เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        “ใครวะ!?”

        “หยางเฉิน!?”

        หยูฮุยและจ้าวหงเยี่ยนหันไปมองหยางเฉิน

        การปรากฏตัวของเขาทำให้บรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน!

        “เป็นแกนี่เอง?”

        หยูฮุยจำได้ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งที่ร่วมโต๊ะร่วมกับจ้าวหงเยี่ยนและเพื่อนๆ

        การปรากฏตัวอย่างฉับพลันของหยางเฉินทำให้เขาร้อนรุ่มขึ้นมาแต่เขาก็กลับมาสุขุมได้ในทันที

        จ้าวหงเยี่ยนพบว่าหยูฮุยไม่ได้ให้ความสนใจที่เธออีกต่อไปดังนั้นเธอจึงวิ่งไปหลบด้านหลังของหยางเฉิน

        “แกแอบฟังเราคุยกันงั้นเหรอ?”หยูฮุยมองจิกไปที่หยางเฉินด้วยสายตาเย็นชา

        “ก็เสียงนายดังซะขนาดนั้นฉันไม่ได้ชอบแอบฟังคนพูดนักหรอกนะ” หยางเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม

        หยูฮุยมองแรงไปที่หยางเฉินเขารู้ว่าแผนพังลงแล้วหลังจากนี้เขาไม่สามารถทำอะไรจ้าวหงเยี่ยนอีกได้แล้วในตอนนี้

        ความโกรธในใจเขาพุ่งทะยานถึงสวรรค์เขามองไปที่จ้าวหงเยี่ยนอย่างล้ำลึก และก่อนจะเดินออกจากลานจอดรถไป

        ในที่สุดจ้าวหงเยี่ยนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเธอเงยหน้ามองหยางเฉิน และปั้นหน้ายิ้มกล่าวว่า “ขอบคุณนะ”

        “ให้ผมไปส่งคุณที่บ้านได้มั้ย?” หยางเฉินรู้สึกว่าจะมีเรื่องอีกหากเธอยังคงอยู่ที่นี่และดื่มต่อและมันจะเป็นแค่การทรมานตัวเองเปล่าๆ

        จ้าวหงเยี่ยนส่ายหน้า“ไม่จำเป็นหรอกฉันจะนั่งรถแท็กซี่กลับ ฉันต้องการอยู่คนเดียว”

        หยางเฉินพยักหน้า

        แม้ว่าเขาจะพอเข้าใจสถานการณ์ของครอบครัวของจ้าวหงเยี่ยนบ้างแล้วแต่เขาเป็นเพียงเพื่อนร่วมงานของเธอเขาจึงไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในครอบครัวของเธอ

        "อย่าทำอะไรโง่ๆนะ ทุกอย่างมีทางออกเสมอ" หยางเฉินแนะนำด้วยความกังวล

        ดวงตาของจ้าวหงเยี่ยนแดงระเรื่อเธอสัมผัสถึงความจริงใจในของคำพูดหยางเฉิน “อย่ากังวลไปเลยฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ ฉันคิดว่าฉันผ่านมาหลายสิ่งหลายอย่างแล้วอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ไปล่ะ… ลาก่อน...”

        “ลาก่อน”

        หยางเฉินมองดูจ้าวหงเยี่ยนมุ่งหน้าเดินไปที่ลานจอดรถตามลำพัง

        เขามองไปที่แผ่นหลังของเธอด้วยสายตาเห็นใจทุกบ้านทุกครอบครัวต่างมีปัญหาด้วยกันทั้งนั้น แต่เมื่อเทียบกับจ้าวหงเยี่ยนแล้ว

        การแต่งงานระหว่างหลินรั่วซีและเขาดูเล็กน้อยไปเลย

        เขาคิดถึงคำที่ตาแก่เคยพูดไว้ชีวิตมันก็บัดซบอย่างนี้แหละ เราไม่สามารถต่อต้านมันได้ แต่สามารถสนุกไปกับมันได้

        หลังจากที่ส่งจ้าวหงเยี่ยนจากไปหยางเฉินกลับไปที่บลูเบอร์รี่บาร์

        หลิวหมิงอวี้และผู้หญิงคนอื่นๆต่างดื่มกันใกล้เสร็จแล้ว พวกเธอต่างมีรอยยิ้มที่มีเสน่ห์เมื่อเห็นหยางเฉินเดินกลับมาโดยไม่มีจ้าวหงเยี่ยนตามมาด้วย

        หลิวหมิงอวี้จึงเอ่ยถามเสียงเครียดทันที“หงเยี่ยนไปไหนซะแล้วล่ะ”

        “อ้าเธอกลับไปแล้ว เห็นว่ามีธุระด่วนเข้ามาน่ะ ”

        หลิวหมิงอวี้คิดสักพักก่อนจะถามออกไปว่า“มีเรื่องด่วนอะไรอย่างนั้นหรือ?”

        “ไม่รู้เหมือนกัน”

        หยางเฉินหยิบแก้วที่ยังดื่มไม่หมดขึ้นมาแล้วยกไปตรงหน้าเพื่อนร่วมงานของเขา

        “มา…หมดแก้วกัน และขออวยพรให้หัวหน้าหลิวการงานราบรื่น”

        “ชน!”สาวๆ ต่างชนแก้วพร้อมเสียงหัวเราะอันสดใส

        ตอนแรกหยางเฉินยังกังวลว่าพวกสาวๆอาจเกิดอุบัติเหตุได้หากขับรถกลับ

        แต่ตรงกันข้ามกับที่เขาคาดทันทีที่เหล่าสาวๆ เดินออกจากบาร์ พวกเธอปรับเปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติ และกล่าวลาหยางเฉินเหมือนคนไม่เคยดื่มมาก่อน

        หยางเฉินตกตะลึงไปในทันทีจางไช่สังเกตเห็น ดังนั้นเธอจึงพูดด้วยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจว่า

        “มีอะไรน่าประหลาดอย่างนั้นเหรอ? อย่าลืมสิว่าเราทำงานอะไรคนที่ทำงานด้านประชาสัมพันธ์จะดื่มไม่เป็นได้ยังไง จริงมั้ย!? ถ้าเราไม่สามารถขับรถกลับได้หลังจากดื่มกับลูกค้าแล้วเราก็ไม่ควรอยู่ดื่มต่อ!”

        หยางเฉินรู้สึกละอายใจเหมือนเขาไม่เคยจริงจังกับการทำงานที่นี่เลย และลืมไปจริงๆว่างานของเพื่อนร่วมงานเขาคืออะไร เมื่อหยางเฉินขับรถกลับหมู่บ้านสวนมังกรเขาสังเกตเห็นแสงไฟที่พื้นวันนี้สว่างกว่าปกติ

        สิ่งที่ทำให้หยางเฉินประหลาดใจคือรถที่จอดอยู่หน้าประตูไม่ใช่รถของหลินรั่วซีมันเป็นรถสีดำ สัญชาติญี่ปุ่น ผลิตโดย Acura MDX

        อาจจะเป็นญาติสักคนของหลินรั่วซีมาหา?ฉันควรจะเข้าไปในบ้านมั้ย?

        เมื่อคิดไปสักพักหยางเฉินก็โยนคำถามเหล่านั้นทิ้ง เขาไม่ใช่คนที่จะมาสนใจเรื่องยิบย่อยพวกนี้ดังนั้นเมื่อเปิดประตูเข้าไปช้าๆ เขาก็พบว่า จริงๆแล้วมีแขกมาซึ่งกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น

        เขาไม่ใช่คนแก่อย่างที่หยางเฉินจินตนาการไว้แต่เป็นคนหนุ่มในเสื้อเชิ้ตเวอร์ซาเชสีฟ้า

        เขาดูสะอาดตาและผมสั้นใบหน้าคมได้รูป จมูกโด่งเป็นสันและสูงไม่ต่ำกว่า 1.8เมตร มีผิวดูสุขภาพดี เขานั่งอยู่ที่โซฟา ใบหน้ามองตรงนั่งด้วยท่าทางสงบและสำรวม ด้วยท่าทางทั้งหมดนี้ทำให้คาดเดาอายุได้ยาก

        ในขณะนั้นหลินรั่วซีนั่งอยู่ที่อีกโซฟาหนึ่ง หันออก 90 องศาจากชายคนนั้น

        บนโต๊ะรับแขกมีชาเขียวร้อนอยู่และดูเหมือนพวกเขากำลังคุยอะไรบางอย่างกันอยู่ เมื่อเห็นหยางเฉินเดินเข้ามาในบ้านชายในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเผยรอยยิ้มสุภาพและลุกขึ้นยืนพยักหน้าให้กับหยางเฉิน

        เห็นดังนั้นหยางเฉินจึงส่งยิ้มกลับไป พร้อมเอ่ยถาม หลินรั่วซีที่นั่งเงียบอยู่ว่า

        “คนนี้คือ?”

        โดยไม่รอให้หลินรั่วซีแนะนำชายคนนั้นกล่าวออกมาด้วยเสียงชัดเจน

        “ผมชื่อเฉิงซินหลินผมเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยเดียวกับรั่วซี ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครหรือครับ?

        ดี!เข้ามาบ้านของฉัน แล้วถามว่าฉันเป็นใคร !

        หยางเฉินสังเกตว่าชายคนนี้ไม่ได้เป็นมิตรอย่างที่เขาแสดงออกมาเขาล้วงกุญแจบ้านออกมาพลางกล่าวว่า

        “ผู้ชายที่ถือกุญแจต่างๆของบ้าน คุณคิดว่าคนที่คุยกับคุณอยู่เขาเป็นใครล่ะ?”

        เฉิงซินหลินแสดงท่าทางเข้าใจออกมา “เป็นไปได้มั้ยว่าคุณจะเป็นพี่ชายหรือน้องชายของรั่วซี?ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ ผมไม่เคยเจอคุณมาก่อน”

        หยางเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยมองไปที่ท่าทางและหน้าตาขี้เก๊กของเฉิงซินหลิน หยางเฉินเข้าใจในที่สุดว่าผู้ชายตรงหน้าก็หน้าด้านไม่ใช่ย่อยเหมือนกัน

        ในเวลานี้หลินรั่วซีมองหยางเฉินอย่างใส่ใจ และตอบเฉิงซินหลินไปว่า “รุ่นพี่ค่ะคนนี้คือสามีของฉัน ชื่อ หยางเฉิน”

        ท่าทางของเฉิงซินหลินเปลี่ยนไปเล็กน้อยแต่เขาก็กลบเกลื่อนมันอย่างใจเย็นและยิ้มออกมา พูดว่า

        “โอ้...สามีของรั่วซี เธอนี้ก็เหลือเกินจริงๆทำไมไม่เคยบอกฉันเลยล่ะว่าเธอแต่งงานแล้ว? เธอตัดสินใจโดยไม่รอให้ฉันกลับมาก่อนและยังไม่ยอมให้โอกาสฉันไปร่วมยินดีในงานแต่งของเธออีกงั้นหรือ"

        หลินรั่วซีรู้สึกผิดเล็กน้อย“ขอโทษค่ะพวกเราเพิ่งแต่งงานงานได้ไม่นาน ก็เลยยังไม่มีโอกาสบอก เราแค่จดทะเบียนกันและยังไม่ได้จัดพิธีอะไร เมื่อถึงเวลาเราจะส่งการ์ดเชิญรุ่นพี่นะคะ”

        “ยังไม่ได้จัดงานแต่งอย่างนั้นเหรอ?”

        สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างในสายตาของเฉิงซินหลินด้วยท่าทางสนิทสนม เขากวาดสายตามองหยางเฉินและหลินรั่วซี พร้อมพูดขึ้นว่า

        “ก็ดีอย่าลืมโทรบอกฉันนะ ฉันจะเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้รอหลังจากนี้ความสัมพันธ์ของพวกเราก็ไม่ใช่ธรรมดาๆ นะ”

        เมื่อหยางเฉินได้ยินอย่างนั้นเขารู้สึกอึดอัดภายในใจเล็กน้อย ทำไมชายคนนี้จะมาร่วมงานแต่ง?และยังบอกว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ธรรมดาอีก?

        เมื่อเข้าใจแล้วว่าชายคนนี้เป็นคู่แข่งอีกคนในเรื่องความรักหยางเฉินก็ไม่จำเป็นสุภาพอีกต่อไป

        เขาเดินเข้าไปด้านข้างของหลินรั่วซีและนั่งลงข้างๆเธอบนโซฟาเดียวกัน โซฟายวบอยู่หลายครั้งก่อนจะเข้าที่

        หลินรั่วซีขมวดคิ้วเธอไม่เคยชินกับการที่หยางเฉินเข้ามาใกล้เธอนี้เป็นสาเหตุที่เธอเขยิบตัวออกจากหยางเฉิน

        รายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้ไม่พลาดไปจากสายตาของเฉิงซิงหลินและมีแสงแห่งความหวังในตาของเขา เขาดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออก และท่าทีของเขาก็ผ่อนคลายขึ้น

        “คุณหยางมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?”เฉิงซินหลินถามด้วยน้ำเสียงเนิบๆ ดูเป็นกันเอง

        หยางเฉินเทน้ำลงไปที่แก้วของตัวเองแล้วดื่มไปคำหนึ่งแล้วกล่าวว่า

        “มันไม่มีปัญหาอะไรหรอกผมก็แค่ทำงานแบบขอไปทีในบริษัทที่ภรรยาของผมบริหาร ก็แค่นั้น”

        การแสดงออกของเฉิงซินหลินกลับมามั่นใจมากขึ้นเขาพูดพร้อมรอยยิ้ม

        “นั้นก็ดีเหมือนกันผมก็หวังว่าผมจะสามารถทำงานในที่ที่สามารถมองเห็นรั่วซีได้ทุกวัน คิดกลับไปแล้วช่วงเวลาในมหาวิทยาลัยที่ผมสามารถมองเห็นรั้วซีได้ตลอดมันเป็นความทรงจำที่ลืมได้ยากจริงๆ”

        หลินรั่วซีรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเธอยกถ้วยชาขึ้นมาและจิบเงียบๆ ไม่พูดอะไร

        ไม่ว่าตัวตนของหยางเฉินจะเป็นมาอย่างไรแต่เขาก็ยังคงอิจฉาเล็กๆ เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เมื่อคิดดูดีๆแล้วผู้ชายคนนี้อยู่ใกล้ชิดรั่วซีตั้งแต่มหาวิทยาลัยและดูเหมือนจะตามมาคุกคามมากกว่าซูจื้อหงเสียอีก แต่อย่างไรก็ตาม ในเมื่อเฉิงซินหลินไม่ได้คิดเปิดศึกจู่โจมเขาเขาก็ไม่สามารถตามตอแยเฉิงซินหลินได้ เขาแค่ดื่มน้ำในแก้วตัวเองเงียบๆ และฟัง 2คนนี้คุยกัน

        เฉิงซินหลินเลิกทำตัวเงียบขรึมและไม่มองไปที่หยางเฉินอีก เขาพูดด้วยน้ำเสียงคิดถึงว่า

        “แต่ก่อนตอนที่เรายังเป็นนักศึกษากันอยู่อาจารย์อยากให้ฉันเป็นผู้ช่วยสอนในชั้นเรียนของเธอสิ่งแรกที่ฉันสังเกตเมื่อเดินเข้ามาในตึกเลคเชอร์คือ รั่วซีกำลังอ่านหนังสืออยู่ฉันอยากรู้มากว่าทำไมนักเรียนหญิงคนนี้ถึงกำลังอ่านหนังสือเรียนของปริญญาโทที่พวกฉันเรียนกันอยู่หลังจากนั้น ฉันก็ได้พูดคุยกับรั่วซี และตอนนั้นเหมือนฉันได้พบกับคู่ชีวิตนี้คือที่มาของความทรงจำในมหาวิทยาลัยช่วงเวลา 2ปีที่งดงาม และตอนนี้ฉันก็คิดถึงมันฉันเชื่อว่ามันอาจจะเป็นจริงขึ้นมา”

        “รุ่นพี่อะไรที่เป็นอดีตก็ให้มันเป็นอดีตไป อย่าพูดถึงมันอีกเลยก่อนหน้านี้ไม่ใช่พี่หรอกเหรอ ที่พูดว่าจะกลับมาจงไห่เพื่อตั้งบริษัทใหม่ขึ้น?”

        แม้ว่าหลินรั่วซีจะไม่รู้สึกแต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอันไม่ปกติ เธอจึงต้องทำใจเย็นแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย

        เฉิงซินหลินยิ้มอย่างใจเย็นพูดว่า “นั่นก็ใช่แม้ว่าพวกผู้ใหญ่จะต้องการให้ฉันเข้าไปบริหารธุรกิจครอบครัวที่เยี่ยนจิง

        ฉันวางแผนที่จะเริ่มต้นบริษัทสื่อและบันเทิงพอพูดถึงมันแล้วมันค่อนข้างใกล้เคียงกับธุรกิจแฟชั่นที่อวี้เหล่ยอยู่เหมือนกันเมื่อเวลานั้นมาถึงเธอก็อย่าลืมเข้ามาช่วยฉันด้วยล่ะ?”

        “รุ่นพี่ฉลาดมากกว่าฉันพี่สามารถทำมันออกมาได้ดีแน่นอน” หลินรั่วซีวางตัวชัดเจนและพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

        “อาจจะไม่เป็นอย่างนั้นนะ3 ปีก่อนเธอลาออกจากโรงเรียนแล้วมาเป็นผู้บริหารของอวี้เหล่ย ไม่ว่าด้วยวิธีการไหนก็ตามเธอก็ก้าวมาถูกแล้วในธุรกิจนี้ สำหรับฉันฉันถูกบังคับให้เข้ารับราชการทหารโดยตาแก่ เพราะเรื่องนี้ฉันจึงทำผลงานที่ดีอะไรออกมาไม่ได้เลยในช่วงที่ 3ปีที่ผ่านมา สิ่งที่ฉันทำมีแค่ดูแลปืนกลกับปืนใหญ่เท่านั้นทุกอย่างที่ได้เรียนมาในอดีตถูกลืมไปหมดแล้ว”เฉิงซินหลินพูดด้วยความอาลัย

        หลินรั่วซีนึกขึ้นได้“ในตอนนั้นฉันได้ยินจากนักเรียนบางคนอยู่ว่า พี่ไปรับใช้ชาติ แม้ว่าฉันจะไม่อยากเชื่อเท่าไหร่ว่าคุณจะไปจริงๆ”

        เฉิงซินหลินกลับมานึกถึงอดีตเขาชำเลืองตาและใบหน้าของตนเองนั้นทำให้รูปลักษณ์ความเป็นลูกผู้ชายของเขาถูกยกระดับความมีเสน่ห์ไปอีกขั้น

        “รั่วซีเธอคงคิดไม่ถึง แม้ว่าประเทศของเราจะดูสงบสุขและเจริญรุ่งเรืองแต่พรมแดนเราไม่เคยปลอดภัยเลย ฉันพูดได้เลยว่าในช่วงเวลา 3ปีที่ฉันใช้เวลาในตะวันตกเฉียงใต้ มีไม่น้อยกว่า 600วันที่ต้องเจอกับการต่อสู้ข้ามพรมแดนมันยากที่จะพูดว่ามีกี่คนที่ตายไป แต่การโดนกระสุนคนละนัด 2นัด เป็นเรื่องธรรมดาที่สนามรบเต็มไปด้วยฝุ่นควัน"

        สำหรับหลินรั่วซีที่อยู่ในเมืองมาตั้งแต่เด็กเรื่องเล่าแบบนี้ทำให้ผู้หญิงส่วนใหญ่รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่ารั่วซีผู้เย็นชาจะไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้แต่เธอก็ถามออกไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า

        “รุ่นพี่ที่นั่นมันวุ่นวายมากเลยใช่มั้ย? แล้วพี่ยังจะกลับไปอีกหรือเปล่า?”

        หยางเฉินที่นั่งอยู่ข้างหลินรั่วซีประหลาดใจที่พบว่าหลินรั่วซีสนใจในสิ่งเหล่านี้

        เขาทำอะไรไม่ได้ได้แต่ยิ้มอ่อนๆ อย่างขมขื่น อะไรคือสิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น?

        เมื่อเขาคิดถึงหลายสิ่งเกี่ยวกับสงครามหยางเฉินรู้สึกกระวนกระวายอยู่ภายใน ทำให้เขารู้สึกอยากสูบบุหรี่ขึ้นมา

        แต่ไม่ช้าเขาก็ตระหนักได้ว่าบุหรี่ในกระเป๋าของเขาหมดไปนานแล้วเขายังคงนั่งอยู่ไม่สุขบนโซฟาและฟังเฉิงซินหลินเล่าเรื่องต่อไป