ระบบผู้นำตระกูลสุดแกร่ง 【จบ】

        มู่อวี่เซิงมองร่างไร้วิญญาณทั้งสามที่ร่วงหล่นจากนภาด้วยแววตาวูบไหว

        ดูเหมือนว่าพลังฝีมือของท่านผู้นำตระกูลจะก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้ว!

        เพียงการขยับเล็กน้อยก็สังหารยอดฝีมือระดับกึ่งเซียนได้ถึงสามคน!!!

        ยากจะคาดเดาจริงๆว่าพลังอำนาจของท่านผู้นำตระกูลจะไปหยุดที่ระดับใด

        ครู่ใหญ่ผ่านไปในที่สุดเรือรบสีม่วงทองก็แล่นมาถึงเขตเป่ยหยวน

        ผืนน้ำแข็งอันกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตาท้องฟ้าและพื้นดินเป็นสีขาวโพลน มีธารน้ำแข็งอยู่ทุกหนทุกแห่งกระแสลมเย็นยะเยือกพัดโหมกระหน่ำแม้กระทั่งลมหายใจที่พ่นออกมาก็ยังกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งทันที

        เดินทางมาหลายพันลี้พวกเขายังไม่เคยพบเห็นสิ่งมีชีวิตใดๆ แม้แต่ตัวเดียว

        ในบรรดาห้าแคว้นแคว้นที่อยู่ทางเหนือสุดก็คือที่แห่งนี้นอกจากหิมะสีขาวโพลนและธารน้ำแข็งมหึมาที่ทอดตัวลดหลั่นเป็นทิวแถวแล้วก็ไม่อาจพบเห็นสิ่งอื่นใดได้อีก

        มู่เสินฉวนยังคงยืนตระหง่านอยู่บนหัวเรือด้วยทีท่าสงบเช่นเคย

        ลมหนาวที่เย็นยะเยือกพัดผ่านไปในชั่วพริบตาก็ถูกพลังโลหิตอันแข็งแกร่งของกายาศักดิ์สิทธิ์ระเหยกลายเป็นไอสีขาวลอยขึ้นไป

        ทันใดนั้นเรือรบสีม่วงทองก็แล่นไปยังดินแดนโบราณอันลึกลับแห่งหนึ่ง

        พลังอาณาเขตในที่นี้โกลาหลไปหมดมีแสงเซียนสีสันตระการตาส่องประกายจากฟ้าเก้าชั้นเมื่อสะท้อนกับธารน้ำแข็งสีขาวโพลนทำให้เกิดเป็นภาพที่สวยงามประหนึ่งแดนสวรรค์บนน้ำแข็ง

        "ท่านผู้นำตระกูลที่นี่คือใจกลางแดนเป่ยหยวน"

        "เล่ากันว่าเมื่อหลายล้านปีก่อน ณที่แห่งนี้ได้เปิดเส้นทางโบราณสู่ความเป็นเซียนเหล่ายอดฝีมือจากภายนอกต่างมุ่งหน้ามาเพื่อแย่งชิงโอกาสในการเป็นเซียนที่มีเพียงน้อยนิด"

        "มีเซียนมากมายต้องหลั่งเลือดและยังมีซากศพของมหาเซียนถูกฝังอยู่ใต้ธารน้ำแข็ง"

        "ส่วนจะมีผู้ใดจากที่นี่ก้าวเข้าสู่แดนเซียนในตำนานหรือไม่นั้นก็สุดแต่ใครจะรู้"

        มู่อวี่เซิงแผ่พลังวิถีเรืองรองออกมาทั่วร่างเพื่อต้านทานลมหนาว พลางกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกที่พรั่งพรู

        มู่เสินฉวนพยักหน้าเบาๆราวกับกำลังครุ่นคิดอยู่

        เส้นทางสู่ความเป็นนิรันดร์นั้นสำหรับเขาในตอนนี้ยังคงอยู่ห่างไกลนัก

        อย่างน้อยต้องยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของขอบเขตแห่งมนุษย์เสียก่อนจึงจะสามารถไล่ตามได้

        ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เพ่งมองไปยังทิศทางหนึ่งคล้ายสัมผัสได้ถึงความผันผวนที่ไม่ธรรมดาจากหมู่เมฆเบื้องหน้า

        "อวี่เซิง ดูแลเรือให้ดี"

        "ข้าจะไปแล้วรีบกลับมา"

        กล่าวจบ มู่เสินฉวนก็ก้าวเท้าออกไปพุ่งทะยานเข้าไปในแดนลึกลับเบื้องหน้า

        ดินแดนแห่งนี้มิได้เล็กมีรัศมีครอบคลุมหลายร้อยลี้ ห้วงอากาศโดยรอบบิดเบี้ยว ก่อตัวเป็นหมอกพิศวง

        ภายในชั่วพริบตาเขาก็มาถึงยังพื้นที่ซึ่งมีความผันผวนผิดปกติ

        ที่นั่นมีบ่อน้ำโบราณขนาดใหญ่ปากบ่อแข็งแรงทนทาน ลึกล้ำเกินหยั่งถึง มองไม่เห็นก้นบึ้ง

        มีลำแสงหลากสีสันหมุนวนรอบบ่อเกล็ดน้ำแข็งต่างๆ ส่งประกายเทพหลากสี มีกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมา

        "นี่… นี่มันแสงเซียนเป่ยจี๋!"สีหน้าของมู่เสินฉวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

        แสงเซียนเป่ยจี๋เล่ากันว่าเป็นแสงเซียนที่ร่วงหล่นลงมาจากแดนเซียนที่ถูกเจาะทะลวงมีอานุภาพน่าสะพรึงกลัว

        ในรอบสิบหมื่นปีถึงจะถือกำเนิดขึ้นเพียงสายเดียวและสามารถหล่อหลอมกับจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของผู้ฝึกตนได้

        แต่ภายในบ่อโบราณอันลึกลับเบื้องหน้านั้นมีแสงเซียนเป่ยจี๋ผุดขึ้นมาอย่างน้อยสิบกว่าสายเชื่อมจากก้นบ่อโบราณสู่ฟ้าเก้าชั้น!

        ดูเหมือนว่าตำนานที่ทิ้งไว้จากยุคเทพบรรพกาลเมื่อล้านปีก่อนจะหาใช่เรื่องโกหก

        วูบ!

        มู่เสินฉวนขยับความคิดพลังจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์อันกว้างใหญ่ก็แผ่ลงไปในบ่อโบราณ

        ทันทีที่สัมผัสกลิ่นอายเย็นยะเยือกก็พุ่งสวนจิตสัมผัสของเขาขึ้นมาคล้ายจะแช่แข็งจิตศักดิ์สิทธิ์ของเขา

        หากไม่ใช่เพราะเขามีเคล็ดวิชาลับที่ทำให้จิตสัมผัสแข็งแกร่งกว่าเซียนทั่วไปเกรงว่าดวงจิตของเขาคงได้รับบาดเจ็บจนถูกพลังสะท้อนกลับไปแล้ว

        "แสงเซียนนี้มีประโยชน์อย่างมากต่อการหล่อหลอมพลังจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์"

        "ไม่รู้ว่าจะรวบรวมขึ้นมาได้หรือไม่แม้จะไม่สามารถดูดซับและหลอมรวม อย่างน้อยก็สามารถใช้เพื่อรับมือกับศัตรูได้"

        มู่เสินฉวนพึมพำกับตัวเองจากนั้นหว่างคิ้วก็พลันเปล่งแสงเรืองรองมือที่สร้างจากจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ก็เร่งกระตุ้นเคล็ดวิชา

        ในอึดใจถัดมาพลังจิตสัมผัสอันแข็งแกร่งและบริสุทธิ์กว่าเดิมสิบเท่าก็พุ่งไปยังบ่อโบราณ

        วูบ!

        แสงเซียนเป่ยจี๋สิบกว่าสายถูกมู่เสินฉวนเก็บเกี่ยวไว้ในใจกลางทะเลสำนึกทั้งหมดไหลวนด้วยความเร็วอันน่าหวาดหวั่น

        จากนั้นแสงเซียนบนท้องฟ้าและในดินแดนลึกลับนี้ก็พลันสลายหายไปอย่างรวดเร็วกลับคืนสู่ความสงบ

        มู่เสินฉวนกลับขึ้นมาบนเรือรบสีม่วงทองอีกครั้งบนใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้มพึงพอใจ

        เพียงแค่มาถึงเป่ยหยวนเขาก็ได้รับผลตอบแทนที่ไม่น้อย

        ถือว่าเป็นลางดี!

        ตึก… ตึก…

        เสียงฝีเท้าเบาๆดังมาจากภายในตำหนักบนตัวเรือ

        เหยาซีสวมกระโปรงสีม่วงสืบเท้าออกมาด้วยท่วงท่าที่สง่างาม

        "มาถึงแดนเป่ยหยวนแล้วหรือ?"

        "หนาวเย็นสมคำร่ำลือจริงๆ"

        เหยาซีมองสำรวจไปยังรอบด้านพลางพ่นลมหายใจหอมกรุ่นออกมา

        "อืม"

        "หากเจ้ารู้สึกหนาวข้าจะให้อวี่เซิงช่วยสร้างค่ายกลสองสามชุด แยกตัวจากภายนอก" มู่เสินฉวนแย้มยิ้มมุมปาก

        "ไม่เป็นไรอย่างไรข้าก็เป็นผู้ฝึกตนระดับเทพสวรรค์"

        "จะบอบบางถึงเพียงนั้นได้อย่างไร"

        เหยาซีส่ายหน้าริมฝีปากแดงระเรื่อเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา

        ถึงแม้ว่าน้ำเสียงจะเบาหวิวแต่ก็ไม่ยากที่จะเห็นได้ว่า ในดวงตาของนางซ่อนความกังวลอยู่

        อีกไม่กี่เดือนลูกของนางก็จะคลอดออกมา

        กายาวิถีศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลแต่กำเนิดต้องดูดซับพลังจากฟ้าดินในพื้นที่นับล้านลี้เพื่อสร้างผลแห่งวิถี

        ถึงแม้ว่าที่แห่งนี้จะหนาวเหน็บและไม่เจริญเท่าตงฮวงแต่ก็มิอาจประมาทได้

        มหานิกายหยินหยาง วิหารเทพเป่ยจี๋ดินแดนต้องสาป รวมถึงตระกูลจินและตระกูลหวังแห่งเป่ยหยวนที่สืบทอดมาหลายยุคสมัย

        ล้วนเป็นลัทธิเต๋าที่ไร้ผู้ใดเทียบเทียมพลังอำนาจที่มีเซียนอยู่ก็มาก 

        พวกเขาคงไม่ปล่อยให้พลังจากฟ้าดินในดินแดนนี้ถูกดูดซับไปจนหมดสิ้นแน่

        ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีการรวมตัวของผลแห่งวิถี

        วัตถุศักดิ์สิทธิ์แห่งฟ้าดินจะทำให้เซียนทั้งหลายต่างตาลุกวาว

        หากได้กลืนกินเข้าไปก็รวมเข้ากับวิถีได้โดยตรง ทำให้กฎเกณฑ์ก้าวเข้าสู่ระดับที่ลึกล้ำอย่างยิ่ง

        ถึงตอนนั้นแรงกดดันที่มู่เสินฉวนต้องเผชิญคงยากจะจินตนาการ

        แต่ในขณะนี้

        ดูเหมือนมู่เสินฉวนจะมองเห็นความกังวลในดวงตาของเหยาซีแล้วเขาจึงแย้มยิ้มกล่าว

        "เจ้าไม่ต้องกังวลอันใด"

        "เมื่อมีทหารก็ต้องมีกำแพงเมื่อมีน้ำก็ต้องมีดิน[1]"

        "ข้าในตงฮวงยังสามารถปกป้องตระกูลให้รุ่งเรืองปกป้องฝูงสัตว์บรรพกาลและตระกูลโบราณมากมาย"

        "ในตอนนี้การปกป้องเจ้าและลูกให้ปลอดภัยก็หาใช่เรื่องยากไม่"

        ถ้อยคำเพียงไม่กี่คำกลับแฝงไว้ซึ่งความแข็งแกร่งและความฮึกเหิม ทำให้รูปร่างที่สูงโปร่งนั้นดูยิ่งใหญ่ราวกับเทพที่จุติลงมายังโลก

        ทำเอาเหยาซีดวงตาเป็นประกายและหัวใจเต้นระรัว

        —-----------------------------------

        [1] เมื่อมีทหารก็ต้องมีกำแพงเมื่อมีน้ำก็ต้องมีดิน (兵来将挡，水来土掩) หมายถึงไม่ว่าจะเจออุปสรรคใด ก็ต้องรับมือไปตามสถานการณ์อย่างเหมาะสม