เทพกระบี่เงาสังหาร

"บัดซบข้าจะทำยังไงดี" อู่หมิงกล่าวพร้อมกับใช้ย่างก้าวมายาหลบหนีอย่างสุดชีวิต"ฮ่า ฮ่า คิดหนีงั้นหรือสวะปราณปฐพีเช่นเจ้าไม่มีทางหนีพวกข้าพ้นอยู่แล้ว" เหล่าศิษย์สายในผู้ชายได้วิ่งผ่านอู่หมิงไปอย่างรวดเร็วทำให้ฝูงผึ้งเปลี่ยนเป้าหมายมาที่อู่หมิง"ชิ งั้นต้องรีบถอยห่างจากผู้หญิงคนนั้นก่อน" อู่หมิงกล่าวพร้อมกับวิ่งแยกทางกับกลุ่มหญิงสาวผ้าปิดหน้าเมื่อเห็นฝูงผึ่งไล่ตามอู่หมิงไปเหล่าศิษย์สายในชายก็ยืนหัวเราะด้วยความชั่วร้าย แต่ทางด้านกลุ่มหญิงสาวแสดงท่าทางรู้สึกผิดออกมา"พวกเราจะทำอย่างไรดีถ้าขืนเป็นแบบนี้เขาไม่รอดแน่" หญิงสาวคนหนึ่งกล่าว"เหอะไม่รอดแล้วอย่างไรเจ้านั่นมันก็เป็นแค่ศิษย์สายนอกไร้ค่าหอกระบี่ไม่มีทางสนใจเจ้านั่นหรือกว่าจะอยู่หรือตาย" กลุ่มชายหนุ่มกล่าว"เจ้านั่นหละไร้ค่า เป็นถึงศิษย์สายในที่อยู่ปราณนภาขั้นกลางแต่กลับไม่มีปัญญาสังหารฝูงผึ้งเหล่านั้น" หญิงสาวอีกคนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา"เหอะทำเป็นพูดดี แล้วเจ้าละทำได้หรือไม่ พวกเจ้าเองก็เอาแต่พึ่งศิษย์พี่ที่เป็นศิษย์หลักไม่ใช่งั้นหรือ" หลุ่มชายหนุ่มกล่าวด้วยความโกรธ"แต่คนที่เป็นคนลากฝูงผึ้งนั่นมาก็คือพวกเจ้า คอยดูเถอะถ้าศิษย์พี่จัดการเจ้าราชาแมงป่องเสร็จเมื่อไหร่ข้าจะให้ศิษย์พี่จัดการพวกเจ้าต่อ" กลุ่มหญิงสาวกล่าว"นี่!!!!" กลุ่มชายหนุ่มหน้าถอดสีทันทีเพราะอีกฝ่ายมีหัวหน้ากลุ่มเป็นศิษย์หลัก ส่วนพวกตนเป็นเพียงแค่ศิษย์สายในซึ่งมีองค์ชายใหญ่เป็นหัวหน้ากลุ่มซึ่งแน่นอนว่าไม่มีทางต่อต้านศิษย์หลักได้แน่หากศิษย์หลักต้องการที่จะลงโทษพวกตนอีกด้านหญิงสาวสามผ้าปิดหน้าก็ต่อสู้กับราชาแมงป่องอย่างดุเดือด ในตอนนี้ทั้งสองฝ่ายก็ได้รับบาดเจ็บอย่างหนักทั้งคู่ทำให้ราชันแมงป่องสามหางต้องถอยหนีเพราะมันไม่อยากสู้ตายกับหญิงสาวตรงหน้า"ศิษย์พี่ท่านเป็นอย่างไรบ้าง" เหล่าหญิงสาวต่างก็วิ่งเข้าไปหาหญิงสาวสวมผ้าปิดหน้าพร้อมกับกล่าวด้วยความกงัวล"ข้าไม่เป็นไร พวกเจ้าละเป็นอย่างไรบ้าง" หญิงสาวสวมผ้าปิดหน้ากล่าว"พวกข้าไม่เป็นอะไรเพียงแต่เด็กหนุ่มคนนั้นรับเคราะห์แทนพวกเราทำให้พวกเราปลอดภัย" หญิงสาวในกลุ่มกล่าว"เด็กหนุ่มคนนั้นคือ????" หญิงสาวสวมผ้าปิดหน้ากล่าวด้วยความงุนงง"ก็เด็กหนุ่มที่ล้มหมีขนแดงเมื่อตอนนั้นยังไงละศิษย์พี่" หญิงสาวในกลุ่มกล่าว"อ้อ เป็นเขา" หญิงสาวสวมผ้าปิดหน้ากล่าวด้วยความแปลกใจ"เป็นเจ้าพวกนี้แหละศิษย์พี่ที่ลากฝูงผึ้งมาหาพวกเราหนำซ้ำยังเป็นลากฝูงผึ้งไปหาเด็กคนนั้นด้วย" หญิงสาวอีกคนชี้ไปทางกลุ่มชายหนุ่มด้วยความโกรธ"เดี๋ยวก่อน พวกเราเองก็เป็นผู้ที่ได้รับความเสียหายนะแล้วอีกอย่างถ้าพวกข้าไม่ทำแบบนั้นทั้งเจ้าและข้าก็คงได้ตายไปแล้ว" กลุ่มชายหนุ่มกล่าว"แต่สิ่งที่เจ้ากระทำก็ไม่สมควรอยู่ดี ในฐานะศิษย์หลักข้าคงเมิณเฉยกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ เมื่อกลับไปถึงหอกระบี่ข้าจะรายงานเรื่องที่เจ้าลากฝูงสัตว์อสูรไปหาศิษย์คนอื่นๆไปทั่วให้ผู้อาวุโสคุมกฎตัดสิน" หญิงสาวสวมผ้าปิดหน้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา"โปรดเมตตาด้วยศิษย์พี่พวกเราเองก็ทำไปเพราะหวาดกลัวตาย" กลุ่มชายหนุ่มกล่าวด้วยความหวาดกลัว"เจ้ามาจากกลุ่มเคี้ยวมังกรสินะ ข้าเคยได้ข่าวว่ากลุ่มของเจ้าเคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นและดูเหมือนจะเป็นพวกเจ้าสินะที่เคยลากฝูงสัตว์อสูรเข้าหากลุ่มศิษย์สายนอกเพื่อยืมมือสัตว์อสูรสังหารเป้าหมายเพื่อชิงสมบัติ ครั้งที่แล้วหัวหน้าของพวกเจ้าได้ช่วยพวกเจ้าไว้แต่ครั้งนี้พวกเจ้าไม่รอดแน่" หญิงสาวสวมผ้าปิดหน้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร"ศิษย์พี่แล้วเรื่องของเด็กหนุ่มคนนั้น...." หญิงสาวในกลุ่มกล่าว"เขาคงไม่รอดแล้วละ ไม่ต้องกังวลมันไม่ใช่ความผิดของพวกเจ้า ส่วนคนที่ทำผิดพวกมันจะต้องได้รับโทษอย่างสาสม" หญิงสาวสวมผ้าปิดหน้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนจะพากลุ่มของตนจากไป"บัดซบเพราะเจ้านั่นแหละที่ไม่ยอมเลือกเหยื่อให้ดีก่อน " ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าว"แล้วข้าจะไปรู้เหรอว่ากลุ่มหญิงสาวพวกนั้นมีศิษย์หลักอยู่ด้วย" ชายหนุ่มอีกคนก็กล่าวด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง"บัดซบคราวนี้พวกเราจะทำอย่างไรกันดี" กลุ่มชายหนุ่มกล่าวด้วน้ำเสียงสิ้นหวังแต่ในขณะนั้นเองก็มีเสียงที่เย็นชาดังขึ้นพร้อมกับร่างเงาตรงมายังกลุ่มชายหนุ่ม"ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวข้าจะช่วยพวกเจ้าเอง" สิ้นเสียงฝูงผึ้งจำนวนมหาศาลก็เข้าปิดล้อมกลุ่มชายหนุ่มทันที"เกิดอะไรขึ้นทำไมฝูงผึ้งถึงมาอยู่ที่นี่ได้""ไม่ดีแล้วพวกผึ้งปิดทางหนีพวกเราแล้ว""เป็นไปไม่ได้ แล้วเสียงเมื่อกี้มันของใครกัน"กลุ่มชายหนุ่มต่างก็แสดงสีหน้าหวาดกลัวและสิ้นหวังออกมา อีกด้านอู่หมิงได้หลบซ่อนอยู่ในเงาของต้นไม้ใกล้ๆแล้วยิ้มอย่างเย็นชา เหตุผลที่อู่หมิงยอมแยกออกจากกลุ่มหญิงสาวเพราะต้องการล่อพวกผึ้งไปใกลๆหญิงสาวศิษย์หลักและใช้ใช้ทักษะเงาหลบซ่อนตัว และเมื่อสบโอกาสที่กลุ่มหญิงสาวจากไปเหลือแต่กลุ่มชายหนุ่มอู่หมิงก็ได้ล่อให้ฝูงผึ้งมาที่นี่ด้วยความเร็วสูงโดยที่กลุ่มชายหนุ่มไท่รู้ถึงการคงอยู่ของอู่หมิงเลย"เป็นพวกเจ้าที่ผิดเองที่มาหาเรื่องข้า" อู่หมิงเค้นเสียง"อ๊ากกกกกกกกกกกกก" เสียงกรีดร้องของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างโหยหวน ด้วยฝูงผึ้งจำนวนมากลุมเข้าโจมตีทุกทิศทางทำให้เหล่าศิษย์สายในไม่สามารถสังหารผึ้งได้ทันและถูกสังหารเสียเองใช้เวลาไม่นานกลุ่มศิษย์สายในก็ตกตายจนหมดพร้อมกับฝูงผึ้งที่หมดเป้าหมายก็กลับรังของมัน อู่หมิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกับเดินเข้าไปปล้นทรัพย์อย่างสบายใจ จากนั้นไม่นานเสี่ยวฮุ่ยก็กลับมาหาอู่หมิงพร้อมกับแสดงสีหน้าตื่นเต้น"อู่หมิงดูเหมือนเจ้าเองก็หนีรอดสินะ แต่ก่อนอื่นข้าพบของดีเข้าให้แล้ว" เสี่ยวฮุ่ยกล่าวพร้อมกับเลียริมฝีปากอย่างมีความสุข แต่อู่หมิงกลับหน้าดำคล้ำทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่ติดอยู่บนปากของเสี่ยวฮุ่ย----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เจ้าผิดเองที่มาหาเรื่องข้า

คล้ายกับเรื่องเทพกระบี่เงาสังหาร ที่คุณอ่าน

เทพกระบี่เงาสังหาร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เจ้าผิดเองที่มาหาเรื่องข้า

คล้ายกับเรื่องเทพกระบี่เงาสังหาร ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้