ราชาไร้บัลลังก์

หลังจากพ่อและแม่ของมิคาเอลสลบไปมันก็ถอยห่างออกมา โดยสิ่งที่มิคาเอลทำคือการช่วยมันอัดพลังลงไปเพื่อให้อาการบาดเจ็บภายในที่สะสมทั้งหมดออกมาโดยคนอื่นจะมองทั้งหมดไม่ออกจากนั้นจึงส่งพลังอีกสายไปเพื่อรักษา แต่มันจะยังไม่แสดงผลออกมาในตอนนี้
''เป็นยังไงบ้างลูกพ่อ''โดเยิลรีบถามมิคาเอลทันทีมันอยากจะฟังข่าวดีจนจะแย่
''ไม่มีปัญหาข้าสามารถบีบอัดสายเลือดได้ ตอนนี้ข้าได้ส่งพลังพิเศษของข้าเข้าไปแล้วรอจนกว่าพลังนั้นจะกระจายไปทั่วทั้งตัวของพวกมันทั้งคู่จากนั้นการบีบอัดสายเลือดจะง่ายขึ้นมากและต่อจากนี้ห้ามใครเข้ามาที่นี่โดยเด็ดขาดให้รอจนกว่าข้าจะพร้อมถึงค่อยเข้ามาพร้อมกัน''
''เยี่ยม ฮ่า ฮ่า ฮ่า''โดเยิลหัวเราะมีความสุขมาก ความหวังใกล้จะเป็นจริงซักที
''อย่าลืมพวกเราสิ นี่คือทรัพยากรในส่วนของข้าโปรดรับไว้''ผู้นำเผ่ามารยิ่นแหวนมิติออกมามิคาเอลเองก็ไม่ได้ขัดข้องและรับมันไว้
''ใช่ พวกเราเองก็มีส่วนและนี่ทรัพยากรของข้า''ผู้นำเผ่าเทพก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้มขณะพูดขึ้นแต่ก็แค่รอยยิ้มจอมปลอมหากทำได้มันคงฉีกมิคาเอลเป็นชิ้นๆไปแล้ว
''ดี! ทุกอย่างกำลังเป็นไปได้ด้วยดี ส่วนเจ้าหลังจากกลับไปก็พาลูกข้าไปที่ตระกูลมังกรผู้สังหารพระเจ้าข้าไม่อยากให้เสียเวลาเพิ่ม ส่วนตอนนี้พวกเราออกไปกันเถอะ''ทั้งหมดเดินออกจากกล่องที่คุมขังจากนั้นไม่นานทั้งหมดก็กลับไปถึงสถาบันสัตว์อสูร
''ท่านผู้นำเผ่าสัตว์อสูรข้ามีอะไรจะขอร้อง หวังว่าท่านจะอนุญาต''ลูกศิษย์คนโตของผู้นำเผ่าเทพพูดออกมาหลังจากลงมาบนพื้น
''ใช่ ข้าเองก็มีเรื่องที่จะขอร้อง''ลูกศิษย์คนโตของเผ่ามารเองก็เหมือนกัน
''ว่ามาสิ หากอยู่ในขอบเขตข้าจะรับฟัง''โดเยิลรู้อยู่แล้วว่าทั้ง2จะพูดอะไร มันคงไม่พ้นขอสู้กับมิคาเอล
''ข้า2คนอยากต่อสู้กับลูกศิษย์ของท่าน ข้าได้ข่าวมาว่ามันเก่งมาก''
''ข้าเองก็เหมือนกัน ข้าไม่เชื่อข่าวลือและอยากจะลองด้วยตัวเอง''ทั้งคู่แค่หาเรื่องมิคาเอลที่ไม่สนใจพวกมันเท่านั้นและแน่นอนมันยิ่งไม่เชื่อสิ่งที่อาจารย์บอกพวกมันด้วยอายุไม่ถึงร้อยปีจะไปมีพลังมากมายถึงระดับนั้นได้ยังไง ต่อให้ฝึกตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ก็เป็นไปไม่ได้
''เรื่องนี้ข้าไม่สามารถตัดสินใจได้ หากอยากจะสู้เจ้าต้องไปถามลูกของข้าเอง''หลังโดเยิลพูดจบมิคาเอลก็ส่ายหัวแล้วเดินจากไปพร้อมผู้อาวุโสใหญ่ที่ทรยศ มิคาเอลไม่อยากเสียเวลากับมดปลวกพวกนี้
''นี่เจ้า...เจ้ามันขี้ขลาด''ศิษย์คนโตของผู้นำเผ่าเทพตะโกนออกมาด้วยความโมโห
''ข้าไม่สนใจแล้ว''ลูกศิษย์คนโตของผู้นำเผ่ามารกลับลงมือกับมิคาเอลโดยไม่สนใจทุกคนที่อยู่ที่นี่แต่ก็เป็นอีกครั้งที่มิคาเอลไม่ได้สนใจไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามอง ตูม! เอดิสโผล่เข้ามาเหมือนภูติผีมันชกหมัดที่มีพลังมหาศาลออกไปทำให้ศิษย์ของผู้นำเผ่ามารกระเด็นออกไปไกล
''อย่าให้มันมากนักเจ้าควรจะรู้ว่าที่นี่คือที่ไหน''เอดิสพูดออกมาขณะจิตสังหารเริ่มกระจายตัวออกมา
''พอแล้วเอดิส แล้วข้าจะขอเตือนเอาไว้ซักหน่อยหากไม่อยากร่วมมือก็ยกเลิกข้อตกลงซะตอนนี้พวกเจ้าทำแบบนี้เพราะพวกเจ้าไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาเลยใช่มั้ย''โดเยิลพูดออกมาขณะมองไปที่ศิษย์ของผู้นำเผ่าเทพและเผ่ามารจากนั้นจึงหันไปมองที่ตัวของผู้นำต่อ
''ใจเย็นๆสหาย เรื่องนี้เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย พวกมันก็แค่อยากเห็นฝีมือของลูกศิษย์เจ้า''
''อ่า...เรื่องนี้ข้าต้องขอโทษจริงๆ เจ้าไสหัวกลับไปที่เผ่ามารซะแล้วเก็บตัวห้ามออกนอกสถาบันอีก''โดเยิลไม่ได้พูดอะไรอีกมันเดินหันหลังแล้วพุ่งหายไปทันที ทิ้งไว้2ผู้นำเผ่าหน้าหมองคล้ำอยู่กับที่มันไม่คิดว่าการนำศิษย์คนโตมาเพื่อข่มมิคาเอลจะทำให้เรื่องยุ่งยากขนาดนี้
''กลับไปเจ้าโดนทำโทษแน่''เผ่าเทพและเผ่ามารแยกย้ายกันไปด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดส่วนมิคาเอลได้เดินออกไปไกลแล้ว การเดินทางไปกับผู้อาวุโสใหญ่มิคาเอลไปคนเดียวเท่านั้นตลอดการเดินทางทั้งคู่เงียบตลอดไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนกระทั่งผู้อาวุโสใหญ่เริ่มพูดขึ้นก่อนเพราะตอนนี้ใกล้จะถึงที่หมายแล้ว
''คุณชายข้าต้องขอโทษท่านล่วงหน้าก่อนเลย ข้ามีลูกชายอยู่1คนและนิสัยของมันค่อนข้างดุร้ายหากมันยั่วยุท่านได้โปรดอย่าฆ่ามัน''นี่คือสิ่งที่มันคิดมาตลอดทาง หากลูกชายของมันไปย่ัวยุมิคาเอลเข้ามันได้ตายแน่ๆ
''ไม่มีปัญหาแต่ถ้าหากมันสร้างความรำคาญให้ข้ามากเกินไปข้าจะสั่งสอนมันแค่เล็กน้อยก็แล้วกันแล้วเจ้าจะบอกคนที่นั่นยังไงเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมด''มิคาเอลถามออกไปเพื่อดูความคิดของผู้อาวุโสใหญ่แต่คำตอบที่ได้กลับทำให้มิคาเอลเจ็บปวดใจ
''บอกความจริงไปเลย เพราะยังไง300กว่าคนที่เหลือล้วนเป็นเด็กรุ่นหลังอายุส่วนมากก็แค่เกือบๆ1,000ปีจะมีประมาณ50คนเท่านั้นที่รู้เรื่องสงครามในครั้งนั้น แต่ไม่ต้องเป็นห่วงถึงข้าจะไม่เก่งอักขระแต่ตลอดเวลาข้าใช้ความพยายามในการวางอักขระป้องกันการหลบหนีเอาไว้และคนในตระกูลก็มีคนที่อยู่ฝั่งเดียวกับเราอีก10คนซึ่งทั้ง10มีพลังมากที่สุดในนั้นแล้ว''มิคาเอลพยักหน้ารับขณะพุ่งไปตามต้นไม้ต่างๆ ตลอดการเดินทางมิคาเอลผ่านช่องเขามานับไม่ถ้วนจนในที่สุดมันก็มาถึงที่หมาย โดยที่นี่มีภูเขาล้อมรอบเอาไว้ทั้งหมด ส่วนตรงกลางเป็นพื้นที่โล่งและคนในตระกูลที่เหลือของมิคาเอลได้สร้างหมู่บ้านเอาไว้ที่นั่นฟุ่บ! ฟุ่บ! มิคาเอลและผู้อาวุโสใหญ่ลอยลงมาจากฟ้าแล้วเหยียบลงพื้นอย่างนิ่มนวลคนในตระกูลบางคนเริ่มสังเกตเห็นแล้วยกอาวุธขึ้นมาทันที
''หยุด! คนคนนี้คือคนสำคัญของพวกเรา ตอนนี้บอกให้ทุกคนไปรวมกันที่ลานกว้างกลางหมู่บ้าน''ผู้อาวุโสใหญ่สั่งการทำให้คนอื่นๆแยกย้ายกันออกไปจากนั้นผู้อาวุโสใหญ่จึงพยักหน้าให้คนของมันทั้ง10คนที่เพิ่งมาถึง ทั้ง10กระจายตัวออกไปทันทีพวกมันรู้หน้าที่ของตัวเองดีจึงแยกกันไปเติมอักขระให้ครบเพื่อทำให้บาเรียเริ่มทำงาน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่147:คนที่เหลือในตระกูล

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่147:คนที่เหลือในตระกูล

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้