Pioneer Era

"รบกวนกลับไปเดียวนี้ค่ะ"

"เนี๊ยว~"

"ฉันคิดว่าตัวเองพูดภาษาของพวกท่านได้ถูกต้องฟังชัดอยู่นะคะ? "

"เนี๊ยว~"

"ถ้ายังจะ [เนี๊ยว] ใส่อีก เดียวดิฉันจะจับคุณแยกส่วนแล้วลงระบบปฏิบัติการให้ใหม่เองค่ะ"

"... เนี๊ยว เนี่ยว~? "

"งั้นไม่เกรงใจแล้วค่ะ"

ว่าแล้วจาวิสก็เร่งเครื่องเพื่อเตรียมการโจมตีในอีกระดับ

ไนตรัสเร่งความเร็วชั่วคราวถูกเปิดออกใจกลางแผ่นหลังจนชุดเมดสีขาวขาดกระจุยกระจาย

เกิดเสียงระเบิดรุนแรงจนต้นไม้รายรอบหักโค่นลงมา

ร่างของเมดสีขาวพุ่งผ่านป่าที่หนาทึบประดุจขีปนาวุธ

"... ท่านไพไรต์ค่ะ พวกศัตรูกำลังไล่ตามมาตามแผนการค่ะ"

โนอาร์รายงานสถานการณ์พร้อมกับหยุดวิ่งแล้วตั้งท่าเตรียมรับมือ

ถ้าหากเธอเลือกที่จะหลบ ร่างของไพไรต์ที่อยู่ข้างหลังคงได้ขาดออกเป็นสองท่อนจากการโจมตีนี้

เมดแมวตัวน้อยกางมือทั้งสองข้างออก

ระบบวิเคราะห์ภายในเริ่มคำนวณวิถี ทิศทาง และสรุปออกเป็นผลลัพธ์ในการรับมือให้แก่เธอ

มือดาบสีฟ้าของจาวิสพุ่งตรงยื่นออกไปหมายจะแทงทะลุศรีษะของโนอาร์

"วิชาประกบดาบแมวเหมียว~"

ในพริบตานั้นเองที่ฝ่ามือนุ่ม ๆ ซึ่งเต็มไปด้วยขนน่านวยของโนอาร์ได้พุ่งเข้าหากันเพื่อประกบดาบมือของจาวิสเอาไว้

“หึ”

จาวิสพ่นลมหายใจออกจมูกราวกับคาดการเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

เธอใช้ขาข้างหนึ่งเป็นจุดหมุน แล้วเปลี่ยนรูปแบบการโจมตีกระทันหัน เป็นการใช้ขาซ้ายฟาดตอกส้นลงมาจากข้างบนแทน

โนอาร์รีบหยุดมือตัวเองแล้วฉีกตัวหลบออกมาในทันที

“ไพไรต์! ”

“จาวิส! ”

พรรคพวกของทั้งสองฝ่ายวิ่งตามมาทันแล้ว

“ไพไรต์! วิ่งออกมาทำไม คิดอะไรอยู่นะ? ”

ซุนไกท์พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจเท่าไหรนัก

ถึงเขาจะเกลียดผู้รุกราน แต่การแหกกฏที่ถูกตั้งขึ้น มันทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหรนัก ไม่ว่าจะเป็นกฏของฝ่ายไหนก็ตาม

ซุนไกท์เป็นชายที่มีนิสัยซื่อตรงเช่นนั้น

“ดูไปรอบ ๆ ก็น่าจะรู้แล้วนี่”

ไพไรต์พูดเช่นนั้นพร้อมกับส่งสัญญาณสายตาไปให้เพื่อนของเขา

“ที่นี่มัน… หรือว่าแกคิดที่จะ!? ”

เขาเงยหน้ามองไปรอบตัว แล้วก็ทราบได้ทันทีถึงวัตถุประสงค์ของเพื่อนเขา

“จาวิส~ ตอนนี้ดึกมากแล้ว~ พวกเรามาตั้งเต็นท์นอนตรงนี้กันเถอะนะดอง~”

ลิลลี่ออฟซิเดียนส่งเสียงออกมาอย่างร่าเริงพร้อมกับร่อนไปหาหุ่นยนต์เมดของเธอ

เธอไม่ได้สังเกตุหรือตั้งใจฟังในสิ่งที่ไพไรต์กับซุนไกท์กำลังคุยกันอยู่เลยแม้แต่น้อย

“... อันตราย! ”

ในตอนนั้นเองที่ไฮเจนซันไฟล์กรีดเสียงดังลั่น

เธอหมอบตัวเองราบไปกับพื้นก่อนเป็นคนแรก ในขณะที่คนอื่น ๆ ยังคงไม่ทันรู้สึกถึงอันตรายนั้น

แล้วมันก็เกิดขึ้น

แผ่นดินเริ่มเคลื่อนไหว

ไม่สิ

ต้องบอกว่าต้นหญ้าจำนวนมากที่อยู่กับพื้นกำลังเคลื่อนไหวมากกว่า

พวกเขาไม่ทันรู้ตัวเลยว่ากำลังยืนอยู่บนต้นหญ้าที่มีสีเทา

ต้นหญ้าเหล่านั้นเคลื่อนตัวออกจากดิน พวกมันบิดเป็นเกลียวเข้าหากันจนกลายเป็นเชือกธรรมชาติสีเทาที่แข็งแรง

เชือกขดขนาดเล็กเหล่านั้นได้พันรวมกันเป็นเกลียวขนาดใหญ่ที่หนากว่าครึ่งเมตร

เชือกสีเทาเหล่านั้นหดตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว และก่อตัวขึ้นสูงเป็นกำแพงสีเทาที่สูงกว่าสิบห้าเมตร

เป็นความสูงในระดับที่พวกเขาไม่สามารถปีนหรือบินข้ามผ่านไปได้ เพราะอาจะโดนระบบป้องกันภัยของโนอาร์โจมตีใส่

“ป่าสีเทา ปากทางเข้าสู่หุบเขาสีชาดอย่างงั้นหรือ…”

ซุนไกท์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ เช่นนั้น

ป่าสีเทาคือป่าประหลาดที่เต็มไปด้วยกับดักธรรมชาติ

มันเป็นป่าวงกตที่จะล่อให้สิ่งมีชีวิตที่หลงเข้ามาถูก [ต้นเชือกสีเทา] ล้อมปิดเส้นทางเอาไว้ไม่ให้หนีออกไปได้

มันจะกักขังสิ่งมีชีวิตเอาไว้ข้างในนี้ แล้วเริ่มทำการล่า หรือปล่อยให้อดตายเพื่อให้กลายเป็นสารอาหารแก่พวกมัน

ใช่แล้ว ป่าสีเทาคือป่ากินคนนั่นเอง

แถมยังเป็นป่าที่ยากจะหนีออกไปได้ง่าย ๆ ด้วยกำลัง

เพราะว่ากำแพงธรรมชาตินี้หนาถึงสามเมตร สูงถึงสิบห้าเมตร อีกทั้งมีความแข็งเทียบเท่ากับแผ่นเหล็กหนา

“...ไม่สามารถเจาะทำลายได้ค่ะ”

จาวิสเดินเข้าไปใกล้กำแพงสีเทา แล้วทดลองใช้แสงรังสีจากฝ่ามือเจาะทำลายมันดู

ความร้อนที่แผดเผาจนผิวกำแพงสีเทาลุกไหม้นั้น ดับตัวลงแทบจะในทันที พร้อมกับที่ตัวกำแพงเคลื่อนไหวเข้ามารัดกันอย่างรุนแรงเพื่อปกปิดบาดแผลนั้นเอาไว้

จาวิสรีบดึงมืออกมาก่อนที่แขนของตัวเองจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของกำแพงไป

“ให้ฉันลองเจาะดูมั้ยดอง? ”

“...ไม่น่าจะสำเร็จค่ะ”

ถ้าใช้พลังของลิลลี่ก็น่าจะทำลายกำแพงลงไปได้

แต่เมื่อพิจารณาจากความรวดเร็วในการฟื้นตัวกับความเร็วของฝีเท้าของพวกเขาแล้ว จาวิสพบว่าพวกเขาไม่น่าจะวิ่งออกไปได้เวลาก่อนที่มันจะฟื้นซ่อมแซมตัวเอง

“... พวกคุณรู้วิธีหนีออกไปใช่ไหมคะ? ”

ในตอนนั้นเองที่ดิวซ์หันไปถามไพไรต์ด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกราวกับหุบเขาน้ำแข็ง

สายตาของเธอนั้นให้บอกให้ไพไรต์รู้ ว่าถ้าหากไม่พูดความจริง เธอเล่นงานพวกเขาแน่นอน

“...”

แต่ไพไรต์ไม่ตอบเธอ

“น้องสาวผมถามแกอยู่ ไม่ได้ยินหรือยังไงไอสัตว์หน้าขน! ”

เอซหันหน้าจ้องไปทางไพไรต์ พร้อมกับควบคุมวัตถุทรงไข่จำนวนสามลูก ให้ไปลอยอยู่หน้าเขาเป็นการข่มขู่

ถึงจะยังฟังไม่ออกทุกคำ แต่ไพไรต์ทราบดีว่าอีกฝ่ายกำลังข่มขู่ตัวเองอยู่

แต่ระดับจิตคุกคามของเอซกับดิวซ์ ช่างเล็กกระจ้อยเมื่อเทียบกับภัยคุกคามจากยอดบุรุษบานา ที่เขาเคยเจอมากับตัวเองจากสนามรบนั้น

“... ถ้าอยากให้บอกเส้นทางออก ก็จงบอกมาซะว่า [เหมืองแร่โฮป] มันคืออะไร? ”

ไพไรต์พูดอย่างท้าทายด้วยภาษาของตัวเองเป็นการโต้กลับ

ใช่แล้ว นี่คือวัตถุประสงค์ที่ไพไรต์ล่อพวกเขามาสถานที่อันตรายแห่งนี้

เขาต้องการสร้างสถานการณ์ที่ตัวเองถือไพ่เหนือกว่า เพื่อรีดข้อมูลเกี่ยวกับ [เหมืองแร่โฮป] ออกมาจากพวกเขา

ไพไรต์คิดเช่นนั้น

ซึ่งแน่นอนว่าคำถามของไพไรต์นั้น---

“ฟังไม่ออก! ”

อีกฝ่ายก็ไม่สามารถแปลข้อความที่เขาพูดทั้งหมดได้เช่นกัน...

สุดท้ายพวกเขาก็ให้จาวิสกับโนอาร์ช่วยกันเป็นคนกลางแปลภาษาให้ จนสามารถสื่อสารกันเข้าใจได้สำเร็จ

“เหมืองแร่โฮปอย่างงั้นหรือ? ”

โฮปพูดด้วยใบหน้าที่ราวกับกำลังกลืนยาขมลงคอไป

ถ้าหากจะมีใครรู้ดีที่สุดในกลุ่มเกี่ยวกับเหมืองแร่ คงจะมีแต่โฮปเท่านั้น

แต่เขาเองก็ถูกหลอกทำสัญญาที่ไม่เป็นธรรมมาอีกที เลยไม่สามารถให้คำตอบที่เป็นรูปธรรมชัดเจนกับไพไรต์ได้อยู่ดี

แค่เรื่องที่ว่าชื่อเหมืองแร่จะใช้ชื่อของเขาตั้งนั้น เขายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

เขารู้แค่ว่ามันกำลังจะถูกทำให้เป็นเหมืองแร่ตามชื่อนั่นละ

“ถ้าไม่พูด งั้นจงถูกขังอยู่ในป่าสีเทาจนตายไปด้วยกันซะเถอะ”

ไพไรต์ยังคงยื่นคำข่มขูออกไปไม่หยุด

“คือว่า---”

โฮปทำท่าจะให้คำตอบในสิ่งที่เขารู้

“เออ… ป่ามันเคลื่อนไหวอยู่หรือเปล่า ปิว~? ”

แต่ในตอนนั้นเองที่ภูติน้อยหัวเงินส่งเสียงดังแทรกขึ้นมา

เยลโล่ชี้ไปทางกำแพงธรรมชาติสีเทาตรงหน้าด้วยสีหน้าราวกับคนที่กำลังเห็นผี

กำแพงสีเทาที่ก่อตัวขึ้นเมื่อกี้ มันกำลังค่อย ๆ ขยับบีบเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว

“ชิ… เริ่มออก [ล่า] แล้วหรือ”

ไพไรต์เดาะลิ้นอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหรนัก

เขารีบออกตัววิ่งทันที

“เดียวสิ! ”

เนื่องจากไม่ใช่คนท้องถิ่น โฮปจึงรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหรนักที่จะถูกทิ้งเอาไว้อยู่ตรงนี้

แน่นอนว่าคนอื่นรวมไปถึงเอซที่หยิ่งในศักดิ์ศรีเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

ดังนั้นพวกเขาจึงวิ่งตามกลุ่มของไพไรต์ วิ่งเข้าไปในส่วนลึกของป่ามากขึ้นกว่าเดิมอย่างจำยอมเช่นนั้น

“ลี่ ทุกคน ระวังให้ดีน่ะ ป่าสีเทามันคิดจะ [ล่า] พวกเราเป็นอาหาร! ”

โทแพนส่งเสียงดังเตือนพวกเขา

ตอนนี้คือยามราตรีที่โลกถูกความมืดปกคลุมเอาไว้

แสงจากดวงจันทร์ทั้งสามดวง ทำให้พวกเขามองเห็นผืนป่าที่กำลังเริ่มโจมตีใส่พวกเขา

นอกจากกำแพงธรรมชาติที่กำลังหดตัวและปิดเส้นทางหนีแล้ว ตรงหน้าของพวกเขายังมีพืชพรรณอีกมากมายที่กำลังเริ่มขยับตัวอย่างที่เธอได้เตือนเอาไว้

พื้นหญ้าด้ายดำที่เคยเป็นเพียงแค่พุ่มไม้ กลับขดตัวกลายเป็นแส้มีชีวิตที่เคลื่อนไหวได้

มันตวัดไปมารอบตัว ราวกับหนวดปลาหมึกที่พยายามจะรัดเหยื่ออันโอชะไม่ให้ดิ้นรนหนีไปไหน

“อันตราย! ”

เอซส่งเสียงเตือนดังลั่น พร้อมกับชักมีดคู่ในมือออกมาตัดแส้เหล่านั้นที่กำลังฟาดเข้าใส่ดิวซ์

“...ขอบคุณค่ะพี่”

แต่การโจมตียังไม่จบเพียงเท่านั้น

เพราะในตอนนั้นเองที่หญ้าหอกตามใต้ต้นไม้ใหญ่นั้น ได้พุ่งตัวเข้าใส่พวกเขาอย่างรุนแรงราวกับเป็นกระสุนปืนกล

“บาเรียลมประสาน! ”

ภูติน้อยสองคนในกลุ่มรีบยื่นมือออกไปข้างหน้า พร้อมกับกางม่านอากาศที่รุนแรงออกมา

กระแสลมพายุได้โหมกระหน่ำผ่านตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับพัดเอากระสุนต้นหญ้าปลายแหลมจำนวนมากไปด้วยกัน

“คราวนี้เป็นไฟค่ะ! ”

คราวนี้เป็นต้นไม้ใหญ่ใบสีแดงที่เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง

มันคือต้นไม้ที่พวกเขาเคยมีประสบการณ์ตรง ว่าห้ามไปกระเทาะเปลือกมันออกมา เพราะจะทำให้เกิดไฟลุกไหม้ขึ้นมาได้

แต่ทั้งที่ไม่มีใครไปทำอะไรมัน ต้นสีแดงเหล่านั้นกลับกระเทาะเปลือกตัวเองลงมาได้อย่างน่าประหลาด

ผิวที่แห้งกรังสีน้ำตาลได้หลุดลอกลงมา พร้อมกับมีน้ำเลี้ยงสีดำคล้ายน้ำมันไหลเยิ้มเป็นสายฝน

น้ำเลี้ยงนั้นพุ่งออกมาจากเปลือกอย่างรุนแรงอันเนื่องจากสภาวะแรงดันที่แตกต่าง

แรงเสียดสีชั่วพริบตานั้น ทำให้เกิดเป็นประกายไฟขนาดเล็ก จนน้ำสีดำลุกไหม้อย่างรุนแรง

มันลุกไหม้จนกลายเป็นทะเลเพลิงที่ล้อมกรอบพวกเขาเอาไว้

“ทะ ทำยังไงดี! ไพไรต์! นี่เป็นเพราะนายหาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ เลยนะ! ”

ซุนไกท์เริ่มแสดงความไม่พอใจใส่ไพไรต์

“… ของแค่นี้จัดการง่ายนิดเดียวเอง”

ไพไรต์กระโดดขึ้นสูง แล้วใช้ดาบสีขาวในมือฟันใส่ใบไม้สีแดงของต้นไม้ที่เป็นสาเหตุทะเลเพลิงนี้

ใบไม้สีแดงจำนวนมากได้ขาดครึ่ง พร้อมกับปล่อยละอองสีขาวลงมาเป็นจำนวนมากจากข้างในเปลือกของใบไม้

ละอองนั้นทับถมลงบนสารเหลวสีดำ ก่อนจะเกิดปฏิกิริยาเคมีจนพวกมันจับตัวเป็นก้อนแข็งสีดำไปแทน

เมื่อไม่มีเชื้อเพลิง การลุกลามของไฟจึงเริ่มเบาบางลงจนกระทั้งดับไปเองในท้ายที่สุด

“เหวอ! ต้นหญ้าด้ายดำโจมตีใส่อีกแล้วดอง! แถมคราวนี้มาพร้อมกับอาวุธด้วยดอง! ”

แต่ดูเหมือนว่าป่ายังไม่คิดที่จะให้พวกเขาได้หยุดพักผ่อนหายใจ

ต้นหญ้าด้ายดำที่กลายเป็นหนวดปีศาจไปแล้วนั้น กำลังใช้แส้ที่อันตรายของมันรัดหญ้าดาบที่ขึ้นอยู่เรียงรายมาเป็นอาวุธในการโจมตี

หญ้าดาบคือต้นหญ้าประหลาดที่มีใบคมกริบราบเป็นใบมีดนั่นเอง

“... รุนแรงกว่าที่คิดอีกแฮะ เพราะว่ามีคนเป็นจำนวนมากเช่นนั้นหรือ? ”

ไพไรต์พึมพำกับตัวเอง พร้อมกับใช้ดาบสีดำและสีขาวในมือทำลายต้นหญ้าด้ายดำที่โจมตีใส่เขา

ป่าสีเทานั้นเป็นที่รู้จักกันดีในเผ่ามนุษย์สัตว์ ว่าเป็นป่าแห่งการล่าที่มีพืชพรรณเป็นผู้ล่า

ทั้งที่มีต้นไม้เหมือนพื้นที่อื่นของทวีป แต่กลับมีเฉพาะส่วนนี้เท่านั้น ที่พอตกกลางคืนแล้วป่าจะมีชีวิตขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด

ไพไรต์เคยมาเก็บของป่าแถบนี้กับบิดาของเขาครั้งหนึ่งในตอนที่ยังเป็นเด็กเล็ก

แต่ในความทรงจำของเขานั้น เขาจำได้ว่าป่าแห่งไม่เคยอาละวาดหนักขนาดนี้มาก่อน

เพราะถ้ามันอาละวาดหนักขนาดนี้ เขาคงไม่พามาที่นี่หรอก เพราะมันจะเป็นอันตรายกับชีวิตของเขาเองด้วย

แต่จะมานึกเสียใจตอนนี้ก็คงสายไปแล้ว

““อันตรายค่ะ”

“!? ”

มีมือสีเขียวขนาดใหญ่พุ่งมาขวางทางด้านขวาของเขา

สิ่งนั้นจับหญ้าดาบเอาไว้ด้วยมือเปล่าจนมีเลือดสีดำไหลออกมาเป็นทางยาว

เพราะว่ามัวแต่คิดเรื่อยเปื่อยในระหว่างการต่อสู้ เลยเกือบทำให้ตัวเองถูกดาบเล่มนั้นเสียบทะลุหัวไปแล้ว

“...”

ไพไรต์ถึงกับพูดไม่ออกที่ตัวเองรอดชีวิตมาได้อย่างเส้นยาแดงผ่าแปด

แถมคนที่ช่วยชีวิตของเขานั้น ยังเป็น [พรุน] สตรีเผ่ายักษ์ที่เขาเรียกว่าพวก [อสูรกาย] ที่เขาชิงชัง

เธอออกแรงบีบจนต้นหญ้าดาบแตกละเอียดคาฝ่ามือ ก่อนจะมีแสงสีฟ้าส่องประกายขึ้นบนแหวนเวทมนตร์ที่,มือขวา แล้วเกิดเป็นเปลวไฟอ่อน ๆ ลุกลามไปตามเส้นสีดำที่ผูกติดกับต้นหญ้าดาบเล่มนั้น

พุ่มหญ้าด้ายดำถูกเปลวไฟของพรุนแผดเผาจนลุกไหม้เป็นเถ้าถ่านไป

“พรุนใช้เวทมนตร์ได้แล้วหรือดอง!? ”

“... พึ่งทำได้แค่สร้างไฟนิดหน่อยเท่านั้นค่ะ แถมยัง… เหนื่อยสุด ๆ ไปเลยค่ะ”

พรุนกล่าวเช่นนั้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

ส่วนทางด้านไพไรต์นั้น เขายังคงฟาดฟันกับการโจมตีจากทางขวาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

ถึงจะไม่มีคำพูดขอบคุณออกมาจากปากของไพไรต์ แต่ภายในใจของเขากลับกำลังโต้แย้งให้เขาพูดออกไป

เขาคือคนที่พยายามลากพวกเธอมาพบกับอันตราย?

เขาคือคนที่พยายามจะฆ่าพวกเธอมิใช่หรือ?

แล้วทำไมถึงช่วยชีวิตของเขาเอาไว้กันละ?

ไพไรต์ไม่อาจหาคำตอบของการกระทำนั้นให้กับตัวเองได้

ไพไรต์คิดเช่นนั้นไปตลอดเส้นทางที่พวกเขาวิ่งหลบการโจมตีของป่า

พวกเขาต่อสู้กับการไล่ล่าของป่า จนกระทั้งแสงของพระอาทิตย์วันใหม่ได้สาดส่องมาสู่ผิวโลก