Age of war

เวลาเช้ามืดของวันที่ 37 ของเกมส์แห่งสงคราม

***นักรบไร้นินทรา [สเลบ]

หลังจากจัดการเรื่องผู้ป่วยที่เสียชีวิตไปเมื่อหลายวันก่อน กับเสริมกำลังจัดทัพใหม่เสร็จ ในที่สุดกองทัพจำนวนสองแสนก็พร้อมที่จะบุกพวกปีศาจน้อยได้อีกครั้ง

“แต่ทว่าดันฝนตกหนักนี่สิ”

ณ ป้อมปราการ [แฟต] ที่ตั้งอยู่หน้าสะพานข้ามแม่น้ำในทิศตะวันตกของทวีปนั้น กำลังเกิดฝนเทลงมาอย่างหนักอยู่

ตลอดสามสิบเจ็ดวันที่ได้เกิดมาในโลกใบนี้ ผมพึ่งจะเคยพบเคยเห็นฝนฟ้าที่รุนแรงขนาดนี้ก็วันแรกเนี่ยแหละ

ผมรู้สึกได้ถึงลางร้ายบางอย่างจากฝนที่ตกหนักนี้

บนเนินดินกำแพงของป้อมปราการที่สมบูรณ์แบบสูงสิบเมตร ได้ถูกม่านฝนบดบังจนแทบมองไม่เห็น

ทางระบายน้ำของหลุมในรังป้อมปราการได้เต็มไปด้วยหยาดน้ำฝนจนแทบล้นทะลัก

“ท่านสเลบครับ รบกวนมาที่กำแพงทีสิครับ มีเรื่องอยากให้ท่านตรวจสอบหน่อยนะครับ”

“? ได้สิ”

เสียงของลูกน้องที่เฝ้ายามอยู่ได้ดังแทรกเข้ามาภายในสมอง

ผมทิ้งงานวางแผนการรบบนแผนที่หนังสัตว์ตรงหน้า แล้วเดินออกจากห้องบัญชาการไปที่ข้างนอก

หยาดน้ำฝนได้เทกระหน่ำลงบนชุดเกราะสีดำของตัวเอง

“มีอะ---”

แต่ก่อนที่ผมจะได้ไถ่ถามออกไป ผมก็รู้แล้วว่าทำไมพวกเขาถึงได้เรียกผมมา

ท่ามกลางม่านน้ำฝนตรงหน้านี้ มีบางอย่างจำนวนมากกำลังเคลื่อนไหวตรงเข้ามาอยู่

หนวดสัมผัสตรงหัวได้บอกให้ผมรู้เช่นนั้น

“... ได้ส่งคนไปตรวจสอบหรือยัง? ”

“ยังครับ แนวหน้าที่เฝ้าระวังอยู่ใต้ดินเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร เป็นเพราะฝนมันรุนแรงมากครับ”

“... ส่งใครสักคนไปยืนยันด้วยสายตาทีสิ”

“ได้ครับ! ”

มดทหารเลวตรงหน้าได้รีบสั่งการออกไปในทันทีด้วยคลื่นสมอง

แล้วหลังจากนั้นสักพัก…

“สัญญาณขาดหายไป…”

คลื่นสมองของหน่วยขนาดเล็กที่ส่งออกไปยืนยันด้วยสายตาก็ขาดหายไป

ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามีศัตรูซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางสายฝนนั้น

“ถึงทหารทุกหน่วยในป้อมปราการแฟต พบศัตรูจำนวนหนึ่งบุก! ขอให้ทหารทุกนายรีบเข้าประจำที่เดียวนี้! ”

มดทาส มดทหารเลว มดทหารระดับสูง และมดระดับองครักษ์ต่างรีบเร่งเข้าประจำที่บนยอดกำแพงดินในทันที

ธนูทดแรงที่ถืออยู่ในมือของเหล่ามดทาสได้ถูกตั้งเล็งออกไปท่ามกลางสายฝนที่ตกเป็นม่านหนาทึบ

ม่านที่หนาทึบนี้ ทำให้พวกเราไม่อาจรับรู้ได้ว่าไกลออกไปในระยะสิบเมตรมีอะไรซ่อนตัวอยู่บ้าง

ช่างเป็นฝนที่น่ารังเกียจเสียจริง

“เดียว… ทำไมพวกหน่วยที่ซ่อนใต้ดินถึงถูกโจมตีละ!? ”

ในระหว่างที่ทหารกำลังเข้าประจำตำแหน่ง บรรดากองกำลังมดทหารเลวที่ออกไปเฝ้าระวังใต้ดินโดยรอบป้อมปราการก็ได้เริ่มถูกโจมตีจากศัตรูที่ยังไม่เห็น

“ (พวกปีศาจน้อยหรือ? หรือว่าเป็นพวกปีศาจปีก? มันเกิดอะไรกันขึ้น รีบรายงานมาเดียวนี้!) ”

“ (ท่านขุนพลสเลบครับ พวกศัตรูมันใช้ควันพิษรมพวก---) ”

“ (ควันสีม่วง! พบควัน---) ”

สัญญาณจากหน่วยเฝ้าระวังใต้ดินเริ่มถูกตัดขาดไปอย่างรวดเร็ว

“หน่วยเฝ้าระวังใต้ดินให้ถอนทัพจากแนวหน้า! หากอุโมงค์ใต้ดินใช้งานไม่ได้ ให้ปรากฏตัวเหนือดินแล้วรับมือตามสถานการณ์ รีบถอยทัพกลับมาที่ป้อมเดียวนี้! ”

ผมพยายามจ้องและสัมผัสสิ่งที่อยู่ด้านหลังม่านสายฝนนี้

มีเสียงต่อสู้ดังก้องออกมาจากแนวรบที่ห่างไกลออกไปสองร้อยเมตรจากแนวกำแพง

ผมไม่อาจทราบได้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่หลังม่านน้ำฝนตรงหน้า แต่พอจะรู้ได้ว่านักรบกว่าหนึ่งหมื่นชีวิตกำลังจะจบลงอยู่ที่นั่น

ผมรู้สึกเจ็บปวดที่แขนซ้ายซึ่งขาดหายไปในสงครามเมื่อวันก่อนขึ้นมา

เสียรู้ศัตรูแล้วยังไงละ…

“ปิดเส้นทางใต้ดิน เดียวนี้เลย”

“ท่านสเลบ แต่ว่ายังมีพรรคพวก…”

“ไม่มีใครกลับมาแล้วละ เจ้าเองก็น่าจะรู้ได้จากคลื่นคสมองแล้วไม่ใช่หรือไง”

“...ครับท่าน ทุกหน่วย ปิดตายปากอุโมงค์เดียวนี้! ”

เนินดินรังมดจำนวนสามหลุมที่เชื่อมต่อเส้นทางใต้ดินเข้าด้วยกัน ได้ถูกปิดลงด้วยการพังเสาค้ำหลักของผนังถ้ำ

ด้วยการออกแบบอย่างแยบยล ทำให้การพังเสาจากภายนอกเพียงต้นเดียว ก็สามารถทำให้ปากทางเข้าถูกดินถล่มพังทับปิดตายลงไป

สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่หยุด

แถวยาวหน้ากระดานจำนวนสามแถวได้ถูกจัดเรียงอยู่บนแนวกำแพงดินสูงสิบเมตรที่ทอดตัวยาวตลอดแนวแม่น้ำ

เนินดินที่นูนสูงราวกับขุนเขา มีมดทหารจำนวนมากซ่อนอยู่ใต้พื้นผิวเพื่อดักลอบโจมตี

เสียงหยาดฝนได้ตกกระทบชุดเกราะสีดำจนกลบเสียงเดินทัพของผู้บุกรุกที่ไม่ได้นัดหมาย

ทุกคนต่างยืนนิ่งเป็นรูปปั้นราวกับว่าเวลาได้หยุดลง

จนกระทั้งท้องฟ้าที่มืดมิดได้เลือนหายไป

หยาดฝนได้หยุดลง ม่านสีเทาตรงหน้าได้ถูกคลี่ออก

แล้วผมก็ได้เห็น---

“นี่มันบ้าอะไร (วะ) เนี่ย”

---ได้เห็นกองทัพที่ทอดตัวยาวไปจนสุดขอบฟ้า

ปีกซ้ายคือกองทัพของพวกปีศาจน้อยที่สวมชุดเกราะโลหะแวววาวหลากสีสันบาดตา

ปีกขวาคือกองทัพของพวกปีศาจปีกในชุดคลุมที่ทำจากใบไม้สีเขียว

กองทัพทั้งสองต่างเดินคู่ขนานมาอย่างพร้อมเพรียงราวกับว่านัดหมายกันมา

อาวุธแปลกตาที่ไม่เคยพบเห็นที่ไหนมาก่อนของปีศาจน้อย ได้ถูกขนเรียงขึ้นมาที่ข้างหน้าของเนินกำแพงดิน

บรรดาปีศาจปีกต่างสะบัดหยาดน้ำฝนที่เปียกปอนออก และเริ่มบินทะยานขึ้นฟ้า

ทั่วน่านฟ้าได้ถูกย้อมไปด้วยสีเขียวของกองทัพจากปีกศาจปีก

เป็นกองทัพที่เกรียงไกรจนมิอาจคาดคะเนจำนวนด้วยสายตาได้

“เหวอ!? ท่านสเลบครับ จะเอายังไงดีครับ? ”

“สเก็ต สเต็บ สเล็บ สเล็ด เจ้าสี่คนนำทัพหนึ่งแสนห้าหนีกลับไปที่ป้อมอีกฟากของแม่น้ำเดียวนี้ หากผมไม่อาจกลับไปได้ ให้ทำลายสะพานทิ้งไปเลย สเต็ก เจ้าจงฆ่าตัวตายแล้วรีบเอาข่าวไปแจ้งให้องค์ราชินีทราบซะ สเล็ต สเล็ก พวกเจ้าสองคนมาช่วยผมทำสงครามป้องกัน พวกเราต้องถ่วงเวลาให้นานที่สุด! ”

ผมรีบตัดสินใจออกคำสั่งไปในทันที

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าป้อมนี้คงแตกเป็นที่แน่นอน

กองกำลังสองแสนไม่สามารถต้านทานกองกำลังที่เหนือกว่าอย่างล้นหลามได้

แทนที่จะดันทุรังตั้งรับ สู้ถ่วงเวลา แล้วตัดเส้นทางบุกเพื่อรอกำลังเสริมจะดีกว่า

“อย่างน้อยควรทำให้ได้เจ็ดวัน”

ระยะทางไปกลับรังหลวงต้องกินเวลาถึงห้าวัน หากรวมเวลาเกิดใหม่เพื่อส่งข่าว กับรวมทัพเร่งด่วน อย่างเร็วสุดก็ต้องถ่วงเวลาให้ได้นานเจ็ดวัน

“... โจทย์โหดหินชะมัด ทหารทุกนาย โจมตี! ”

ธนูทดแรงได้ถูกยิงออกไป

ห่าฝนลูกศรโลหะที่แหลมคมได้ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

แต่กระนั้นกลับหาได้สั่นคลอนกองทัพของมนุษย์ไม่

“รูปขบวนทัพกระดอง! ”

หนุ่มผมทองที่สวมชุดเกราะน้อยชิ้น แต่มีโล่ทรงกล่มสีทองขนาดใหญ่ได้กู่ก้องเสียงดัง

[กองทัพสปาร์ตั้น] ที่ยืนอยู่แนวหน้าต่างยกโล่อันแสนภาคภูมิสูงขึ้นฟ้าพร้อมกับผ้าคลุมสีแดงที่เด่นเป็นสง่า

กองทัพอันเป็นระบบระเบียบนั้น ไม่อาจมองเห็นช่องว่างให้ลูกธนูร้ายเล็ดลอดเข้าไปได้

เสียงกระทบลูกธนูได้ดังก้องยาวนานกว่าหนึ่งนาที

“พวกมันร่วมมือกันจริง ๆ ด้วย… ”

สเลบพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง

ปราการโล่อันน่ากลัวของมนุษย์ ได้เข้าปกป้องกองทัพของเผ่าปักษาเอาไว้ด้วยเช่นกัน

“หน่วยปืนใหญ่ ยิง! ”

ชายผิวคล้ำชาวเอเซียได้ตะโกนกู่ก้องจากที่แนวหลัง

กองทัพแมมมอธอันแสนภูมิใจของชาวเอเชียได้เริ่มเปิดฉากโจมตี

กระสุนปืนใหญ่ได้พุ่งกระแทกเข้ากับเนินดินสูงสิบเมตรพร้อมกับกลุ่มก้อนของเปลวไฟ

พุ่งทะลวงและฝังลึกลงไปพร้อมกับบดขยี้พวกมดทหารที่ดักรออยู่ใต้ดิน

มนุษย์ที่เคยลิ้มรสชาติการถูกดักโจมตีจากใต้ดินมาหลายครั้ง ย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าบนเนินนั้นต้องมีพวกศัตรูดักเฝ้ารออยู่

“ยิงหน้าไม้ยักษ์ เป้าหมายคือสัตว์ขนสีน้ำตาลพวกนั้น! พวกที่ดักรอใต้ดิน ให้ถอนกำลังกลับมาเดียวนี้! ”

ถึงจะถูกรู้ล่วงหน้า แต่สเลบคงคิดไม่ถึง ว่าในโลกนี้จะมีอาวุธที่สามารถขุดหน้าดินขึ้นมาได้แบบนี้

บัลลิสต้าของเผ่าอาร์โธร์โพดาได้ถูกเล็งเป้าไปทางกองทัพช้างอันโดดเด่นตรงหน้า

สายรั้งได้ถูกดึงลงมาพร้อมกับลูกธนูไม้ที่ยาวสามเมตร

“ยิง! ”

ลูกธนูไม้ขนาดยักษ์จำนวนหนึ่งได้พุ่งแหวกม่านอากาศออกไป

แต่ทว่าอาวุธร้ายเหล่านั้นกลับมิอาจเอื้อมไปถึงกองทัพช้างแมมมอธปืนใหญ่ของมนุษย์ได้

“ยิงสกัดด้วยธนูระเบิด ยิง! ”

ไฮเจน จ่าฝูงหน่วยธนูได้ลั่นคำสั่งออกไป

หลังจากที่ถูกจ่าฝูงสูงสุดออกเซอร์ จับไปปรับทัศนคติใหม่จากเหตุการณ์ครั้งก่อน เลยทำให้ไฮเจนมีความใจเย็นและเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น

ธนูระเบิดได้ถูกยิงเข้าสกัดธนูไม้จนกระจุยเป็นชิ้นกลางอากาศ

“ปืนใหญ่แรงดันน้ำระรอกสอง ยิง! ”

กระสุนปืนใหญ่จากหลังช้างแมมมอธได้ถูกลั่นยิงออกไปอีกครั้ง

เนินดินของป้อมปราการได้สั่นไหวจากแรงกระแทกและระเบิดอย่างน่ากลัว

“ให้ตายสิ แพ้เรื่องระยะยิงเสียได้”

สเลบพึมพำกับตนเองพร้อมกับคิดหาทางออกจากสถานการณ์ที่เสียเปรียบนี้

อาวุธของเผ่าอาร์โธร์โพดาไม่ค่อยเน้นไปที่การโจมตีระยะไกลเท่าไหรนัก

เพราะธรรมชาติเดิมของโลกเขา ขอเพียงแค่มีเขี้ยวอันทรงพลัง มันก็เพียงพอต่อการออกล่าแล้ว

ด้วยความคุ้นชินเช่นนั้น พวกเขาจึงเน้นไปกับการต่อสู้ระยะประชิดแทน

ขนาดบัลลิสต้าของอาร์โธร์โพดายังมีคุณภาพห่วยแตกอย่างเห็นเลย

และในเมื่อรู้ว่าอาวุธที่ตนมีมันไร้ประโยชน์ต่อหน้าปืนใหญ่ไอน้ำกับทัพของชาวปักษาที่โบยบินบนฟ้า สเลบจึงได้ตัดสินใจ---

“เผาหน้าไม้ยักษ์แล้วทิ้งลงเนินใส่พวกศัตรูไปพร้อมกับหินไฟเลย! ”

-ตัดสินใจใช้พวกมันโจมตีด้วยวิธีเช่นนี้แทน

บัลลิสต้าไม้ขนาดสามเมตรได้ถูกจุดไฟจนลุกท่วม

ล้อไม้ทั้งสี่เริ่มหมุนเกลียวลงจากเนินดิน เป็นดั่งรถสายมรณะจากนรก

พร้อมกันนั้น ณ ที่ยอดเนินก็มีก้อนเหล็กทรงกลมขนาดสี่เมตรจำนวนมาถูกยกขึ้นมาวางเรียงคู่กัน

พวกมันถูกหุ้มด้วยถ่านหินเอาไว้อีกชั้น

ก้อนกลมสีดำได้ถูกจุดไฟจนลุกโชนแล้วปล่อยกลิ้งลงมา

ลูกไฟที่ไหลลงมาจากเนินนั้น ช่างราวกับคลื่นสึนามิที่พร้อมจะพัดกวาดเอาทุกสิ่งให้หายจากโลกนี้ไป

“ตั้งแนวรับ! เตรียมรับแรงกระแทก! ”

“ปืนใหญ่แรงดันน้ำ ยิงสกัด! ”

“ธนูระเบิดยิงสกัด! ”

กระสุนปืนใหญ่จากมนุษย์ กับธนูระเบิดจากเผ่าปักษาได้ถูกลั่นยิงออกไปสกัดมหาคลื่นอัคคีนั้น

บัลลิสต้ากับลูกเหล็กบางส่วนที่กลิ้งลงมาได้ถูกทำลายจนกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

แต่ใช่ว่าจะสามารถทำลายทิ้งได้ทั้งหมด

“เตรียมรับแรงกระแทก! ”

กองทัพสปาร์ตั้นต่างยืนนิ่งไม่หวั่นไหว ยกโล่ตรงหน้าตั้งมั่นอย่างห้าวหาญไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อลูกไฟยักษ์ตรงหน้า

“โอ้ววว! ”

เลือดสีแดงได้สาดกระเซ็นนองเป็นทางลากยาวเกือบยี่สิบเมตร

ความแข็งแกร่งอันภาคภูมิใจได้ถูกบดขยี้ด้วยลูกเหล็กไฟอันน่ารุนแรงที่กลิ้งทับลงมา

แต่ถึงกระนั้นมันก็หยุดลงที่ระยะยี่สิบเมตร ก่อนที่จะทำความเสียหายไปมากกว่านี้ให้กับมนุษย์ได้

“จัดแนวรบ! เตรียมพร้อมรับมือระลอกสอง! ”

บนยอดเนินกำแพง พวกอาร์โธร์โพดาเริ่มที่จะจุดไฟใส่ลูกเหล็กยักษ์ชุดที่สองแล้ว

คลื่นอัคคีชุดที่สองได้ถูกทิ้งลงจากเนินเข้าบดขยี้กองทัพของมนุษย์อีกครั้ง

“อ๊าก!? ”

“ยันมันเอาไว้! ”

“โอ้ววว! ”

แนวโล่ของมนุษย์ได้ล้มตายไปเป็นจำนวนมากเกือบห้าพันคนได้

ถึงจะหาทางโต้กลับได้ แต่สเลบกลับไม่รู้สึกว่าตนเองกำลังได้เปรียบเลยแม้แต่น้อย

ลูกเหล็กยักษ์ที่เตรียมเอาไว้ใช้ทำศึกป้องกัน พวกมันเหลือพอใช้ได้อีกเพียงแค่ห้าครั้งเท่านั้น

แล้วสเลบก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังมองอะไรบางอย่างไปอยู่

หากมีกองทัพที่มากกว่าอย่างล้นหลาม ทำไมพวกเขาถึงไม่โถมโจมตีบุกเข้ามากันละ?

จะมามัวเสียเวลาโจมตีจากระยะไกลไปเพื่ออะไรกัน?

“หรือว่า… ข้างบน! ”

สเลบใช้หนวดของตัวเองตรวจจับขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ว่างเปล่า

ไม่สิ มันไม่ได้ว่างเปล่าเลย

เพราะมัวแต่สนใจกองทัพที่เห็นตรงหน้า พวกเขาเลยลืมที่จะสนใจในสิ่งที่อยู่ข้างบนของตนเอง

กองกำลังปักษาอีกสองแสนนายที่นำโดยอัศวินสีแดง [โซเดียม] ได้บินทะยานลงมาจากระดับเหนือเมฆ

“ทิ้งสารระเบิดปูพรม! ”

ไตรไนโตรโทลูอีน หรือก็คือ [TNT] ได้ถูกทิ้งปูพรมลงมาจากฟากฟ้า

แร่สีเหลืองจำนวนนับตันได้ถูกทิ้งลงมาทุกตารางนิ้วบนป้อมปราการของฝ่ายอาร์โธร์โพดา

“บินออกนอกระยะระเบิด! ”

“ยิงธนูสายฟ้าจุดฉนวน! ”

ทันทีที่กองทัพของโซเดียมบินแหวกอากาศออกมาจากรัศมีระเบิด ไฮเจนก็ลั่นค่ำสั่งโจมตีออกไป

ลูกธนูที่ติดผลสีเหลืองซึ่งมีฤทธิ์ประจุไฟฟ้าไหลอยู่ภายในได้ถูกยิงออกไปดั่งห่าฝน

“ทุกหน่วย ดำดินให้ลึกที่สุด เดียวนี้! ”

สเลบได้กรีดเสียงสัญญาณคลื่นสมองสั่งการออกไป

เขารู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าเจ้าก้อนสีเหลืองที่ไม่เคยเห็นมาก่อนนี้ มันต้องมีอันตรายร้ายแรงมากแน่นอน

กองทัพของอาร์โธร์โพดาต่างรีบขุดดินหนีให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้

แล้วระเบิดสีดำขนาดยักษ์ก็ได้พวยพุ่งขึ้นสู้ท้องฟ้าในท้ายที่สุด

ในเวลาเดียวกัน ณ แนวกำแพงตลอดเส้นแม่น้ำทางทิศเหนือของอาณาเขตฝ่ายอาร์โธร์โพดา

***ขุนพลไร้พ่าย [ฮอร์เนส]

ช่างน่าเบื่อ

ข้าที่ได้รับภารกิจเฝ้าแนวปราการริมแม่น้ำทางเหนือได้บ่นกับตัวเองเช่นนั้น

ข้า [ฮอร์เนส] ขุนพลไร้พ่ายผู้นี้ ทำไมถึงต้องมารับงานน่าเบื่อเช่นนี้ด้วย?

ข้าที่เป็นขุนพลซึ่งแข็งแกร่งที่สุดของเผ่าผู้นี้ ทำไมถึงต้องมารับหน้าที่เฝ้าแนวปราการอันน่าเบื่อเช่นนี้ด้วย?

ผิดกับขุนพลสเลบที่ได้ออกไปรบในแนวหน้าทิศตะวันตก หรือขุนพลอลูฟที่ออกไปสำรวจทรัพยากรณ์ในทิศตะวันออก งานเฝ้ายามมันช่างน่าเบื่อยิ่งนัก

“อยากออกรบจังเลยโว้ย”

ดังนั้นข้าจึงบนกับตัวเองอยู่บนยอดกำแพงเนินดินที่สร้างขนานไปกับแม่น้ำตรงหน้าแบบนี้

ในตอนนั้นเอง---

“ (ท่านฮอร์เนส ศัตรู! พวกปีศาจยักษ์มันบุกแล้วครับท่าน!) ”

---ในตอนนั้นเองที่ดูท่าเทพเจ้าจะขานรับคำขอร้องของข้า

“ (เตรียมรับศึก! ทหารทุกนายเข้าประจำที่ได้!) ”

ฮะ ฮ่า!? ได้เวลาสนุกของข้าแล้วสินะ!