้  เพราะขนาดปั่นหนักถึงเพียงนี้  เขายังไม่หลงมัวเมาในอำนาจเฉกเช่นคนทั่วไป"

       ความปรารถนาที่รุนแรง ส่งผลให้ดวงตาของอลิซเปล่งประกายฆ่าฟันออกมา  ขาขวาย่อลงเล็กน้อย  เพราะปีศาจสาวตั้งใจจะพุ่งเข้าใส่หนุ่มหล่อ  แต่ไม่ทันได้ทำตามประสงค์  หรั่งก็ร้องถาม

" แล้วถ้าจะกลายเป็นแบบพวกคุณ  ผมจะต้องทำยังไง "

      คำพูดนี้  ทำให้อลิซยั้งฝีเท้าเอาไว้  เพราะมันหมายถึงการยอมเข้าร่วมด้วยความยินดี  เธอจึงหยุดคุกคามชั่วคราว  แล้วก้าวเข้าหาหนุ่มหล่อ

" ไม่ต้องทำอะไร  แค่ยอมให้ข้ากอดเจ้าซักที "

" เดี๋ยวก่อน  แล้วผมจะเจ็บปวดมั้ย " หรั่งแก้เกม  ด้วยการถอยห่าง  ทำให้ปีศาจสาวเริ่มหงุดหงิด

" ฮึ่ม.....ท่ามากนักนะ  เจ้ามนุษย์คนนี้  แต่ยังไง เราก็ต้องใจเย็นไว้ก่อน เพราะการได้สาวกด้วยความยินยอม ย่อมดีกว่าบังคับฝืนใจ " เมื่อคิดได้ดังนั้น  ปีศาจสาวจึงสงบใจ  แล้วตะล่อมต่อ 

" ไม่เจ็บปวดทรมานหรอก กระบวนการเปลี่ยนสายพันธุ์จะเกิดขึ้นเพียงแวบเดียว  จากนั้นเจ้าก็จะได้รับรู้ถึงร่างกายใหม่ที่เป็นอมตะ  ดังนั้นอยู่เฉยๆ  แล้วรอรับอ้อมกอดของข้าเถอะ "ปีศาจสาวเตรียมก้าวเข้าไปหาหนุ่มหล่อ ทว่าเป้าหมายของเธอกลับเผ่นหนีออกไปอีก

" เหวอ.....ไม่เอา  น่ากลัว  ผมไม่อยากเป็นแบบพวกคุณแล้ว "

           ปีศาจสาวฉุนเฉียวอย่างรุนแรง  เพราะหนุ่มหล่อมัวแต่เล่นแง่อยู่ตลอด  แถมยังโยกโย้ไปมาไม่ขาด  ใบหน้าสวยคมของเธอจึงแปรเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งและบิดเบี้ยว  ใบหูยืดยาวจนคล้ายค้างคาว  ผิวขาวผ่องกลับกลายเป็นดำคล้ำ  จากนั้นก็แผดเสียงแหลมสูงใส่

" พอกันที  ข้าหมดความอดทนกับเจ้าแล้ว  จงมาเป็นแบบพวกข้าซะเถอะ "

         ทันทีที่สิ้นคำ อมนุษย์ก็กระโดดสูงสามเมตร แล้วถลาใส่หรั่งจากกลางอากาศ  ดวงตาเรียวแหลมเล็งไปที่ลำคอ  หวังจะเอาเขี้ยวคมฝังลงบนจุดนั้น 

         แต่ในขณะที่ปีศาจสาวใกล้ถึงตัวหรั่ง หล่อนก็มองเห็นรอยยิ้มของหนุ่มหล่อ อันฟ้องถึงชัยชนะ

" มันจบแล้ว  เจ้าปีศาจ แกเสร็จชั้นแน่ "

           เสี้ยววินาทีเป็นตายนั้นเอง  หรั่งก็หยิบบางสิ่งที่วางพิงอยู่ริมกำแพง  มันก็คือไม้ท่อนหนึ่งที่มีความยาวประมาณสองแขน  ช่วงปลายถูกเหลาจนแหลม  จากนั้นเขาก็ยกมันขึ้นตั้งฉาก  แน่นอนว่าปีศาจสาวยั้งตัวไว้ไม่ทัน  เพราะเธอได้ทะยานเข้ามาสุดกำลัง  ทำให้ศาสตราจำเป็นพุ่งเสียบทะลุอก

" ฉึก......."

" กรี๊ด........."

         โลหิตสีแดงฉานกระฉูดออกจากบาดแผล  และพุ่งเข้าใส่หรั่งที่หยัดยืนอยู่เบื้องล่างจนชุ่มโชก แน่นอนว่าปีศาจสาวมิได้เข้าถึงเป้าหมายอย่างที่ต้องการ  เพราะติดอยู่กับไม้ยาวที่แหลมคม  ทว่าร่างเพรียวบางก็ล่วงล้ำมาถึงกลางท่อนลำ  อันอยู่ห่างเพียงมือเอื้อม  หนุ่มลูกครึ่งจึงโต้กลับด้วยแรงทั้งหมด  เพื่อดันอสูรติดกำแพง

" ตายไปซะ  เจ้าปีศาจ "

" ปึก....."

        ปลายแหลมของไม้หักสะบั้น เพราะกระทบกับกำแพงคอนกรีตสุดแข็ง และด้วยแรงกระแทกที่หนักหน่วง  ก็ทำให้ศาสตราจำเป็นทะลวงร่างบางมากกว่าเดิม  ทั้งสองเลยทิ้งระยะห่างกันเพียงครึ่งก้าว

" อย่าอยู่เลย  นังผีร้าย " หรั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน  ใบหน้าหล่อเหลาแลถมึงทึง  อันผิดจากภาพลักษณ์หนุ่มเจ้าสำราญในยามปกติ

" กรี๊ด......เจ็บมาก  หยุดเถอะ  หรั่ง " ปีศาจสาวเริ่มคร่ำครวญ  เสียงร้องฟังดูโหยหวน  เหมือนเป็นกระแสสุดท้ายของชีวิต  สองมือกุมบาดแผลที่เกิดจากไม้แหลมทิ่มหน้าอก

        แน่นอนว่าหรั่งเริ่มใจสั่น เพราะถึงเขาจะเป็นนักกีฬาท้าความตายที่ใจเด็ด  แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้แทงบางอย่างที่ดูคล้ายมนุษย์  สุดท้ายหนุ่มหล่อก็ตัดสินใจ

" ไม่ได้  เราอย่าใจอ่อน ปล่อยนังปีศาจตนนี้  เพราะมันจะออกไปฆ่าผู้คนอีกมากมาย"

        และในขณะที่หรั่งเตรียมจะปลิดชีพของปีศาจร้าย  ด้วยการดันไม้แหลมให้มิดด้าม  อลิซก็เลิกครวญ  แล้วยิ้มเยือกเย็น

" หึ  หึ หึ  คิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือ  แค่แทงหน้าอกให้เป็นรู  ไม่อาจสังหารข้าได้หรอกนะ "

" เอ๊ะ!  ไม่จริงน่า " หรั่งเริ่มลนลาน  แต่ไม่ทันได้ทำสิ่งใด  มือบางของปีศาจสาวก็เหวี่ยงเข้ามา  เขาเลยยกสองแขนขึ้นรับ  ทว่าพละกำลังของอมนุษย์ก็ยังเหลือร้าย  เลยดันกายสูงล่ำสันที่หนักกว่า 80กิโลให้ลอยไปกระแทกกำแพง

" โครม "

" อึก...." หรั่งสะอึก และทรุดกายลงนั่งคุกเข่า แถมยังปวดแปล๊บที่ชายโครงขวา อันบ่งบอกว่าน่าจะมีบางส่วนแตกหัก แต่เขายังไม่ละสายตาจากปีศาจร้าย เลยพบว่ามันกำลังเอาสองมือดึงท่อนไม้ยาวออกจากหน้าอก  และพอทำสำเร็จ เลือดแดงฉานก็ไหลจากบาดแผล เสมือนกระแสน้ำที่หลั่งทะลักผ่านปลายก๊อก

      ไม่ว่าใครก็ตาม  ถ้าได้เห็นภาพที่ชวนสยองแบบนี้  มีหวังสติแตกหรือไม่ก็สลบไปแล้ว  ทว่าหรั่งไม่อยู่ในกรณีนี้  ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนใจแข็งอะไรหรอก แต่เป็นเพราะถูกปีศาจสาวกดดันด้วยการเดินเข้ามาหาต่างหาก

" หรั่งอย่าดิ้นรนไปเลย  ยอมเป็นของข้าแต่โดยดีเถอะ "

" บ้าชะมัด  ไอ้ปีศาจมันใกล้เข้ามาแล้ว  เราจะทำยังไงดี "

        ทว่าในห้วงเป็นตายนั้นเอง หรั่งก็หันไปเห็นถังเหล็กขนาดย่อมที่ใช้ใส่ขยะ  จึงเร่งพละกำลังที่ขับเคลื่อนจากอะดรีนาลีน  เพื่อรุดเข้าไปหาสิ่งนั้น  แล้วเหวี่ยงมันใส่ปีศาจร้าย

" โครม......."

        ถังขยะนั้นเข้าเป้าเต็มๆ  จนสิ่งปฏิกูลที่อยู่ข้างในแตกกระจาย  ส่วนร่างเพรียวบางของอมนุษย์เซเล็กน้อย  เปิดช่องให้หรั่งเห็นทางหนี  จึงวิ่งสวนกลับไปยังทางเก่า  ทิ้งให้ปีศาจสาวยืนหงุดหงิดอยู่ตามลำพัง

" ฮึ่ม......มนุษย์คนนี้อึดนักนะ แถมยังทำให้เราเจ็บตัว แต่ก็นั่นแหละ  แบบนี้ยิ่งทำให้เจ้ามีคุณค่ามากขึ้น"

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/darksidewriter.versionend.of.the.alley