[จบ] ปลุกตำนานเทพยุทธ์

บทที่ 41 วิถีแห่งการต่อสู้ ...หนึ่งกลยุทธ์พลิกฟ้าดิน!

อีกด้านหนึ่ง นิ้วจากมือซ้ายของโอวหยางฮัวได้แตะถึงหน้าอกด้านขวาของหลี่มู่แล้ว

ภายในชั่วพริบตา ความรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตก็ทำให้ร่างกายของแข็งทื่อ

ก่อนจะตามมาด้วยความเจ็บปวดรุนแรง ที่แทรกซึมเข้าไปถึงไขกระดูก

"ฮ่า ๆ ๆ ตายซะ!"

ดวงตาของโอวหยางฮัวเปล่งประกายกระหายเลือด

"จารึกอักษร!"

แขนขวาของโอวหยางฮัวพุ่งออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากสาย มันแทงตรงไปยังลำคอของหลี่มู่ด้วยปลายนิ้ว

"ฉัน..."

เสียงที่ค่อนข้างแหบพร่าดังขึ้นมา

การเคลื่อนไหวของโอวหยางฮัวไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นการโจมตีที่อาจถึงแก่ชีวิตกำลังมาถึง

ดวงตาสีดำสนิทของหลี่มู่ ก็ยังคงมีเปลวไฟลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง

ลูกธนูพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว!

หมัดค้อน!

แขนขวาพุ่งหมัดตรงไปโดยไม่สนใจนิ้วที่กำลังจะแทงเข้าลำคอของตน มันพุ่งตรงไปยังศีรษะของโอวหยางฮัว

หมัดนี้

รวดเร็ว!

ดุดัน!

สายลมพัดกระหน่ำ ราวกับมีสายฟ้าแลบและร้องตามมาอย่างเลือนราง!

กระบวนท่าพื้นฐานที่สุด!

แต่กลับเป็นการระเบิดพลังระยะสั้นที่ดีที่สุด!

และเป็นกระบวนท่าที่หลี่มู่คุ้นเคยที่สุด!

"บ้าเอ๊ย!" 

โอวหยางฮัวตกใจทันที!

พลังของหมัดนี้ไม่อาจดูแคลนได้เลย!

ไอ้บ้านั่นเสียสติไปแล้วเหรอ? ถึงกับคิดจะตายพร้อมกับเขา!

เมื่อเห็นนิ้วของตนเองกำลังจะแทงเข้าไปในลำคอของหลี่มู่

โอวหยางฮัวก็กลับดึงมือกลับมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้แขนทั้งสองต้านทานเพื่อลดทอนพลังของหมัดนี้ แล้วถอยร่นอย่างรวดเร็ว

เขาเป็นศิษย์สายตรงของราชาแห่งนักรบนะ!

ตนจะยอมแลกชีวิตกับนักสู้ใต้ดินในชนบทแห่งนี้ได้อย่างไร!

หลังจากถอยหลังไปกว่าสิบเมตรและยืนนิ่ง โอวหยางฮัวก็เปลี่ยนท่าทีแล้วถอนหายใจเบา ๆ พลางกล่าวว่า

"ยอมแพ้เถอะ"

"นายเป็นคู่ต่อสู้ที่น่าเคารพ"

"ฉันไม่อยากฆ่านาย"

นักรบระดับสามที่สามารถต้านทานเขาได้นานขนาดนี้

สามารถต่อสู้กับเขาได้ถึงระดับนี้!

ในส่วนลึกของจิตใจ โอวหยางฮัวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมอยู่บ้าง

"แค่ก แค่ก …ฮ่า ๆ ๆ" หลี่มู่หัวเราะ

เลือดย้อมส่วนล่างของหน้ากากให้เป็นสีแดง

ฟองเลือดบางส่วนยังคงรวมตัวกันอยู่ที่ขอบล่างของหน้ากาก

แขนขวาของชายหนุ่มห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายโค้งงอเล็กน้อย

ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง โอวหยางฮัวยังคงยืนตัวตรงอย่างสง่างาม

ชุดสูทของเขายังคงเรียบร้อย

เพียงแค่มองดูก็สามารถตัดสินได้ว่าใครเหนือกว่า

"ฮ่า ๆ ๆ" ร่างกายของหลี่มู่สั่นเทาเล็กน้อย

ไม่มีใครสามารถมองเห็นได้ว่า ใบหน้าใต้หน้ากากของเขากำลังยิ้ม

"ฉัน... ขอบคุณนาย"

น้ำเสียงของหลี่มู่ฟังดูจริงใจมาก

นี่เป็นสิ่งที่เขาคิดจะพูดจากใจจริง

"อะ… อะไรนะ"

โอวหยางฮัวชะงักเล็กน้อย หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ร่างที่ค้อมตัวลงนั้นดูเหมือนกำลังบ่มเพาะบางสิ่งอยู่

บ่มเพาะบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

ขณะนี้เขาถึงกับมีความรู้สึกผิด ๆ ว่ากำลังเผชิญหน้ากับศิษย์พี่ใหญ่ของตนเอง!

ศิษย์พี่ใหญ่ที่อาจารย์คาดหวังเอาไว้สูง ผู้ที่ก้าวข้ามไปถึงระดับแม่ทัพตั้งแต่อายุน้อย และยังเป็นอัจฉริยะในการต่อสู้จริงด้วย!

ภายในบรรยากาศคลุมเครือ เขาเหมือนย้อนกลับไปสู่ฉากที่เผชิญหน้า กับพลังของศิษย์พี่ใหญ่เป็นครั้งแรก

ในตอนนั้นเขาถึงกับไม่กล้าลงมือด้วยซ้ำ!

เลือดเดือดพล่านดั่งลาวา

หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก

"เฮ้อ"

หลี่มู่ค่อย ๆ หายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ

เขาเข้าสู่สภาวะพิเศษ

หัวใจของเขา

กำลังตื่นตัว!

วิถีแห่งนักรบไม่เคยเป็นการรังแกผู้อ่อนแอ!

การต่อสู้จริงยิ่งไม่ใช่การใช้ความแข็งแกร่งกดขี่ผู้อ่อนแอ!

มีเพียงคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น!

ผู้ท้าชิงที่แข็งแกร่งเพียงพอ!

นั่นแหละ

คือหลักฐานที่ดีที่สุดของวิถีการต่อสู้ของตนเอง!

พลังแห่งความมุ่งมั่นค่อย ๆ แผ่ซ่านออกมา

ความมุ่งมั่นที่ซ่อนเร้นเอาไว้ไม่สามารถปิดบังได้อีกต่อไป!

ความคมกล้านี้กำลังจะเบ่งบาน!

"นี่มัน..."

ดวงตาของหงหยาหดเล็กลงทันที

ผู้ชมนับไม่ถ้วนต่างกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว!

พลังนั้นช่างแหลมคมเหลือเกิน!

 ‘ไม่อาจปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปได้แล้ว!’ 

โอวหยางฮัวตกใจ และรีบก้าวเท้าอย่างรวดเร็วพร้อมพุ่งเข้าหาหลี่มู่

เขาต้องขัดขวางการรวบรวมพลังของหลี่มู่!

"เจ็ดกระบวนท่าทลายศิลา!"

"กระบวนท่าที่ห้า! ตั้งป้ายสร้างสุสาน!"

"ฉันจะส่งนายไปนอนในหลุมเอง!"

เสียงของโอวหยางฮัวฟังดูเหมือนคลุ้มคลั่งไปบ้างแล้ว

กระบวนท่าที่ห้าเป็นกระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุด ที่เขาสามารถใช้ได้อย่างยากลำบาก!

พลังของมันสามารถแยกภูเขาและทำลายหิน!

เขาเคยใช้กระบวนท่านี้สังหารสัตว์อสูรระดับสี่ด้วยฝ่ามือเดียว!

หนึ่งฝ่ามือดั่งดาบ ทำท่าทางผ่าภูเขาและฟาดลงมา!

กระแสลมราวกับถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน!

พลังอันแข็งแกร่งสองสายกดทับลงมา

พวกมันกวาดล้างฝุ่นละอองในสนามจนสะอาด

ยิ่งไปกว่านั้น มันยังก่อให้เกิดพายุพัดกระหน่ำไปยังที่นั่งผู้ชม

ผู้ชมบางคนถึงกับล้มลงจากที่นั่งอย่างอนาถ

เพียงแค่คลื่นพลังก็น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้แล้ว

พลังโจมตีในครั้งนี้มากพอจะผ่าภูเขาและทำลายหิน!

หลี่มู่เงยหน้าขึ้นและต้านคลื่นพลัง

ภายในดวงตาสีดำสนิทมีเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ ที่ราวกับจะเผาผลาญฟ้าดิน!

"อา... กลายเป็นเส้นทางแห่งวิถีการต่อสู้ของฉัน"

"เป็นรากฐานที่สำคัญที่สุด!"

ตึง!

ก้าวเท้าหนึ่งลงบนพื้น แล้วหมุนฝ่าเท้า

พื้นดินยุบตัวลงเล็กน้อย

ร่างของหลี่มู่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที

แขนขวาที่ไร้เรี่ยวแรงถูกเขาสะบัดออก ศอกบิดออกด้านนอก และตรงเข้าปะทะกับสันมือ

พลังทั้งหกแผ่กระจาย! รับ!

ศอกกระแทกแก่น!

ปัง!

สองกระบวนท่าปะทะกันอย่างแข็งกร้าว

ข้อศอกและสันมือปะทะกันอย่างดุเดือด

หนึ่งอยู่ด้านบน ส่วนอีกหนึ่งอยู่ด้านล่าง ราวกับว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ ทุกอย่างหยุดนิ่งกลางอากาศ

คลื่นพลังหลายชั้นพุ่งทะลักออกมาอย่างรุนแรง

กระแสพลังงานปั่นป่วน เสียงระเบิดดังก้องยาวนาน

"ใครจะเป็นผู้ชนะคนสุดท้ายกันแน่!"

ดวงตาของหงหยาเต็มไปด้วยความร้อนแรง

ผู้คนมากมายจ้องมองภาพตรงหน้าเขม็ง พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา!

…

ชั่วขณะถัดมา สันมือนั้นก็อ่อนลงในทันที และพังทลายลงในพริบตา

ในเวลาเดียวกัน แขนขวาของหลี่มู่ก็ห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

ทั้งสองร่วงลงสู่พื้นดินพร้อมกัน

หลี่มู่ที่อยู่ด้านล่างเร็วกว่าอีกฝ่ายหนึ่งก้าว!

เมื่อเท้าของเขาแตะพื้น ส้นเท้าก็เบี่ยงและหมุนในคราวเดียว ก้าวข้างเข้าประชิด!

สามเคียง สามผสาน พิงภูผาเหล็ก!

ไหล่ของแขนที่อ่อนยวบฉวยจังหวะที่โอวหยางฮัวเท้าแตะพื้น พุ่งชนหน้าอกของเขาอย่างรุนแรง

ทันใดนั้นร่างของโอวหยางฮัวก็ลอยกระเด็นออกไป

เลือดสด ๆ ถูกพ่นกลางอากาศ

หยดเลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว ราวกับฝนโลหิตโปรยปราย

หลี่มู่ค่อย ๆ ดึงไหล่กลับและยืนตัวตรง

เขายืนนิ่ง

แขนขวายังคงห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

ใต้หน้ากากสีขาวสะอาด เลือดยังคงไหลมารวมกัน

แต่ขณะนี้

พลังอันแข็งแกร่งแผ่ซ่านออกจากตัวเขา และพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

มันกดทับความอึกทึกทั้งหมดในสนาม!

โครม!

โอวหยางฮัวลอยไปกระแทกกำแพงนอกสนามอย่างแรง

ร่างของเขาค่อย ๆ ไถลลงจากกำแพง ก่อนจะทรุดนั่งลงกับพื้น

"แค่ก แค่ก!"

เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก

ก่อนจะมองหลี่มู่ด้วยความไม่ยอมแพ้

ก่อนจะพยายามดิ้นรนหลายครั้ง

เขาต้องการลุกขึ้นยืน!

ด้วยความภาคภูมิใจของศิษย์แห่งราชาแห่งนักรบ เขาไม่ยอมให้ตัวเองล้มลงแบบนี้!

แต่…

หน้าอกของเขามีรอยบุ๋มเพิ่มขึ้นอีกแห่งหนึ่ง

กระดูกซี่โครงหักไปหลายซี่ อวัยวะภายในบางส่วนฉีกขาดไปแล้ว

หมัดแปดทิศ พิงภูเขาเหล็ก!

หนึ่งในกระบวนท่าที่ถูกยอมรับว่า เป็นกระบวนท่าที่ทรงพลังที่สุดในหมัดแปดทิศ!

การที่โอวหยางฮัวยังมีชีวิตอยู่ เป็นเพราะว่าเขาเป็นแม่ทัพระดับสี่ ร่างกายทั้งหมดของเขาได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกันในระดับเบื้องต้นแล้ว อีกทั้งยังมีพื้นฐานที่แข็งแกร่ง

หลี่มู่มองโอวหยางฮัวอย่างสงบนิ่ง

ทว่าเร่าร้อน

เลือดของเขาเดือดพล่าน หัวใจเต้นรัวเร็ว

ความรู้สึกเช่นนี้ช่างรุนแรงเหลือเกิน!

มันทำให้หลี่มู่หลงใหลอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

เมื่อเทียบกันแล้ว ความเจ็บปวดตามร่างกายนั้นจะนับเป็นอะไรได้?

"การต่อสู้..."

หลี่มู่เริ่มเข้าใจความหมายของคำนี้แล้ว

หนทางของวิถีแห่งการต่อสู้ ผู้กล้าหาญและมุ่งมั่น สรรพสิ่งไม่อาจขวางทางได้!

"ฉัน..."

หลังจากดิ้นรนหลายครั้ง โอวหยางฮัวก็ไม่สามารถทนต่อบาดแผลสาหัสของร่างกายได้อีกต่อไป

สายตาของเขาพลันมืดลง และหมดสติไปในทันที

ความเงียบ

ทั่วทั้งสถานที่ตกอยู่ในความเงียบ

ไม่มีใครคาดว่าผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นเช่นนี้

แม้แต่เสียงประกาศก็ยังไม่ดังขึ้น

เพราะว่าหงหยาและคนอื่น ๆ ก็ตกตะลึงเช่นกัน