God diary บัญญัติเทพพิชิตโลก

    หลังรับประทานอาหารเสร็จสิ้น แต่ละคนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเอง หัวหน้าคณะเรียกหัวหน้ากองเสบียงและสินค้าเข้ามาพูดคุยด้วยเพื่อขอดูรายการสินค้าที่เก็บเข้ามาใหม่ได้พร้อมทั้งจำนวนเสบียงที่ตุนเข้ามาใหม่ ขณะนี้เป็นช่วงเวลาบ่ายกว่าๆอากาศภายในป่าที่ใช้เป็นทำเลสำหรับตั้งแคมป์ทั้งร่มรื่นและเย็นสบาย เสียงน้ำตกขนาดใหญ่ไหลเย็นสาดกระทบหู ประกอบกับเสียงนกนานาชนิดที่ร้องขานรับกันอยู่บนยอดกิ่งไม้ 
ลำนำแห่งพงไพรขับขานอยู่อีกเช่นนั้น ประหนึ่งเสียงดนตรีที่ถูกบรรเลงโดยธรรมชาติอันวิจิตรตระการ ลิซาน่ากับเทียร์บี้เข้าไปนอนพักผ่อนหลับภายในเกวียนภายหลังวิ่งไปเล่นกับเจ้าพวกลูกกิ้งก่ายักษ์ พวกมันถูกจับชำระล้างอาบน้ำชโลมแป้งหอมโดยฝีมือของคนงานในขบวนเกวียน อาหารมื้อแรกของพวกมันคือปลาสดๆที่ตกขึ้นมาได้จากธารน้ำตกขนาดใหญ่ แม้ตัวจะไม่น้อยแต่การกินของพวกมันก็นับได้ว่าประหยัดเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด เพราะเป็นสัตว์ที่ไม่มีใครรู้จักนิสัยดีพอและยังเป็นตัวอ่อนที่ไม่แข็งแรงมาก บุรุษพเนจรจึงแนะนำให้เราคนงานนำไม้ที่ตัดมาได้ส่วนหนึ่งไปสร้างคอกให้แก่พวกมันและนำกอเฟรินที่อยู่รอบๆมาปูเป็นรังให้กับพวกมันใช้นอนพักผ่อน ใครเลยจะเชื่อ ว่าการเลี้ยงสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่อย่างกิ้งก่ายักษ์แผงคอจะเรียบง่ายไม่ต่างอะไรกับการเลี้ยงลูกวัวเลยแม้แต่น้อย
ทั้งไคลม์และรีอาร์ต่างประจำหน้าที่คอบควบคุมคนงานสำหรับงานตัดไม้ ไคลม์จะเป็นคนสั่งให้แต่งโครงสร้างของเกวียนในลักษณะต่างๆด้วยตนเองอย่างใกล้ชิด เตาหลอมเหล็กเองก็ถูกนำมาใช้สำหรับงานนี้ด้วยเช่นกัน สำหรับงานในวันแรกนี้ส่วนใหญ่ จะวุ่นไปกับการตัดแต่งส่วนประกอบต่างๆของคันรถ และตุนไม้เอาไว้ให้เพียงพอสำหรับทำอุปกรณ์ต่างๆมากกว่า ในขณะที่ทาร่า ก็นำคนงานกลุ่มเดิมพร้อมกับ เจ้าสัตว์ลากเกวียนตัวใหญ่มุ่งหน้าเข้าไปสำรวจลึกขึ้นกว่าจุดที่พบเจอกับไข่ของกิ้งก่ายักษ์เข้าไปอีก 
หัวหน้าใหญ่คณะเดินทางสั่งงานหัวหน้ากองเสบียงเพิ่มเติม ให้นำคนงานส่วนหนึ่งออกไปหาพวกผลไม้ป่าและพืชสมุนไพรมาเพิ่มอีก เนื่องจากเมื่อวานนี้ มีพืชหลายตัวที่ดูเหมือนเป็นของหายากและมีราคาในท้องตลาดอาธิเช่น เห็ดหอมสีรุ้ง รากของหญ้าสมานแผล ผลของต้นเกลือที่มีรสชาติเค็มแต่อร่อยเหมาะจะนำไปทำเป็นลูกไม้ตากแห้งใช้สำหรับประกอบอาหารระดับภัตตาคารดีๆ กิ่งไม้เบญจสาร ที่มีกลิ่นหอมเหมาะจะนำไปทำเป็นน้ำมันน้ำหอม ทั้งหมดที่กล่าวมาล้วนเป็นวัตถุดิบหายากและมีราคาสูงทั้งสิ้น พวกมันถูกนำติดมือคนงานหาของป่ามาด้วยก่อนถูกฝูงกิ้งก่ายักษ์บุกเข้าโจมตีใส่ เขามองเห็นแหล่งรายได้เพิ่มเติมจากสถานที่แห่งนี้อีกเพิ่มทางแล้ว ดูเหมือนสถานที่แห่งนี้จะเป็นอะไรมากกว่าที่สำหรับพักผ่อนระหว่างรอการเดินทางของเขาไปซะแล้ว
เวลาผ่านไปกระทั่ง หัวค่ำทุกคนกลับมารวมตัวกันเพื่อพักผ่อน หลังจากตรากตรำกันมาทั้งวัน ไซต์งานก่อสร้างที่ถูกควบคุมโดยสองหนุ่ม ก็ดำเนินไปโดยที่ไม่มีปัญหาอะไร อุปกรณ์ทุกอย่างยังคงถูกตระเตรียมตามแบบแผนที่ได้วางเอาไว้แต่ดูเหมือนจะล่าช้ากว่าปกตินิดหน่อยเนื่องจากเป็นอุปกรณ์ที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน แทนที่จะ เป็นการสร้างรถเวียนแบบปกติทั่วไปตามที่เคยๆกันมา แต่ในขณะนี้เหมือนจะเป็นการสร้างตึกทั้งหลังเมื่อดูจากจำนวนไม้ที่ถูกตัดและของแต่งโครงสร้างอุปกรณ์ที่มีขนาดใหญ่เกินกว่าความเป็นจริง ไคลม์อธิบายว่านี่คือการต่อรถขนสินค้าที่คุ้มค่าที่สุดนับตั้งแต่เขาได้คุมงานออกแบบมา บอกให้ทุกคนรอชมผลงานของตัวเองอีกไม่กี่วันข้างหน้า 
ฝ่ายทาร่าเองวันนี้ก็ลงสำรวจลึกเข้าไปมากกว่าเดินหลายร้อยเมตร แต่ก็มีหลงทางไปบ้างจึ้งต้องถอยมาตั้งหลักใหม่จากจุดเริ่มต้นแล้วกระจายคนออก สมาชิกกลุ่มสำรวจพบกับทางตันอยู่หลายครั้ง และวกกลับมาที่เดิมก็มาก สำหรับวันแรกที่ทำการออกสังเกตเส้นทาง ก็ถือว่าทำได้ไม่เลวเช่นกัน
การสนทนาส่วนใหญ่บนโต๊ะประชุมค่ำคืนนี้ไม่มีอะไรมากทุกคนสรุปหน้าที่ของตนเองจากนั้นจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อนเพื่อเตรียมงานในวันพรุ่งนี้ต่อไป
วันเวลาล่วงผ่านหลายวันเข้า ดูเหมือนทางคณะสำรวจจะมุ่งรุดเข้าไปได้ลึกเกินกว่าที่ตั้งใจไว้ รองหัวหน้าคณะเดินทางเริ่มสั่งให้คนงานนำสีจากยางไม้มาวาดใส่กำแพงเป็นสัญลักษณ์ลูกศรบอกทางตั้งแต่ปากทางเข้า ด้วยระยะทางที่ไกลมากขึ้นและห่างจากแคมป์พักแรมของคณะเดินทาง ไคลม์จึงเสนอให้กองสำรวจย้ายแคมป์ขนาดเล็กเข้าไปตั้งประจำอยู่ท่ามกลางเขาวงกต แคมป์เล็กที่ระบุมานี้ประกอบไปด้วยเรือนพยาบาล กองเสบียงและน้ำเพียงพอสำหรับคน1กลุ่มจำนวนไม่เกิน100 อันเป็นไปเพื่อความสะดวกแก่คณะสำรวจทุกคน จะได้ไม่ต้องเดินไปกลับระยะทางไกล และเพื่อย่นระยะเวลาในการสำรวจเผื่อเวลากลางคืนด้วย
บุรุษพเนจรแนะนำให้เพิ่มจำนวนคนเข้าไปอีกเท่าตัวจาก30คนรวมเป็น60 นอกจากนี้ยังขอร้องให้รีอาร์ตามไปสมทบอีกแรงด้วย ทางด้านของกองช่างผู้รับหน้าที่จัดสร้างเกวียนเพิ่ม บุรุษพเนจรขออาสาเป็นคนคุมงานเองทั้งหมด เพราะหลังจากนี้เหลือเพียงจัดประกอบขึ้นเป็นรูปร่างเพียงอย่างเดียวเท่านั้น อุปกรณ์ต่างๆอันจำเป็นสำหรับการสร้างได้ถูกเตรียมสำเร็จเสร็จสิ้นดีแล้ว 
ภายใน1สัปดาห์งานต่างๆที่ได้รับมอบหมาย ก็ใกล้จะบรรลุกันทุกฝ่าย กลุ่มผู้ที่ออกไปหาสมุนไพรและของป่าตามคำสั่งหัวหน้าคณะเดินทาง ก็รวบรวมมาได้มากเกินกว่าจำเป็นที่จะต้องใช้ นั่นทำให้คล็อกครัชเริ่มหนักใจในการขนสินค้าไปด้วยอย่างมาก 
"มีอะไรหรือขอรับท่านหัวหน้า เห็นทำหน้าเครียดๆตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว"
ไคลม์ เดินเข้ามาทักถือผ้าสีขาวในมือที่ชุบน้ำซับใหน้าและตามลำตัวที่อาบไปด้วยเหงื่อ 
หัวหน้าคณะเดินทางยืนอยู่ท่ามกลางบรรดาลูกน้องนับหลายสิบคนที่กำลังวุ่นวนอยู่กับการคัดแยกสินค้าป่าแต่ละประเภทซึ่งกองเกลื่อนอยู่บนพื้นที่ถูกปูลาดรองพื้นด้วยผ้าใบสีดำ แต่ละกองสูงทึบราวๆสองเมตรเศษ คล็อกครัชถอนหายใจหันกลับมามองที่เขาก่อนกล่าวด้วยเสียงแห้งๆ
"เกรงว่าข้าจะสร้างปัญหาให้กับเจ้าซะแล้วพ่อหนุ่ม ของป่าที่ข้าสั่งให้คนงานไปหามามันมีมากเกินกว่าที่คาดการณ์เอาไว้เหลือเกิน แต่ละอย่างล้วนเป็นของหายากทั้งนั้นจะให้ทิ้งก็เสียดายนี่ขนาดสั่งให้ออมมือแล้วนะ ของป่าพวกนี้มีมากเหลือเกินในสถานที่แห่งนี้ ดูเหมือนมันจะกลายเป็นตลาดสดกลางธรรมชาติสำหรับพวกเราไปแล้วล่ะ 
"นี่ท่านกำลังกังวลว่าพวกเราจะขนไปไม่หมดเหรอครับ?"
"อืม เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้น"
"ฮ่าๆๆ อะไรกัน กับอีแค่ของจำนวนเท่านี้เอง ท่านไปบอกให้คนงานหามาเพิ่มอีก10เท่าก็ได้ท่านหัวหน้า ยังไงเราก็เอาไปได้หมดแถมยังมีที่ว่างอีกเพียบสำหรับใส่ของหลายร้อยตันเลย"
คล็อกครัชทำหน้าเหวอ หันมองชายหนุ่มอย่างงงๆ 
"เจ้ากำลังล้อข้าเล่นใช่ไหมเนี่ย"
"ข้าพูดจริง มีครั้งไหนบ้างที่ข้าทำให้ท่านประทับใจไม่ได้?"
หัวหน้าคณะกระพริบตาหรี่เร็วกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนตัดสินใจหันไปสั่งงานลูกน้องให้ออกหาสินค้าเพิ่มเติมตามคำแนะนำของชายหนุ่มภายหลังสั่งงานเสร็จไคลม์ได้จูงมือของเขาเข้ามาที่ไซต์งานก่อสร้าง ที่ตนเองควบคุมอยู่ สิ่งที่หัวหน้าคณะเดินทางต้องประสบทำเอาเขาต้องตกตะลึงตาค้างพูดไม่ออกไปพักใหญ่
"แม่เจ้าโว้ย" 
คล็อกครัชถึงกับครางออกมาโดยไม่รู้ตัว สิ่งประดิษฐ์เบื้องหน้าจะเรียกมันว่าเกวียนก็ไม่ใช่ จะเรียกมันว่าตึกก็ดูเล็กเกินไปหน่อย โครงสร้าง ด้วยไม้อันประกอบกันขึ้นในลักษณะของโรงเรือนสำหรับเป็นที่อยู่ซึ่งสามารถเคลื่อนที่โดยมีล้อขนาดใหญ่ขนาบข้างจำนวนหลายล้อ อีกทั้งเบื้องล่างยังเสริมความแข็งแรงด้วยเสาที่ทำมาจากหินและเถาวัลย์ยางไม้เหนียวอย่างดีเส้นใหญ่ขนาดเท่ากับขาของมนุษย์ ทำหน้าที่คอยควบคุมการเคลื่อนที่โดยกระจายน้ำหนัก ออกไปให้กับฐานเบื้องล่างอย่างเสมอกัน พวกมันมีความกว้างเท่ากับบ้านหลังเล็กๆสามชั้น ผูกติดกันหลายหลังด้วยโซ่ขนาดใหญ่เหมือนกับตู้รถไฟพ่วงกันเป็นทางยาว 
เมื่อมองจากสายตาขณะสำรวจอย่างละเอียดก็พบว่ามีจำนวนมากถึง30คัน เรียกได้ว่าเป็นขบวนโรงแรมเคลื่อนที่ขนาดใหญ่เลยก็ว่าได้ 
ไคลม์นำหัวหน้าคณะเดินทางขึ้นไปสำรวจภายใน มันถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์อย่างดี อันเป็นวัตถุดิบที่สร้างขึ้นมาจากก้อนหินและไม้ บริเวณรอบๆเป็นหน้าต่างที่สามารถเปิดรับลมได้ มีที่สำหรับทำครัว นั่งทานกาแฟ ห้องอาบน้ำรวม ห้องประชุม ห้องสำหรับเก็บเสบียงชั้นล่าง(จำนวนความจุเป็นหลักพันตันขึ้นไป) โรงอาหารและตึกพยาบาลรวมถึงอารคารเก็บน้ำ ทุกๆตึกเชื่อมต่อกันด้วยสะพานไม้ผูกเชือก สามารถเดินไปถึงกันได้ทุกคันแม้ยามขณะเคลื่อนที่อยู่ 
แต่ละตึกมีระเบียงชั้นนอกซึ่งมีขนาดความกว้างพอสมควรจะตั้งโต๊ะสำหรับสังสรรได้ สามารถพับเก็บได้และประกอบเพิ่มเติมต่อยอดได้ ทั้งนี้มันถูกออกแบบมาเพื่อให้ลดหรือขยายขนาดลงหากเคลื่อนที่ผ่านช่องแคบ หรือตามเหตุอันสมควรที่จะประยุกต์ใช้ต่อไป
"ชอบไหมขอรับ ข้าตั้งชื่อมันว่าห้างสรรพสินค้าเคลื่อนที่คล็อกครัช คอมปาณีของกองขบวนเกวียนอาณาจักรแดนใต้"
หัวหน้าคณะเดินทางถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ออก นี่คือสถาปัตยกรรมของช่างฝีมือผู้โด่งดังไม่ผิดแน่ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าไคลม์จะสร้างสุดยอดของมีค่าขนาดนี้มอบให้กับเขามาก่อน ทำได้แต่สอดส่องและสัมผัสเจ้าสิ่งประดิษฐ์พวกนี้จนกระทั่งหนำใจ
"เจ้าทำได้ยังไงกันไคลม์ สิ่งประดิษฐ์พวกนี้มันเหนือล้ำเกินกว่าความสามารถของมนุษย์ในยุคปัจจุบันจะทำได้เสียอีกนะ"
บุรุษพเนจรยิ้มให้เล็กน้อยไม่ตอบอะไร จูงมือหัวหน้าคณะเดินทางไปยังพวงมาลัยที่ใช้สำหรับเป็นหัวจักรในการกำหนดทิศทางขับเคลื่อน หมู่ตึกไม้ขบวนใหญ่ จำเป็นต้องอาศัยแรงลากในการเคลื่อนที่จากสัตว์ ในจำนวนที่มีอยู่พวกทาร์ซเมื่อรวมกันทั้งหมดก็นับว่าเพียงพอ มิหนำซ้ำในเวลานี้ยังได้ฝูงลูกกิ้งก่ายักษ์เข้ามาร่วมใช้แรงงานด้วยอีกทาง เวลาผ่านไป1อาทิตย์เศษ พวกมันมีขนาดตัวที่ใหญ่เกือบจะเท่า ฝูงทาร์ซเข้าไปทุกที กิ้งก่ายักษ์แผงคอสายพันธุ์นี้เติบโตอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด หากเวลาผ่านไปนานกว่านี้ ด้วยขนาดตัวตามสายเลือดของพวกมันแล้ว ก็นับว่าเป็นกำลังสำคัญที่สามารถลากขบวนเกวียนตึกไม้ในลักษณะนี้ได้อีกหลายร้อยตึกเลยทีเดียว 
"แบบแปลนของหมู่ตึกขนสินค้าทั้งหมด ข้าได้มอบมันให้กับหัวหน้า กลุ่มงานช่างของท่านไปเรียบร้อยแล้ว ในอนาคตหากท่านต้องการจะสร้างมันขึ้นมาเพิ่มเติมอีกเพื่อใช้งาน ท่านก็สามารถสร้างได้มากเพียงพอเท่ากับจำนวนที่ท่านต้องการจะใช้ นี่ถือเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้กับท่านก่อนเราจะจากกันในอีกไม่กี่วันข้างหน้า"
คล็อกครัชกลืนน้ำลายจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความปลาบปลื้มเหลือจะกล่าว การที่ได้เขาเข้ามาช่วยงานอยู่ภายในขบวนเกวียนสินค้าแค่เพียงไม่กี่วัน ก็เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างอันเป็นความเคยชินและวิถีปฏิบัติของชาวพ่อค้าเร่ไปไกลหลายร้อยปี หัวหน้าคณะเดินทางเอามือจับไหล่พร้อมทั้งปาดน้ำตาเล็กน้อยด้วยความเสียดายในตัวบุรุษพเนจรผู้นี้ ไม่ว่ายังไงในใจของหัวหน้าใหญ่ก็ปรารถนาที่จะได้ไคลม์เข้ามาช่วยงานเหลือเกิน
ความสามารถของไคลม์ ถือเป็นเรื่องมหัศจรรย์เกินกว่ามนุษย์คนไหนๆในโลกยุคนี้จะมีได้ แม้ว่าตัวตนของเขาจะเต็มไปด้วยปริศนามากมายที่ไม่อาจเผยออกมาให้ได้รับรู้ แต่ก็นับว่าเป็นคนหนุ่มที่เก่งกาจในทุกๆด้านและมีน้ำใจซึ่งหาได้ยากเหลือเกิน
"ข้าเชื่อว่าวันหนึ่งพวกเราจะได้เจอกันอีกแน่พ่อหนุ่ม จงจำใส่ใจเอาไว้เลยว่า ไม่ว่าเจ้ามีเรื่องอะไรที่อยากจะขอให้ข้าช่วย ต่อให้ไกลสุดหล้าฟ้าเขียวข้าก็ยินดีจะไปต่อให้เป็นงานที่ยากเย็นขนาดไหน ข้าก็เต็มใจจะช่วยเจ้าอย่างสุดกำลังเจ้ามีพระคุณกับพวกข้ามากเกินกว่าชีวิตนี้จะทดแทนได้หมด สหายเอ๋ย นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เจ้ากับข้าเราถือเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน"
ชายหนุ่มยิ้มรับกุมมืออีกฝ่ายแน่น 
"ด้วยความยินดีขอรับท่านพี่" 
ทั้งสองคนยิ้มให้กัน คล็อกครัชปาดน้ำตาด้วยความปราบปลื้ม พวกเขารู้สึกเลื่อมใสและศรัทธาในกันและกันอย่างมาก ในตลอดช่วงบ่ายของวันนั้น หัวหน้าคณะเดินทางก็ตามติดดูการทำงานของบุรุษพเนจรอย่างใกล้ชิดไม่ยอมห่างไปไหน
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
บทประพันธ์ : มังกรขาวเล่าเรื่อง