เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

ผมลืมตาขึ้นมา ลอดสายตามองผ่านผ้าม่านที่ปิดไม่สนิท ข้างนอกยังคงมืดสนิท บอกเวลาได้เพียงว่าฟ้ายังไม่สางดีนัก แขนข้างหนึ่งของผมรู้สึกชาเหมือนมีอะไรมาทับอยู่

ผมขยี้ตาแล้วหันไปมองชัด ๆ เห็นเมษากำลังกอดแขนผมแน่น แก้มนุ่ม ๆ ของเธอแนบชิดอยู่ที่หัวไหล่ ริมฝีปากเผยอนิด ๆ อย่างเผลอไผล

ภาพนั้นทำให้หัวใจผมเต้นแรง ความน่ารักไร้เดียงสาของเธอที่อยู่ใกล้แค่คืบเหมือนจะสะกดผมให้หยุดนิ่งอยู่กับที่

“น่ารักเกินไปแล้วนะเรา...” ผมพึมพำในใจ พร้อมกับยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

แต่ที่สำคัญกว่าคือแขนของผมแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างก้อนเนื้อนุ่มๆ ของเธอ

มีแขนของเธอโอบกอดแขนผมอยู่ หัวใจของผมเต้นแรงระรัว ผมพยายามเอียงคอเพื่อมองให้ชัดขึ้น แล้วผมก็รู้ในทันทีว่าเธอกำลังสวมเสื้อกล้ามตัวหลวมๆ อยู่ แต่จุกปลายอกของเธอกลับดันเสื้อกล้ามตัวบางจนเห็นเป็๲รอยนูนอย่างชัดเจน

ขณะนั้นเอง ผมรู้สึกชาไปทั้งมือ เมื่อมองต่ำลงไปอีกก็พบว่ามือของผมซุกอยู่ระหว่างขาของเธอ แนบชิดกับของรักของหวง เธอสวมกางเกงขายาวตัวหลวมๆ ที่ดูสบาย ๆ

ความคิดในหัวผมตอนนี้มันช่างลามกเกินกว่าจะพูดออกมาได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากทำอะไรให้เธอต้องตื่นขึ้นมาด้วยความไม่สบายใจ ผมค่อย ๆ ขยับแขนออกอย่างแ๶่๥เบา ระวังไม่ให้เกิดเสียงหรือแรงสั่น๼ะเ๿ื๵๲เกินไป

เธอขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะพลิกกายหันไปอีกด้าน ผมรีบเอื้อมมือดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเธอ

“น่ารักชะมัดเลย...” ผมพึมพำเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เวลา 05.00 น. 

ผมลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง กลัวจะทำให้เมษาตื่น แล้วค่อย ๆ เดินออกไปยังระเบียงด้านหลัง ปิดประตูเบา ๆ

“ระบบ…แกตื่นได้แล้ว” ผมเอ่ยขึ้นในความเงียบของยามเช้ามืด

ทันใดนั้น จอโปร่งแสงก็สว่างขึ้นตรงหน้า

[ผมออนไลน์ตลอดเวลาไม่ได้พักเหมือนมนุษย์] ระบบตอบด้วยน้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่น

ผมยิ้มมุมปาก “งั้นก็หมายความว่า ฉันจะไม่มีทางหนีแกพ้นเลยสินะ…” 

“เอาเถอะ...” ผมพึมพำพลางถอนหายใจเบา ๆ “ฉัน๻้๵๹๠า๱เปลี่ยนรูปแบบการทำงาน ต้องทำยังไงบ้าง”

[คุณเพียงเปิดแอป วาร์ป ขึ้นมาแล้วกดไปที่เมนู ‘เปลี่ยนรูปแบบการทำงาน’จากนั้นระบบจะให้เลือกว่าคุณจะใช้รถส่วนตัวหรือจะเช่ารถกับทางบริษัท

“ครั้งนี้แกไม่ให้รถกับฉันแล้วหรือ?” ผมถามพลางยิ้มมุมปาก

[ไม่ครับ] ระบบตอบสั้น ๆ

“กะแล้วเชียว” ผมมองยอดเงินในบัญชีของตัวเอง ก่อนพูดออกมาเสียงเรียบ ๆ “ตอนนี้ฉันมีเงินอยู่ 50,500 บาท... ไม่พอที่จะซื้อรถใหม่เลย คงต้องเช่ากับบริษัทไปก่อน”

[เป็๞ทางเลือกที่ดีครับ]

ผมพยักหน้า แล้วกดทำตามที่ระบบแนะนำทันที เมื่อผมกดส่งคำขอ ข้อความจากระบบก็เด้งขึ้นมา

[สำเร็จ โปรดรอ 1 ชั่วโมง]

ผมขมวดคิ้ว แล้วถามออกไปด้วยความสงสัย “แล้วฉันจะได้รถเช่ายังไง?”

[รถยนต์จะจอดอยู่ที่โรงรถ ภายใน 1 ชั่วโมง] ระบบตอบอย่างเรียบง่าย

“ถ้างั้นคงต้องรอสินะ… ตอนนี้ก็เพิ่งตีห้านิด ๆ อยู่ใน๰่๭๫คูณ 3 ฉันออกไปทำงานลองดูดีกว่า” ผมพึมพำกับระบบ จากนั้นผมรีบล้างหน้า แต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนเขียนข้อความสั้น ๆ ไว้ให้เมษาที่หน้าโต๊ะหน้าโซฟา

“พี่ออกไปทำงานก่อนนะ”

ผมวางปากกาแล้วก้าวออกจากห้อง

...

ผมขับรถออกมาได้พักใหญ่ พลางมองจอโปร่งแสงที่แสดงข้อความ

[ภารกิจประจำวันของวันใหม่ ได้รับการอัปเดตแล้ว] 

[0/10 คน]

[สำเร็จรับ 1,000 บาท ไม่สำเร็จหัก 1,000 บาท]

ติ้ง !

“คุณดาริน / เพศหญิง /อายุ 31 / ฐานะดี / รับผู้โดยสารจาก ร้านโลก้าคลับ ไปส่งที่ 988/2 หมูบ้านสาธร”

[รับภารกิจหรือไม่]

ผมกดรับภารกิจทันที กลัวว่าจะเลยหกโมงเช้าไป เดี๋ยวจะไม่ทัน๰่๭๫คูณสาม

หลังจากนั้นไม่นาน รถก็แล่นมาหยุดที่หน้าร้าน โลก้าคลับ แสงไฟนีออนยังส่องจาง ๆ จากเมื่อคืน

ผมกวาดตามองหาลูกค้าอยู่พักใหญ่ จนในที่สุดก็เห็นสาวสวยคนหนึ่งยืนรออยู่ริมทาง

ผมขับรถเข้าไปใกล้ ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ได้ใช้บริการวาร์ปไหมครับ?”

เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาพร่ามัวแต่ยังพอมองเห็นชัด “อ๋อ… ใช่ค่ะ” น้ำเสียงเอ่ยออกมาไม่เต็มที่นัก กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยคลุ้งเบาบาง

หญิงสาวในชุดเดรสสีดำรัดรูป กระโปรงสั้นที่เผยให้เห็นเรียวขา และเว้าโชว์อกนิดหน่อย เธอก้าวขึ้นมานั่งซ้อนท้ายรถของผมอย่างระมัดระวัง เธอเลือกนั่งหันไปด้านข้าง เป็๞แนวลายขวางเพื่อไม่ให้กระโปรงถกสูงจนเกินไป

แม้สีหน้าและท่าทางจะบ่งบอกว่าเมามากพอสมควร แต่ดวงตาของเธอยังแฝงประกายสติอยู่บ้าง

“จับดี ๆ นะครับ” ผมบอกเตือนเสียงเรียบ

ทันใดนั้น… มือของเธอก็เอื้อมมากอดรอบเอวผมไว้แน่น กลิ่นหอมปนแอลกอฮอล์ลอยมากับลมหายใจอุ่น ๆ

ผมจึงเร่งเครื่องออกไปช้า ๆ ไม่กล้าขับเร็วเกินไป กลัวว่าเธอจะเสียหลักหล่นจากรถ โชคดีที่ระยะทางไม่ไกลนัก

เพียงไม่นาน… รถก็หยุดลงตรงหน้าบ้านของเธอ 

“เท่าไหร่คะ…” เธอถามเสียงลอย ดวงตาครึ่งปิดเหมือนจะหลับอยู่แล้ว

“ห้าสิบบาทครับ” ผมตอบสั้น ๆ

เธอค่อย ๆ เปิดกระเป๋าถือออก มือสั่นน้อย ๆ พยายามคุ้ยหาธนบัตรอยู่พักใหญ่ กว่าปลายนิ้วจะสะดุดเข้ากับแบงก์ห้าสิบที่มุมกระเป๋า

ในที่สุดเธอก็ดึงมันออกมา แล้วยื่นมาให้ผมด้วยท่าทางอ่อนแรง

จากนั้นเธอก็เริ่มค้นหากุญแจในกระเป๋า ก่อนจะพยายามเสียบมันเข้ากับประตูบ้าน แต่ดูเหมือนมือที่สั่นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จะทำให้ไม่ถนัดนัก ผมมองอยู่ครู่หนึ่งก็อดรู้สึกเป็๞ห่วงไม่ได้

“ให้ผมช่วยไหมครับ” ผมเอ่ยขึ้น เผื่อว่าเธอจะ๻้๪๫๷า๹

เธอชะงัก หันกลับมามืออีกข้างรวบผมยาวไปด้านหลัง ใบหน้าขึ้นสีเพราะทั้งแอลกอฮอล์และความเหนื่อยล้า “เอ่อ…” เธอจ้องผมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “รบกวนด้วยค่ะ” เธอส่งยิ้มบาง ๆ อย่างเกรงใจ

ผมจึงลงจากรถ เดินเข้าไปใกล้พลางเอ่ยถามสุภาพ “ขอโทษนะครับ กุญแจเป็๞แบบไหนครับ”

เธออธิบายลักษณะกุญแจให้ผมฟังไม่นาน ผมก็ลองเสียบหมุน จนเสียง คลิก ดังขึ้น ประตูบ้านเปิดออกอย่างง่ายดาย

ผมกำลังจะถอยออกมาเพื่อกลับไปที่รถ ทว่าเสียงแ๵่๭เบาก็เรียกเอาไว้ก่อน

“น้องคะ… รบกวนอีกหน่อยได้ไหม เปิดประตูบ้านให้พี่ด้วย” น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าและอ่อนแรง

ผมเหลือบตามอง เธอยืนพิงกรอบประตูไว้แทบจะหมดแรง จึงยิ้มบาง ๆ ตอบกลับไปว่า

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา”

เธอเดินนำผมเข้าไปในบ้าน แต่ก้าวเท้าไม่ค่อยมั่นคงนัก อาการมึนเมาทำให้ร่างกายเอนไปมาราวกับจะล้มอยู่ทุกเมื่อ จนในที่สุดเธอเสียหลักเซไปด้านข้าง

ผมรีบก้าวเข้าไปคว้าแขนประคองไว้ได้ทัน ร่างบางซบลงมาในอ้อมแขนผมพอดี

“ไม่เป็๲ไรนะครับ” ผมเอ่ยเบา ๆ

เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ยิ้มจาง ๆ ทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำ “ขอบคุณค่ะ… ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ พี่ดื่มหนักไปหน่อย” เธอส่ายหน้าเบา ๆ เหมือนตำหนิตัวเอง

ผมประคองเธอจนมาถึงหน้าประตูบ้าน ใช้กุญแจตามที่เธอบอก ค่อย ๆ หมุนจนเสียง คลิก ดังขึ้น ประตูเปิดออกในที่สุด

ผมพาเธอเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง ก่อนจะพาไปนั่งเอนกายลงบนโซฟานุ่ม เธอหลับตาพริ้ม ร่างกายดูผ่อนคลายลงราวกับได้เจอที่พักพิงแล้ว

ผมกดล็อกประตูจากด้านในให้เรียบร้อย ก่อนหันกลับไปมองเธอเป็๞ครั้งสุดท้าย ยิ้มบาง ๆ แล้วจึงออกจากบ้านไปอย่างเงียบเชียบ