พวกพี่ชายพากันพยายามนึกว่าตอนที่เห็นว่าน้องลูกชิ้นน้อย โดนเ้าพวกเด็กเกเรทำร้ายนั้น พวกเขาได้เห็นรอยปูดโนบนหน้าผากน้องสาวของพวกเขาหรือไม่กัน…..????
“ทำไม ไม่มีใครเห็นหัวปูดๆของน้องลูกชิ้นน้อยมาก่อนเลยเหรอ….???!!!!!”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“ควั่บบบ……..ควั่บบบ…….”
พวกพี่ๆน้องๆคนอื่นๆพากันส่ายหน้า ด้วยสายตาที่เลื่อนลอยไปไหนต่อไหนก็ไม่รู้
“หรือเป็เพราะว่าผมหน้าม้าของน้องลูกชิ้นน้อย และหมวกของน้องปิดบังอยู่เลยทำให้พวกเรามองไม่เห็นหัวปูดๆของน้องลูกชิ้นน้อยกัน….???!!!!!”พี่รองหมีเฝิ่น
“หงึก….หงึก…..”
พวกพี่ๆน้องๆคนอื่นๆก็ยังคงไม่ตอบออกมา เพียงแต่พากันส่ายหน้า และพยักหน้าเป็คำตอบกันเพียงเท่านั้น
“หรืออาจจะเป็เพราะว่าหัวปูดๆของน้องลูกชิ้นน้อยมันพึ่งโผล่ออกมา……????!!!”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“หงึก……หงึก…….”
ในระหว่างพวกน้องสาวทั้งสองคนพากันพูดคุยอวดรอยแผลตามเนื้อตามตัวกัน เหมือนกับแข่งกันว่าของใครจะมีแผลเยอะกว่ากัน และมีแผลตรงกันด้วยหรือไม่
“อุ๊ย…พี่สาวจ๊ะดูสิมีแผลถลอกตรงข้อศอกเหมือนกันเลยนะข้างเดียวกันอีกด้วย สงสัยเวลาล้มพวกเราล้มท่าเดียวกันแน่ๆเลยเนอะๆ”ลูกชิ้นน้อย
“น่าจะล้มเอียงๆ ไปข้างนี้แบบนี้ไหมน้องลูกชิ้นน้อย”พี่สาวเฝิ่นซือ
“ใช่แหละพี่สาว”ลูกชิ้นน้อย
“ตรงขาไม่ตรงกันล่ะน้องลูกชิ้นน้อย”พี่สาวเฝิ่นซือ
“ตรงนี้ ตรงกันเลยพี่สาว”ลูกชิ้นน้อย
“.............!!!!”พวกพี่ชาย
ตรงกันข้ามกับพวกพี่ชายเลย พี่ตอนนี้กำลังนึกถึงว่ารอยแผลบนตัวของพวกน้องสาวทั้งสองคนเนี่ย จะทำให้พวกพี่ชายน่ะโดนทำโทษอะไรกันบ้างน่ะสิ…..!!!! และดูแล้วคงจะไม่ใช่เพียงแค่แม่ๆเท่านั้น อาจจะโดนพวกพ่อๆด้วยก็เป็ได้
แค่ลำพังตามบนเนื้อตัวของพวกเขามีแผลกลับมาเล็กๆน้อยๆ บ้างมันคือเื่ปรกติในแต่ละวันของพวกเด็กผู้ชายตระกูลไป๋ ตระกูลเหวิน หรือจะต้องพูดให้ถูกว่าหมู่บ้านซินอี๋ ก็คือหมู่บ้านนักเลงเก่าที่มารวมตัวสร้างหมู่บ้านฯอยู่ด้วยกันนั่นเอง….!!!! จึงไม่แปลกเลยที่พวกเด็กผู้ชายจะชอบทะเลาะต่อยตีกันบ่อยๆ
มีหลายต่อหลายรุ่นที่เืร้อนเป็ปรกติอีกด้วย ยิ่งทางด้านพวกปู่ย่า ตายาย พ่อๆแม่ๆ พวกผู้ใหญ่เองก็เห็นกันจนชินแล้ว เพียงแต่อย่าได้มีาแที่ร้ายแรงจนเกินไปนัก แต่รอบนี้นี่น่ะสิ…!!! ดันพ่วงพวกน้องสาวมีแผลมาด้วยเป็อะไรที่ไม่ดีมากๆเลย ลางร้ายมาแต่ไกลๆแล้วสำหรับพวกพี่ชายทั้ง 6 คนน่ะ!!!
เมื่อเห็นเป็อย่างนี้แล้วก็ได้แต่มองไปที่น้องสาวที่พากันเดินจูงนำหน้าพวกเขาไป แล้วรีบพูดคุยปรึกษากันอยู่ด้าหลังน้องสาวกันด้วยว่า……..
“รู้อย่างนี้แล้ว น่าจะปล่อยให้พวกน้องสาวเดินเล่นไปเรื่อยๆออกนอกเส้นทางอีกสักหน่อยก็ดีนะขอรับ…!!!!”พี่ชายไป๋ทังเมี่ยน
“ก็ใช่น่ะสิ…….!!!!”พวกพี่ๆน้องๆ
แต่เสียงของน้องสาวนี่น่ะสิ เล่นทำให้พวกพี่ชายที่กำลังพูด่ปรึกษากันอยู่ต้องพากันตื่นตัวอย่างรวดเร็วเลย เพราะน้องสาวดันพูดออกมาว่า………!!!
“พี่ชายเร็วเข้าจะถึงทางแยกเลี้ยวแล้วนะ ทางที่จะไปเข้าทางหลังหมู่บ้านฯน่ะจ้ะ”ลูกชิ้นน้อย
“น้องสาวไม่ต้องรีบ เดินช้าๆก็ได้…!!!”พวกพี่ชาย ประสานเสียงพร้อมเพรียงกันเลยทีเดียว
“พวกพี่ไม่รีบเลยนะ..!!!”พี่ชายเหวินฟูเฟิง
“ใช่ๆ….ไม่รีบ…!!!!” “หงึก…..หงึก…..”พวกพี่ชาย
“พวกน้องอยากจะเล่นนอกบ้านนานๆอยู่ไม่ใช่เหรอ…????”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“นี่ก็ทางแยกนั่นก็ถึงหมู่บ้านฯแล้ว ไม่ต้องรีบก็ได้นะน้องสาว ถึงอย่างไรก็จะถึงบ้านอย่างแน่นอนล่ะ…!!!”พี่รองหมีเฝิ่น
“ใช่ๆ…น้องสาว!!!” “หงึก….หงึก….”พวกพี่ชาย
“บางทีอาจจะเจอพวกเพื่อนๆในหมู่บ้านฯของพวกเรา ออกมาเล่นชายป่าแถวๆนี้ด้วยก็ได้นะ ทีนี้ก็มีเพื่อนๆเล่นเยอะแยะเลย”พี่ชายเหวินหลงซู่
“ไม่ดีกว่า…”น้องสาวทั้งสอง
“แต่ว่าน้องสาวว………!!!!”พวกพี่ชาย ยังไม่ทันพูดห้ามมากไปกว่านี้เ้าลูกชิ้นน้อยก็พูดปฎิเสธออกมาและบอกเหตุผลสำคัญมากๆด้วยว่าทำไมถึงจะต้องพากันกลับบ้านกันตอนนี้เลย…
“ไม่ได้หรอกจ้ะพี่ชาย ลูกชิ้นเริ่มหิวแล้วน่ะไม่อยากเดินช้าๆแล้ว”ลูกชิ้นน้อย
“..............!!!!!”พวกพี่ชาย
“ใช่ๆ พี่ชายรีบๆเดินเถอะนะจ้ะหิวจัง”พี่สาวเฝิ่นซือ
“แล้วก็ ห๊าวววววว………….”ลูกชิ้นน้อย
“..............!!!!!!”พวกพี่ชาย
น้องสาวทั้งสองของพวกพี่ชาย ดูเหมือนจะเริ่มอ่อนแรงลงแล้วตาก็เริ่มปรือๆแล้วเช่นกัน เพราะก็ใกล้เวลาที่พวกน้องสาวจะต้องนอนกลางวันกันแล้วนั่นเองอย่างไรล่ะ…!!!!
“กลับบ้าน….กลับบ้าน…กลับบ้านกัน….”
น้องสาวทั้งสองคน พากันคึกคักอย่างอารมณ์ดี ไม่เหมือนพวกพี่ชายเลยจริงๆ อารมณ์คนละขั้วกันเลย
“ตายแน่….!!!!!!”พวกพี่ชาย
“ทำยังไงกันดีเล่าทีนี้…..?????”พี่รองหมีเฝิ่น
“ไม่รู้สิ ยังคิดไม่ออกเลยครับพี่รอง..!!!”พวกน้องชาย
“เอ่อ………..”พวกพี่ๆ
“เอาอย่างนี้ละกัน ส่วนมากตอน่เที่ยงๆบ่ายๆ ในบางวันพวกผู้ใหญ่ก็กลับมาถึงบ้านช้านะ พวกเรารีบจัดการหาอะไรให้พวกน้องสาวกินรองท้อง แล้วพาน้องสาวนอนกลางวันให้เร็วที่สุด อย่างน้อยๆก็ช่วยดึงเวลาออกไปบ้างนิดๆหน่อยๆน่ะ”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“เอ๋…….????”พวกน้องๆ
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่จะต้องให้พวกน้องสาวสองคนต้องรีบนอนกลางวันเร็วๆด้วยเล่าพี่ใหญ่…?????”พี่รองหมีเฝิ่น
“ใช่ๆ…..เกี่ยวอะไรที่น้องสาวต้องนอนกลางวันกันพี่ใหญ่…???”พวกน้องชายคนอื่นๆ
“ป้าบบบบ……”
“โอ๊ยยย….!!!!”พี่รองหมีเฝิ่น
น้องชายคนอื่นๆะโหนีกันทันเมื่อเห็นว่าพี่รองโดนตบหัวไปทีหนึ่งแล้ว ก็เลยระวังตัวกัน
“เ้าน้องบื้อ ก็ถ้าน้องสาวสองคนนอนหลับกลางวันเร็วขึ้น ก็เท่ากับว่า ปู่ย่า พ่อแม่ อากับอาสะใภ้จะได้ไม่ต้องได้พูดคุยถามไถ่พวกน้องสาวสองคนได้อย่างไรเล่า ว่าไปเที่ยว ไปเล่นที่ไหนกันบ้าง และที่สำคัญพวกผู้ใหญ่ท่านจะได้ไม่ต้องเห็นาแตามตัวของพวกน้องสาวตอนนี้ด้วย
พอเห็นว่าน้องสาวสองคนนอนหลับกลางวันกันอยู่ พวกท่านไม่เข้าไปปลุกน้องสาวกันหรอก นี่อย่างไรเล่าถึงจำเป็จะต้องทำให้น้องสาวสองคนนอนหลับกลางวันกันเร็วๆน่ะ…ทีนี้เข้าใจกันหรือยังล่ะฮะ…???????”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“อ้อ………เข้าใจแล้วพี่ใหญ่” “หงึก…..หงึก…..”พวกน้องชายทั้งหลาย
“งั้นก็รีบพาน้องสาวสองคนกลับบ้านกันเลยเถอะครับ…!!!!”พี่ชายไป๋ทังเมี่ยน
“ใช่ๆ พาน้องสาวกลับบ้านโดยที่ไม่ให้คนที่บ้านไป๋ และบ้านเหวินเห็นแม้แต่คนเดียว…!!!!!”พี่ชายไป๋ทุนเมี่ยน
“ใช่ๆ…..หงึก….หงึก…..”พวกพี่ชาย น้องชาย
“แต่ก็ว่าเถอะนะ พวกเราสี่คนก็มาจากคนบ้านไป๋ และเ้าสองคนก็มาจากบานเหวิน จะมาบอกว่าไม่มีคนสองบ้านนี้เห็นไม่ได้นะเ้าทุนเมี่ยน”พี่รองหมีเฝิ่น
“ป้าบบบบ……..”
“โอ๊ยยย….!!!! พี่ใหญ่ก็ตบหัวข้าอีกแล้วนะ”พี่รองหมีเฝิ่น
“เ้าบื้อเอ๊ย นี่นายมันเกิดมาไล่ๆกับฉันได้ยังไงเนี่ย ที่เ้าทุนเมี่ยนมันพูดเนี่ย มันหมายถึงปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ อาอาสะใภ้ต่างหากเล่า ไม่ใช่พี่ๆน้องๆที่อยู่ด้วยกันตรงนี้”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“โอ้…..งั้นเหรอ….???? ก็แค่บอกก็ได้นี่หน่าไม่เห็นจะต้องตบหัวอีกเลยเนี่ยพี่ใหญ่”พี่รองหมีเฝิ่น
“เอาล่ะ ไม่ต้องไปสนใจพี่รองของพวกนายแล้ว รีบพาน้องสาวสองคนกลับบ้าน และหลบๆพวกผู้ใหญ่สองบ้านด้วยเร็วเข้า….!!!!”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“ได้ครับพี่ใหญ่…!!!”พวกน้องชายทั้งหลาย
พวกพี่ชายที่ในตอนแรก พากันอิดออดที่จะไม่เดินไปทางหลังหมู่บ้านฯให้เร็วขึ้น กลับต้องพากันเร่งฝีเท้ากันไปอย่างรวดเร็ว และก็รีบคว้าน้องสาวสองคนอุ้มขึ้น และวิ่งลัดเลาะไปอย่างชำนาญทาง
“หมั่บบบบ……..หมั่บบบบบ……….”
“ว๊ายยยย……..!!!!”น้องสาวทั้งสองคน
“พี่ใหญญญญญญ่……พี่รองงงงงงง………”น้องสาวทั้งสองคน
“น้องอยากกลับบ้านเร็วๆไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องเดินนะ พี่ใหญ่กับพี่รองพาอุ้มกลับบ้านเร็วกว่ามากเลย”พี่รองหมีเฝิ่น
“รู้หรอกน่า ที่ทำแบบนี้เพราะอะไรน่ะ”ลูกชิ้นน้อยเองพูดกับตัวเองในใจ
พวกพี่ชายพากันอุ้มน้องสาว วิ่งๆเดินๆ ผลุบๆโผล่ๆไปตลอดเส้นทางั้แ่ด้านหลังหมู่บ้านฯขึ้นมา เพราะว่าบ้านแซ่ไป๋ และบ้านแซ่เหวินนั้น ซื้อที่ดินอยู่ท้ายๆ สุดของหมู่บ้านฯนั่นเอง บริเวณโดยรอบๆก็จะเป็ที่ดินที่เอาไว้ทำการเกษตร ส่วนบ้านที่อยู่อาศัยนั้นก็ปลูกถัดไป
โดยบ้านแซ่ไป๋ กับแซ่เหวินนั้นช่วยเวลาที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ ก็เลือกทำเลที่ใกล้ๆกัน เป็สำคัญเพราะบริเวณแถวๆนี้ใกล้กับูเา และแม่น้ำสายหลักมากที่สุดด้วยนั่นเอง
สถานที่ก็อาจจะบอกได้ว่ามีทั้งข้อดี มีทั้งข้อเสียนั่นแหละ เพราะด้วยความที่อยู่ใกล้กับูเา และผืนป่ามากจนเกินไปอาจจะมีปัญหาเกี่ยวกับพวกสัตว์ป่าลงมาจากูเาได้ แต่ว่าพวกท่านเองก็จัดการล้อมรั้วอย่างแข็งแรงเอาไว้ด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะบริเวณบ้านที่อาศัยอยู่ แต่ก็ดีตรงที่ว่าไม่ต้องเดินไปไกลมากก็จะเข้าสู่เขตป่า และูเาแล้ว นี่แหละยิ่งทำให้พวกลูกๆหลานๆพากันแว๊บออกไปเที่ยวไปเล่นด้านนอกหมู่บ้านฯกันได้ง่ายขึ้นมากนั่นเอง
ส่วนอยู่ใกล้บริเวณติดกับแม่น้ำสายหลักนั้นก็ดีตรงที่ว่ามีน้ำกิน มีน้ำใช้ได้สะดวกมากขึ้นนั่นเอง ข้อเสียก็อาจจะมี่ฤดูฝนนั่นแหละ ที่จะต้องพากันไปเดินสำรวจมองดูเส้นแม่น้ำกันบ่อยๆว่ามันเอ่อล้นแม่น้ำหรือไม่กัน เพราะเป็เส้นทางที่เชื่อมกับแม่น้ำสายใหญ่ในตัวเมืองนั่นเอง
พวกเด็กๆ ต่างพากันมองสองข้างทางกันอย่างหวาดระแวง มีคนนำทางด้วยอีกต่างหาก เพื่อมองทางให้แน่ชัดว่าปลอดภัยไร้พวกผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านนั่นเอง
“เหวอออ……….”พี่ชายฝาแฝดที่กำลังจะเปลี่ยนท่าอุ้มน้องสาวของพวกเขาให้ถนัด กำลังเหมือนจะยกตัวพวกน้องสาวขึ้นมา แต่ด้วยความที่ใในการจะเปลี่ยนท่าทั้งๆที่โดนหิ้ว และวิ่งไปด้วย เ้าลูกชิ้นน้อยที่กำลังใก็เลย……
“ป้าบบบ………ป้าบบบบบบบ….”
“โอ๊ยยย……..น้องลูกชิ้นน้อย!!!!”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“ติ๊งงงงงง ลูกตะปบใบหน้าสองฝ่ามือที่สวยงาม รับไปเลย 2,000 คะแนน และเป็การตะปบใบหน้าพี่ชายแท้ๆ ให้าเ็ทั้งๆที่เป็สายเืเดียวกันอีก ได้รับคะแนนเสริมเพิ่มไปอีก 1,000 คะแนน พร้อมกับคูณคะแนน 20 เท่า ที่ยังอยู่ใน่แรกเริ่มของการใช้งานระบบยังไม่หมดเวลาที่ใช้”ระบบนักเลง
“ห๊าาาาาา…….????????”ลูกชิ้นน้อย
*****************
เ้าลูกชิ้นน้อยที่จู่ๆก็ได้คะแนนเพิ่มเติมขึ้นมาอย่างงุนงง ทั้งๆที่ยังไม่ได้ไปทำร้ายใครเลย แต่พอได้ฟังรายละเอียดของการให้คะแนนมานั้นก็ถึงกับต้องขมวดคิ้วเป็ปมเลยทีเดียวว่าแบบนี้มันก็ได้ด้วยเหรอเนี่ย……???????