มหาศึกแห่งจักรวาล

กล้านั่งมองออกไปนอกหน้าต่างรถ

อาคารสูงเรียงรายผ่านสายตาไปทีละหลัง

เขาไม่ได้เดินทางคนเดียว

รถหลายคันกำลังเคลื่อนผ่านถนนเส้นเดียวกัน

ด้านหน้าและด้านหลังมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

กล้าถอนหายใจเบา ๆ

“แค่ไปประชุม จำเป็นต้องมีคนมาส่งขนาดนี้เลยหรือไง”

ชายที่นั่งอยู่ด้านหน้าหันกลับมา

“วันนี้ไม่ใช่การประชุมธรรมดาครับ”

กล้าพยักหน้า

“ผมรู้”

เขาหันกลับไปมองด้านนอกอีกครั้ง

ก็เพราะรู้...

เขาถึงยังรู้สึกไม่ค่อยชิน

วันนี้มีตัวแทนจากหลายประเทศเดินทางมารวมตัวกัน

ไม่ใช่เรื่องของประเทศเดียว

ไม่ใช่เรื่องของคนกลุ่มเล็ก ๆ

แต่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับ...

โลกใหม่

เมื่อรถมาถึง

กล้าเดินลงมา

ด้านหน้าของเขามีอาคารขนาดใหญ่

เจ้าหน้าที่จำนวนมากยืนประจำตำแหน่ง

ผู้คนเดินผ่านเข้าไปทีละกลุ่ม

บางคนแต่งกายเป็นทางการ

บางคนมาพร้อมคณะติดตาม

กล้าเพียงมองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะเดินตามเจ้าหน้าที่เข้าไปด้านใน

“กล้า!”

เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง

กล้าหยุดเดิน

ก่อนหันกลับไป

ชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามา

กล้ามองอยู่ไม่กี่วินาที

ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ?”

อีกฝ่ายหัวเราะทันที

“ประโยคนี้ฉันควรถามแกมากกว่า”

กล้ายิ้ม

ทั้งสองเดินเข้าหากัน

ไม่ได้กอด

ไม่ได้พูดถึงเรื่องเก่า

เพียงยกมือขึ้นจับกันสั้น ๆ

แต่สำหรับทั้งคู่...

แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

“คิดว่าจะไม่มาเสียอีก”

ชายคนนั้นพูด

“เรียกตัวมาขนาดนี้ ไม่มาก็แปลกแล้ว”

“ก็จริง”

ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ

ไม่นาน

กล้าก็เริ่มเห็นคนอื่น

บางคน...

เขาเคยร่วมต่อสู้ด้วยกัน

บางคนเคยยืนอยู่ข้างกันในวันที่สถานการณ์เลวร้ายที่สุด

บางคนเคยคิดว่า...

อาจไม่มีวันได้กลับบ้านอีกแล้ว

แต่ตอนนี้

พวกเขากลับมายืนอยู่ในโลกเดิม

และกำลังจะเข้าไปนั่งในห้องประชุมเดียวกัน

เมื่อกล้าเดินเข้าไปด้านใน

เขาก็เห็นโต๊ะประชุมขนาดใหญ่

เก้าอี้จำนวนมากเรียงรายอยู่รอบห้อง

ด้านหน้ามีที่นั่งสำหรับตัวแทนจากประเทศต่าง ๆ

ส่วนด้านหนึ่ง...

มีเก้าอี้อีกกลุ่มหนึ่งแยกออกมา

กล้ามองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนเดินไปยังที่นั่งของตัวเอง

มีชื่อวางอยู่ตรงหน้า

เขานั่งลง

จากนั้นจึงมองไปรอบ ๆ

คนที่นั่งอยู่ใกล้กัน...

ล้วนเป็นคนที่เขารู้จัก

อย่างน้อยก็จากโลก 1

จำนวนทั้งหมด

ประมาณสิบห้าคน

บางคนกำลังพูดคุยกัน

บางคนเงียบ

บางคนมองไปรอบห้องด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก

ชายที่ทักกล้าก่อนหน้านี้นั่งลงข้าง ๆ

เขามองป้ายชื่อบนโต๊ะของตัวเอง

ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ชีวิตนี้ไม่คิดเลยว่าจะได้นั่งเก้าอี้แบบนี้”

กล้ามองตาม

“ฉันก็เหมือนกัน”

“ครั้งก่อนที่พวกเรามานั่งรวมกัน...”

ชายคนนั้นหยุดพูด

กล้าไม่ได้ถามต่อ

ทั้งคู่รู้ว่ากำลังคิดถึงอะไร

“ช่างมันเถอะ”

อีกฝ่ายพูดขึ้นในที่สุด

“วันนี้ไม่เหมือนวันนั้น”

กล้าพยักหน้า

“หวังว่าจะเป็นแบบนั้น”

ผู้คนเริ่มทยอยเข้ามา

ไม่นานนัก

ที่นั่งส่วนใหญ่ก็เต็ม

เสียงพูดคุยค่อย ๆ ลดลง

ประตูด้านหน้าถูกปิด

ชายคนหนึ่งลุกขึ้น

เขามองไปรอบห้อง

“ขอบคุณทุกท่านที่เดินทางมาในวันนี้”

กล้าเอนหลังเล็กน้อย

เขารู้ดีว่าการประชุมครั้งนี้มีความหมายอย่างไร

แต่เมื่อได้ยินประโยคแรก...

เขาก็รู้ทันทีว่า

สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

คงไม่ง่ายอย่างที่คิด

“ประเด็นหลักของการประชุมวันนี้”

ชายคนนั้นกล่าวต่อ

“คือการเตรียมความพร้อมสำหรับการเดินทางครั้งต่อไป”

ห้องทั้งห้องเงียบลง

ไม่มีใครพูด

แต่กล้าเห็นได้ชัดว่า

หลายคนเริ่มขยับตัว

บางคนหันไปมองตัวแทนของประเทศอื่น

คำพูดเพียงประโยคเดียว

เพียงพอที่จะทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไป

“อย่างไรก็ตาม”

ชายคนนั้นกล่าวต่อ

“ในขณะนี้ เรายังไม่มีข้อมูลยืนยันเกี่ยวกับจำนวนบุคคลที่สามารถเดินทางได้”

มีเสียงกระซิบดังขึ้นทันที

กล้าหันไปมองชายที่นั่งข้าง ๆ

อีกฝ่ายขมวดคิ้ว

“ยังไม่รู้จำนวน?”

“ดูเหมือนจะอย่างนั้น”

กล้าตอบเบา ๆ

บนโต๊ะด้านหน้ามีเอกสารถูกแจกออกไป

กล้าหยิบขึ้นมาอ่าน

ข้อมูลส่วนใหญ่เป็นเรื่อง

การเตรียมทีม

ความปลอดภัย

การติดต่อ

และการจัดลำดับบุคคล

แต่ไม่มีตรงไหน

ระบุจำนวนที่แน่นอน

เขาวางเอกสารลง

และเริ่มเข้าใจทันทีว่า

ปัญหากำลังจะเกิดตรงไหน

ตัวแทนคนหนึ่งยกมือขึ้น

“หากยังไม่ทราบจำนวน”

เขากล่าว

“เราควรเริ่มต้นด้วยการจัดตั้งคณะสำรวจขนาดเล็ก”

ตัวแทนอีกฝ่ายพูดขึ้นทันที

“ประเทศใดจะเป็นผู้กำหนดว่าใครอยู่ในคณะสำรวจ?”

ไม่มีใครตอบทันที

ชายคนแรกกล่าวต่อ

“เราสามารถจัดตั้งคณะทำงานร่วมกันได้”

“แล้วใช้มาตรฐานเดียวกันในการคัดเลือก”

“มาตรฐานของใคร?”

คำถามดังขึ้นจากอีกด้านหนึ่ง

บรรยากาศเริ่มเปลี่ยน

แต่ยังไม่มีใครขึ้นเสียง

ทุกคนยังพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

สุภาพเกินไป...

จนกล้ารู้สึกได้ว่าทุกประโยคมีน้ำหนักของตัวเอง

“เราควรให้สิทธิ์ประเทศที่มีทรัพยากรในการสนับสนุนการสำรวจมากกว่า”

“ถ้าเช่นนั้น ประเทศที่ไม่มีทรัพยากรจะไม่มีสิทธิ์หรือ?”

“ผมไม่ได้พูดเช่นนั้น”

“แต่สิ่งที่คุณกำลังเสนอมีความหมายไม่ต่างกัน”

กล้าถอนหายใจเบา ๆ

ชายข้าง ๆ หันมามอง

“เริ่มแล้วสินะ”

กล้าไม่ได้ตอบ

เพียงมองไปยังโต๊ะด้านหน้า

เขาเคยเห็นคนแย่งอาหาร

แย่งอาวุธ

แย่งโอกาสในการมีชีวิตรอด

แต่ภาพตรงหน้าต่างออกไป

คนเหล่านี้ไม่ได้แย่งสิ่งของ

พวกเขากำลังแย่ง...

สิทธิ์ที่จะได้ไปก่อน

ไม่นานนัก

ชายคนหนึ่งหันมาทางกลุ่มสิบห้าคน

“ผมคิดว่า”

สายตาหลายคู่หันตามมา

“ก่อนที่เราจะพูดถึงจำนวนบุคคล”

“เราควรรับฟังความคิดเห็นจากผู้ที่เคยผ่านโลกนั้นมาก่อน”

กล้านิ่งลง

ชายข้าง ๆ หัวเราะเบา ๆ

“มาแล้ว”

กล้ามองเขา

“อะไร?”

“โยนมาให้พวกเรา”

กล้าไม่ได้ตอบ

เพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายพูดถูก

สายตาหลายสิบคู่กำลังจับจ้องมายังคนทั้งสิบห้าคน

บางคนเคยไปโลก 1

บางคนเคยร่วมรบ

บางคนเคยสูญเสียคนสำคัญ

แต่ไม่มีใครในกลุ่มนี้...

รู้ว่าการเดินทางครั้งใหม่จะเป็นอย่างไร

กล้าจึงไม่รู้ว่าจะตอบอะไร

จนกระทั่งชายคนหนึ่งถามขึ้น

“หากต้องจัดทีมแรก”

“พวกคุณคิดว่าควรเลือกคนแบบไหน?”

คนในกลุ่มสิบห้าคนเริ่มมองหน้ากัน

ไม่มีใครตอบทันที

สุดท้าย...

ชายคนหนึ่งพูดขึ้น

“คนที่ต่อสู้ได้”

อีกคนส่ายหน้า

“ไม่พอ”

“ถ้าส่งแต่คนสู้เก่งไป แล้วไม่มีคนทำอย่างอื่นล่ะ?”

“หมายความว่า?”

“พวกเราเคยอยู่ที่นั่น”

เขามองไปรอบ ๆ

“อีกโลกหนึ่งไม่ใช่สนามรบตลอดเวลา”

กล้านิ่งฟัง

“ถ้าจะส่งคนไปจริง”

ชายคนนั้นกล่าวต่อ

“ก็ต้องมีคนที่ใช้ชีวิตได้”

คำพูดนั้นทำให้หลายคนเงียบลง

กล้าเองก็พยักหน้าเบา ๆ

เพราะมันเป็นเรื่องจริง

ต่อให้ต่อสู้เก่งแค่ไหน

หากใช้ชีวิตไม่ได้

สุดท้ายก็อาจอยู่รอดไม่ได้เช่นกัน

ชายที่นั่งข้าง ๆ กล้ากลับยิ้มออกมา

เขามองคนในกลุ่มสิบห้าคน

ก่อนพูดเบา ๆ

“พูดเหมือนพวกเราเก่งมาตั้งแต่แรกเลยนะ”

กล้าหันไปมองทันที

“อะไรของนาย?”

อีกฝ่ายพยายามกลั้นหัวเราะ

“ก็ถ้าคนพวกนี้รู้ว่า ตอนพวกเราเพิ่งไปถึงโลก 1 กันใหม่ ๆ...”

กล้าหรี่ตา

“หยุดเลย”

“ทำไม?”

“ไม่ต้องพูด”

“ก็แค่ว่า...”

ชายคนนั้นมองไปรอบห้อง

ตัวแทนจากหลายประเทศกำลังตั้งใจฟัง

บางคนจดบันทึก

บางคนมองกลุ่มสิบห้าคนด้วยสายตาจริงจัง

ราวกับว่าพวกเขาเป็นกลุ่มคนที่มีประสบการณ์มากที่สุดในเรื่องโลกใหม่

ชายคนนั้นถอนหายใจ

“ถ้าพวกเขารู้ว่าตอนนั้นพวกเราเคยทำอะไรไว้...”

“ฉันบอกให้หยุด”

“ใส่เสื้อผ้าปะปนกันมั่วไปหมด”

กล้าหลับตาลงทันที

“...”

“บางคนเสื้อหลวมจนแทบหลุด”

“เฮ้ย”

ชายอีกคนในกลุ่มสิบห้าคนหันมาทันที

“อย่าพูดถึงเรื่องนั้นนะ”

ชายข้าง ๆ กล้าหันไปมอง

“ทำไม?”

“มึงก็อยู่ในกลุ่มนั้นเหมือนกัน”

“แต่ฉันไม่ได้เป็นคนเริ่ม”

“แล้วใครเริ่ม?”

คนหลายคนในกลุ่มเงียบไปพร้อมกัน

จากนั้น...

สายตาหลายคู่ค่อย ๆ หันไปทางกล้า

กล้าชะงัก

“อย่ามองฉัน”

ชายคนหนึ่งพูดขึ้น

“มึงนั่นแหละ”

“ฉันจำไม่ได้”

“แต่พวกกูจำได้”

กล้าถอนหายใจ

“มันนานแล้ว”

“นานแค่ไหนก็ไม่ลืม”

“แล้วตอนนั้นใครเป็นคนตะโกนให้วิ่ง?”

ชายอีกคนถาม

“ไม่ใช่ฉัน”

“มึงตะโกนว่า ‘วิ่งก่อน!’”

“ฉันพูดเพราะคิดว่ามีอะไรมา”

“แล้วมีอะไรมาไหม?”

กล้าเงียบ

ชายข้าง ๆ ตอบแทนทันที

“ไม่มี”

“...”

“พวกเราวิ่งกันรอบเมือง”

“...”

“ใส่เสื้อผ้าปะปนกันมั่วไปหมด”

“...”

“น่าอายชิบหาย”

คนในกลุ่มสิบห้าคนบางคนเริ่มกลั้นหัวเราะไม่อยู่

ชายคนหนึ่งรีบก้มหน้าลง

ไหล่สั่นเบา ๆ

กล้าหันไปมอง

“มึงหัวเราะอะไร?”

“เปล่า”

“มึงหัวเราะอยู่”

“ฉันแค่ไอ”

“ไออะไร ไหล่สั่นขนาดนั้น”

“เงียบสิวะ”

เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกมาจากกลุ่ม

ทำให้ตัวแทนหลายคนหันมามองด้วยความสงสัย

“มีอะไรหรือ?”

ตัวแทนคนหนึ่งถาม

กล้าหันกลับไปทันที

“ไม่มีอะไรครับ”

ชายข้าง ๆ เขาพยักหน้าอย่างจริงจัง

“ไม่มีอะไรเลยครับ”

จากนั้นเขาก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง

กล้ามองเขาเขม็ง

“ถ้าพวกมึงรู้นะ...”

กล้ามองไปยังคนทั้งห้อง

ก่อนพูดเบา ๆ

“อายทั้งโลกแน่”

คราวนี้

แม้แต่คนที่พยายามกลั้นหัวเราะอยู่

ก็เริ่มหลุดยิ้มออกมา

แต่สำหรับคนอื่นในห้อง

พวกเขายังคงเป็น

กลุ่มผู้รอดชีวิต

ผู้ที่เคยผ่านโลกใหม่

ผู้ที่มีประสบการณ์มากกว่าคนทั่วไป

ไม่มีใครรู้ว่า...

ก่อนจะมีวันนี้

คนทั้งสิบห้าคนเคยเป็นเพียงกลุ่มคนธรรมดา

ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า

วันต่อไปของตัวเองจะเป็นอย่างไร

และบางเรื่อง...

ก็คงไม่มีใครอยากให้ถูกเปิดเผย

โดยเฉพาะเรื่อง

เสื้อผ้าปะปนกันมั่ว ๆ และการวิ่งวุ่นอยู่รอบเมือง

ตัวแทนจากประเทศหนึ่งเปิดเอกสารขึ้นมา

“แล้วผู้ที่มีความสามารถพิเศษล่ะ?”

คำถามนี้ทำให้สายตาหลายคู่หันกลับมายังกลุ่มสิบห้าคนอีกครั้ง

“ควรมีจำนวนเท่าไร?”

กล้าเลิกคิ้วเล็กน้อย

ชายที่เคยร่วมรบกับเขาหัวเราะเบา ๆ

“เริ่มเลือกคนแล้ว”

กล้ามองไปด้านหน้า

เขาไม่ชอบคำถามนี้

ไม่ใช่เพราะไม่อยากตอบ

แต่เพราะเขารู้ดีว่า

ทันทีที่เริ่มพูดถึง

คนมีพลัง

เรื่องทุกอย่างจะเปลี่ยนไป

กล้ากำลังจะพูด

แต่ชายอีกคนในกลุ่มสิบห้าคนกลับพูดขึ้นก่อน

“ก่อนจะถามว่าควรส่งคนมีพลังไปกี่คน”

ทุกคนหันไปมองเขา

“ผมคิดว่าเราควรถามก่อนว่า”

เขาหยุดไปชั่วครู่

“พวกคุณมั่นใจแค่ไหนว่า คนที่ส่งไปจะยอมกลับมา?”

ห้องประชุมเงียบลง

ไม่มีใครตอบทันที

กล้ามองชายคนนั้น

เขาจำได้ว่าอีกฝ่ายเป็นหนึ่งในคนที่กลับมาจากโลก 1

และคำพูดนั้น...

ไม่ใช่คำพูดขู่

มันเป็นเพียงคำถาม

แต่เป็นคำถามที่ไม่มีใครอยากตอบ

ชายคนเดิมนั่งลง

กล้ามองไปรอบห้อง

ตัวแทนแต่ละประเทศ

เอกสาร

รายชื่อ

และเก้าอี้จำนวนมาก

จู่ ๆ เขาก็นึกถึงสิ่งหนึ่ง

ครั้งก่อน...

พวกเขาไม่มีสิทธิ์เลือก

ไม่มีใครถามว่าอยากไปหรือไม่

แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป

ครั้งนี้

มีคนจำนวนมากนั่งอยู่ในห้องเดียวกัน

เพื่อพยายามตัดสินว่า...

ใครจะได้เป็นคนเลือกเดินเข้าไปเอง

กล้าเอนหลังพิงเก้าอี้

ก่อนมองไปยังเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่บางส่วน

การประชุมยังไม่จบ

และดูเหมือนว่า...

วันนี้

พวกเขายังหาคำตอบไม่ได้

แต่กล้ารู้แล้วว่า

ปัญหาของการเดินทางครั้งต่อไป

อาจไม่ได้อยู่ที่อีกโลกหนึ่งเพียงอย่างเดียว

บางครั้ง...

ปัญหาก็เริ่มขึ้นตั้งแต่ก่อนจะเดินผ่านประตู