ราชาไร้บัลลังก์

ลาโง่ที่เตรียมความพร้อมมาหลาย10ปีได้แต่งตั้งคนสั่งการต่อจากตนเองอีกทีโดยทั้งหมดมี100คน ทั้ง100จะเป็นหัวหน้าของกลุ่มตัวเองซึ่งคนเหล่านั้นมีความถนัดที่ต่างกันส่วนในสงครามครั้งนี้มีมนุษย์ที่เข้าร่วมประมาณ4ล้านคนเท่านั้นเพราะมนุษย์ที่รอดมาส่วนใหญ่หากไม่แก่ตัวจนฝึกไม่ทันก็เป็นคนที่เกิดมามีอายุได้ไม่มากหากจะเริ่มฝึกก็เปลืองทรัพยากรอีก ดังนั้นคนที่ไม่มีความหวังจึงมอบทรัพยากรให้ส่วนรวมเพื่อให้คนที่สามารถพัฒนาได้เร็วกว่านำไปใช้แล้วเข้าร่วมสงครามแทนแต่คนที่เหลือก็ไม่ได้อยู่เฉยๆทุกคนทำทุกสิ่งที่ทำได้เช่นการหาอาหาร เก็บสมุนไพรและอื่นๆอีก
''ไปรวบรวมคนในกลุ่มของพวกเจ้ามา ตอนนี้มันถึงเวลาที่พวกเจ้าทุกคนรอคอยแล้ว''ลาโง่สั่งการออกไป การเคลื่อนไหวของมนุษย์เกิดความปั่นป่วนทุกคนเข้ากลุ่มตัวเองอย่างรวดเร็ว
''ตามมา''ลาโง่นำทางคนอื่นไปหามิคาเอล ซึ่งมันก็คือพื้นที่ที่อดีต4ตระกูลเคยตั้งอยู่
''ทั้งหมดได้มาแล้ว ทีนี้บอกแผนการมาได้เลย''ลาโง่ตรงเข้ามาพูดกับมิคาเอลที่ลอยตัวอยู่บนอากาศฉับพลันที่กองทัพฝ่ายมนุษย์มาถึงและเห็นมิคาเอลพวกมันกลับมีสีหน้าบูชาแบบไม่มีที่สิ้นสุด
''อืม...ข้าจะพูดทีเดียวเลยก็แล้วกัน อย่างที่พวกเจ้ารู้ว่าต่อจากนี้เราจะสู้กับเผ่าพันธุ์อื่น เริ่มด้วยเผ่าอสูรสิ่งที่ข้าต้องการให้พวกเจ้าทำก็คือ เข้าโจมตีตามเมืองต่างๆในเผ่าอสูรพวกเจ้าไม่จำเป็นต้องฆ่าทั้งหมดหากคนไหนยอมแพ้ก็ให้ผนึกพลังแล้วนำพวกมันไปรวมตัวกันในเมือง ใครมีคำถามมั้ย''
''ข้ามี ทำไมเราจะต้องไว้ชีวิตคนที่ยอมด้วย ทั้งๆที่พวกมันไม่เคยจะทำแบบนั้นกับพวกเรา''
''นั่นสินะ งั้นก็เปลี่ยนไปทำลายจุดกักเก็บพลังของพวกมันก็แล้วกัน ส่วนเรื่องหลังจากนั้นข้าจะจัดการเอง''มิคาเอลกำลังคิดแบ่งแยกดินแดนให้ชัดเจนแค่การต่อสู้ที่กำลังจะเกิดมิคาเอลก็คิดไปแล้วว่าพวกที่เหลือรอดของเผ่าสัตว์อสูรคงมีไม่ถึง2ใน10ส่วนเมื่อกำลังน้อยลงสิ่งที่ตามมานั้นคาดเดาไม่ยาก โดนตามล่าและล่มสลายไปในที่สุดแต่จะกวาดล้างให้หมดไปในครั้งเดียวมันจะดีจริงๆอย่างนั้นหรือ? มิคาเอลคิดว่าไม่เหตุผลนั้นง่ายมาก เมื่อความสงบมาถึงมนุษย์มักจะต่อสู้กันเองเพื่อแสดงความแข็งแกร่งและกดขี่กันเองที่มิคาเอลคิดจะเหลือเผ่าพันธุ์อื่นๆเอาไว้บ้างนี่ก็เพื่อให้มนุษย์ตระหนักถึงว่าโลกที่ทุกคนอยู่ไม่ใช่ของมนุษย์เพียงพวกเดียว
''ตกลงพวกข้าเห็นด้วย''
''งั้นก็เริ่มกันเลย''วูบ! มิคาเอลใช้ข้ามมิติพาทุกคนมาที่เขตปกครองของเหล่าสัตว์อสูรทุกอย่างล้วนอยู่ในสายตาของเฮนรี่ ซาร่า เอมิลี่ และคนอื่นๆที่มาจากคุก ทั้งหมดกำลังตื่นตระหนกระดับพลังที่แผ่ออกมาจากคนที่พวกมันเห็นเป็นอะไรที่น่ากลัวเกินไป
''เราไปกันเถอะ''เฮนรี่และคนอื่นๆที่รู้จักมิคาเอลมากกว่ากว่าใครรวมกลุ่มกันแล้วเดินตามคนที่มาหาทันทีคนคนนั้นคือคนที่หาที่พักให้พวกเฮนรี่ยังคิดจะถามเรื่องๆหลายๆเรื่องเกี่ยวกับโลกนี้กับคนคนนั้นอีกด้วย
''แยกย้ายกันไป จัดการให้รวดเร็วที่สุดแล้วกลับมารวมกันที่นี่''มิคาเอลที่พาคนข้ามมิติมาพูดขึ้นหลังจากจัดการเผ่าสัตว์อสูรเสร็จมิคาเอลจำเป็นต้องเข้าโจมตีเผ่าเทพต่อทันทีไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายอาจจะจัดตั้งแนวรบได้ทันเวลา
''ไป! เพื่ออนาคตของเผ่าพันธุ์มนุษย์''แยกย้ายกันออกไปอย่างรวดเร็ว การโจมตีได้เริ่มขึ้นแล้วส่วนที่เหลือมีเพียงกองกำลังของมิคาเอลที่ฝึกเอาไว้และคนในตระกูลเท่านั้น
''พวกเจ้าเข้าโจมตีที่สถาบันสัตว์อสูรแต่จงจำเอาไว้ระวังตัวเอาไว้ให้ดีตลอดเวลาอย่าได้เผลอเพราะพวกมันเองก็ได้ระดมกำลังคนเอาไว้เหมือนกัน''เด็กๆและคนในตระกูลกลายป็นเงาหายไปทันที
''ท่านพ่อท่านแม่น้องหญิงนำผลไม้นี่ไป ตอนนี้ข้าขอจัดการกับใครบางคนก่อน''แกร่ก! แกร่ก! แกร่ก!อย่างรวดเร็วมิคาเอลในร่างชุดเกราะมังกรพุ่งออกไปด้วยความรุนแรงมิคาเอลกลับมาลอยอยู่เหนือสถาบันสัตว์อสูรสูงขึ้นไปจากนั้นไม่นานมิคาเอลก็หยุด ฮ่า! ตะโกนออกไปอักขระเข้าห้อมล้อมฝ่ายตรงข้ามทันที
''แย่แล้ว บัดซบ!''ลูกศิษย์คนโตของผู้นำเผ่ามารสถบออกมาอย่างช่วยไม่ได้ที่ถูกจับได้
''มันเป็นใครกัน ทำไมถึงโจมตีเผ่าสัตว์อสูร กรงเล็บทลายฟ้า''ตูม! ลูกศิษย์ผู้นำเผ่าเทพก็เหมือนกันมันพยายามที่จะทำลายสิ่งที่ห้อมล้อมตนเองออกมา แต่พลังและเทคนิคที่ปล่อยออกไปกลับหายไปในทันทีโดยทั้งคู่เพิ่งจะถูกอาจารย์หรือผู้นำเผ่าของตัวเองส่งออกมาสอดแนมได้ไม่กี่วันและทั้ง2ก็ไม่ได้เจอกันเลยพวกมันทั้งคู่ล้วนซ่อนตัวอย่างมิดชิดอยู่คนละฝั่งของสถาบันสัตว์อสูร
''มา!''มิคาเอลใช้พลังกระชากทั้ง2คนเข้ามาหาตัวเองด้วยความรุนแรง อั่ก! อั่ก!ทั้งคู่ถึงกับกระอั่กเลือดออกมาเพราะทนความเร็วที่มิคาเอลกระชากพวกมันมาไม่ไหว
''จะ...เจ้าเป็นใคร ทำแบบนี้แล้วคิดว่าเจ้าจะรอดไปได้หรือไง''ลูกศิษย์คนโตผู้นำเผ่าเทพพูดขึ้นอย่างดุดันต่างจากลูกศิษย์คนโตของผู้นำเผ่ามารที่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา
''ข้าคือคนที่พวกเจ้าของคนอยากจะสู้ด้วยนักหนานั่นไง ทำไม? พวกเจ้าจำข้าไม่ได้? ฮี่ ฮี่ข้าจะเก็บพวกเจ้าทั้ง2คนเอาไว้ตบท้ายก็แล้วกันเพราะฉะนั้นมาดูความย่อยยับของเผ่าสัตว์อสูรไปด้วยกัน''
''บัดซบ! พวกข้าไม่เคยเห็นเจ้าด้วยซ้ำ เราไม่ได้รู้จักและมีความแค้นต่อกันปล่อยข้าไปซะตอนนี้แล้วข้าจะทำเป็นลืมเรื่องนี้ไป''ตูม! พูดไม่ทันขาดคำลูกศิษย์ของผู้นำเผ่าเทพแขนขาดโดยไม่รู้ตัวทันทีความเจ็บปวดมหาศาลแล่นไปทั่วร่างกายเพราะการโจมตีของมิคาเอลแฝงไปด้วยพิษที่เพิ่มความเจ็บปวด
''อ๊าก นะ...นี่เจ้าทำอะไรกับข้า...''ตูม! แขนอีก1ข้างขาดลงพร้อมๆกับความเจ็บปวดที่เพิ่มมากขึ้นเป็น2เท่ามันร้องโหยหวนและดิ้นทุรนทุราย
''หากเจ้าไม่อยากโดนมากไปกว่านี้ข้าแนะนำให้หุบปากให้สนิทข้าไม่ใช่ใครที่เจ้าจะมาขู่ได้''มิคาเอลไม่สนใจอีกลูกศิษย์ของผู้นำเผ่าเทพอีก มันมองไปที่ด้านล่างที่การกวาดล้างกำลังจะเริ่มขึ้นหน่วยพิเศษของเผ่าสัตว์อสูรที่ถูกเตรียมเอาไว้กำลังจะปะทะกับกองกำลังของมิคาเอลเด็กๆทั้ง100คนเร่งพลังออกมาจนถึงขีดสุดพร้อมเข้าไปจัดการกับฝ่ายตรงข้ามได้ทุกเมื่อ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่165:เริ่มโจมตี

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่165:เริ่มโจมตี

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้