(18)
เริ่มต้นใหม่
เมื่อไม่เป็อย่างที่หวังพลังงานชีวิตก็น้อยลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะเดินเข้าบ้าน เขียนฟ้าพยายามออกตามหาผู้เป็สามีอยู่นานจนค่ำมืดแต่ไม่พบร่องรอยเลยแม้แต่น้อย จึงกลับมาตั้งหลักที่บ้าน โดยยังไม่ได้บอกเื่นี้กับใครเพราะกลัวว่าทุกคนจะใ แต่มาถึงตอนนี้แล้วควรจะบอกความจริงเพื่อจะได้ช่วยกันตามหาอีกแรง
“ทำไมกลับเอาป่านนี้ล่ะลูก”ดูเหมือนว่าหทัยรัตน์เองก็รอการกลับมาของลูกชาย ยืนรออยู่หน้าบ้านก่อนแล้ว
“แม่ครับ...ฮึก...คุณรบหายตัวไปครับ” เขาหลั่งน้ำตาออกมาหลังจากกล่าวจบ
“ว่าไงนะ! มันเป็ไปได้ยังไง ธงรบยังไม่ฟื้นไม่ใช่เหรอ”
“พยาบาลบอกว่าคุณรบรู้สึกตัว่ที่ผมหลับครับแล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งพาออกมา บอกว่าจะพากลับบ้าน ผมคิดว่าน่าจะเป็ดาววดีกลัวเหลือเกินว่าดาววดีจะทำร้ายคุณรบ”
หทัยรัตน์โอบกอดลูกชายเพื่อปลอบใจ“อย่าคิดมากเลยนะลูก บางทีมันอาจจะไม่ได้เป็อย่างที่เราคิดก็ได้”
“แล้วตอนนี้คุณรบอยู่ที่ไหนล่ะครับเขาเพิ่งจะฟื้นขึ้นมา แถมยังโดนพาไปไหนก็ไม่รู้ ผมกลัวว่าอาการเขาจะทรุดหนักครับ”
“แม่เชื่อว่าธงรบต้องปลอดภัยเข้าในบ้านกันก่อนเถอะลูก พักผ่อนก่อนค่อยว่ากันอีกที”
“ครับแม่”
สองแม่ลูกเดินควงแขนเข้าไปในบ้านจนมาถึงห้องนั่งเล่นเขียนฟ้ากวาดสายตามองหาผู้เป็พ่อ ซึ่งปกติแล้วจะนั่งดูทีวีเป็ประจำทว่าวันนี้กลับไม่เห็น จึงรู้สึกสงสัยแล้วหันไปถามผู้เป็แม่
“อ้าว! แล้วพ่อไปไหนครับ”
“วันนี้พ่อไม่สบาย เข้านอนแล้วล่ะจ้ะ”
“เป็อะไรมากไหมครับ ไปหาหมอหรือยัง”
“แค่ปวดหัวนิดหน่อยกินยาแล้วนอนพักผ่อนก็หายแล้วล่ะ”
“ออครับ”
ถึงแม้ว่าตอนนี้เขียนฟ้าจะเริ่มรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วหลังจากได้สนทนากับผู้เป็แม่ ทว่าในใจยังคงคิดถึงแต่เื่ธงรบอยู่ดี
“ฟ้านั่งรอตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวแม่ไปเอาน้ำเย็น ๆ มาให้ ลูกจะได้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง”
“ไม่เป็ไรครับแม่ เดี๋ยวผมไปดื่มในครัวก็ได้”
“เอาเถอะน่าเดี๋ยวแม่มานะรอตรงนี้ก่อน” เห็นความตั้งใจของผู้เป็มารดา เ้าตัวจึงยอมนั่งอยู่ที่เดิม
“ขอบคุณครับแม่”
“ไม่เป็ไรจ้ะเดี๋ยวแม่มานะ” หทัยรัตน์ยิ้มให้แล้วเดินเข้าไปในครัว
เมื่ออยู่เพียงลำพังแล้วเขาก็เอนหลังทิ้งตัวลงบนพนักโซฟาอย่างรู้สึกเหนื่อย และแน่นอนว่าสิ่งที่กำลังคิดอยู่ในหัวนั่นคือตอนนี้ธงรบอยู่ที่ไหนกันแน่
“หรือว่าจะกลับไปกรุงเทพฯแล้ว”คิดได้อย่างนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมา เพื่อจะโทรไปแจ้งคนทางโน้นให้ช่วยตามหาอีกแรงทว่าในวินาทีนั้นไฟในบ้านกลับดับลงจนมืดสนิท
“ทำไมจู่ ๆ ไฟถึงดับล่ะเนี่ย แม่ครับ!”
แม้ว่าไฟจะดับทว่าคงยังมีแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่างพอให้เห็นสิ่งของภายในบ้านเป็เงาราง ๆ เขากำลังจะลุกขึ้นเดินออกไปนอกบ้านทว่ากลับได้ยินเสียงดังมาจากทางฝั่งครัวเสียก่อน
“Happy Birthdayto you, happy birthday to you, happy birthday happy birthday happy birthday toyou…”
เสียงร้องประสานเสียงจากบุคคลที่อยู่ในความมืดดังใกล้เข้ามาพร้อมกับแสงสว่างจากเทียนไขที่ปักบนหน้าเค้กก้อนโตทำให้ใบหน้าคนที่ถือเค้กชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆเ้าของวันเกิดหลั่งน้ำตาเมื่อเห็นรอยยิ้มของธงรบ เป็เขาจริง ๆ ไม่ได้ฝันไป ความทุกข์ใจเมื่อครู่หายเป็ปลิดทิ้งยิ้มไม่หุบในขณะจ้องมองเขาผ่านม่านน้ำตา
“สุขสันต์วันเกิดนะฟ้าไม่ต้องตามหาที่ไหน ฉันอยู่ตรงหน้านายแล้ว”
ธงรบเดินถือเค้กมายืนตรงหน้าส่งรอยยิ้มหวานให้ได้อุ่นใจว่าเขาปลอดภัย และตอนนี้ก็พร้อมที่จะปลูกต้นรักกับคนที่ยืนตรงหน้าอีกครั้งแล้ว
“คุณรบ ฮึก...ผมนึกว่าจะไม่ได้เห็นหน้าคุณอีกแล้ว”เขียนฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือ
“ต่อไปนี้เราจะไม่แยกจากแล้วนะรีบเป่าเค้กสิ”
“อื้ม”
เขียนฟ้ารีบเป่าเค้กก้อนโตจนเทียนดับทุกเล่มเสียงปรบมือดังขึ้น ไฟในบ้านถูกเปิดขึ้นอีกครั้งจนสว่างจ้าทำให้เห็นหน้าผู้ร่วมขบวนการทุกคนอย่างชัดเจน ทั้งสองครอบครัวอยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้า
เมื่อเค้กถูกวางไว้บนโต๊ะแล้วธงรบและเขียนฟ้าก็โผเข้ากอดกัน ต่างก็หลั่งน้ำตาแห่งความตื้นตันใจออกมามีเื่อยากจะพูดกับเขามากมาย แต่ตอนนี้กลับคิดไม่ออกทำได้เพียงแค่กอดเพื่อให้มั่นใจว่านี่ไม่ใช่ฝันอีกต่อไป
ความเครียดใน่หลายวันที่ผ่านมาทำให้เขียนฟ้าลืมไปว่าวันนี้คือวันเกิดของตัวเอง การได้เห็นธงรบฟื้นขึ้นมาแล้วยิ้มให้มันถือว่าเป็ของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดในชีวิตแล้ว
“หมดทุกข์หมดโศกสักทีนะลูกรักของแม่ขอให้ฟ้าและหลานของแม่สุขภาพแข็งแรง คิดสิ่งใดก็ขอให้สมดังปรารถนานะจ๊ะ แม่รักฟ้านะ”
“ขอบคุณครับแม่ ผมก็รักแม่ครับ”
“พ่อเองก็ขอแค่ให้ฟ้ามีความสุขมาก ๆสุขภาพแข็งแรง และขอให้ชีวิตคู่ของลูกอย่าได้มีอุปสรรคใด ๆเข้ามาแผ้วพานอีกตลอดไป”
“ขอบคุณครับพ่อ”
สามคนพ่อแม่ลูกโอบกอดกันอย่างมีความสุขโดยมีอีกสามชีวิตยืนยิ้มมองดูด้วยความปลื้มใจหลังจากนั้นทุกคนต่างก็อวยพรวันเกิดให้เขียนฟ้าบรรยากาศวันนี้อบอวลไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ นั่งร่วมรับประทานอาหารมื้อเย็นที่สุดแสนจะพิเศษที่ระเบียงหน้าบ้านภายใต้แสงจันทร์ในคืนเดือนหงาย ซึ่งโอบล้อมไปด้วยธรรมชาติ มีลมเย็น ๆพัดผ่านโชยมาไม่ขาด่
“ช่วยเล่าให้ผมฟังได้ไหมครับว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมทุกคนถึงได้ร่วมมือกันหลอกผมได้เจ็บแสบอย่างนี้” เขากล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบโต๊ะ
“ถามคนที่นั่งข้างลูกสิเพราะรายนั้นเป็คนต้นคิดเื่ทั้งหมด” หทัยรัตน์เอ่ยพลางโบ้ยหน้าไปยังลูกเขย
เขียนฟ้าหันขวับมามองหน้าสามีถลึงตามองเพื่อเค้นเอาคำตอบ
“ทำไมคนป่วยอย่างคุณถึงได้คิดเื่อะไรแบบนี้ได้ แล้วที่พยาบาลบอกว่าคุณออกมาพร้อมกับผู้หญิงมันคืออะไร”
“จริง ๆ แล้วฉันฟื้นั้แ่สามวันแรกแล้วล่ะตอนนั้นนายกลับมาเอาของที่บ้าน พอได้รู้จากคุณแม่ว่าวันนี้เป็วันเกิดนายก็เลยอยากจะเซอร์ไพรซ์น่ะ ผู้หญิงที่พยาบาลบอกก็เป็พนักงานในรีสอร์ตนี่ล่ะคุณแม่ให้มาช่วยเก็บของ ขอโทษด้วยที่ทำให้นายต้องเครียดมาตั้งหลายวัน”
“ถ้าเป็ก่อนหน้านี้ผมคงจะตบหน้าคุณเข้าให้แล้วล่ะแต่ครั้งนี้ผมจะยอมให้อภัยก็แล้วกัน แล้วคุณใช่ไหมที่อุ้มผมไปนอนบนโซฟา” เขายิ้ม
“อื้ม หนักเป็บ้าเลย” ธงรบแกล้งแซว
“นี่แหนะ ไม่ต้องมาแซวผมเลย” เ้าตัวฟาดเข้าที่ต้นแขนชายหนุ่มเบาๆ อย่างหมั่นไส้
“โอ๊ย! เจ็บนะครับ ทำไมเมียมือหนักอย่างนี้เนี่ย”
“แหม! หวานไม่เกรงใจพ่อกับแม่เลยนะ” กิ่งดาวเอ่ยแซว หล่อนมีความสุขมากที่ได้เห็นลูกชายและลูกสะใภ้นั่งหยอกล้อกันในโต๊ะทานข้าวซึ่งก่อนหน้านี้แทบจะไม่มีวี่แววว่าจะได้เห็น
“ต่อไปจะหวานยิ่งกว่านี้อีกครับคุณแม่เตรียมยาแก้เลี่ยนไว้ได้เลย”
“ใครจะหวานกับคุณมิทราบครับ” เขียนฟ้ายิ้มเขิน
“ก็ใครบางคนแถวนี้ล่ะ”
เ้าตัวแสร้งทำเป็มองไปรอบตัว “ไหน? ใครกัน?”
“ก็คนนี้ยังไงล่ะ” ธงรบเอื้อมมือไปหยิกแก้มขาวอย่างเบามือ
“ทำบ้าอะไรเนี่ยไม่อายคนอื่นบ้างเลยหรือไง” ร่างเล็กยกมือขึ้นมากุมที่แก้มตัวเองไว้
“อายทำไมนี่พ่อกับแม่เราทั้งนั้น”
“พ่อจะพยายามทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกัน”คำดลว่ายิ้ม ๆ
“นี่พ่อเข้าข้างลูกเขยมากกว่าลูกตัวเองแล้วเหรอครับ”
“เปล่าสักหน่อย พ่อพูดจริง ๆ”เอ่ยกลั้วขำเล็กน้อย
“พ่ออ่ะ”
“เห็นอย่างนี้พ่อค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อยหวังว่ารบคงไม่ทำกับน้องเหมือนก่อนหน้านั้นอีกนะ ไม่งั้นพ่อจะพาฟ้ากลับมาอยู่ที่นี่แล้วไม่ยอมให้กลับไปกรุงเทพฯอีกเลย”
ธงรบยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยความรู้สึกผิดมองหน้าภรรยาแล้วจับมือเอาไว้แน่น ก่อนจะหันไปกล่าวกับคนที่อยู่ตรงหน้า
“ผมขอโทษคุณพ่อคุณแม่ด้วยนะครับ ที่เคยทำร้ายจิตใจฟ้าต่อไปนี้ผมจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว ผมจะรักและทะนุถนอมฟ้า ไม่ทำให้ฟ้าต้องเสียใจและร้องไห้อีกเพราะตอนนี้ผมพูดได้เต็มปากว่ารักฟ้ามากครับ”
“แม่เชื่อรบจ้ะ ยังไงก็ดูแลกันให้ดีนะยิ่งตอนนี้มีลูกมีเต้าแล้ว ต้องอยู่กันด้วยความเข้าใจและเชื่อใจเพราะไม่เช่นนั้นอุปสรรคมันจะเข้ามาทำลายความสัมพันธ์ของลูกทั้งสองคนได้” หทัยรัตน์กล่าว
“ครับคุณแม่”
“ในเมื่อตอนนี้เื่ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแล้วเรามาดื่มฉลองกันดีกว่าไหมทุกคนชนแก้วให้กับมิตรภาพที่งดงามของครอบครัวเราหน่อยเร็ว” กิ่งดาวกล่าวเปิดงาน
แกร๊ง!
หลังจากนั้นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็สนุกสนานครึกครื้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเช่นเคย ใน่เวลานั้นทั้งสองต่างก็จ้องมองกันตลอดเวลาราวกับมีเื่มากมายที่อยากจะสนทนากันเพียงแค่สองคนเท่านั้น
งานปาร์ตี้เล็ก ๆ ได้ผ่านพ้นไปแล้วทว่า่เวลานั้นยังคงทำให้หัวใจของทุกคน อิ่มเอมกับความสุขมาจนถึงบัดนี้
เข้ามาในห้องนอนแล้วธงรบก็เอาแต่อ้อนอยากจะขอนอนหนุนตักภรรยาท่าเดียว ทำตัวเหมือนเด็กโข่งที่ไม่รู้จักโตแต่นั่นก็ทำให้เขียนฟ้ายิ้มได้ มีหรือที่จะยอมขัดใจเขานั่งบนเตียงปล่อยให้ชายหนุ่มนอนบนตักสมใจอยาก
มือเรียวข้างหนึ่งถูกธงรบจับเอาไว้ส่วนอีกข้างลูบไล้ที่พวงแก้มเขาอย่างทะนุถนอม ส่งสายตาพร้อมกับรอยยิ้มหวาน ๆ ทำให้ภายในห้องอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่สุดแสนจะโรแมนติก
“ขอบคุณนะ ที่ดูแลฉันเป็อย่างดี่ที่อยู่ในโรงพยาบาล”
“ไม่เห็นจะต้องขอบใจ มันคือหน้าที่ของผมอยู่แล้ว”
“รู้ไหมว่าการที่ได้แกล้งนอนนิ่ง ๆฟังนายบอกว่ารักทุกวัน มันมีความสุขมากแค่ไหน จนฉันไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาเลยล่ะ”
“คนบ้า ทำอะไรพิเรนทร์เสียจริงรู้ไหมว่าผมเป็ห่วงคุณมากแค่ไหน”
“รู้สิครับ ทำไมจะไม่รู้ล่ะก็มาเฝ้าไม่เคยห่างเลย แถมยังแอบจุ๊บเหม่งเค้าอีกด้วยแล้วตอนนี้ไม่ทำแล้วเหรอครับ” ธงรบทำเสียงอ้อน
“ไม่เอาหรอก น่าอายจะตายถ้ารู้ว่าคุณรู้สึกตัวผมจะไม่มีวันทำอย่างนั้นเด็ดขาด”
“นะนะ อยากให้ทำ”
“โอเค ๆ ทำก็ได้ หลับตาก่อนสิครับ”
ธงรบยิ้มแล้วรีบหลับตาลงรออย่างใจจดใจจ่อ เห็นอย่างนั้นเขียนฟ้าก็ขำ โน้มใบหน้าลงไปจุมพิตที่กลางหน้าผาก ทว่าใน่จังหวะนั้นธงรบกลับไม่ยอมให้อีกฝ่ายละใบหน้าออกมายกมือขึ้นไปรั้งที่ต้นคอ บดจูบริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม ให้สมกับที่รอคอยมานานส่งปลายลิ้นเข้าไปสอดประสานกันอย่างสนุกนาน ได้ลิ้มลองรสชาติความหอมหวานที่โหยหาแทบไม่อยากจะละใบหน้าออกจากกันเลย
“ปากนายยังหวานเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ”
“ปากคุณหวานยิ่งกว่า”
“ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะได้ยินคำนี้จากปากนายนี่ฉันได้เมียใหม่หรือเปล่าเนี่ย”
“เป็เมียผู้ชายเ้าสำราญอย่างคุณก็ต้องมีการปรับตัวบ้างสิครับ”
จู่ ๆ ธงรบก็เปลี่ยนอิริยาบถลุกขึ้นมานั่งจ้องหน้าอย่างจริงจัง จับมือเรียวไว้ ออกแรงบีบเบา ๆ เป็จังหวะ
“เขียนฟ้า”
“ครับ” ร่างเล็กเลิกคิ้วมองอย่างงง ๆ
“เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ ฉันสัญญาว่าจะปรับปรุงตัวใหม่ให้คู่ควรกับนายแต่นายต้องอยู่ข้าง ๆ อย่างนี้ คอยเป็กำลังใจให้ฉันนะรู้ไหม” ร่างสูงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“ครับ ผมเชื่อมั่นในตัวคุณว่าจะทำให้ครอบครัวเราเป็ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบได้แน่นอน”
“ขอบคุณนะ” ชายหนุ่มโผเข้ากอดหลับตายิ้มอย่างมีความสุข เขียนฟ้าเองก็โอบกอดเขาไว้ด้วยความรู้สึกไม่ต่างกันอ้อมกอดนี้ช่างแตกต่างจากครั้งแรก ััได้ถึงความรักอันท่วมท้นที่เขามอบให้
“ขอบคุณเช่นกันที่ยอมเสียสละตัวเองเพื่อผมกับลูกขอบคุณจริง ๆ”
ทั้งสองกอดกันอยู่นานหลายนาทีก่อนจะผละตัวออกมา แต่ดูเหมือนว่าสีหน้าของธงรบยังคงมีคำถามค้างคาใจอยู่
“ทำไมสีหน้าคุณเหมือนมีคำถามมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ”
“เอ่อ...ก็ประมาณนั้นมั้ง”เขาทำหน้าเลิ่กลั่กแล้วหลุบตาลงมองที่ตักตัวเอง
“เกี่ยวกับผมไหม”
“อืม”
“ถามมาสิครับทำไมคุณต้องอ้ำอึ้งอย่างนั้นด้วย ผมรู้สึกไม่ดีรู้ไหม”
“โอเค! ฉันพร้อมจะถามแล้ว นายอย่าโกรธฉันนะ”
“ไม่โกรธหรอกครับ” เ้าตัวยังคงยิ้ม
“ถ้าวันนั้นฉันตายไปจริง ๆ นาย...นายจะคบกับไอ้นั่นไหมนายจะยอมให้มันมาทำหน้าที่พ่อของลูกแทนฉันไหม”
คำถามของเขาทำให้เขียนฟ้าส่ายหน้ายิ้มราวกับมันเป็เื่ตลกเสียอย่างนั้น
“ฉันซีเรียสนะ จะขำทำไมเนี่ย”
“คุณแม่ยังไม่ได้บอกเื่นี้กับคุณสินะ”
“เื่อะไร” ธงรบยังคงทำหน้างง
“ก็เื่กรน่ะสิครับ ผมขอโทษด้วยละกันที่สร้างเื่หลอกคุณั้แ่แรกที่จริงแล้วกรเป็เพื่อนผมเองครับ เป็เพื่อนที่รักมากเคยกินนอนด้วยกันมาั้แ่เด็ก ๆ แล้ว”
“นอนด้วยกันเลยเหรอ”
“ใช่ครับบางครั้งก็นอนกอดกันด้วยแถมยังเคยอาบน้ำด้วยกันอีกต่างหาก”
“หยุด ๆ ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นแล้วถึงแม้ว่าจะเป็เพื่อนกัน แต่นายก็ไม่ควรไปทำอย่างนั้นนะ ฉันไม่โอเครู้ไว้ด้วย”คนพูดทำหน้าบูดบึ้งด้วยความน้อยอกน้อยใจ
“คุณหึงผมเหรอ”
“ใช่! หึงมาก หึงที่สุด ไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้นาย”
“แต่กรมันมีแฟนแล้วนะ”
“มีแฟนแล้วไงมีแฟนแล้วจะคิดเกินเลยกับนายไม่ได้หรือไง” ธงรบหันหน้าหนีไม่ยอมสบตา
เขียนฟ้ายังคงยิ้มเอื้อมมือไปหมุนใบหน้าหล่อให้หันมาสบตากัน
“มองตาผมสิครับไหนบอกจะปรับปรุงตัวใหม่ยังไงล่ะ”
“ก็ฉัน...หวงนี่นา”
“คุณไม่เชื่อใจผมเหรอ”
“เชื่อ แต่ไม่เชื่อใจคนอื่น”ดูเหมือนว่าธงรบยังคงเอาแต่ใจเหมือนเดิม
“ฟังผมให้ดีนะครับ กรมันเป็เพื่อนที่ผมรักมากและไม่มีวันที่ผมจะคิดกับมันแบบชู้สาว ส่วนมันก็ไม่มีวันมาชอบผมหรอกเพราะมันรักแฟนมันมากวันก่อนมันยังพาแฟนมาทำความรู้จักกับผมอยู่เลย แถมยังพาไปหาครอบครัวแล้วอีกด้วย”
ใบหน้าคมที่เคยบูดบึ้งเริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมา
“จริง ๆ ใช่ไหม”
“อื้ม เื่จริง ผมจะโกหกคุณไปทำไม”
“ฉัน...ขอโทษนะที่หึงหวงหนักไปหน่อย นายไม่โกรธฉันใช่ไหม”คนพูดยกมือขึ้นเกาหลังคอแก้เขิน
“โกรธ โกรธมากด้วยถ้าคุณไม่ไปอาบน้ำตอนนี้”
“แสดงว่าไม่ได้โกรธโอเค! ฉันจะไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ล่ะ นายอย่าเพิ่งนอนนะเพราะคืนนี้ฉันมีเื่จะพูดกับนายตั้งหลายเื่”
“โอเคครับ รีบไปอาบเดี๋ยวผมจะเตรียมเสื้อผ้าไว้รอ”
“ครับผม” ชายหนุ่มตะเบ๊ะแล้วโน้มใบหน้าเข้ามาหอมแก้มภรรยา ก่อนจะรีบเดินไปอาบน้ำ
เขียนฟ้าได้แต่มองตามหลังด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มในที่สุดก็มีวันนี้ วันที่เขาและธงรบเข้าใจกัน รักกันและอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไม่ว่ามันจะเริ่มต้นด้วยอะไรก็ตาม แต่ ณ วันนี้เขามีความสุขแค่นี้ก็พอใจมากที่สุดแล้ว
![เกิดใหม่ทั้งทีมีภรรยาอัปลักษ์ซะงั้น [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689243984_84250816.webp)
774
