“พี่ขุนนอนบนเตียงก็ได้ค่ะ เอมนอนข้างล่างเอง พรุ่งนี้เอมจะย้ายออกไปอยู่กับป้านวลพี่ขุนจะได้ไม่อึดอัด” หลังจากส่งตัวเข้าหอขุนเขาก็ทำหน้าบุญไม่รับ ที่จริงเขาทำหน้าแบบนั้นั้แ่พิธีเริ่มแล้วต่างหาก
“ไม่ต้อง ทนอยู่กันแบบนี้แหละ ดูสิว่าใครจะตายก่อน” ชะเอมรู้สถานะของตัวเองดี ถึงจะได้แต่งงานกับขุนเขาเป็เมียที่ถูกต้องตามกฎหมายจดทะเบียนสมรสกันเรียบร้อยก็ใช่ว่าเขาจะทำดีกับเธอเหมือนสามีภรรยาทั่วไปที่เพิ่งแต่งงานกัน
“ถ้าเอมตายจริงๆ พี่ขุนจะเลิกเกลียดเอมมั้ยคะ” ชะเอมไม่ได้้าให้เื่ทุกอย่างจบลงแบบนี้
“คงงั้น แต่อย่าเพิ่งรีบตายเพราะเธอต้องอยู่ทำงานใช้หนี้ให้หมดก่อน”
“เอมไม่รีบตายหรอกค่ะ เอมรู้ว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องทำอะไร”
“ก็ดี”
“พี่ขุนไปอาบน้ำก่อนก็ได้ค่ะ เอมจะเตรียมเสื้อผ้าเอาไว้ให้”
“หึ มีเมียมันดีแบบนี้นี่เอง ไม่ต้องหยิบจับทำอะไรเอง แต่เป็เมียที่ฉันไม่้านี่สิ”
“แต่พี่ขุนไปฉุดเอมมานะคะ”
“ขอบคุณฉันสิ เธอจะได้ไม่ต้องทนตกนรกมีผัวแก่คราวพ่อไง” ประโยคที่เต็มไปด้วยความประชดประชันและโกรธจัด แค่เธอร้องขอเขาก็พร้อมช่วยเหลือ ไม่รู้ว่าแสนดีหรือว่าโง่กันแน่ คิดเื่นี้ทีไรก็ทำให้อารมณ์หงุดหงิดมาเต็มทุกครั้ง
“เอมไม่เคยขอร้องให้พี่ขุนช่วยเลยนะคะ เอมจัดการเื่นี้ได้”
“แล้วเื่ของเรา เธอลืมมันไปได้ยังไง โถ่เว้ย อย่าโง่นักเลย หยุดโง่ได้แล้ว เพราะเธอเป็แบบนี้ไงทุกคนถึงได้รุมเอาเปรียบ”
ปัง!
คนตัวเล็กสะดุ้งเมื่อประตูห้องน้ำถูกปิดเสียงดัง น้ำตาปริ่มอยู่ที่ขอบตาจนต้องรีบแหงนหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้มันไหลออกมา
เป็อย่างที่เขาว่าก็ถูกแล้ว เธอโง่เอง ทุ่มเทความรักให้กับครอบครัวแต่สุดท้ายก็ถูกหักหลัง ใครจะคิดว่าเซฟโซนเดียวที่มีอยู่จะทำร้ายเธอได้ขนาดนี้
เงินสิบล้านบาทของเขาทำให้เธอหลุดพ้นจากครอบครัวตัวเองและการแต่งงานที่กำลังเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่นาที เขาไม่สนใจด้วยว่าทุกคนจะมองยังไงและเกิดเื่วุ่นวายตามมามากแค่ไหน
ชะเอมเข้าพิธีวิวาห์กับขุนเขาหลังจากมาถึงไร่ขุนเขาทันที ทุกอย่างรวดเร็วและไม่ยุ่งยากไม่มีญาติฝั่งเ้าสาวเพราะเ้าบ่าวไม่สะดวกใจให้มาร่วมงาน มีเพียงเขาและเธอกับคนงานในไร่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น เขาไม่สนใจด้วยว่าเธอจะชอบหรือไม่ สนแค่ว่าตอนนี้เธอเป็คนของไร่ขุนเขาแล้ว เธอต้องทำงาน ทำหน้าที่ภรรยาให้เหมาะสมกับเงินสิบล้านที่เขาเสียไป
“ไปอาบน้ำได้แล้ว” นั่งนิ่งอยู่นานสักพักเขาก็ออกมาจากห้องน้ำและไล่ให้เธอไปอาบน้ำ
“ค่ะ” ชุดนอนถูกวางเอาไว้ปลายเตียงเรียบร้อย ยอมรับว่าไม่ชินเพราะไม่เคยมีใครมาทำอะไรให้แบบนี้
“ไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่นเหรอคะ” เสียงเล็กะโดังออกมาจากห้องน้ำ ชะเอมไม่ชอบน้ำเย็น โดยเฉพาะน้ำเย็นจัดแบบนี้
“แล้วเห็นว่ามีหรือเปล่า”
ชะเอมทนอาบน้ำเย็น คงต้องใช้เวลาปรับตัวสักระยะ เธอเชื่อว่าตัวเองทำได้แค่นี้สบายมาก
“หนาวจัง”
“รีบๆ แต่งตัว ฉันง่วง”
“ง่วงก็นอนสิคะ”
แก๊ก
“กรี๊ดดดด พี่ขุนปิดไฟทำไมคะ”
“ก็ฉันจะนอน เปิดไฟแล้วนอนไม่หลับ” เธอจะจำเอาไว้ว่าเขาไม่ชอบเปิดไฟนอน
“เปิดก่อนค่ะ เอมขอแต่งตัวก่อน” ขุนเขาเอื้อมมือไปเปิดไฟตามคำขอ ชะเอมจึงรีบแต่งตัวทาครีมแล้วเดินมาที่เตียงทันที ดวงตากลมโตมองที่ว่างที่มีอยู่เพียงนิดคิดว่าคงนอนไม่สบายตัวจึงลากหมอนและเดินไปหยิบผ้าห่มในตู้มาปูข้างเตียงที่มีพื้นที่กว้างกว่าบนเตียงหลายเท่า
“ทำอะไร”
“เอมจะนอนข้างล่างค่ะ ที่มันแคบ”
“เธอต้องนอนบนเตียงกับฉัน” นอกจากจะทำร้ายจิตใจกันแล้วยังคิดจะทรมานร่างกายกันอีกด้วยเหรอ
“พี่เกลียดเอมมากเหรอ”
“ทำไม จะดราม่าอะไรอีก”
“เอมแค่อยากรู้ เอมจะได้ทำตัวถูก” เพราะเธอจะได้ทำใจยอมรับ แม้ว่ามันจะยากแต่เธอก็จะพยายาม
“คิดว่าตัวเองน่าเกลียดมั้ยล่ะ”
“น่าเกลียดค่ะ ทั้งน่ารังเกียจแล้วก็น่าขยะแขยง” ชะเอมพยายามกลืนก้อนน้ำตาลงคอ มันจะเป็ครั้งสุดท้ายที่เธอจะต่อว่าตัวเองแบบนี้แล้วเธอก็จะไม่พยายามอธิบายเื่ทุกอย่างออกมาอีก
“งั้นก็จำไว้อีกข้อ เป็แค่เมียร่วมเตียงอย่าคิดสำคัญตัวมากเข้าใจมั้ย”
“ค่ะ เอมจะจำเอาไว้”
ชะเอมกลายเป็คนใช้ที่มีตำแหน่งสูงกว่าคนอื่นนิดหน่อย งานบ้าน งานครัว เธอต้องพยายามเรียนรู้และทำให้เป็ ั้แ่ตื่นลืมตาก็มีงานมากองอยู่ตรงหน้ามีป้านวลคอยช่วยสอนและแนะนำดูแลอย่างใกล้ชิดไม่ห่าง
“ที่นี่ไม่มีเครื่องซักผ้าเหรอคะ”
“ไม่มีหรอกค่ะ ผ้าของพ่อเลี้ยงป้าซักทุกวัน ซักมือนี่แหละค่ะสะอาดดี”
“แล้วที่นี่มีแม่บ้านกี่คนคะ”
“มีป้าคนเดียวค่ะ เป็ทั้งแม่บ้านแล้วก็แม่ครัวด้วย อ่อ มีนังนิดอีกคน ลูกสาวป้าเองแต่นั่นมันไม่ชอบงานบ้านงานครัวชอบทำงานตากแดดในไร่มากกว่า”
“เอมไม่เก่งงานบ้านงานครัวเลยค่ะ”
“ป้าเข้าใจค่ะ ไม่เป็ไรนะคะค่อยๆ หัดเดี๋ยวก็เป็เอง” ป้านวลใจเย็นและแสนดีกับเธอมาก ต่างจากสามีที่นอนร่วมเตียงกันทั้งคืนจ้องแต่จะหาเื่และพูดจาทำร้ายจิตใจกันให้อารมณ์หม่นหมองแทบทุกวัน
นวลสอนเธอทำอาหารซึ่งเป็เมนูที่พ่อเลี้ยงชอบ เป็เื่ยากมากๆ สำหรับมือใหม่ที่ไม่เคยหยิบจับทำอะไรเองมาก่อนอย่างเธอ
“มีอะไรกินวันนี้” เสียงเข้มถามหาเมนูวันนี้ หลังจากกลับจากไร่ชา ขุนเขาก็ตรงกลับบ้านทันที วันนี้รู้สึกเหนื่อยกว่าทุกวันเพราะในไร่กำลังขยายพื้นปลูกชาเพิ่ม
“น้ำเย็นค่ะ”
“ฉันถามว่ามีอะไรกิน”
“ป้านวลสอนเอมทำราดหน้าค่ะ” หลังจากซักผ้าด้วยมือเสร็จ ชะเอมก็รีบเข้าครัวทำอาหารเอาไว้รอสามี
มืออ่อนนุ่มถูกผงซักฟอกกัดจนเกิดรอยแดงแต่เธอก็ไม่ปริปากบ่นและแสดงอาการออกมาแต่อย่างใด
“ป้านวล กลับไปพักได้เลย”
“ให้ป้าอยู่ต่ออีกสักหน่อยก็ได้ค่ะ” นวลไม่รู้ว่าทำไมพ่อเลี้ยงถึงได้ใจร้ายกับเมียตัวเองนัก ตั้งใจไปฉุดเขากลับมาแต่ก็ไม่แสดงความรักและเป็ห่วงให้รับรู้บ้างเลย
“ป้านวลกลับเถอะค่ะ เอมจัดการคนเดียวได้ค่ะ”
“อย่าลืมทานข้าวด้วยนะคะแม่เลี้ยง”
“ค่ะ กลับดีๆ นะคะ” ชะเอมเตรียมมื้อเย็นขึ้นโต๊ะให้กับสามี จากนั้นตนเองก็เดินกลับเข้าครัวเพื่อเก็บล้างทำความสะอาดอุปกรณ์ทุกอย่างให้เหมือนเดิม
อยู่ๆ ก็รู้สึกเวียนหัวจนต้องรีบเกาะขอบอ่างล้างจานเอาไว้เพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้ม
“ฉันอิ่มแล้ว”
“ค่ะ”
“มาเก็บไปสิ”
พรึบ!
เงียบ! คำสั่งของเขาไร้การตอบรับและการปฏิบัติจึงทำให้ร่างสูงยันตัวลุกจากเก้าอี้และก้าวเท้ายาวๆ ไปที่ห้องครัว
“ชะเอม ชะเอม ได้ยินพี่มั้ย ชะเอม” เธอยังมีสติ ยังได้ยินเสียงเรียกที่เขาเคยใช้เรียกเธอเมื่อนานมาแล้ว
“เอมกำลังจะเดินไป แต่ว่า” ร่างกายไม่ชินงานหนัก แค่หยิบจับงานบ้านไม่กี่อย่างก็หมดแรงคงเป็เพราะโรคประจำด้วยก็เลยทำให้ร่างกายอ่อนแออย่างที่เห็น
“ให้มันได้แบบนี้สิวะ” ร่างบางหมดสติอยู่ในอ้อมกอดของเขา ขุนเขาจึงรีบอุ้มเธอขึ้นมาแล้วพากลับห้องทันที
อากาศที่ร้อนอบอ้าวภายในห้องทำให้เขาต้องเปิดหน้าต่างเพื่อให้อากาศถ่ายเทหายใจได้สะดวก เพราะไม่มีเครื่องปรับอากาศก็เลยต้องทำแบบนี้
ลมเย็นพัดโชยเข้ามาเป็ระยะทำให้รู้สึกดี แต่ทำไมเขาไม่ได้สึกแบบนั้น รู้สึกเหมือนมีบางอย่างแอบแฝงเข้ามาด้วย
-------------------
1K
