ปล้นบ้านผิดชีวิตเปลี่ยนแปลง
ตอน ตามน้ำไปก่อน
สามวันต่อมา
ใจกลางบ้านหรูคือห้องโถงที่กว้างใหญ่และโล่งโปร่ง เพดานห้องสูงราวๆสองชั้นของบ้านทั่วไป
แสงโคมไฟระย้าสีทองสาดส่องลงมาบนเรือนกายของสตรีวัยเจริญพันธ์ที่สวยสง่า เนื้อตัวที่เปลือยเปล่ายิ่งทำให้น่ามอง สิ่งที่สวมใส่มรเพียงโซ่ทองอันใหม่ที่มาเฟียหนุ่มเอามาใส่ไว้แทนโซ่เหล็กอันเก่า
"ทำยังไงดีนะ ตัวก็เสียให้มันไปแล้วด้วยสิ!"
โจรสาวนึกในใจขณะกวาดตามองอาหารคาวหวานที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะหินอ่อนอันหรูหรา มันยาวและมีเก้าอี้สิบสองตัวล้อมรอบ พลางนึกเอะใจว่าอาหารพวกนี้จะทานยังไงหมด
"ไม่มีอะไรจะเสียแล้วมั้งเรา?"
"คงต้องตามน้ำไปก่อน สบโอกาสค่อยหาทางหนี!"
"หรือรอหยิบปืนยิงแม้งเลยไหม?"
"ไม่เอาดีกว่า มันคงเก็บหลักฐานที่เราบุกเข้ามาหมดแล้ว ขืนทำใครตายซักคนมีหวังติดคุกหัวโตแน่!"
"เป็อะไรของเธอยัยบื้อ" ภิภพ มาเฟียหนุ่มหันมาดุ
"มัวแต่เหม่ออยู่ได้"
มาเฟียหนุ่มเอ่ยขณะนั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆโจรสาว เค้ากำลังหยิบหมึกย่างร้อนๆมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปากสีชมพู
"ป้อนให้ก็ไม่เอา กินๆเองละกัน" หนุ่มสูทดำบ่นแล้ววางหมึกลงบนชามข้าว
รู้แล้ว!
"ทำให้มันติดใจไปเลยดีกว่า ดูๆแล้วไอ้หน้าหล่อนี่มีดีแค่หน้ากับหุ่น แต่โง่!"
"ขืนทำให้มันเชื่อจริงๆว่าเราเป็แมวที่น่ารักของมัน อีกหน่อยคงขออะไรก็ได้"
ฮิ! ๆ ไอหัวเราะ
"ท่าจะบ้า ไม่กินก็เอามา คนอุส่าห์ป้อน" มาเฟียหนุ่มรุ่นใหญ่บ่นแล้วหยิบหมึกทอดไปเข้าปาก กัดกินอย่างเอร็ดอร่อย
"นายท่านคะ ฉันอยากกินปลาค่ะ" จู่ๆโจรสาวลงไปคลานกับพื้น เอาแก้มถูกับกางเกงสูทดำและเงยหน้าสบตาเอ่ย
"อ้าว ชอบปลาไม่ชอบหมึกหรอกรึ" หนุ่มหน้าหล่อเอ่ยแล้วฉีกปลานึ่งมะนาวร้อนๆขึ้นมาเป่า
ฟูวส์! ๆ ควันขาวลอยฟุ้ง กลิ่นหอมฉุยเตะจมูกสาวสวยจนทำให้ท้องร้อง
อ่ะ! มาเฟียหนุ่มป้อนเนื้อปลาขาวเข้าปากสีชมพู
ง่ำ! ๆ ๆ ฮิ!
"ว่าแล้วมันโง่"
ไอยิ้มและคิดในใจ
"เอาอะไรอีกไหม กินให้อิ่ม เดี๋ยววันนี้จะพาไปข้างนอก"
"ข้างนอกหรือเ้าคะ" โจรสาวตาลุกวาว อิสระภาพของเธออาจมาไวกว่าที่คิด
"อื้อ ต้องเอาของเก่าไปประมูลขายน่ะ ที่ตลาดมืด"
"ของเก่า ที่ในตู้โชว์หรือเ้าคะ" โจรสาวเงยหน้าถามในสภาพคลานเข่าทำตาแป๋ว
"ใช่แล้ว ของที่ลูกน้องฉันไปขโมยมาน่ะ"
"ขโมยมา ทั้งหมดเลยหรือคะ"
"ทำไม"
"เปล่าค่ะ โห เก่งจังค่ะ"
"ฮ่า! ๆ ที่จริงก็ไม่ได้ขโมยมาหมดหรอก มีที่ยึดจากลูกหนี้ที่ไม่มีตังจ่ายหนี้บ้าง บางชิ้นร้านเหล้าและบ่อนก็ให้มาเป็ของกำนัลน่ะ"
"แก๊งฉันคุมไปครึ่งเขตเลยหละรู้ยัง"
"โห แก๊งของเ้านายใหญ่กว่าที่คิดอีกนะคะเนี่ย"
"อื่ม ถูกต้อง อ้าา" หนุ่มหล่อหน้าโง่เอ่ยแล้วป้อนไก่ทอดชิ้นโตให้โจรสาวกัดกินกับมือ
เ้านายหน้าหล่อค่อยๆบอกความลับของกิจการใต้ดินออกมาทีละน้อย ยิ่งได้ฟังใจนึงก็ยิ่งทำให้โจรสาวไม่อยากรีบหนีไปเท่าไร
คนฉลาดอย่างเธอรู้ดีว่าอาจได้อะไรติดไม้ติดมือกลับบ้านหากใจเย็นกว่านี้ เผลอๆอาจได้บ้านทั้งหลัง
แปะ! ๆ ๆ มาเฟียหนุ่มตบมือเรียกแม่บ้านแก่ๆที่ยืนห่างๆ
"ป้า ๆ สองคนน่ะ หาชุดสวยๆของแม่มาให้แมวผมใส่ที"
ค่ะ! ๆ ป้าๆโค้งหัวคำนับแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินขึ้นไปชั้นบน
"เอาชุดแม่มาให้เลยรึ ไอ้หมอนี่โง่กว่าที่คิด"
ฮิ! ๆ ไอนึกในใจขณะเงยหน้าสบตากับมาเฟียและฉีกยิ้มยิงฟันขาว
สิบนาทีต่อมา
สาวรับใช้เอาชุดราตรีสีขาวลายลูกไม้มาสวมให้ไอที่ยืนกางแขนรอ ชุดมันแทบไม่ต่างอะไรกับชุดเ้าสาว ยิ่งได้ห่อหุ่มเรือนร่างของสาวสวยวัยผลิบานอย่างไอยิ่งทำให้สวยหรูดูแพงขึ้นไปอีก
"สวยมาก" หนุ่มหล่อเอ่ยแล้วเดินมาหมุนโซ่ทองที่คล้องคอให้สายโซ่ไปข้างหลัง จากนั้นยัดลงในชุดทางด้านหลังซ่อนเอาไว้ มองข้างหน้าแล้วจึงเหมือนไอสวมสร้อยทองเส้นเบ้อเร่อ
รู้สึกเหมือนชุดจะคับไปนิด แสดงว่าแม่ของนายภิภพน่าจะตัวเล็กกว่าเธอ ชายชุดก็สั้นอยู่ตรงขาอ่อน ทำให้มองเห็นขาขาวที่เรียวยาวได้อย่างเต็มตา
รองเท้าส้นสูงสีขาว ส้นมันแหลมมาก สามารถหักมาแทงคอคนได้เลย กำไลหยกถูกแม่บ้านนำมาสวมที่แขน ต่างหูเพชรก็ติดไว้อย่างระยิบระยับที่ใบหู
"วิ่งหนีไปตอนนี้ ของในตัวนี่ทำให้รวยได้เลยนะเนี่ย" ไอพึมพำเบาๆขณะนั่งลงให้สาวใช้อีกสองคนผลัดกันเข้ามาแต่งหน้าทาปาก
"สวยจริงยัยเหมียวของฉัน หิ! ๆ" ภิภพเอ่ยขณะเดินมาใช้หลังมือสากๆลูบแก้มอันนวลนุ่มชุ่มฉ่ำ
"ไปกัน อ๊ะ ๆ ไม่ต้องคลาน" มาเฟียหนุ่มเอ่ยและจับมือไอเดินออกมาหน้าบ้าน
มีมาเฟียที่เฝ้าบ้านเดินสวนเข้ามา พวกมันโค้งคำนับให้เ้านายแล้วเดินไปนั่งกินอาหารบนโต๊ะ
"อ้อ มันกินอาหารเหลือจากหัวหน้านี่เอง แล้วตอนนี้เวรยามรอบบ้านก็จะไม่มี เข้าใจหละ"
โจรสาวไอคิวสูงนึกในใจขณะเดินมาขึ้นรถตู้กันะุสีดำ
เธอนั่งข้างชิดติดกับเ้านายหน้าหล่อ มีผู้หญิงอีกสองคนหอบกระเป๋าที่บรรจุของโบราณล้ำค่ามานั่งด้านหลัง ด้านหน้ามีเพียงคนขับรถและบอดี้การ์ดแค่คนเดียว
"ฮิ! ถ้าไม่ติดว่าจะต้องปั่นหัวไอ้หล่อหน้าโง่นี่นะ"
"ลำพังฉันคนเดียวก็ซ้อมไอ้พวกนี้แล้วหนีไปได้"
ไอเอ่ย
"ง่วงก็นอนไปเลยนะ อีกสักพักใหญ่แหละ" เ้านายหน้าหล่อเอ่ยแล้วลูบหัวแมวสาว
ฟุ่บ! ไอเอียงใบหน้าสวยพิงกล้ามแขนแน่นๆแล้วหลับตา แอร์รถที่เย็นฉ่ำทำให้เธอผลอยหลับไปจริงๆ พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็ถึงตลาดประมูลใต้ดินที่ผิดกฎหมาย
เ้านายเดินนำหน้า สองสาวหอบกล่องของโบราณเดินตามอย่างทุลักทุเล สมุนมาเฟียอีกสองคนเดินคุมซ้ายและขวา พวกเขาเอามือกุมที่เอวตลอด ราวกับว่าพร้อมจะชักปืนออกมายิงใครก็ได้
ที่นี่ไม่คุุ้นตาไอเลย มันเหมือนเป็ชั้นใต้ดินของโรงแรม และอยู่อีกเมืองหนึ่ง เธอไม่เคยเอาของที่ปล้นมาขายแถวนี้
พอมาถึงลานประมูลก็เห็นเหล่าคุณหญิงคุณนายนั่งเรียงรายอยู่บนเก้าอี้ไม้สลักลายสวยงาม ผู้คนในนี้มีเกือบร้อย
มีเวทีเล็กๆอยู่ข้างหน้า มียามนับสิบยืนคุ้มกันของมีค่าที่ตั้งเรียงรายบนโต๊ะกลางเวที ผู้ประกาศสาวเริ่มขานชื่อสิ่งของแล้วผู้แข่งประมูลก็ยกป้ายแย่งกันซื้อ
ไอนั่งข้างภิภพและคอยจดจำทุกอย่างไว้ เธอเพิ่งรู้ว่าหากเอาของที่ปล้นได้มาขายที่นี่จะได้ราคาดีกว่าเมืองที่เธออยู่เกือบสามเท่าถึงห้าเท่า นับว่าเป็ประสบการณ์ใหม่ที่น่าตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
15K
