สยบฟ้าเหนือราชัน

ตอนที่ 37ฝาแฝดขาวดำ

  ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม จอมโจรกิ่งเหมยถึงจะขับพิษออกมาหมดอาการบาดเจ็บยังไม่หายดีแต่ก็ดีกว่าตอนแรกอยู่มากเจียงหวู่เฉินยิ่งเห็นยิ่งรู้สึกผิดมันกับทดแทนคุณผู้อื่นด้วยโทษ

 
  “น้องเสี่ยวถานเป็นข้าไม่ดีเองที่ลงมือกับเจ้าหนักไปหน่อย” โจรกิ่งเหมยได้ยินก็ทำน้ำเสียงไม่พอใจนัก

  “ข้าต้องพูดอีกกี่ครั้งว่าข้าไม่ได้แพ้ท่านท่านใช้วิธีสกปรกเช่นนี้นับเป็นวิญญูชนหรือ?” เจียงหวู่เฉินอยากจะเถียงแต่ตัวเองเป็นฝ่ายผิดเลยต้องยอมเงียบไว้

  “น้องเสี่ยวถานท่านพูดว่าเจ้าอ้าวซ่งนั้นชั่วช้ามาก ทำไมเราถึงแค่จะบุกไปชิงตัวอาหนิวทำไมเราไม่ใช้โอกาสนี้ หาหลักฐานเปิดโปงมัน จับมันเข้าคุก?”

  จอมโจรกิ่งเหมยพ่นลมออกจมูกเบาๆอย่างดูถูก ”ท่านว่า พวกข้าไม่เคยคิดงั้นเหรอ? ที่ผ่านมาข้าทั้งลอบหาข่าว หาหลักฐานต่างๆเพื่อจัดการโจรชั่วผู้นี้”

  “แล้ว?”

  “ถ้ามี ป่านนี้มันจะลอยนวลอย่างนี้เหรอมันทำเรื่องชั่วช้าแต่สามารถทำลายหลักฐานได้หมดจด ไม่มีทางสาวถึงมันได้ส่วนในทางสว่างมันใช้วิธีบีบบังคับ ใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายทำให้ผู้คนมากมาย ต้องสิ้นเนื้อประดาตัวบ้านแตกสาแหรกขาด”

   “งั้น...” เจียงหวู่เฉินครุ่นคิดเล็กน้อย

  “ในเมื่อมันทำอะไรไม่ทิ้งหลักฐานทำไมเราไม่ลอบเข้าไปแล้วสร้างหลักฐานขึ้นมาเองล่ะถึงจะเป็นหลักฐานปลอมแต่ถ้ามันผิดจริงตอนตรวจสอบย่อมทำให้คนเชื่อมากขึ้น เช่นมีควันย่อมมีไฟ”

  “ไม่ก็ลอบเข้าไปจัดหารปลิดชีพมันปลิดชีวิตมันแค่คนเดียว ช่วยชาวประชาได้มากมาย”

  จอมโจรกิ่งเหมยได้ฟังคำเด็กหนุ่มถึงกับอึ้ง”นี่ท่านเป็นศิษย์สำนักไผ่เขียวจริงๆ หรือเป็นพวกพรรคมารปลอมตัวมา?”

......................

 เจียงหวู่เฉินและจอมโจรกิ่งเหมยได้ลักลอบเข้ามาในตัวอาคารลับแห่งหนึ่งพวกมันลอบเข้ามาอย่างเงียบเชียบไร้ผู้สังเกตุแต่ในอาคารนั้นกลับว่างเปล่าไร้สิ่งใด

  “ไหนท่านว่า อ้าวซ่งพาตัวอาหนิวมาแอบไว้ที่นี้”

  “ก็ตอนที่ข้ากับมันวางแผนกันเราให้พาอาหนิวมาซ่อนไว้ที่นี้ หรือว่ามันจะเคลื่อนย้ายคนไปที่อื่นเพราะเห็นว่าแผนจับเจ้าล้มเหลว?”

  “ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นแล้วนี้พวกเราจะทำยังไง พวกเราคงจะหาตัวอาหนิวเจอไม่ทันก่อนฟ้าสาง ข้าไม่สามารถพรางตัวตอนกลางวันได้”

  “แล้วทำไมเจ้าไม่พาตัวอาหนิวมาตั้งแต่เอากิ่งเหมยอะไรนั้นไปวางไว้? ไม่เช่นนั้นป่านนี้คงหมดเรื่อง?”

  “ท่านโทษข้า? มันเป็นกฎของบรรพชนข้าจะทำเยี่ยงไร? แล้วที่ข้าทำพลาดไม่ใช่เพราะท่าน?” เจียงหวู่เฉินได้ยินก็ไอแก้เขินเล็กน้อยก่อนจะเสนอแผนการ

  “ข้าพอมีวิธีที่เราจะลอบเข้าไปได้โดยไม่ต้องพลางตัว”

  “วิธีอะไร?”

......................

  เวลาเช้าแล้ว ในคฤหาสของอ้าวซ่งยังคงวุ่นวายนักพวกผู้รับใช้มากมายต่างเดินกันให้ควัก อ้าวซ่งกำลังนั่งคุยธุระอยู่ในห้องกับชายวัยกลางคนสองคนทันใดนั้นเด็กรับใช้ก็เข้ามารายงานถึงการมาถึงของเจียงหวู่เฉิน

  เจียงหวู่เฉินใส่ชุดสีเขียวของสำนักไผ่เขียวอันมีชื่อเสียงในเมืองชุนหนิวที่มือนั้นคล่ากุมตัวของจอมโจรกิ่งเหมยที่บัดนี้ถูกมัดไว้อย่างหนาแน่นอ้าวซ่งได้เห็นก็ตะลึงเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง

  “ที่แท้เป็นจอมยุทธ์เจียงนี้เองเมื่อคืนที่ท่านหายตัวไปตอนตามเจ้าโจรร้าย ข้าอ้าวซ่งนั้นเป็นห่วงท่านมาก”

  “แต่นี้กลับไม่มีอันตรายใดกลับจับตัวเจ้าโจรร้ายนี่ได้อีก สมแล้วที่เป็นศิษย์สำนักไผ่เขียว ฮ่าฮ่าฮ่า”

  “แค่โจรเล็กโจรน้อยคนเดียวไม่นับเป็นอะไร ทำให้ท่านซ่งกังวลแล้ว”จอมโจรกิ่งเหมยที่โดนจับกุมมาคิ้วกระตุกเล็กน้อย

  เจียงหวู่เฉินไม่คิดว่าอ้าวซ่งจะมีแขก มันเหลือบไปมองชายวัยกลางคนสองคนคนหนึ่งใส่ชุดดำอีกหนึ่งใส่ชุดขาว หน้าตาของพวกมันเหมือนกันอย่างกับแกะ เด็กหนุ่มลอบตรวจสอบจากสายตาอีกฝ่ายต้องเป็นยอดฝีมือชนชั้นไม่ธรรมดา

  “สองท่านนี้คือ?”

  อ้าวซ่งได้ยินก็หัวเราะรีบแนะนำชายวัยกลางคนทั้งสอง“ข้านี่ใช้ไม่ได้เลยข้าลืมแนะนำทั้งสองคนนี้ได้เยี่ยงไรสองท่านนี้คือแฝดคู่ขาวดำของสำนักหยินหยาง คนซ้ายคือท่านเฮยซี ขวาคือท่านไป๋ซี ”

  “ส่วนท่านนี้คือจอมยุทธ์เจียงแห่งสำนักไผ่เขียว ตอนแรกข้านั้นเชิญท่ายเฮยซีและท่านไป๋ซีมาช่วยจัดการเจ้าโจรกิ่งเหมยแต่เจ้าโจรดันลงมือเร็วกว่าที่คาดไปวันนึง ทำให้คลาดกับท่านเฮยซีและท่านไป๋ซีโชคยังดีที่ได้จอมยุทธ์เจียงช่วยเหลือ ฮ่าฮ่า”

  เจียงหวู่เฉินลอบร้องผิดท่าในใจมันคิดแกล้งจับตัวเสี่ยวถานได้เพื่อเข้าถึงตัวอ้าวซ่งล่อให้มันประมาท มิคลาดมันกลับเชิญยอดฝีมือมาด้วยถึงสองคน

  ช่วงเวลา9ปีที่ได้ร่ำเรียน มันไม่ได้แค่ฝึกฝนวิชายุทธ์แต่ฝึกทั้งการเรียนเขียนอ่าน และศึกษาประวัติสำนักต่างๆในยุทธภพมันเคยได้ยินชื่อสำนักหยินหยาง...ซึ่งเป็นถึงหนึ่งในสี่สำนักขั้นเอกฝ่ายมารเทียบเท่าหุบเขาสระเหมันต์

  นี่มันแย่จริงๆแล้วสำนักหยินหยางไม่ใช่อะไรที่สำนักไผ่เขียวจะล่วงเกินได้เลยถึงพรรคอธรรมและธรรมมะ นั้นเป็นฝ่ายตรงข้ามกัน แต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดฆ่าแกงกันให้ตายกันไปข้างทุกครั้งที่เจอหน้าตอนนี้สำนักต่างๆต่างคานอำนาจ ทำให้ถ้าไม่ใช่มีความแค้นหรือเหตุให้ลงมือจริงจะไม่มีการปะทะกันให้เห็นบ่อยครั้ง

  
  “ที่แท้เป็นท่านเฮยซีและท่านไป๋ซีแห่งสำนักหยินหยาง หวู่เฉินย่อมได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว” สองแฝดเค้นเสียงตอบ ไม่แยแสเจียงหวู่เฉินดังเห็นมดปลวกจากพรรคเล็กคร้านจะลดตัวไปใส่ใจเจียงหวู่เฉินกำหมัดในใจแต่สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

  “อันจอมโจรร้ายผู้นี้ก็ถูกจับได้แล้วข้าขอนำมันไปส่งทางการ ถือว่าทำให้ท่านซ่งสบายใจ”เจียงหวู่เฉินพยายามพาตัวเสี่ยวถานออกไปจากที่นี้ทันทีเมื่อเห็นแผนไม่สามารถดำเนินได้แล้ว

  มันเคยได้ยินชื่อเสียงสองแฝดขาวดำของสำนักหยินหยางจริงๆชื่อเสียงของทั้งสองนั้นเลื่องลือจนทำให้ใครๆต่างยำเกรง จัดการอ้าวซ่งต่อหน้ามัน? ล้อเล่นอันใดแค่มีชีวิตรอดออกไปก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว

  “ท่านเจียงโปรดช้าก่อนเจ้าโจรนี้ก่อกวนข้ามาหลายครั้ง...มิสู้มอบมันให้ข้า” อ้าวซ่งหยุดเด็กหนุ่มไว้

  “นี่จะดีหรือเราควรเอามันส่งให้ทางการจัดการ ถ้าเราจัดการมันเองจะไม่เป็นไรหรือ?” อ้าวซ่งได้ยินก็หัวเราะ

  “ย่อมไม่เป็นอะไรเจ้าโจรนี้ทำเรื่องชั่วชามามากหากว่าเราจัดการก็ถือว่าช่วยแบ่เบาภาระของทางการไปส่วนนึง จอมยุทธ์เจียง ท่านเห็นว่าเป็นอย่างไร?”

  เจียงหวู่เฉินครุ่นคิด ถ้าจะให้มันยังฝืนดื้อจะพาตัวเสี่ยวถานออกไปบางทีอาจจะทำให้พวกมันสงสัยกลายเป็นทำให้สถานการน์เลวร้ายกว่าเดิม ยิ่งวรยุทธ์ของแฝดคู่หยินหยางไม่ใช่อะไรที่มันและเสี่ยวถานจะรับมือได้

  แถมเสี่ยวถานก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอันใดมากเชือกก็ถูกมัดไว้ปลอมๆสามารถกระชากออกได้ทุกเมื่อแถมอีกฝ่ายยังประมาทเพราะคิดว่าจอมโจรกิ่งเหมยโดนพิษสลายพลังยุทธ์ไว้ มันคงสามารถหาหนทางหนีได้ไม่ยากนัก

  บางทีการที่จอมโจรกิ่งเหมยถูกจับไปขังในคุกคฤหาสของอ้าวซ่งอาจจะทำให้หาหนทางพลิกสถานการน์ตรงหน้าได้? เจียงหวู่เฉินสงสัยมากเรื่องฝาแฝดขาวดำเป็นตัวตนที่อ้าวซ่งสามารถเชิญมาได้หรือ?ต่อให้เชิญมาได้แต่เพียงเพื่อจัดการกับจอมโจรกิ่งเหมย? หรือเพื่อปกป้องอนุภรรยา? นี่จะ

  ไม่สมเหตุสมผลกระมังบางทีพวกมันอาจมีเหตุผลลับบางอย่าง เจียงหวู่เฉินต้องรู้ให้ได้เพื่อผลิกสถานการน์นี้

  “งั้นเอาตามที่ท่านซ่งต้องการ จอมโจรกิ่งเหมยนี่ขอมอบให้ท่าน”จอมโจรกิ่งเหมยปลายตามาสบกับตาหวู่เฉิน เด็กหนุ่มจ้องตอบพยายามให้อีกฝ่ายเชื่อใจตน

  “ดีดีจอมยุทธ์เจียงช่างเป็นคนฉลาดมีความสามารถ ข้าอ้าวซ่งยินดีคบท่านเป็นสหาย” มันพูดพลางเดินมากระชากผ้าคุมหน้าของจอมโจรกิ่งเหมย

  มันอึ้งตะลึงกับใบหน้าของจอมโจรกิ่งเหมยเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ถึงมันจะไม่ได้งดงามขนาดซูรั่วซาน แต่ก็ไม่ใช่อะไรที่จะหาได้ง่ายๆเจียงหวู่เฉินเห็นท่าทางอ้าวซ่งก็สงสารในใจ

  ‘จอมโจรนี้เป็นผู้ชายนะเจ้าจะบ้าหรือ!’แต่มันก็นึกว่าตัวเองก็เคยเป็นเหมือนกันก็เข้าใจปฏิกิริยาของอ้าวซ่งได้จอมโจรกิ่งเหมยไม่ได้ถูกจับจริงๆ อีกทั้งมันยังเป็นผู้ชายคงไม่เป็นปัญหาใดมากกระมัง?

  “เด็กๆเอาไอ้โจรร้ายนี้ไปขัง ข้าเสร็จธุระแล้วจะไปสอบสวนมันด้วยตัวเอง” ผู้รับใช้สองคนรับคำจับกุมตัวโจรกิ่งเหมยหายออกไปจากห้อง