มารฟ้าพิชิตสวรรค์

ตอนที่ 58 

กลิ่นหอมของอาหาร ลอยมาจากเรือของโกมินทร์ ชิงเทียนและจิ่วหยวนปิงร่อนลงบนเรือ “ขอร่วมวงด้วยได้ไหม" 

โกมินทร์ที่เห็นชิงเทียนกระโดดลงไปในปลาองภูเขาไฟ แล้วยังมีชีวิตรอดกลับมา ทำให้เขาตระหนักได้ว่า ชายคนนี้คือปีศาจในร่างมนุษย์

“เชิญครับ"

ลูกน้องของโกมินทร์จัดที่ให้พวกเขาทั้งสองคน ชิงเทียนเปรียบเสมือนเทพที่ยังมีชีวิต ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ยังคงตราตรึงอยู่ในใจพวกเขาทุกคน

ชิงเทียนสบสายตากับโกมินทร์ “แล้วนายจะว่ายังไง เรื่องกราบฉันเป็นอาจารย์"

โกมินทร์ยังคงมีความลังเลเล็กน้อย “แต่ผมไม่ใช่คนจีน แล้ววิชาที่ผมใช้ก็ไม่มีในประเทศจีน คุณจะสามารถสอนผมได้หรือ?"

“แน่นอน ถึงแม้ว่าฉันจะไม่สามารถใช้มันได้ แต่ฉันก็จดจำเนื้อหามันได้ทั้งหมด และสามารถถ่ายทอดให้นายได้"

ในสายตาโกมินทร์ การเป็นลูกศิษย์ของชิงเทียนก็ดูไม่เลวนัก เขาอยากจะแข็งแกร่ง และโบยบินไปบนท้องฟ้าได้ดั่งชิงเทียน “แล้วผมต่องทำยังไงบ้าง?"

“ปกติการกราบอาจารย์ต้องใช้น้ำชา แต่ตอนนี้คงจะไม่สะดวกสักเท่าไหร่" 

จิ่วหยวนปิงค่อยๆยกมือขึ้น “เอ่อ...ฉันมีชุดน้ำชาค่ะ"

ทุกคนหันมามองเธอด้วยสายตาแปลกๆ พวกเขากำลังคิดว่า ต้องเป็นคนแบบไหนกัน ถึงพกชุดน้ำชาไปไหนมาไหนตลอดเวลา เธอคิดว่าตัวเองอยู่ที่ประเทศอังกฤษหรือไง

ชุดน้ำชาถูกนำออกมาจากแหวนมิติ โกมินทร์และลูกน้อง ต่างพากันอึ้งจนตาถลน พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อน แหวนวงนี้ยังกับกระเป๋า 4 มิติของโดเรม่อน

โกมินทร์รินชาให้ชิงเทียนดื่ม พร้อมกับประสานมือคำนับแบบในหนังจีน เขารู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินเท่าไหร่นัก ชิงเทียนดื่มชาจนหมด แล้วยื่นนิ้วมาแตะสัมที่กลางหน้าผากของชายหนุ่ม 

ความรู้และเศษเสี้ยวความทรงจำ หลั่งไหลเข้ามาในสมอง โกมินทร์รู้สึกเหมือนหัวของเขากำลังจะระเบิด เคล็ดวิชาถูกฝังเข้าไปในความทรงจำ มันมีชื่อว่า เคล็ดวิชา ‘วัฏจักรหมื่นอาคม' ซึ่งเป็นเคล็ดวิชาอาคมระดับสูงในแดนเซียน

การถ่ายทอดสิ้นสุดลง โกมินทร์ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขาได้รับรู้จะเป็นเรื่องจริง ทั้งแดนเซียน และการกลับมาจุติใหม่ของชิงเทียน เขาต้องใช้เวลาอยู่นาน กว่าจะย่อยข้อมูลจนหมด

“ต่อจากนี้ ให้เรียกฉันว่าอาจารย์"

“อาจารย์..." โกมินทร์ประสานมือคำนับ การได้พบกับชิงเทียน ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่ยิ่งใหญ่ ความรู้ถูกเปิดกว้างยิ่งกว่าเดิม ภายในเคล็ดวิชาที่ชิงเทียนให้มา หากเขาบรรลุถึงจุดสูงสุด การสร้างม่านพลังครอบคลุมโลกทั้งใบ จะง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ

ชิงเทียนยังไม่มอบหินแก่นหยางให้โกมินทร์ ผู้ใช้อาคมสามาถใช้แก่นพลังงานโดยการเสริมพลังให้กับอาคม เพื่อเพิ่มความรุนแรงของการโจมตีหรือการป้องกัน แต่ไม่สามารถดูดซับแก่นพลังงานได้โดยตรง 

พวกเขาจะสามารถดูซับแก่นพลังงาน ได้โดยการนำมันไปกลั่นเป็นเม็ดยา แล้วดูดซับเข้าร่างกายเพื่อเพิ่มการบ่มเพาะ 

พลังวิญญานของกิ้งก่าเพลิง ถูกโกมินทร์ และลูกน้องดูดซับไปจนหมดแล้ว ชิงเทียนรู้สึกประหลาดใจ ที่ลูกน้องของโกมินทร์เป็นผู้ใช้อาคมกันทุกคน ซึ่งโกมินทร์ได้มาอธิบายทีหลังว่า พวกเขาเป็นคนในตระกูลย่อย จึงต้องติดตามรับใช้โกมินทร์ ขอบเขตของทุกคนทะลวงขึ้นมาคนละหนึ่งขั้น ถือเป็นเรื่องที่หน้ายินดี

ชิงเทียนขอแยกตัวเพื่อเดินทางต่อ แต่พวกโกมินทร์ก็อยากจะตามเขาไปด้วย การเดินทางไปที่ขั้วโลกใต้ที่หนาวเหน็บ การใช้เรือเล็กเป็นเรื่องที่อันตราย หากเรือชนกับก้อนน้ำแข็งโสโครก ก็อาจจะล่มได้ แต่ทั้งสองคนสามารถบินได้ นั่นจึงไม่ใช่ปัญหา 

พวกเขาเดินเรือหลายวัน กว่าจะมองเห็นภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ แหวนมิติสามารถเก็บเสบียงได้เป็นจำนวนมาก อีกทั้งไม่มีวันเน่าเสีย จึงไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องอาหาร พวกเขาเดินทางมาถึงเกาะรอส ภูเขาน้ำแข็งสีขาวโพลน ตั้งสูงเด่น กลมกลืนไปกับภูมิทัศน์โดยรอบ ในอดีตกาลมันคงเคยเป็นภูเขาไฟ ที่มีควันสีดำทมิฬ พวยพุ่งออกมาอยู่ตลอดเวลา

พวกเขาขึ้นมาบนเกาะ จากรายงานที่เขาพบในองค์กรแสงเหนือ ระบุไว้ว่านั่นเป็นภาพที่ส่งมาจากสายลับ ที่แฝงตัวอยู่ในคณะสำรวจ หลังจากที่ส่งรูปมาให้ สายลับคนนั้นก็ขาดการติดต่อไป องค์กรแสงเหนือที่ยุ่งอยู่กับการตามหาหยาดจันทรา จึงยังไม่สามารถส่งบุคลากรเข้ามาตรวจสอบ

บริเวณโดยรอบมีเครื่องจักร และเต็นท์หลังใหญ่ติดตั้งอยู่ทั่วพื้นที่ ชิงเทียนลองไปตรวจสอบ แต่ก็ไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิต ใต้เครื่องจักรขนาดใหญ่ มีอุโมงค์ที่ทอดตัวลึกลงไปใต้ชั้นน้ำแข็ง ชิงเทียนสั่งให้ทุกคนตั้งแคมป์ รอจนกว่าเขาจะกลับมา 

คราวนี้จิ่วหยวนปิงดึงดัน ที่จะตามชิงเทียนเข้าไปด้านใน ซึ่งเชิงเทียนก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาอยากจะเห็นขีดจำกัดของเธอเช่นกัน ทั้งสองคนกระโดดลงไปในความมืดมิด เปลวเพลิงสีฟ้าถูกจุดขึ้น เพื่อสร้างแสงสว่าง

เมื่อลงมาถึงก้นหลุม พวกเขาพบกับประตูศิลาขนาดใหญ่ มันมีลวดลายตามรูปถ่ายอย่างไม่ผิดเพี้ยน ชิงเทียนใช้มือสัมผัสประตู จากนั้นประตูบานยักษ์ก็ค่อยๆแง้มเปิดออก จิ่วหยวนปิงค่อนข้างตื่นเต้น เธอไม่รู้ว่าจะมีอะไรรออยู่

ภายในเป็นทางเดินอันคดเคี้ยว บนกำแพงรวมถึงพื้นและเพดาน มีรูเล็กๆกระจายอยู่ทั่วบริเวณ “ด่านแรกเป็นเขาวงกต อย่าเผลอไปเหยียบกับดักล่ะ" ชิงเทียนกำชับกับเธอ

“ทราบแล้วค่ะ" ‘กริ๊ก' จิ่วหยวนปิงรู้สึกเหมือนเหยียบโดนอะไรบางอย่าง ชิงเทียนหน้าซีดทันที เขาพึ่งพูดยังไม่ทันขาดคำ

เปลวเปลิงพวยพุ่งออกมาจากทุกทิศทาง ชิงเทียนดึงตัวจิ่วหยวนปิงมาไว้ในอ้อมแขน เขาใช้ร่างกายตนเองเพื่อปกป้องเธอ เปลวเพลิงทั่วไปไม่สามารถทำอะไรเขาได้

“ให้ตายสิ เธอฟังที่ฉันพูดไหมเนี้ย" เสื้อผ้าของเขามีรอยไหม้เล็กน้อย

“ข...ขอโทดค่ะ" จิ่วหยวนปิงหน้าแดงระเรื่อ เธอไม่เคยใกล้ชิดกับชายหนุ่มขนาดนี้มาก่อน 

พวกเขามุงหน้าต่อไป ชิงเทียนวาดแผนที่ในหัวไปด้วย เขาจึงยังไม่หลงทาง ในขณะที่พวกเขากำลังระมัดระวังกับดักที่อยู่บนพื้น ใบมีดกิโยตินความร้อนสูง เหวี่ยงตรงมาทางพวกเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว จิ่วหยวนปิงสร้างเสาน้ำแข็งขึ้นมาผนึกใบมีดที่ร้อนฉ่า 

แม้ว่าเธอจะซุ่มซ่าม แต่ก็ตอบสนองต่ออันตรายได้อย่างรวดเร็ว บางทีเขาอาจจะเป็นห่วงเธอมากเกินไป

หลังจากหาทางออก มาหลายชั่วโมง พวกเขาพบกับประตูที่มีม่านพลังสีแดงเพลิงบานหนึ่ง ที่ด้านหน้าของประตู มีอสรพิษสีดำขนาดยักษ์นอนขดตัวอยู่ มันค่อยๆลืมตา นัยตาสีแดงเลือดจ้องชิงเทียนเขม็ง ราวกับว่ามันพึ่งเคยพบกับอาหารครั้งแรก ในรอบหลายพันปี 

มันเป็นสัตว์ปีศาจในขอบเขตก่อตั้งวิญญานขั้นต้น แต่ก็อย่างที่รู้กัน สัตว์ปีศาจแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ในขอบเขตเดียวกัน หากเทียบกับมนุษย์ มันน่าจะอยู่ในขอบเขตก่อตั้งวิญญานขั้นกลาง

อสรพิษทมิฬชูคอขึ้นมา เกล็ดสีดำของมันบางส่วน เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง ราวกับเหล็กที่พึ่งออกจากเตาเผา หางของมันมีลักษณะคล้ายใบดาบ มันสบัดหางไปรอบๆ คมมีดเฉือนผนังสร้างประกายไฟ เพื่อข่มขวัญศัตรู

ชิงเทียนเปลี่ยนปากกาให้กลายเป็นดาบสีฟ้าคราม แต่ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ดาบชิงหลงคล้ายกำลังถูกสะกดพลังอำนาจไว้ มันไม่สามารถบงการสายลมได้เช่นเคย เป็นเพียงดาบธรรมดา ที่สร้างมาจากโลหะชนิดพิเศษ นี่มันแย่มาก เขาคิดว่าการที่ได้รับดาบชิงหลงมา จะทำให้ผ่านบททดสอบ ได้โดยง่ายเสียอีก

อสรพิษทมิฬอ้าปากกว้าง แล้วพุ่งตรงมาหาพวกเขา ชิงเทียนและจิ่วหยวนปิงใช้อาวุธต้านคมเขี้ยวอันแหลมคม พิษที่เคลือบไว้บนเขี้ยวทั้งสองข้างพยายามจะกัดกร่อนทำลายอาวุธที่อยู่ในมือ แต่มีหรือดาบที่สร้างมาจากพลังของสัตว์เทวะ และแก่นโลหะ จะถูกกัดกร่อนได้โดยง่าย

จิ่วหยวนปิงยิงแท่งน้ำแข็งแหลมคม เข้าไปในคออสรพิษทมิฬ แต่อุณหภูมิในตัวสัตว์ร้ายมีความร้อนสูงมากเกินไป น้ำแข็งจึงเดือดและละเหยเป็นไอในพริบตา

ลำแสงสีขาวเจาะทะลวงเข้าไปในดวงตาของมัน เป็นชิงเทียนที่อาศัยจังหวะ ยิงดัชนีพิฆาตเทพออกไป อสรพิษทมิฬร้องโหยหวน มันใช้ดวงตาอีกข้าง จ้องมองเขาด้วยความโกรธแค้น หางที่เป็นใบดาบของมันเกิดไฟลุกท่วม จากนั้นอสรพิษทมิฬก็ใช้หางเข้าฟาดฟันกับชิงเทียนอย่างดุเดือด

จริงอยู่ที่ชิงเทียนไม่เกรงกลัวไฟ แต่คมดาบบริเวณปลายหางของอสรพิษ ทำให้เขาไม่สามารถประมาทมันได้แม้แต่น้อย จิ่วหยวนปิงคอยลอบโจมตีอสรพิษทมิฬ จนมันเริ่มลำคาญ พิษสีม่วงถูกพุ่นใส่จิ่วหยวนปิง แต่เธอก็ใช้ความเย็นแช่แข็งพิษเอาไว้

‘ทุ่งน้ำแข็งสังหาร' 

แท่งน้ำแข็งหลายร้อยแทงขึ้นมาจากพื้น แล้วแทงเข้าที่ลำตัวของอสรพิษทมิฬหลายแห่ง มันร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด

‘เฉือนจันทร์ ดับดารา'

คมมีดเปลวเพลิงสีฟ้า ตัดผ่านอากาศเล็งโจมตีไปที่ลำคอของอสรพิษทมิฬ มันยกปลายหางใบมีดขึ้นมาป้องกัน คิมมีดเปลวเพลงสลายไป เหลือไว้เพียงรอยบิ่นบนปลายหางที่มีเพลิงสีแดงลุกท่วม

“ทำให้มันไม่สามารถขยับหางได้ไหม" ชิงเทียนหันไปถามหญิงสาว

“ได้แค่ไม่กี่อึดใจค่ะ"

“แค่นั้นก็เกินพอ" เขาเข้าปะทะกับอสรพิษทมิฬอีกครั้ง ชิงเทียนใช้ดาบปัดหางของมันออกไป เขาให้สัญญานกับจิ่วหยวนปิง เธอใช้พลังเกือบทั้งหมด เพื่อสร้างเสาน้ำแข็งผนึกปลายหางของมันเอาไว้ การโจมตีของอสรพิษทมิฬชงักไปชั่วครู่ 

ชิงเทียนใช้จังหวะนี้ พุ่งเข้าประชิดตัวอสรพิษทมิฬ ‘เพลิงอัสนีฟ้าทะลวงสวรรค์' หอกเพลิงขนาดยักษ์แทงทะลวงลำคอ เลือดของมันพุ่งกระฉูดออกมาราวกับห่าฝน ร่างของอสรพิษทมิฬล้มลงกับพื้นแน่นิ่งไม่ไหวติง ในที่สุดพวกเขาก็เป็นฝ่ายชนะ

---------------------------------------

Facebook Fanpage : มารฟ้าพิชิตสวรรค์

https://www.facebook.com/มารฟ้าพิชิตสวรรค์-105158271890771