จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

                   สัตว์อสูรที่คอยแอบดักซุ่มอยู่นั้นพลังของมันช่างไม่ธรรมดาเอาเสียเลยพลัง เทวะ ขั้นที่ 1 ไม่แปลกใจเลยที่คนของราชาซันซัสเมื่อ 200 ปีก่อนค่อยๆหายไปทีละคนสองคนเพราะสภาพแวดล้อนของสถานที่แห่งนี้มันช่างเป็นใจเสียเหลือเกินมีหมอกหนารอยออกมาอย่างไม่ขาดสายภาพเบื้องหน้าระยะสายตาที่มองเห็นเพียงไม่กี่เมตรเท่านั้นหากผู้ที่ประสารทสัมผัสไม่ดีพออาจจะโดนรอบสังหารโดยไม่รู้ตัวและอาจจะตายจากการโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียวเมื่อโดนจุดสำคัญเพราะพลังของมันนั้นค่อนข้างที่จะสูงเป็นอย่างมาก

มันก็คือ เดอะดาร์คไนท์รูปร่างของมันนั้นดำมืดสนิท มีควันของธาตุมืดรอย ออกมาจากตัวของมันจางๆอายุขัยสูงสุดของพวกมันนั้นไม่แน่ชัดมันสามารถมีอายุยีนยาวได้1,000-2,000 ปีได้อย่างสบายๆแววตาของมันนั้นมีสีแดงเหมือนดั่งเลือดมันอดทนรอคอยเหยื่อของมันอย่างใจเย็นมันหวังว่าจะตะครุบลำคอของเด็กหนุ่มเมื่อเข้าใกล้มาถึงระยะจู่โจมของมัน

                ในยามนี้เซย์รินยังไม่ได้ขยับเคลื่อนที่ไม่ด้านหน้าเพราะยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรกับสถานการณ์เช่นนี้ดีตัวเด็กหนุ่มนั้นมีระดับพลังเพียงแค่ระดับตำนานขั้นที่ 7 เท่านั้น แต่เจ้าสัตว์อสูรต้นนี้กับมีพลังที่สูงกว่าต้นเขานั้นมีความมั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะมันได้แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อเขาได้ปะทะกับมันนั้นจะต้องใช้พลังไปมากน้อยขนาดไหนเพราะมันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลยในการจะเอาชนะสัตว์อสูรที่มีระดับพลังสูงกว่าตนเอง

หากเขาเอาชนะมันได้แล้วเกิดหมดแรงขึ้นมาแล้วจะทำอย่างไรต่อหากดวงไม่ดีแล้วไปเจอสัตว์อสูรที่ทรงพลังมากกว่าเจ้าตัวนี้จะทำอย่างไรมันมีโอกาสค่อนค้างที่จะสูงที่ตนเองนั้นจะทิ้งชีวิตเอาที่นี่หากไม่คิดอะไรที่มันดีพอจะใช้ทักษะแห่งพระเจ้าก็ไม่ได้เสียด้วยถ้าหากหวังจะไปควบคุมมันเพราะกฏของทักษะนี้คือจะสามารถควบคุมบุคคลที่มีระดับพลังอ่อนแอกว่าตนเท่านั้นความเป็นไปได้นั้นมีเพียงหนึ่งดีคือทำให้เจ้าหมอนี่มันอ่อนแอลงแล้วทำการควบคุมมันซ่ะเมื่อควบคุมมันได้แล้วหากเจอสัตว์อสูรที่ทรงพลังตัวต่อไปเขาจะใช้เจ้าตัวนี้ไปเป็นดาบและโล่แทนตัวเขาแล้วค่อยๆทำการควบคุมสัตว์อสูรที่ทรงพลังทีละตัวนี่คือทางรอดเพียงหนึ่งเดียวเมื่อคิดได้ดังนั้นแล้วเด็กหนุ่มจึงทำการเปิดฉากบุกจู่โจมก่อนทันที

ตู๊มมมมมมมเซย์รินปลดปล่อยเวทไฟที่สุดแสนจะร้อนแรงไปทันทีตรงจุดที่ เดอะดาร์คไนท์ซ่อนตัวอยู่ แต่ไม่หน้าเชื่อว่าขนาดตนเองทำการโจมตีโดยไม่ทันให้มันได้ตั้งตัวมันสามารถหลบออกไปได้ง่ายๆ

โฮกกกกกกกกกกกกกกเสียงคำรามของมันนั้นดังสนั่นหวั่นไหวทั่วไปทั้งผืนด้วยความโกรธเกี้ยว

มันพุ่งตรงมาหาเด็กหนุ่มด้วยความรวดเร็วพร้อมทั้งพ่นอะไรบ้างสิ่งที่ดูท่าทางจะอันตรายออกมาก

ซ่า…ซ่า…..เด็กหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายลงคอตนเองไปอึกใหญ่ดีนะที่ตนเองหลบทันถ้าหากหลบไปไม่ทันละก็ไม่รู้ว่าผลของมันจะออกมาเช่นไรสิ่งของใดก็ตามที่โดนเจ้าสิ่งนี้ล้วนถูกหลอมละลายอย่างไม่เป็นชิ้นดีหากโดนเข้าไปไม่แน่ว่ากระดูกของตนเองก็ไม่อาจจะเหลือซากแน่ไม่เพียงเท่านั้นมันยังมีกลิ่นอายของธาตุมืดรอยออกมาด้วยสามารถมองเห็นด้วยตาป่าวและกลิ่นของมันก็ชวนให้เป็นอันตรายเสียเหลือเกิน

"อะไรกันเจ้าสิ่งที่มันพ้นออกมามันมีพิษด้วยอย่างงั้นหรือ

เมื่อตั้งสติได้ไม่นานเด็กหนุ่มเคลื่อนที่ด้วยความรวดเร็วเป็นรูปสามเหลี่ยมที่รอบตัวของมันพร้อมทั้งวาดแดนอักขระอะไรบางอย่างด้วยความเร่งรีบเป็นอย่างมากสีหน้าของเด็กหนุ่มนั้นค่อนข้างจะซีดเซียวเหมือนจะสูยเสียพลังเวทของตนไปอย่างมหาศาล
เขตแดนอัสนีสายฟ้า ตู๊มมมมมมมมมมมมมมมมม

เกิดสนามไฟฟ้าขนาดใหญ่บริเวณโดยรอบเขตแดนทักษะนี้เป็นทักษะที่สิ้นเปลืองพลังเป็นอย่างมากแต่เด็กหนุ่มไม่มีทางเลือกอื่นถึงมันจะสิ้นเปลืองพลังเวทไปมหาศาลแต่เขาก็ไม่กล้าที่จะเอาชีวิตของตนเองไปเสี่ยงหากเด็กหนุ่มโดนโจมตีเพียงครั้งเดียวละก็เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันจะมีผลเป็นเช่นไรแถมเจ้าสิ่งที่มันพ่นออกมามันเจือปนไปด้วยพิษและธาตุมืด

ร่างของเจ้า เดอะดาร์คไนท์เนื้อตัวของมันนั้นแทบจะสุก แต่พลังของมันนั้นลดลงเพียงไม่มากนักเซย์รินจึงถ่ายเทพลังเวทไปที่เขตแดนอีกเพื่อให้พลังเขตแดนอัสนีสายฟ้า นั่นรุ่นแรงยิ่งขึ้น

เปรี้ยงงงงงร่างกายของมันนั้นถึงกับสนั่นกระตุก ดิ้นไปมาเซย์รินรู้สึกว่ามันใกล้จะสิ้นลมจะเต็มทีแล้วเขารีบเปิดใช้ทักษะแห่งพลังเจ้าในทันทีเมื่อมันอ่อนแอถึงขีดสุดเมื่อสามารถควบคุมมันได้แล้วเด็กหนุ่มอัดพลังเวทแสงเพื่อทำการรักษามันจนบาดแผลที่ถูกเผาไหม้โดยสายฟ้ากลับมาเป็นสภาพเดิมจนหน้าตกใจราวกับว่าเจ้าเดอะดาร์คไนท์ มันไม่เคยบาดเจ็บมาก่อนเด็กหนุ่มถึงกับหน้ามืดลงเพราะใช้พลังมากจนเกินไป

เซย์รินจึงรีบออกคำสั่งสุดท้าย "จงคุ้มกันข้าหลังจากนั้นก็สิ้นสติไปในทันทีพร้อมกับภาพที่มืดลง…