ในที่สุด ทั้งสี่ก็สามารถพาเ้าตัวยุ่งทั้งสี่ออกมาจากหุบเขามรณะได้สำเร็จด้วยความทุลักทุเล ...ทั้งสี่มุ่งหน้ากลับเข้าเมืองเพื่อพาเ้าสัตว์เลี้ยงไปลงทะเบียนแล้วอัพเลเวลให้เติบโต พวกเขาไม่รู้ว่าเ้าสัตว์เลี้ยงคู่ใจนี่จะทำอะไรได้บ้างแต่พวกเขาก็เชื่อว่ามันจะช่วยอะไรได้ และมีผลต่อการประลองในด่านต่อๆไป
“เถ้าซี่....หยุดเดี๋ยวนี้นะ...”เสียงอาซือ ะโเรียกเ้าลิงเก้าหางสัตว์คู่ใจของเค้า ที่เอาแต่วิ่งซนไปทั่วไม่อยู่ในทาง ไม่อยู่นิ่งเลย ไป๋เซียน และฟางลี่พากันหัวเราะเฉินกังที่เดินรั้งท้ายทำหน้าเอือมระอาแต่ไม่พูดอะไร
“ไป่ซวง....เ้าหิวหรือยัง” ไป๋เซียนพูดกับเ้าัตัวสีฟ้าที่นอนหลับอยู่ในกระเป๋าผ้าที่เค้าทำให้เพื่อให้เ้าัน้อยได้นอนหลับอย่างสบายเพราะมันไม่ยอมเข้าไปอยู่ในกระเป๋าเก็บไอเทม
เ้าัน้อยดิ้นคลุกขลิกไปมาขยับตัวอยู่ในห่อผ้าแต่ไม่ยอมออกมา เป็การบอกเค้าว่าข้าจะนอนต่ออย่ามากวน ไป๋เซียนยิ้ม และพูดเบาๆว่า “เอาล่ะๆเ้านอนไปเถอะ ข้าไม่กวนแล้วก็ได้”เค้ารู้สึกผูกพันกับเ้าัสีฟ้านี่อย่างบอกไม่ถูกถึงแม้จะเพิ่งอยู่ด้วยกันมายังไม่ถึงวันก็ตาม สื่อสารกันได้โดยที่ไม่ต้องพูดกันก็เหมือนรู้ใจกันว่าอีกฝ่าย้าอะไร เค้าจึงคิดว่าเกมส์นี้ช่างสร้างมาดีจริงๆ
ด้านของเฉินกังที่เดินอยู่รั้งท้ายมองไป๋เซียนและเพื่อนร่วมทางอีกสองคนอย่างไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเขาต้องมาเดินทางร่วมทางกับคนพวกนี้ด้วย เดิมทีเขาเข้าเกมส์มาด้วยความสนุกและถ้าโชคดีก็จะได้เงินรางวัลกลับไป ไม่ได้คิดจะสร้างมิตรหรือสานสัมพันธ์กับใครในเกมส์นี้ แต่เมื่อมาเจอกับไป๋เซียนความรู้สึกของเขาก็เปลี่ยนไป ด้วยนิสัยเป็มิตรเห็นเพื่อนมาก่อนของไป๋เซียน และดูไม่มีพิษมีภัย แถมยังร่าเริงตลอดเวลาทำให้ตัวเค้าเองหลงมาอยู่ตรงนี้ด้วยเช่นกัน เมื่อคิดเช่นนั้นแล้ว เฉินกังก็ถอนหายใจกับชะตากรรมของตัวเอง แล้วหันไปสนใจเ้าลีเลี่ยนสุนัขดำที่เป็พาหนะของเค้า เค้าลูบหัวมัน ตอนนี้เ้าหมาน้อยยังตัวเล็กอยู่สูงแค่เข่าก็เขาเอง แต่เค้าเชื่อว่ามันจะต้องโตเป็พาหนะที่ดีได้แน่
ทั้งสี่พร้อมพาหนะคู่ใจเดินทางมาถึงเมืองอู่อั่น欧安 เมืองที่อยู่ในหุบเขา พวกเขารีบเดินหา Level Shop เพื่อแจ้งลงทะเบียนพาหนะประจำตัวและอัพเกรดให้พาหนะของพวกเขา ซึ่งต้องใช้เหรียญทองจำนวน 50เหรียญพวกเขาสังเกตว่าบริเวณนี้มีผู้เล่นจำนวนมากและพาหนะหน้าตา สีสันแปลกๆมากมายทำให้ทุกคนตื่นตาตื่นใจเป็อย่างมาก
ทั้งสี่เข้าไปใน Level Shop จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเสร็จแล้วออกมาด้านนอกยังไม่ทันที่ทั้งสี่จะตกลงกันว่าจะเดินทางไปไหน เสียงที่ฟังดูคุ้นๆ ก็ดังขึ้น
“อ้าว ไง....เ้าพวกหมาลอบกัด ไม่นึกว่าจะยังอยู่ถึงตอนนี้นะ” เสียงชายสูงใหญ่ คู่กรณีของไป๋เซียนที่เคยมีเื่กันตอนไปทำภารกิจเอ่ยขึ้น
อาซือเห็นก็จำชายร่างใหญ่คนนี้ได้ทันทีเค้าคือคนที่หาเื่ไป๋เซียนที่หมู่บ้านแรกที่พวกเขาออกทำภารกิจและชายคนนี้ก็คือคนที่ต่อสู้กับไป๋เซียน
“อ๋อ...ท่านพี่นี่เอง ข้าจำได้แล้วไม่นึกว่าท่านพี่ก็ยังอยู่ในเกมส์ด้วยหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นข้าก็นึกว่าท่านเลิกเล่นไปแล้วเสียอีก” อาซือออกหน้าไปขวางทางชายร่างั์
“เ้าไม่เกี่ยว หลีกไปถ้าไม่อยากตาย!” ชายร่างใหญ่ เอ่ย พร้อมเสียงขู่ จากด้านหลังเป็เ้าพยัคฆ์ดำตัวใหญ่ที่คาดว่าน่าจะเป็พาหนะของเฟยลู่นั่นเอง
“เ้าน่ะแหละหลบไป....พวกเราไม่ได้ทำอะไรให้ทำไมต้องหาเื่กัน” สาวสวยใจกล้าหนึ่งเดียวของกลุ่มออกมายืนขวางหน้าอาซือไว้
ชายร่างใหญ่มองหญิงสาวใจกล้าผิวขาวละเอียด หน้าตาน่ารัก ในชุดทะมัดทะแมงสีน้ำตาลแดง ผมยาวหางม้าสูงที่ตัวเล็กแต่ช่างใจกล้ายิ่งนัก ที่กล้าออกหน้ามาขว้างเขาเช่นนี้เฟยลู่ประทับใจในตัวหญิงสาวคนนี้ทันทีที่สบตา
“สาวน้อย เ้าชื่ออะไรน่ะแล้วทำไมมาอยู่กับเ้าพวกสวะนี้ได้ ไปกับข้าดีกว่ารับรองว่าปลอดภัยกว่าเยอะ” เฟยลู่ส่งสายตามีเลศนัยให้กับฟางลี่
“ข้าจะชื่ออะไรหรือจะไปกับใครก็ไม่เกี่ยวกับเ้า แล้วข้าก็ไม่ไปกับเ้าด้วย...” ฟางลี่พูดจบ ก็หันไปชวนเพื่อนชายทั้งสามคนให้ออกไปจากตรงนั้น
ไป๋เซียนทำท่าก้มศรีษะเล็กน้อยเป็การขออภัยชายร่างใหญ่ แล้วเดินออกไปกับเพื่อนๆ เฉินกังใช้หางตามองเฟยลู่ก่อนจะเดินจากไปกับเพื่อนๆของเค้า
เฟยลู่มองตามสาวชุดน้ำตาลแดงไปอย่างตาค้างไม่มีปฎิกิริยาใดใด จนกระทั่งคนทั้ง4ได้หายลับตาไป เค้าจึงได้สติแล้วพบว่า ตัวเองได้ลืมสิ่งที่จะทำเมื่อกี้ไปเสียแล้วในใจของเค้าตอนนี้คิดเพียงแต่ว่าเค้าต้องนำสาวน้อยคนนั้นให้มาอยู่ข้างกายเค้าให้ได้ แล้วเค้าก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปทิศเดียวกับที่ไป๋เซียนและเพื่อนได้ออกเดินทางไป
หลังจากที่ทั้ง4ได้ออกจากหมู่บ้านอูอัน พวกเขานั่งพักบริเวณใต้ร่มไม้เพื่อพูดคุยและวางแผนในเื่ภารกิจที่ได้รับมาใหม่นั่นก็คือการเดินทางไปร่วมงานประลองเพื่อชิงตำแหน่ง King of God และผู้ชนะก็จะได้เงินรางวัลไปตามที่ได้ประกาศไว้นั่นเอง
“ไป๋เซียนเ้าอยากได้เงินรางวัลนั่นหรือเปล่า” อาซือถามเพื่อน
“อยากสิที่ตัดสินใจเข้ามาเล่นเกมส์นี้ ส่วนหนึ่งก็อยากได้เงินนี่แหละแต่ข้าก็ไม่รู้ว่าข้าจะมีความสามารถถึงไหมนะ เพราะดูแล้วในนี้มีแต่คนเก่งๆทั้งนั้นเลย” ไป๋เซียนบอกตามตรงพร้อมหัวเราะกับตัวเอง
“แล้วเ้าละ อยากได้หรือเปล่า” อาซือหันไปหาเฉินกัง
เฉินกังเลือกที่จะไม่ตอบเค้าสบตากับไป๋เซียน แล้วก็เดินหลบไปอีกทางหนึ่ง
“แปลกคนจริงข้าดันเผลอคิดไปว่าเค้าคือ เพื่อนคนหนึ่ง แต่ข้าคงคิดผิดไป” อาซือบ่นแล้วก็เดินไปตามหาเ้าเถ้าซี่ที่ออกไปเล่นตรงไหนแล้วไม่รู้
เหลือเพียงไป๋เซียนและฟางลี่ที่นั่งอยู่ด้วยกันพออยู่กันแค่สองคน ไป๋เซียนกลับพบว่าเค้าไม่กล้าที่จะคุยกับเธอเค้าเก้อเขิลจนไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง เค้าเลยแก้เขิลโดยการหยิบเ้าไป๋ซวงัน้อยของเค้าออกมาเล่น
“อยากได้เงินรางวัลไปทำอะไรหรอ” ฟางลี่ถามไป๋เซียนขึ้นมาขณะที่เธอกำลังหวีขนให้เ้าอันอันอยู่ โดยไม่ได้มองหน้าไป๋เซียน
“เอ่อ...ก็...”ไป๋เซียนหยุดมือที่กำลังเล่นกับเ้าัน้อย แล้วทำท่าคิด
“ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรนะ แค่อยากเล่นเกมส์แล้วพอดีเกมส์นี้มันได้รางวัลด้วยเลยลองเข้ามาดู แต่ถ้าได้รางวัลจริงๆก็คงเอาไปลงทุนอะไรสักอย่างแหละ จะได้ไม่ต้องเป็ลูกจ้างเค้าแล้ว” ไป๋เซียนตอบด้วยน้ำเสียงปกติ แล้วก็ถามฟางลี่กลับว่าเธอเอาเงินรางวัลไปทำอะไร
“ฉันหรอ...ฉันอยากได้เงินไปช่วยที่บ้านน่ะ” ฟางลี่ตอบเพียงสั้นๆแล้วเธอก็ไม่สนใจไป๋เซียนอีกเธอพาอันอันไปบินเล่น เพื่อฝึก ทิ้งให้ไป๋เซียนอยู่ลำพังกับเ้าไป๋ซวงตรงนั้น
“นี่ข้าพูดอะไรผิดหรอ...” ไป๋เซียนไม่เข้าใจ เค้าพาเ้าไป๋ซวงออกมาวางบนมือแล้วก็ทดลองฝึกวิชาต่างๆเพื่อความคุ้นเคยกันของเค้าและเ้าัน้อย
เวลาผ่านไปหลายวันทั้งสี่เริ่มฝึกเ้าพาหนะทั้งสี่ของตัวเองได้คล่องและตัวของเ้าสัตว์ทั้งสี่นั้นก็โตวันโตคืนอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ัน้อยของไป๋เซียนได้เริ่มโตแล้วจนไม่สามารถใส่กระเป๋าผ้าที่ห้อยด้านหน้าได้แล้วต้องมาเกาะที่ไหล่ของเค้าแทนไม่ก็ต้องไปอยู่ในกระเป๋าเก็บไอเทมซึ่งเ้าไป๋ซวงก็ไม่ค่อยจะยอมเข้าไปสักเท่าไหร่ ภาพตอนนี้จึงกลายเป็จอมยุทธ์และัสีฟ้า
ส่วนทางอาซือ เ้าเถ้าซี่ก็โตขึ้นมาและซนมากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว จึงได้เห็นภาพของคนและลิงทะเลาะกันบ่อยๆแต่ถึงแม้จะทะเลาะกันขนาดไหนคู่นี้ก็รักกันมากอยู่ดี
ฟางลี่และนกหงส์หยกสีขาวแสนสวยของเธอสวยสง่า ราวกับนักรบหญิงอย่างมู่หลาน ที่มีนกคู่ใจด้วย ทำให้ดูเพลินตา และเป็ภาพที่สวยงามยิ่งนัก
เฉินกังกำลังฝึกใช้วิชากับเ้าลีเลี่ยนที่ตอนนี้สูงเท่าเอวของเค้าแล้วทั่งคู่เหมือนนักรบชุดดำ ที่พร้อมจะปลิดชีวิตของผู้ที่เข้ามาล่วงเกินได้ในทันทีเงียบ เฉียบ คม คือสิ่งที่ชายชุดดำและสุนัขคู่ใจของเค้า
การเดินทางของ3 จอมยุทธ์และ 1สาวงามจะเป็อย่างไร กับภารกิจชิงที่ 1 เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของการเข้ามาในKing of God ในครั้งนี้
เวลาผ่านไปเนินนานจนไป๋เซียนคิดว่าถึงเวลาที่เค้าต้องออกจากเกมส์แล้วเพื่อไปพักผ่อนเพราะตอนเช้าเค้าก็ยังต้องไปทำงาน กลับไปเป็ เรย์พนักงานออฟฟิศเช่นเคย โดยก่อนออกจากเกมส์เค้าก็ไม่ลืมที่จะบอกลาและนัดแนะกับเพื่อนๆ ที่จุดนัดพบ ของวันพรุ่ง และหากใครยังไม่มา หรือมาไม่ได้ก็เป็ที่รู้กัน
และทั้ง4 ก็ออกจากเกมส์ไป...
317
