ภารกิจพลิกชีวิตไอดอล

บทที่ 33 วงของเราเก่งกว่าเห็น ๆ 2 (2)

โลกของไอดอลยังคงเต็มไปด้วยปริศนาสำหรับผม แต่เมื่อผมลองวิเคราะห์ดูด้วยมุมมองทางการตลาด ก็ไม่มีอะไรที่ผมทำไม่ได้

สิ่งที่คนดูเคยสัมผัสมาแล้ว อย่างน้อยพวกเขาก็จะไม่ปฏิเสธ และนี่ก็คือความชำนาญของผม

ตราบใดที่ผมค้นพบสูตรสำเร็จ พวกเราก็จะไม่มีทางผิดพลาดเด็ดขาด ในเมื่อวงอื่นทำได้ วงเราก็ต้องทำได้เช่นกัน

ว่าแต่ผมจะกินอะไรเป็นอาหารค่ำดี

ระหว่างขับรถกลับไปยังหอพัก มือของผมจับพวงมาลัย แต่ใจของผมลอยไปอยู่ที่อื่น

อาทิตย์หน้าก็จะมีการประชุมแผนงานสำหรับการคัมแบ็ครอบใหม่ หลังจากนั้น วงของเราก็ต้องไปออกงาน

เมื่อผมเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา ผมก็จำเป็นต้องหาอะไรรับประทานเพื่อไม่ให้ตนเองฟุ้งซ่านอีก

ตอนนี้ไม่มีประโยชน์ที่จะคิดมาก เดี๋ยวได้ผมร่วงหมดหัวกันพอดี

แต่รู้ตัวอีกที ผมก็กลับมาถึงหอพักแล้ว 

ฮึบ! หลังจากสูดหายใจลึก ๆ ผมก็ลงจากรถและเดินเข้าหอพัก นาซอนอูเพิ่งจะออกกำลังกายเสร็จ เขารีบเดินออกมารับผม

หยดน้ำไหลลงมาจากเส้นผมสีดำของเขา

"พี่อีเซกลับมาแล้วเหรอครับ?"

ถึงเขาจะใส่เสื้อแขนสั้นและกางเกงขาสั้นเรียบง่าย แต่รูปร่างของเขาก็ดีมากกว่าตอนที่ผมเจอเขาครั้งแรกหลายเท่า

"พี่มองผมแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่า?"

เมื่อผมจ้องมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอยู่นานสองนาน ดูเหมือนว่านาซอนอูจะรู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย

"ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกเหมือนนายลดน้ำหนักลงได้เยอะเลย"

"!!"

ใบหน้าของนาซอนอูมีสีแดงขึ้นมาทันทีเพราะได้รับคำชมจากผมโดยไม่ได้ตั้งใจ

"วันนี้ผมออกกำลังกายหนักมากเลยครับ! พี่เทรนเนอร์บอกว่าถ้าผมยังคงออกกำลังกายในระดับนี้ต่อไป ผมก็น่าจะลดได้อีก 10 กิโลกรัมในเดือนนี้!"

อืมม...ถ้าอย่างนั้นผมก็เริ่มมีความหวังแล้ว

เป้าหมายระยะสั้นของผมมีโอกาสสำเร็จสูงทีเดียว

"ดีแล้ว เวลากินอาหารก็ระวังด้วย เดี๋ยวถ้าเกิดโยโย่เอฟเฟกต์*[1]จะอ้วนขึ้นมาอีก ยังไงก็สู้ ๆ นะ"

ผมกำลังจะเอื้อมมือไปลูบหัวเขาเหมือนลูบหัวเด็ก ๆ แต่ก็หยุดมือไว้ทัน ผมเคยลูบหัวเขามาแล้ว แต่ว่า...

ผมกับเขาอายุห่างกันจนเป็นพ่อลูกได้ก็จริง แต่นาซอนอูกับชอนอีเซมีอายุห่างกันแค่ 3 ปีเท่านั้น

ในกรณีนี้ มันอาจจะสร้างความอึดอัดใจขึ้นมาก็เป็นได้

"...?"

เมื่อผมชักมือกลับ นาซอนอูที่ก้มหัวลงเล็กน้อยก็เงยหน้าขึ้นมองผม

"อะไร มีอะไร มองทำไม"

เมื่อผมพูดด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น นาซอนอูก็ตอบกลับมาด้วยความเสียใจว่า

"ผมนึกว่าพี่จะลูบหัวผมซะอีก..."

"นายเป็นเด็กหรือไง..."

หลังจากนั้น ผมก็ลูบหัวเขาเล็กน้อย นาซอนอูคงเพิ่งจะสระผมมา ฝ่ามือของผมจึงเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ

"ฉันจะไปเตรียมอาหารค่ำ รีบเป่าผมให้แห้งแล้วมากินซะ"

หลังจากผมเช็ดมือกับผ้าขนหนูที่นาซอนอูพาดอยู่บนลำคอแล้ว ผมก็เดินตรงไปที่ห้องครัว

นาซอนอูตอบรับกลับมาด้วยความคึกคักจากด้านหลังของผมว่า

"รับทราบครับ!"

...

โชคดีที่วันนี้โอเยจุนไม่อยู่ อาหารค่ำจึงผ่านไปอย่างสงบสุข

เรายังคงทานสลัดกันต่อจากเมื่อตอนกลางวัน ดูเหมือนนาซอนอูจะเสียใจไม่น้อย แต่เขาก็ต้องนั่งเงียบเมื่อได้ยินซนซองวอนเหน็บแนม

ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองควรจะใช้โอกาสนี้ชวนคุยดีหรือไม่...

มีหลายอย่างที่ผมอยากจะสอบถามซนซองวอนเป็นการส่วนตัว มีหลายเรื่องราวที่ผมอยากรู้คำตอบโดยเร็วที่สุด

อย่างเช่น ทำไมเขาถึงอยากจะมาเป็นไอดอล ตอนนี้เขาอยากทำอะไรจริง ๆ กันแน่ ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ผมถึงจะตัดสินใจได้ว่าควรเอาเขามายืนตำแหน่งเซ็นเตอร์ประจำวงดีหรือไม่

แต่เขาไม่รู้เลยว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ ทันทีที่ซนซองวอนรับประทานอาหารเสร็จ เขาก็เดินเข้าห้อง ปิดประตู และขังตัวเองอยู่ในนั้น

จริง ๆ เลยนะ...ซนซองวอนมีนิสัยเหมือนเด็กมัธยมอายุ 14 ปีไม่มีผิด

ผมคุ้นเคยแต่กับการอยู่ในร้านอาหารที่มีผู้คนจำนวนมาก ผมนึกไม่ออกเลยว่าถ้าต้องขังตัวเองอยู่ในห้องคนเดียวแบบนั้นมันจะเงียบเหงาและว้าเหว่ขนาดไหน?

แต่หลังจากนั้นไม่นาน โอเยจุนก็กลับมาถึงหอพัก ความเงียบสงบของพวกเราก็ถูกทำลายลงไป

"วันพรุ่งนี้ช่วงอาหารกลางวันผมก็จะออกไปข้างนอกอีกนะ แล้วเดี๋ยวผมจะกลับมาเวลาประมาณนี้แหละ!"

ท่าทางดีอกดีใจแบบนี้มันคืออะไรกัน? ดูเหมือนเขาจะได้พบเจอเรื่องราวดี ๆ อะไรบางอย่าง...โอเยจุนยิ้มกว้างด้วยความร่าเริง

"จะออกไปเจอเพื่อนอีกแล้วเหรอ?"

"หืม? ใช่ครับ"

โอเยจุนตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจและเดินเข้าไปในห้องน้ำ

ผมว่าเขาต้องปิดบังอะไรอยู่แน่ ๆ...

แม้แต่ตอนที่เจอกันครั้งแรก ผมก็รู้ว่าเขาแอบรับโทรศัพท์จากค่ายเพลงหลายค่าย โดยที่สมาชิกวงคนอื่น ๆ ไม่รู้

หรือว่าหมอนี่วางแผนจะชิ่งออกจากวงก่อนที่จะหมดสัญญา?

มีความเป็นไปได้มากทีเดียว ให้ตายเถอะ มันคงกลายเป็นปัญหาใหญ่มากถ้าอยู่ดี ๆ ก็มีสมาชิกถอนตัวออกจากวงไคลแมกซ์ในตอนนี้

ผมรู้สึกกังวลใจ ได้แต่จ้องมองไปที่ประตูห้องน้ำโดยไม่รู้ตัว

"พี่ครับ"

นาซอนอูซึ่งนั่งอยู่บนเตียงนอนของเขาจ้องมองผ่านประตูที่เปิดค้างอยู่ออกมา เขากำลังเอียงหน้าเรียกผมด้วยความสงสัยเหมือนกัน 

"ไม่มีอะไรหรอก"

ถ้าไม่มีอะไรจริง ๆ มันก็ดี...เพราะนี่เป็นปัญหาที่ผมแทบไม่มีเวลามาจัดการอีกแล้ว

ผมตัดสินใจว่าวันพรุ่งนี้จะแอบตามเขาไป

เมื่อคิดได้ดังนี้ ผมก็เดินกลับเข้าไปในห้อง 

"ก่อนนอนมายืดเส้นยืดสายกันหน่อยดีกว่า"

ผมเดินเข้าไปช่วยดัดแขนดัดขาเป็นการยืดเส้นให้แก่นาซอนอูเพื่อดับความวิตกกังวลของตนเอง

"โอ๊ะ? โอ๊ย!"

นาซอนอูไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ยอมให้ผมจับดัดแขนดัดขาแต่โดยดี ซึ่งทำให้ผมรู้สึกสบายใจมากขึ้น

ถ้าทุกคนเชื่อฟังผมแบบเขามันก็คงจะดี...ตอนที่ความคิดของผมดำเนินมาถึงตรงนี้ สายตาของผมก็สะดุดเข้ากับพุงของนาซอนอู

เฮ้อ หมอนี่ยังคงต้องพยายามลดน้ำหนักต่อไปอีกสินะ

ยามราตรีผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันรุ่งขึ้นมาถึงโดยไม่ทันตั้งตัว

"วันนี้ฉันจะออกไปทำงานข้างนอกนะ"

"หา? พี่อีเซจะไปไหนครับ?"

นาซอนอูซึ่งกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ด้วยสีหน้ามีความสุขถามขึ้นมาโดยทันที 

"ฉันอาจจะกลับมืดหน่อย อาหารค่ำอยู่ในตู้เย็น อย่าแอบกินขนมล่ะ"

โอเยจุน ถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องรู้ให้ได้ว่านายออกไปทำอะไรข้างนอกกันแน่

[1] โยโย่เอฟเฟกต์ (Yo-Yo Effect) คือ ภาวะที่น้ำหนักตัวขึ้น ๆ ลง ๆ และมักจบลงด้วยน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นมากกว่าก่อนเริ่มลดน้ำหนัก