ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        มู่จื่อหลิงที่ฮึกเหิมและมุ่งมั่นเมื่อครู่นี้เมื่อเห็นทางเดินไร้จุดสิ้นสุดอยู่ไกลๆ คิดถึงเพียงการเดินทางไกลอันห่วยแตก เท้าของนางก็อยากหมดแรงไปโดยไม่รู้ตัว!

        นางในยามนี้ก็เหมือนกับมะเขือที่ถูกแช่แข็ง เหี่ยวเฉาลงในชั่วพริบตา

        หลงเซี่ยวอวี่น่าชิงชังรู้เพียงจะพาสตรีงามล่มเมืองของเขาไปด้วยกัน เพียงกะพริบตาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยนางเพียงแค่พูดไปเท่านั้นก็ทิ้งนางไว้ที่เดิมจริงๆ

        ยังมีพ่อค้าหน้าเลือดที่น่าชังอีกจากท่าทางเจ้าเล่ห์ของเขาแล้ว เป็นไปได้ที่เขาจะรู้ว่าหลงเซี่ยวอวี่จะมาหาตนจึงได้หนีไปเพียงลำพัง ถ้าเรียกนางไปด้วยแต่แรกคงไม่เกิดเหตุการณ์ที่น่าสังเวชเช่นนี้

        สมควรตายพ่อค้าหน้าเลือดขูดรีดนางไปมากมายเพียงนั้น เขาไม่รู้หรือว่าช่วยคนต้องช่วยให้ถึงที่สุดเหมือนส่งพระไปชมพูทวีป?

        ในใจมู่จื่อหลิงหดหู่ถึงขีดสุด...แต่ไหนแต่ไรถ้านั่งได้นางก็ไม่มีทางยืนเด็ดขาดถ้าเดินทางลัดได้นางก็ไม่มีทางเดินอ้อมเด็ดขาด

        ทว่า ตอนนี้ทั้งมิอาจนั่งและไม่มีทางลัดให้นาง ก็ได้แต่กัดฟันลากสังขารอเนจอนาถและอิดโรยไปตามทางเดินไกลลิบอย่างช้าๆแล้ว

        มู่จื่อหลิงถอนหายใจยาวๆถ้าตอนนี้มีคนมาคงดีมากนัก!

        แต่พื้นที่ห่างไกลที่ในร้อยเมตรไม่มีนกบินแม้สักตัวแห่งนี้ถ้าไม่มีธุระใครจะมากัน?

        ท้ายที่สุดมู่จื่อหลิงก็กัดฟันก้าวเท้าไปในทางเดินอันเงียบงันอย่างหมดอาลัยตายอยาก

        ทว่าสิ่งที่นางไม่รู้ก็คือยามนี้ ในบริเวณไม่ไกล บนต้นไม้โบราณที่ใกล้กับป่าสายหมอกมีลูกธนูคมกริบเล็งมาที่ตำแหน่งหัวใจของนางอยู่

        ที่นั่นมีเงาร่างอรชร สูงประมาณเด็กที่อายุเจ็ดแปดขวบนางในยามนี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม สองตาคมกริบราวเหยี่ยวจ้องคนที่เดินช้าๆ อยู่บนทางเดินอันกว้างใหญ่

        ถ้ามู่จื่อหลิงในยามนี้พบเห็นคนบนต้นไม้นางจะต้องรู้จักเป็นแน่ คนผู้นี้คือเด็กสาวที่ทำให้นางถูกฝูงหมาป่าไล่ล่า

        ติงติง!

        แต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นหลบซ่อนได้ดีเกินหรือมู่จื่อหลิงอยู่ในสภาวะเซื่องซึมงุนงง จึงไม่รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามาหานาง

        ติงติงซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ที่มีกิ่งและใบแน่นขนัดมือผอมบางสามารถน้าวคันธนูที่สูงเกือบเท่าตัวของนางได้อย่างคาดไม่ถึงหัวลูกศรอันคมกริบเล็งไปที่ตำแหน่งหัวใจของมู่จื่อหลิงอย่างแม่นยำ

        นึกอย่างไรนางก็นึกไม่ถึงว่ามู่จื่อหลิงที่ไร้อาวุธในสถานการณ์ที่อันตรายจนถึงชีวิต ก็หนีเอาชีวิตรอดก้าวข้ามคาบเกี่ยวแห่งความเป็นตายอย่างสวัสดิภาพ

        นางรับภารกิจลอบสังหารแผนการที่วางไว้ล้วนละเอียดรอบคอบ ไม่เคยล้มเหลวนางก็พอเดาได้ว่ามู่จื่อหลิงอาจจะถูกคนช่วยเอาไว้

        ทว่าถ้ามู่จื่อหลิงถูกช่วยชีวิตจริงๆ ก็ช่างเถิด

        แต่เดิมเช้านี้มาเพื่อตรวจสอบผลไปรายงาน สิ่งที่นางไม่อยากเชื่อก็คือ นางใช้นกหวีดหมาป่าที่ไร้เสียงเรียกฝูงหมาป่าก็มากันแค่สองสามตัวเท่านั้น แม้แต่ราชาหมาป่าก็ไม่เห็น

        สุดท้ายนางถึงพบว่าหมาป่าทั้งป่าสายหมอกหายไปเกือบจะทั้งหมดต่อให้ร้ายกาจแค่ไหนก็มิอาจกำจัดสุนัขทั้งฝูงไปเกือบหมดในคืนเดียวสั้นๆและไม่มีร่องรอยแม้แต่น้อย

        ตอนนี้นางไม่สนใจว่าหมาป่าทั้งฝูงหายไปได้อย่างไรนางไม่สนว่ามู่จื่อหลิงร้ายกาจอย่างไร ในชีวิตนางไม่มีทางอนุญาตให้เกิดความล้มเหลวขึ้นเด็ดขาดเรื่องนี้สำหรับนางแล้วคือความอัปยศ!

        เมื่อคืนนี้นางกลับคว้าน้ำเหลวปล่อยให้มู่จื่อหลิงหนีไปได้โดยไร้รอยขีดข่วน

        แต่ว่า ครั้งนี้...

        “ฉีหวางเฟยถ้าครั้งนี้เจ้ายังสามารถหนีไปได้อีกล่ะก็ เช่นนั้น...ข้าก็จะใจกว้างเมตตาปล่อยเจ้าไปสักครั้ง”ติงติงลากเสียงยาว พูดอย่างเอื่อยเฉื่อยดวงตาทั้งสองข้างที่คมกริบราวกับเหยี่ยวแผ่รังสีคมกริบ

        ริมฝีปากที่แดงเหมือนผลอิงเถายกขึ้นอยู่ในองศาที่น่าพิศวงและกระหายเลือดใบหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส “แต่ ดูท่าคงไม่มีโอกาสแล้วล่ะครั้งนี้เจ้าจะต้องตายโดยไร้ข้อกังขาเป็นแน่”

        สิ้นเสียงพูด ทันใดนั้นมือน้อยก็ปล่อยออกทันที

        ได้ยินเพียงเสียง ‘ฟิ้ว’

        ลูกธนูแหวกอากาศมาเหมือนกับดาวตกพุ่งไปที่หัวใจของมู่จื่อหลิงอย่างรวดเร็วและโหดเหี้ยม

        ลูกธนูทั้งรวดเร็วแม่นยำพุ่งมาอย่างดุดัน แทบจะต้านทานไม่อยู่

        ทว่า

        ขณะที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

        ทันใดนั้นสถานการณ์ก็พลิกผัน

        “หวางเฟย ระวัง!” เสียงร้องตะโกนด้านหลังมู่จื่อหลิงที่เป็นดั่งความหวังสุดท้ายก็ดังขึ้นอย่างฉับพลัน

        สิ่งที่มู่จื่อหลิงอยากได้ยินมากที่สุดในยามนี้ก็คือเสียงของคนและเสียงนี้ยังเรียกนางอีกด้วย ชั่วขณะนั้นนางเพียงยินดีเท่านั้นไม่รับรู้อันตรายที่กำลังจะมาเยือนอย่างสิ้นเชิง

        สำหรับมู่จื่อหลิงแล้วได้ยินเสียงนี้ก็เหมือนได้ยินเสียงสวรรค์นัยน์ตานางสว่างวาบขึ้นมาทันที เอียงกายหันหน้ากลับมาอย่างตื่นเต้นความเร็วในการเอนกายนั้นรวดเร็วเกินกว่าจะเปรียบเทียบได้

        ท่ามกลางอันตรายนั้นการกระทำก็นับว่าเร็ว แต่

        “อึ้ก!”

        บนแขนก็มีความเจ็บที่ร้อนผ่าวส่งมาอย่างกะทันหันทำให้มู่จื่อหลิงหลุดร้องออกมา

        “แม่หนูหวางเฟย!” เสิ่นซือหยางที่ได้เห็นนาทีที่มู่จื่อหลิงถูกลูกศรปักก็ตกใจจนตาเบิกโตขึ้นมาโดยพลันวิ่งมาที่มู่จื่อหลิงด้วยความเร็วราวสายฟ้าแลบ

        มู่จื่อหลิงอึ้งไปโดยพลันนางมองลูกศรที่คมกริบไร้เทียมทาน แทงเข้าไปที่แขนบอบบางของนาง

        ถูกยิง?

        นี่เหมือนถูกเข็มใหญ่มหึมาแทงเข้าไปอย่างแรงและยังเป็นเข็มที่ใหญ่เพียงนี้

        สำหรับนางแล้วเรียกได้ว่าน่าหวาดกลัวและขวัญเสียจนอยากเป็นลมทันที อยากร้องไห้โฮยิ่งนัก!

        ทว่า วินาทีถัดมานางก็ได้ยินเสียงเคร่งขรึมน่าเกรงขามของเสิ่นซือหยางดังขึ้นในชั่วขณะที่นางถูกลูกศรที่ตื่นตกใจจนพูดไม่เป็นคำ เรียกนางว่าแม่หนูหวางเฟย?

        ทั้งหวางเฟย ทั้งแม่หนูนางพลันรู้สึกยิ้มไม่ออก ร้องไห้ไม่ได้ขึ้นมา

        “เร็ว ลูกศรยิงมาจากทางนั้นตาม!” เสิ่นซือหยางรีบร้องสั่งการทหารด้านหลังเขา

        ทหารกลุ่มใหญ่เคลื่อนขบวนอย่างเอิกเกริกรีบเร่งติดตามไปทางป่าสายหมอก

        เดิมริมฝีปากติงติงคลี่เป็นรอยยิ้มเย็นที่กระหายเลือดและมั่นใจสองแขนกอดอก รอให้หัวใจของมู่จื่อหลิงถูกแทงทะลุและล้มลงไปอย่างใจเย็น

        ทว่า

        เช่นนี้ก็ได้หรือ?

        ติงติงเห็นลูกศรที่ตนยิงออกไปแทงถูกแค่แขนของมู่จื่อหลิงก็เบิกตาโตขึ้นมาทันทีด้วยความไม่อยากเชื่อในใจพลันเรียกได้ว่าหงุดหงิดขึ้นมา

        คิดไม่ถึงคิดไม่ถึงเลยว่าสวรรค์จะมอบเศษความโชคดีเช่นนี้ให้มู่จื่อหลิงหลบลูกธนูลอบสังหารของนางไปได้

        นอกจากสมองดีแล้วลูกศรที่นางลอบยิงก็เป็นทักษะอันน่าภาคภูมิใจที่สุดของนาง แทบจะไร้คนเทียบเทียม

        ไม่คิดไม่คิดว่าปล่อยให้มู่จื่อหลิงที่ไร้วรยุทธ์คนหนึ่งเอียงกายหลบไปได้

        ด้วยโชคดีอันไม่น่าเชื่อเช่นนี้มู่จื่อหลิงจึงสามารถหลบพ้นไปได้ นี่เท่ากับเป็นการตบหน้า ตบหน้าอย่างจังๆทำให้นางโมโหจนคลุ้มคลั่งขึ้นมา!

        “สมควรตาย! ช่างโชคดีเสียจริง!” ติงติงสบถด่า กระโดดลงจากต้นไม้อย่างรวดเร็วว่องไวหายไปในป่าสายหมอกที่หนาทึบในชั่วพริบตา

        “หวางเฟย ท่านเป็นอย่างไร?” เสิ่นซือหยางที่กระวนกระวายเมื่อเห็นนางเต็มไปด้วยคราบโลหิตแห้งกรังก็ถามอย่างร้อนใจ “นี่ท่านถูกฝูงหมาป่าทำร้าย?”

        เสิ่นซือหยางเห็นมู่จื่อหลิงผิดปกติไปใบหน้าดวงเล็กดูเหมือนยิ้มไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ยังคิดว่านางตกใจลูกศรจนอึ้งตะลึงไป

        เมื่อนึกถึงฉากที่อันตรายเหลือแสนเมื่อครู่นี้เสิ่นซือหยางก็ยังคงหวาดผวาจนหลั่งเหงื่อเย็น อันตรายยิ่งนัก!

        ก่อนหน้านี้อารมณ์บนใบหน้ามู่จื่อหลิงยังคงหลากหลายแต่ยามนี้ นางก็ได้สติกลับเข้ามามองแขนที่ถูกลูกศรแทง

        ใบหน้านางซีดขาวโดยพลันเหงื่อเย็นหลั่งไหล นี่มิใช่เจ็บ แต่ตกใจลูกศรบนแขนต่างหาก

        “บนกายนี่ไม่ใช่เลือดข้าท่าน...ท่านรีบช่วยข้าดึงลูกศรออกมาที!” มู่จื่อหลิงตกใจจนใบหน้าซีดขาว แทบจะร้องไห้ออกมา

        “นี่ทำไม่ได้เด็ดขาดดึงออกสุ่มสี่สุ่มห้า จะเจ็บจนท่านทนไม่ไหว และเลือดก็จะไม่หยุดไหล” เสิ่นซือหยางปฏิเสธโดยทันที

        มู่จื่อหลิงสูดลมหายใจเข้าลึกใบหน้าสุขุมหนักแน่น “ไม่เป็นไร ดึงเถอะ บนตัวข้ามียาห้ามเลือดที่พกมาด้วย”

        ยามนี้นางหมดหนทางจะอธิบายให้เสิ่นซือหยางฟังแล้วหากยังไม่ดึงอีก นางอาจจะตายได้ แต่นางมิได้เจ็บจนตายแต่เพราะถูกลูกศรบาดตาที่อยู่บนแขนทำให้ตกใจตาย!

        “เช่นนั้นข้าน้อยจะดึงแล้วท่านอดทนไว้!” เสิ่นซือหยางเอาชนะนางไม่ได้สีหน้ายังคงเจือความกังวลเช่นเดิม

        แม่หนูผู้ดื้อรั้นดึงดันแต่ความเจ็บเช่นนี้ นางจะอดทนได้หรือ?

        มู่จื่อหลิงกัดฟันผงกศีรษะสำทับ “อืม ดึงเถิด”

        เสิ่นซือหยางตัดหัวศรที่แทงทะลุออกแล้วดึงลูกศรออกมารวดเดียวเลือดสดๆ บนแขนมู่จื่อหลิงก็ไหลทะลักออกมา!

        เจ็บ!

        แม้จะเตรียมใจไว้แต่แรกแต่ความเจ็บนี้ก็ยังเจ็บกว่าตอนที่ถูกลูกศรแทงเข้าไปมู่จื่อหลิงสูดลมหายใจเย็นเข้าไปอย่างทนไม่ไหว

        “เป็นอย่างไร?” เสิ่นซือหยางถามอย่างร้อนรนแม่หนูนี่อดทนได้จริงๆ

        “ผู้เฒ่าเสิ่น ไม่เป็นไรถอนลูกศรออกมาแล้วรื่นตาขึ้นมาก สบายขึ้นเยอะเลย” มุมปากมู่จื่อหลิงยกขึ้นอมยิ้มอย่างไม่เห็นว่าสลักสำคัญ

        แม้เสิ่นซือหยางจะกังวลแต่เมื่อได้ยินมู่จื่อหลิงพูดเช่นนี้ มุมปากของเขาก็อดกระตุกไม่ได้

        แม่หนูผู้นี้ไม่เหมือนคนทั่วไปจริงๆหากเปลี่ยนเป็นเด็กสาวคนอื่นคาดว่าคงตกใจจนเป็นลมไปแล้ว

        มู่จื่อหลิงหยิบยาและผ้าพันแผลออกมาภายใต้การช่วยเหลือจากเสิ่นซือหยาง บาดแผลก็ถูกจัดการอย่างง่ายๆ จนเรียบร้อย

        “หวางเฟยมิได้อยู่กับท่านอ๋องหรือ?” สีหน้าเสิ่นซือหยางยังเคร่งขรึมเช่นเดิม

        เขาพาทหารมาปิดล้อมภูเขาไว้ก่อนหน้านี้ไม่นานได้ยินว่าหาแม่หนูนี่เจอแล้ว เขาจึงเตรียมพาทหารกลับไม่คิดเลยว่าจะมาพบเรื่องเช่นนี้เข้า

        “ผู้เฒ่าเสิ่นอย่าได้เรียกข้าว่าหวางเฟยเลย พวกเราก็มิใช่คนอื่นคนไกลกันเสียหน่อยท่านว่าใช่หรือไม่?” มู่จื่อหลิงใช้น้ำเสียงผ่อนคลายหยอกล้อ

        เสิ่นซือหยางมุมปากกระตุกยายหนูผู้นี้ช่าง...

        มู่จื่อหลิงตั้งใจเปลี่ยนเรื่อง“ใช่สิ พวกท่านมาตามหาข้า?”

        นางในยามนี้ไม่อยากพูดถึงบุรุษที่ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ทิ้งนางไว้ที่เดิม

        โชคดีที่สวรรค์ยังคงเมตตานางอยู่เล็กน้อยในช่วงเวลาแห่งความเป็นตายก็มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น

        เมื่อครู่ถ้าไม่มีเสียงตะโกนเรียกของเสิ่นซือหยางถ้าไม่ใช่เพราะนางตอบสนองอย่างตื่นเต้นเกินไป ลูกศรนี้คงโดนกลางใจไปแล้ว? จากนั้นนางก็จะตายไปบอกลาโลกนี้ไปชั่วกาล

        เสิ่นซือหยางเห็นมู่จื่อหลิงเจตนาเปลี่ยนเรื่องก็ดูเหมือนเข้าใจขึ้นมาจึงไม่ได้ถามมากอีก เขาพูดว่า “รู้ว่าท่านอ๋องหาท่านพบแล้ว พวกเราถึงเตรียมตัวกลับจึงได้พบเข้าอย่างบังเอิญ ว่าแต่ แม่หนู เมื่อคืนเจ้าหนีฝูงหมาป่าได้อย่างไร?”

        มู่จื่อหลิงผ่อนลมหายใจอย่างผ่อนคลายแสร้งพูดด้วยความจริงจัง “เรื่องนี้พูดแล้วยาวนัก ภายหลังมีโอกาสค่อยพูดกับท่านโชคดีที่เมื่อครู่พวกท่านมาทัน ทำให้ข้ารักษาชีวิตไว้ได้”

        เสิ่นซือหยางหลักแหลมเพียงใดเขารู้ว่าแม่หนูนี่ต้องทะเลาะอะไรกับท่านอ๋องแน่ ยายหนูนี่กำลังขุ่นเคืองใจ

        ยามนี้ทหารที่ตามมือสังหารไปกลุ่มนั้นกลับมาแล้ว

        “หวางเฟย ใต้เท้าเสิ่น มือสังหารหนีไปแล้วแต่ก็พอเห็นเงาร่างนางอยู่แวบหนึ่ง เป็นเด็กน้อยเมื่อคืนนี้” เฮยชีใบหน้ามั่นใจพูดอย่างนอบน้อม

        “เป็นนางอีกแล้ว” มู่จื่อหลิงโมโหจนกำหมัดเคลื่อนไหวรวดเร็วดีนี่ นางเพิ่งออกมาไม่นาน ก็ถูกหมายหัวแล้ว

        ช่างเคราะห์ซ้ำกรรมซัดไม่ราบรื่นโดยแท้!

        นางถูกโชคร้ายอะไรเข้าสิงใช่หรือไม่เหตุใดนางล้วนได้พบเคราะห์ร้ายอยู่ร่ำไป