ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        ในเวลาเดียวกันมือของหลงเซี่ยวอวี่ที่วางอยู่บนคอของมู่จื่อหลิง มู่จื่อหลิงรู้สึกถึงสัมผัสที่คอได้อย่างชัดเจนมันเป็นสัมผัสของมือที่ขาวดั่งหยกซึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล

        เนื่องจากในยามนี้ มู่จื่อหลิงกำลังจ้องมองไปที่ริมฝีปากสีแดงอันน่าหลงใหลของหลงเซี่ยวอวี่อย่างใจจดใจจ่อ

        ราวกับนางจะติดใจมองอย่างไรก็ยังไม่พอ

        สิ่งดึงดูดเบื้องหน้าทำให้สมองที่กำลังโลดแล่นของมู่จื่อหลิงค่อยๆ หย่อนยานลง...

        ริมฝีปากที่สมบูรณ์แบบชุ่มชื้นและอวบอิ่ม นุ่มน่าสัมผัส ดูเหมือนจะเป็นอาหารอันโอชะที่ทั้งอร่อยและหอมหวานลำคอของมู่จื่อหลิงรับรู้ได้ถึงรสฝาด นางกลืนน้ำลายลงไปด้วยรู้สึกคอแห้ง

        อยากข้าอยากจะกระโดดเข้าไปงับมันจริงๆ...มู่จื่อหลิงจ้องไปที่ริมฝีปากสีแดงของหลงเซี่ยวอวี่โดยไม่กะพริบตาแต่ภายในแววตากลับดูเหมือนจะเปล่งประกายด้วยความร้อนแรงอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

        หลงเซี่ยวอวี่ที่เดิมทีกำลังเช็ดเลือดที่คอของมู่จื่อหลิงออกอย่างจริงจังเขาเปิดเปลือกตาขึ้นเหลือบมองมู่จื่อหลิงที่มองขึ้นมาที่เขาโดยไม่รู้ตัว

        เพียงชำเลืองมองแวบเดียวดวงตาของเขาก็แข็งทื่อไป เห็นเพียงดวงตาที่พร่างพรายของมู่จื่อหลิงที่กำลังกะพริบไปมาด้วยประกายที่แปลกประหลาด

        ดวงตาของนางจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเขาราวกับสายตาของเสือตัวน้อยที่กำลังจับจ้องไปยังอาหารเลิศรสและยังเห็นว่าริมฝีปากสีชมพูจางๆ ของนางขยับเล็กน้อย ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังจะปะทุออกมา

        การเคลื่อนไหวมือของหลงเซี่ยวอวี่หยุดลงกะทันหันดูเหมือนว่าเขาจะตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างได้อย่างเลือนราง

        เขาวางผ้าเช็ดหน้าในมือลงก่อนจะยื่นมือออกมาปกปิดร่างกายของมู่จื่อหลิงไว้ด้วยชุดคลุมขนาดใหญ่ เพื่อให้ใบหน้าขาวสะอาดของนางถูกเปิดเผยต่อหน้าเขาเพียงผู้เดียว

        หลังจากนั้นหลงเซี่ยวอวี่ก็ค่อยๆปล่อยมือใหญ่ที่จับมู่จื่อหลิงไว้ หรี่ตาลงเล็กน้อยตาของเขาลดลงมาจับจ้องไปที่ปากเล็กๆ ของนางโดยตรง และจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง

        ในเวลาต่อมาในที่สุดมู่จื่อหลิงก็อดไม่ได้ที่จะยื่นปลายลิ้นออกมาเลียอย่างเงียบๆ...ท่าทางราวกับแมวตัวน้อยที่หิวกระหายจนน้ำลายไหล

        เมื่อเห็นเช่นนี้มุมปากของหลงเซี่ยวอวี่ก็กระตุกเล็กน้อย ความสงบบนใบหน้าของเขาเปลี่ยนแปลงไป เขาเกือบจะยกฝ่ามือกว้างของตนขึ้นมาแตะริมฝีปากเล็กๆที่มีเสน่ห์นั้นโดยตรง

        ผู้หญิงตัวเล็กๆผู้นี้รู้หรือไม่ว่านางกำลังทำอะไรอยู่?

        อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ผู้หญิงตัวเล็กในอ้อมแขนของเขากำลังเล่นหน้าเล่นตาใส่เขาอย่างซุกซนและยังคงแลบลิ้นที่มีน้ำลายไหลต่อไป

        ชั่วขณะหนึ่งหลงเซี่ยวอวี่รู้สึกว่าร่างกายของเขาแข็งทื่อไปเล็กน้อยและมีกระแสเลือดกำลังคั่งอยู่ภายในสมองของเขา ซึ่งมันค่อยๆ แพร่กระจายออกไป...

        หลงเซี่ยวเจ๋อที่อยู่ท่ามกลางความพึงพอใจเมื่อจู่ๆเขาก็เห็นภาพที่เฉียบแหลมและสะดุดตาจนรู้สึกว่ามันสามารถสะเทือนอารมณ์ได้ เขายังรู้สึกว่ามันมีหนึ่งหัวสองใหญ่[1]

        สองคนนี้ทะเลาะกันเรื่องอะไร?

        หลงเซี่ยวเจ๋อสัมผัสคางของตนอย่างสงสัยยืนเขย่งปลายเท้าด้วยความสงสัย และต้องการมองสิ่งที่หลงเซี่ยวอวี่กำลังมองอยู่ว่ามันคืออะไร

        แต่เขากลับพบว่าชุดคลุมแขนกว้างของหลงเซี่ยวอวี่ดูเหมือนสามารถห่อมู่จื่อหลิงไว้ได้อย่างแน่นหนาจนไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นมันได้แม้แต่น้อย

        “พี่...”เด็กน้อยหลงเซี่ยวเจ๋อไม่สามารถอดใจได้อีกต่อไป แต่เขาเพิ่งเรียกออกมาเพียงคำเดียวหลงเซี่ยวอวี่ก็กวาดตามองมาที่เขาอย่างเย็นชา ทันใดนั้นเขาก็ชะงักไปและกลืนสิ่งที่เขากำลังจะพูดกลับลงท้องไปทันที

        จากนั้นหลงเซี่ยวอวี่ก็หลับตาลงและมองไปยังผู้หญิงตัวเล็กๆที่อยู่ในอ้อมแขนของตนอีกครั้ง ท่าทางเยือกเย็นของเขาลดลงเล็กน้อย มีแสงที่ซับซ้อนอยู่ในดวงตาของเขา

        ในยามนี้หลงเซี่ยวเจ๋อกลายเป็นคนโง่อย่างสมบูรณ์แล้ว

        ไม่ใช่ด้วยเรื่องอื่นใด แต่ในวันนี้ฉีอ๋องได้เปิดมุมมองใหม่ของตนต่อเขาแล้วจริงๆ!

        เป็นไปได้ไหมว่ายามนี้ฉีอ๋องจะกำลังตกอยู่ในห้วงความรักและไม่อาจหลุดออกมาได้? ถึงได้ขี้หวงถึงเพียงนี้ไม่ยอมให้ผู้ใดมาดึงแขนเสื้อ ไม่แม้แต่จะให้ผู้ใดจ้องมอง

        หลงเซี่ยวเจ๋อไม่สามารถหยุดเย้ยหยันในใจได้แต่เขาก็ไม่กล้าส่งเสียงอะไรไปมากกว่านี้เช่นกัน

        เขาหรี่ตาและจ้องมองด้วยความสงสัยอยู่พักหนึ่งอีกครั้ง

        แม้ว่าหลงเซี่ยวเจ๋อจะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหลงเซี่ยวอวี่จึงปกปิดใบหน้าของมู่จื่อหลิงอย่างกะทันหันเขาไม่รู้ว่ามู่จื่อหลิงกำลังทำอะไรภายใต้ชุดคลุมนั้น

        อย่างไรก็ตามการคาดเดาที่ชั่วร้ายในใจของเขาคือการที่พวกเขาทั้งสองต้องเผชิญหน้ากันดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งที่ยังไม่มีความชัดเจน

        เมื่อคาดเดาสิ่งนี้หลงเซี่ยวเจ๋อก็อยากจะถาม ขอร้องล่ะ ยามนี้ในสายตาที่สาธารณะที่มีผู้คนอยู่มากมายการแสดงความรักที่อบอุ่นเช่นนี้มันสมควรแล้วจริงหรือ?

        แต่ในชั่วพริบตาจิตใจของหลงเซี่ยวเจ๋อก็ตื่นตระหนกขึ้นมาอีกครั้งอย่างกะทันหันเขาเพียงรู้สึกว่าตนถูกทุบตีจนกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้งและเขาก็กลับมาสู่ช่วงเวลาก่อนการผ่อนคลายก่อนหน้านี้

        เนื่องจากยามนี้ทั้งสองคนรักกันมากและเขาจะต้องเป็นคนเดียวที่โชคร้าย!

        จะเอาเช่นนี้ใช่ไหม?

        เนื่องจากยามนี้เขาไม่สามารถหนีไปได้หลงเซี่ยวเจ๋อจึงหันความสนใจไปยังสิ่งอื่น

        ตาไม่เห็นนับว่าสะอาด [2] หากเขาทำตัวว่านอนสอนง่ายเช่นนี้แล้วทำให้หลังจากนี้เขาทุกข์น้อยลงได้ก็คงจะดี หลงเซี่ยวเจ๋อคิดอย่างขมขื่นในใจ

        ในทางกลับกันมู่จื่อหลิงยังไม่ฟื้นคืนสติกลับมา

        เพราะลมหายใจของกลิ่นดอกเหมยที่เย็นสดชื่นซึ่งติดอยู่ในรูจมูกของนางจางๆความคิดที่ฟุ้งซ่านของนางก็หมุนย้อนกลับ...

        ทันใดนั้น มู่จื่อหลิงก็อดไม่ได้ที่จะเชื่อมโยงฉากเย้ายวนเมื่อไม่นานมานี้เข้ากับใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ตรงหน้าซึ่งไม่มีจุดใดที่ไม่น่ามอง

        นางเคยจูบเขามาหลายครั้งแต่ทุกครั้งหากไม่ใช่ว่านางถูกบังคับ ก็จะตอบกลับด้วยความนิ่งเฉยหรือไม่ก็ทำท่าทีแข็งทื่อไม่ต่างจากซากศพ นางไม่เคยสังเกตกลิ่นที่ออกมาจากปากของเขาเลยแม้แต่น้อยและเพิ่งรู้ว่าลมหายใจกลิ่นดอกเหมยเย็นของเขาสามารถทำให้นางรู้สึกสบายใจได้

        ดังนั้นยามนี้นางทำได้แค่นึกผ่านอดีตที่เคยพบเจอมาก่อนหน้านี้ แล้วค่อยๆ คิดและตัดสินใจในยามนี้...นางอยากลิ้มรสที่ค้างอยู่ในปากและฟันของเขาอย่างระมัดระวังเอ้อระเหยอยู่กับมันอย่างยาวนาน

        ริมฝีปากบางทั้งสองของเขาให้สัมผัสที่เย็นสบายและนุ่มนวล

        ยิ่งมู่จื่อหลิงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเพียงใดนางก็ยิ่งไม่พอใจมากขึ้นเท่านั้น นางยื่นนิ้วชี้ที่เรียวยาวออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ค่อยๆแตะที่ริมฝีปากของหลงเซี่ยวอวี่...

        ภายนอกช่างเย็นยะเยือกนุ่มและยืดหยุ่น มีกลิ่นเหล้าผูเถาจางๆ ออกมาจากระหว่างริมฝีปากของเขา ลิ้นที่ร้อนและนุ่มนวลก็เตรียมพร้อมที่จะสัมผัสถึงความหวานเฉกเช่นยามพลบค่ำภายใต้สายฝนที่เย็นเยียบไร้ขอบเขต ความเย็นเล็กน้อยเผยให้สัมผัสได้ถึงอุ่นไอที่อบอุ่นถึงหัวใจ

        หลังจากนั้น จู่ๆก็เห็นหยดน้ำสีแดงหนึ่งหยดลงมาจากปากเขาแลดูคล้ายหยาดเลือดสีแดงที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งราวกับดอกเหมยกุ้ย [3] ค่อยๆเลื่อนไหลลงมาอย่างช้าๆ ดูน่ากระหายและเย้ายวน ทำให้หัวใจของผู้คนหลงใหล

        รสหวานและสดชื่นในปากของเขาทำให้เกิดเป็นระลอกคลื่นดิ่งลงสู่หัวใจของผู้ที่ได้สัมผัสโดยตรงเป็นคลื่นเคลื่อนอยู่ในท้อง [4] นุ่มนวลอ้อยอิ่งยาวนานรสชาติค้างคาอยู่ในคออย่างไม่รู้จบ

        เมื่อคิดเกี่ยวกับมันใบหน้าของมู่จื่อหลิงก็แดงระเรื่อ หูของนางก็ร้อนมากนางรู้สึกว่าคอของนางเริ่มแห้งผาก และนางอยากจะเลียริมฝีปากของเขาอย่างบ้าคลั่งจู่โจมไปบนปากของเขา

        ปากเล็กๆของนางส่งเสียงซือซือ ราวกับสัตว์ร้ายตัวน้อยที่กำลังหิวโหย และพร้อมที่จะออกล่าราวกับว่ามันกำลังจะอ้าปากงับอาหาร

        เมื่อถูกลวนลามเช่นนี้ฉีอ๋องเพียงแค่รู้สึกทั้งโกรธและขบขันแต่มือเล็กเรียบเนียนราวกับเส้นไหมนั้นมันกำลังบีบหัวใจของเขา

        เจ้าปีศาจน้อย [5] ผู้มีเสน่ห์ยั่วยวนใจผู้นี้!

        ฉีอ๋องผู้มีความเยือกเย็นและเฉยชาอยู่เสมอทั้งยังมีความยับยั้งชั่งใจจึงเพียงแค่ประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจากการกระทำเล็กๆน้อยๆ ของมู่จื่อหลิง แต่สุดท้ายก็เกิดเป็นความฟุ้งซ่านจนทำให้เกิดความร้อนในร่างกายของเขาที่ไม่สามารถอธิบายได้

        ในที่สุดเขาก็อดทนต่อนิ้วเรียวยาวและอ่อนนุ่มของนางที่ยื่นเข้าไปในปากของเขาไม่ไหวจึงกัดลงไปอย่างแรง ก่อนที่ฝ่ามืออุ่นซึ่งขาวดั่งหยกจะตรงไปหามู่จื่อหลิงแตะลงบนปากเล็กที่แลบลิ้นออกมาอย่างแนบแน่น

        หากไม่เห็น ก็ไม่นึกถึง [6]

        แต่ผู้ใดจะรู้ว่าลิ้นเปียกชื้นของมู่จื่อหลิงยังคงอยู่ที่ริมฝีปากเพราะถูกกดไว้โดยฝ่ามืออุ่นและหลงเซี่ยวอวี่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความร้อนและสัมผัสที่นุ่มนวลจากฝ่ามือของตนได้อย่างชัดเจน

        มันทั้งนุ่มและร้อน แผดเผาราวกับมีขนนกอันอ่อนนุ่มกำลังขีดข่วนทำให้ใจเกิดความคัน...

        ดวงตาของมู่จื่อหลิงเบิกกว้างขึ้นในทันใดเหมือนกับกระแสไฟฟ้าพุ่งใส่ มีอาการกระตุกอย่างรุนแรงและความคิดก็ถูกดึงกลับมาทันที

        ในเวลาต่อมา นางรีบเลื่อนลิ้นที่ถูกตรึงไว้กลับเข้าไปในปากของตนอย่างรวดเร็วแต่นางกลับไม่สามารถดึงมือของนางกลับจากปากของหลงเซี่ยวอวี่ได้

        จู่ๆหลงเซี่ยวอวี่ก็รู้สึกได้ถึงความชื้นและความเรียบเนียนของฝ่ามืออีกครั้งมันเลื่อนเข้าไปในกล่องดวงใจของเขา นำพาความร้อนที่ร้อนแรง แผดเผาลึกลงไปยังส่วนลึกของหัวใจ

        หลงเซี่ยวอวี่คร่ำครวญในใจอย่างลับๆในที่สุดก็ยอมปล่อยมือมู่จื่อหลิงออกก่อนจะสูดอากาศเย็นและบังคับความร้อนที่ผิดปกติในร่างกายของตน

        ควรตาย!ท้ายที่สุดแล้วเป็นใครล่อลวงใครกันแน่? ใครกันแน่ที่หลงเสน่ห์?

        ในสถานการณ์นี้ คำตอบนั้นชัดเจนแล้ว

        ในยามนี้นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉีอ๋องรู้สึกหงุดหงิดและผิดหวังอย่างสุดซึ้งอยู่ลึกๆ

        ในเวลาเดียวกันศีรษะของมู่จื่อหลิงที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาก็ได้ถูกทอดจนไหม้เกรียมทั้งด้านนอกและด้านในด้วยความอับอายถูกทอดทั้งภายในและภายนอกราวกับไม่ใช่คน

        “ท่าน ท่าน ข้า…”มู่จื่อหลิงมองนิ้วชี้ของนางที่มีรอยฟัน นางตกใจมากจนพูดไม่ออก

        โอ้สวรรค์!!

        เมื่อครู่นางกำลังคิดอะไรอยู่?

        นางกำลังคิดเกี่ยวกับรสชาติในปากของหลงเซี่ยวอวี่และต้องการจูบเขาหรือ? และยังต้องการที่จะเพลิดเพลินกับการลิ้มรส

        คิดแล้วถึงกับยื่นมือออกไปและสัมผัสถึงอุณหภูมิทีละน้อย นอกจากนี้ยังมี...สัมผัสนุ่มลื่นที่เปียกชื้นนั้นอีก

        สวรรค์ยังอยากที่จะมีชีวิตอยู่อีกหรือไม่?

        มู่จื่อหลิงรู้สึกอับอายมากนางอยากจะหารูให้มุดคลานเข้าไปจริงๆ

        หลังจากรอเป็นเวลานานในที่สุดหลงเซี่ยวเจ๋อก็ได้ยินอะไรบางอย่าง เขาหันขวับกลับมาอย่างเร่งรีบและถามด้วยความสงสัยอย่างไม่กลัวความตาย “พี่สะใภ้สาม เมื่อครู่ท่านทำอะไรหรือ?”

        ยามนี้ไหนเลยที่มู่จื่อหลิงจะยังได้ยินเสียงของหลงเซี่ยวเจ๋อหัวของนางถูกทุบจนเป็นผงแล้ว และนางแทบจะวิ่งชนกำแพง

        เมื่อมองไปที่ผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังเขินอายและสับสนอยู่ในอ้อมแขนของตนมุมของริมฝีปากสีแดงอ่อนของหลงเซี่ยวอวี่ก็ยกยิ้มชั่วร้ายขึ้นเล็กน้อยและจากมุมที่มีเพียงมู่จื่อหลิงเท่านั้นที่มองเห็นได้ เขาพูดคำหนึ่งอย่างเงียบๆ

        คำพูดที่เงียบงันของเขาแม้จะอยู่ในความตื่นตระหนก มู่จื่อหลิงก็สามารถเห็นได้ชัดเจน มันทั้งชัดเจนและตรงไปตรงมา

        ในเวลานี้นางอยากจะแหงนหน้ามองฟ้าแล้วร้องโฮ[7]จริงๆ!

        บ้า บ้า! นี่มันบ้าไปแล้ว

        ครั้นคิดถึงการกระทำความผิดครั้งใหญ่นี้ที่ทำในตอนกลางวันแสกๆแค่คิดเกี่ยวกับมัน ทั้งยังถูกมองเห็นอย่างชัดเจนถึงเพียงนี้หากเพียงมองเห็นได้ชัดเจนเท่านั้นก็ไม่เป็นไรแต่นี่มือที่อยู่ไม่สุขยังเข้าไปในปากของเขา ช่างน่าละอายเป็นอย่างยิ่ง!

        มู่จื่อหลิงหนอมู่จื่อหลิงเจ้ากลายเป็นคนโชคไม่ดีตั้งแต่เมื่อไร? ด้วยท่าทีที่มีเสน่ห์ของจอมมารทรงเสน่ห์ผู้นี้นางจึงมีความฝันในยามกลางวันแสกๆ

        มู่จื่อหลิงอับอายมากหัวใจเต้นแรงจนแทบบ้า...นางอายมากจนต้องยกมือขึ้นไปปิดหน้า

        แต่นางยังรู้สึกว่ามันยังไม่เพียงพอดังนั้นนางจึงมุดหัวเล็กๆ ของนางเข้าไปในอ้อมอกของหลงเซี่ยวอวี่

        มันช่างน่าอายจริงๆ

        หลงเซี่ยวเจ๋อตกตะลึงเมื่อเขามองไปที่มู่จื่อหลิงที่แสดงท่าทีออกมาอย่างไร้ยางอาย

        สองคนนี้กำลังทำอะไรอยู่?

        อย่างไรก็ตามก่อนที่เขาจะคิดอะไรได้ สายตาที่เย็นชาและเสียงที่นุ่มนวลก็ทำให้เขากลับมาสู่ความเป็นจริง

        ---------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] หนึ่งหัวสองใหญ่ (一个头两个大) เป็นสำนวน มีความหมายว่า ปวดหัวแทบระเบิดเพราะเจอปัญหาหนักยากจะจัดการแก้ไขได้

        [2] ตาไม่เห็นนับว่าสะอาด (眼不见为净) เป็นวลี มีความหมายว่าเรื่องอะไรที่รู้ว่าเห็นแล้วจะมารบกวนสายตาและจิตใจเรา ก็อย่าไปมอง

        [3] ดอกเหมยกุ้ย (玫瑰花) มีความหมายว่าดอกกุหลาบ

        [4] มีคลื่นเคลื่อนอยู่ในท้อง(飘渺回肠) เป็นวลี มีความหมายว่า มีความรู้สึกหวิวๆ วูบๆในท้อง ซึ่งจะเกิดขึ้นได้เมื่อเรารู้สึกกังวลหรือตื่นเต้นกับอะไรบางอย่างเทียบกับไทยจะใกล้เคียงกับคำว่ามีอาการผีเสื้อบินอยู่ในท้อง

        [5] ปีศาจน้อย (小妖精) เป็นคำอุปมา มีความหมายว่า ผู้หญิงที่มีเสน่ห์ยั่วยวนส่วนมากจะใช้ในความหมายที่ไม่ดี อย่างเช่นใช้ด่าผู้หญิงใจแตก ไร้ยางอายชอบอ่อยผู้ชาย

        [6] หากไม่เห็น ก็ไม่นึกถึง (眼不见，心不燥) เป็นวลี มีความหมายว่า สิ่งใดที่พ้นสายตาไปแล้วใจเรามักจะลืมมันไป

        [7] แหงนหน้ามองฟ้าแล้วร้องโฮ (仰天大哭) เป็นสำนวน มีความหมายว่า ร้องไห้โหยหวนเสียงดัง