Decoy Protagonist

ตอนที่ห้าสิบสอง เพื่อนเกลอ

สิ่งที่แตกต่างกันระหว่างตัวร้ายกับฮีโร่อาจจะเป็นเพียงแค่การมองว่า

ตัวร้ายต้องการเปลี่ยนแปลงโลก

ฮีโร่ต้องการให้โลกเหมือนเดิม

และการต่อสู้กันเพื่อรักษาโลกเดิมให้คงอยู่ต่อไปของฮีโร่

แต่เรื่องนั้นใช้ไม่ได้ในโลกที่ถูกทอดทิ้งเช่นนี้

มันไม่เหลือฮีโร่และวายร้ายหากถามผม

Radioactive man มนุษย์รังสี

ก็เป็นเพียงแค่เหยื่อคนหนึ่งที่พยายามจะเอาตัวรอดเท่านั้น

เขาเอาตัวรอดโดยการทิ้งความเป็นมนุษย์ไปเพราะความกลัวความอ่อนแอของมนุษย์ที่จะทำให้เราตายจากไปอย่างไม่สามารถทำอะไรได้สำเร็จสักอย่าง

พวกเขากลายเป็นอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่มนุษย์คอยกัดกินก้อนเนื้อมะเร็งที่งอกออกมาจากตนเอง

“ไม่ต้องห่วงผมจะช่วยคุณเองอยากจะกลับมาเป็นมนุษย์ปรกติไหม?”

มนุษย์รังสีที่เจอ คนที่หวังดีกับเขามากที่สุดและไม่คิดร้ายต่อเขาทั้งที่เคยพบหน้ากันก็ตาม มนุษย์รังสีก็คิดว่าเขาไว้ใจได้

น้ำตาของเขาไหลออกมาเป็นเลือดที่ตกลงกับพื้นก็กลายเป็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆนับไม่ถ้วนที่กัดกินกันเองจนแข็งแกร่งขึ้น

ขุดพื้นดินลงไปใต้พื้นดินเพื่อหาเหยื่ออื่นๆต่อไปแม้จะเจอซอมบี้ก็สามารถที่จะชนะได้

“ไม่อยากกลับเป็นมนุษย์ที่อ่อนแอเช่นนั้นอีกแล้วเพื่อนเกลอเอ๋ย ให้ชั้นช่วยให้นายแข็งแกร่งอย่างชั้นบ้างไหม?”

ผมส่ายศีรษะต่อข้อเสนออย่างหวังดีของมนุษย์รังสี

“ไม่ล่ะเพื่อนเอ๋ยแต่นายอยากจะเสียชีวิตแบบไม่บาดเจ็บหรือฝันถึงคืนวันเก่าๆบ้างไหม?”

“ฮา อา เพื่อนนายอย่าล้อเล่นอย่างนี้กับชั้นสิ ถ้าไม่ใช่นายพูดนะชั้นกินไปนายไปแล้ว”

มนุษย์รังสีหัวเราะร่างกายกระเพื่อมมีชิ้นเนื้อตกลงมาจากร่างกาย

“ชั้นคิดถึงมันอยู่ตลอดเวลา แม้ชั้นจะไม่มีทางหลับได้เลยตั้งแต่มีร่างกายเช่นนี้แต่ชั้นก็ฝันเห็นมันตลอดเวลา”

มนุษย์รังสีกล่าว

“ถ้าอย่างนั้นนายง่วงแล้วใช่ไหมเพื่อนเกลอ?หลับลงเสียเถอะ”

ผมกล่าว

มนุษย์รังสีจะว่ากล่าวเพื่อนเกลอของเขาที่ล้อเลียนเขาอีกแล้วเพราะเขาไม่เคยง่วงหลับได้เลยตั้งแต่มีพลังพิเศษนี้

แต่คราวนี้หนังตาของเขาหนักอึ้งจริงๆ

“ฮ้าว ชั้นว่าจะนอนสักหน่อยเพื่อนตื่นมาแล้วไปทานอาหาร ปิกนิกกันเถอะนะเพื่อน”

ฟี้

มนุษย์รังสีหลับไปโดยมีต้นไม้ที่งอกออกมาเต็มพื้นที่ปกครองของเขาห่อหุ้มอยู่ทั้งหมด

ไม่เกินสามนาทีสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่คนอีกแล้วก็เปลี่ยนสภาพกลายเป็นแอปเปิ้ลอีกหลายลูก