น้องดานั่งทำหน้ามุ่ยตรงโซฟาแกว่งขาไปมาเพราะยังเด็กขาจึงลอยอยู่เหนือพื้นธงถอดเสื้อแจ็กเก็ตที่สวมออกมาคลุมหัวให้จินเพราะกลัวลูกสาวคนเดียวตกใใจถึงแม้ว่าใบหน้าของจินจะไม่ช้ำมากแต่ก็ไม่อยากให้ลูกสาวซักถามเยอะตรงนี้โชคดีที่เขาสั่งเด็กเอาไว้ว่าให้คอยดูแลน้องดาเอาไว้
"แม่จินมาแล้ว!!"น้องดาพอเห็นจินมาพร้อมกับธงก็รีบะโลงจากโซฟาทันทีกระโจนเข้าหาจนธงต้องเบรคเอาไว้ด้วยหารรวบตัวขึ้นไว้ในอ้อมแขนเสียก่อน
"เดี๋ยวน้องดาเดี๋ยวก่อน"ธงรีบห้ามทันที
"พ่อขาปล่อยน้องดาๆจะไปหาแม่จิน"ธงหัวเราะ
"ทำไมเรียกแม่จินล่ะ"ธงรีบหาเื่เบนความสนใจน้องดาหน้าแดง
"ก็ตอนแรกน้งดาจะเรียกป๊าแล้วล่ะค่ะแต่เพื่อนที่โรงเรียนบอกว่าแม่จินหน้าไม่เหมือนป๊าน่าจะเป็แม่มากกว่าน้องดาเลยมาขอแม่จิน"ธงหันไปพยักหน้าให้เอกค่อยประคองจินเดินตามหลังส่วนตัวเองอุ้มน้องดาเดินนำหน้าขึ้นลิฟท์ไปก่อน
"แล้วแม่จินยอมเหรอครับ"
"ช่ายแม่จินบอกว่าอยากเรียกก็เรียกเลย"ธงอดเอ็นดูลูกสาวตัวน้อยไม่ไหวถึงกับประคองหัวทุยให้โน้มลงมาฟัดแก้มยุ้ยๆ
"อย่ากวนแม่จินนะครับแม่จินไม่ค่อยสบาย"
"แม่จินเป็อะไรคะ"
"แม่จินซุ่มซ่ามครับเดินชนเวาหน้าบวมเลย"
"โอยยแม่จินเจ็บแย่เลยเดี๋ยวน้องดาจะเอายาไปให้ได้มั๊ยคะ"
"ได้สิ"สองพ่อลูกคุยกันงุ๊งงิ๊งปล่อยให้จินมีเวลาดูแลทำความสะอาดตัวเองโดยมีเอกคอยช่วยเหลือ ธงเป็ฝ่ายดูแลน้องดากระทั่งสอนการบ้านและทานอาหารเย็นจนเสร็จ
"คุณพ่อขาพาน้องดาไปหาแม่หน่อยสิคะ"ธงชะงักเท้าที่กำลังอุ้มลูกสาวเตรียมพาไปนอน
"หืม?"
"น้องดาคิดถึงแม่"น้ำเสียงละห้อยทำให้ธงต้องคุกเข่าลงสองแขนเกาะไหล่ลูกสาวตัวน้อยเอาไว้
"แม่เค้าไม่อยากอยู่กับเราแล้วลูกตอนนี้น้องดามีแม่จินแล้วไงครับ"
"แต่ว่า..แม่หนิงอยู่คงเเดียวนี่คะเอามาอยู่กับเราไม่ได้เหรอ"
"อย่าเลยครับแม่หนิงเค้ามีคนใหม่ไปแล้วแถมมีลูกใหม่ด้วยน้องดาไม่อยากอยู่กับพ่อกับแม่จินแล้วเหรอ"
"อยากสิคะถ้าอย่างนั้นให้แม่เค้าไปอยู่กับครอบครัวใหม่ก็ได้ค่ะ เราอยู่กันเองก็ได้เน๊อะ"ธงลูบผมนิ่มเบาๆ
"ใช่ตอนนี้แม่จินคงอยากเห็นน้องดาแล้วเราไปหากันเถอะ เอาแบบนี้ดีมั๊ยวันนี้เราสามคนนอนด้วยกันดีกว่า"
"จริงนะเย่ๆ ดีที่สุดเลยเอาพี่ยุ่งเหยิงไปนอนด้วยได้มั๊ยคะ"ธงเกาหัวกับพี่ยุ่งเหยิง
"ใครเหรอครับ"
"หมีไงคะที่แม่จินซื้อให้บอกว่าเวลาน้องดาเหงาให้เอานอนเป็เพื่อน"
"อ่อ หึหึ ไปเอามาสิพ่อรอตรงนี้"ธงมองเด็กน้อยที่วิ่งเข้าห้องแล้วกลับมาพร้อมตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลขนหงิกงอขอดติดกันขนาดตัวเกือบเท่าน้องดา
"มาแล้ว"
"มาแล้วก็ไปนอนกันเลย"
"คุณแม่จินขาน้องดามาแล้ว"น้องดาวิ่งตื๋อเข้าไปในห้องสภาพของจินที่อยู่ในเสื้อเชิ๊ตสีขาวตัวบางของธงนอนกึ่งนั่งบนเตียงแก้มข้างหนึ่งโย้บวมจนเห็นได้ชัด
"มาแล้วสองพ่อลูก"
"แม่จินเป็ยังไงบ้างคะ"น้องดาปีนขึ้นเตียงวางหมีไว้ข้างตัวธงเองก็นั่งขอบเตียงมองสำรวจใบหน้าบวมจนทั่ว
"หายแล้วๆแม่จินซุ่มซ่ามเองครับ"จินพยายามยิ้มลูบใบหน้าน้อยๆของน้องดาเบาๆธงกำลังจะเอ่ยถามถึงอาการแต่แล้วต้องค้างเอาไว้เพราะเสียงเรียกเข้าจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยเขานิ่วหน้าน้อยๆ
"ครับ"
//ฉันเอง//ธงอึ้งไปชั่วครู่เมื่อได้ยินเสียง
"ครับท่าน"
//ลูกชายของฉันเป็ยังไงบ้าง//
"าเ็เล็กน้อยครับผม"ธงเดินเลี่ยงออกมารับโทรศัพท์ทันทีที่รู้ว่าเป็ใครโทรมา
"//ดีแล้วที่ไม่าเ็มากมาย แต่พรุ่งนี้นายมาเจอฉันฉันด้วยที่โรงแรมxxxไม่ต้องบอกจิน เราคงต้องคุยกันหน่อย//
"ครับท่าน"ธงตอบรับแล้ววางสายไปใบหน้าขรึมนิ่งคิดถึงเื่ที่ผ่านมา ตัวเขาเองถึงแม้ว่าจะมีจัสตินคอยหนุนหลังแต่เขาก็ช่ว่าจะอิสระแล้มีเงินทองมากมายร่ำรวยแบบคนอื่นนี่คือจุดด้อยขอแรกและข้อสองเขายังเป็ลูกน้องของจัสตินอยู่ถ้าหากพ่อของจินขัดขวางเขาจะทำอย่างไร โดยที่ไม่รู้ตัวว่าเขายืนคิดเื่พวกนี้นานแค่ไหนเสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง
//อยู่ไหนครับ//
"จินทำไมยังไม่นอนอีก"
//ก็ธงหายไป//
"อ่อติดงานนิดหน่อยตอนนี้เสร็จแล้ว ทำไม?คิดถึงผมมากเหรอ"
//บ้า...รีบมานอนเถอะ//ธงอมยิ้มเมื่ออีกฝ่ายตัดสายไปแล้วเขายักไหล่เอาเถอะพรุ่งนี้อย่างน้อยตอนไปเจอพ่อของจินเขาจะแสดงให้เห็นถึงความจริงใจที่มีถ้าสู้ไม่ไหวก็คงต้องรบกวนจัสตินให้ออกหน้าให้อีกครั้งก็แล้วกัน ธงกลับเข้าไปในห้องสายตาผ่านไปเห็นลูกสาวคนเดียวนอนหลับกอดหมีสีน้ำตาลอยู่ข้างๆจิน
"น้องดาหลับแล้วหรือ"
"อืมธงมีเื่อะไรหรือเปล่า"จินนิ่วหน้าน้อยๆเมื่อเห็นใบหน้าเครียดขรึมของธง
"ไม่มีอะไรหรอก"
"อย่าโกหกสิผมบอกแล้วนะว่าเราสองคนใช้ชีวิตด้วยกันแล้วห้ามมีอะไรปิดบังกันอีก"จินดึงมือหยาบหนาเอาไว้ธงก้มลงมองมือขาวนุ่มนิ่มในมือแล้วถอนใจ
"เมื่อกี้พ่อคุณโทรมา"จินตาโตเมื่อได้ยิน
"แล้วเขาว่ายังไงบ้างครับ"ธงทรุดตัวลงนั่งใช้มือหนาลูบแก้มบวมโย้เบาๆ
"อย่าคิดมากน่าไม่มีอะไรหรอกเขาแค่นัดเจอผมพรุ่งนี้"
"ผมไปด้วย"
"เหลวไหลเป็เมียผมแล้วอย่าอ่อนแอสิ ให้มไปเจอเค้าดีกว่าจำไว้ไม่ว่าใครก็แยกเราสองคนจากกันไม่ได้หรอก"
"แต่ว่า"
"ไว้ใจผมหรือเปล่าจิน"ธงสบตาสวยด้วยความแน่วแน่
"ไว้ใจสิแต่ทำไมป๊าถึงไม่ยอมบอกผมว่าเขามา"
"อาจจะมาจัดการเื่ไอ้พวกสกายแล้วก็เลยมาสอบถามเื่เราสองคนด้วยนั่นแหละช่วยไม่ได้นี่นะก็ลูกเขยยังไม่เคยไปไหว้พ่อตาเลยซักครั้ง"ธงพูดขำๆ
"ธงเดี๋ยวเถอะคนกำลังจริงจังนะ"จินถลึงตาเข้าใส่
"เมียครับเื่มันไม่มีอะไรซักหน่อยจะคิดมากไปก่อนทำไมถ้าเชื่อผัวคนนี้ก็อย่าคิดมากมานอนกันเถอะ ผัวคนนี้คิดถึงจะแย่แล้วอีกวันแล้วเนี่ยที่ไม่ได้รักกัน"ธงเอ่ยปากล้อจนจินหน้าแดง
"บ้าจริงพูดอะไรเนี่ยน้องดานอนอยู่นะ"จินเอ็ดธงหน้าแดงเมื่อเห็นธงลูบเป้าตัวเองล้อๆ
"จิน"
"หืม"
"ถ้าสมุติพ่อคุณให้คุณกลับบ้านคุณจะทำยังไง"ธงคลานขึ้นเตียงค่อยๆสอดมืออุ้มลูกสาวให้ไปนอนชิดมุมด้านในซึ่งมีผนังกั้นเอาไว้ส่วนตัวเองก็สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มนอนตะแคงกอดเอวจินที่ยังนั่งกึ่งนอนเอาไว้
"ทำไมถามแบบนั้นล่ะครับก็ไหนธงบอกว่าไม่ต้องกลัวไง"
"ถามเผื่อเอาไว้คุณก็รู้นี่ว่าผมไม่ยอมให้ใครมาเอาตัวคุณไปหรอก"ธงบอกเสียงเรียบ
"ขอให้จริงเถอะ"
"อ่าวดูถูกผัวตัวเองแบบนี้ก็ได้เหรอ"ธงฝังหน้าตัวเองลงกับตักนุ่มในใจอดกังวลจริงๆไม่ได้เื่ความแตกต่างทุกอย่างระหว่างเขากับจินมันกว้างจนน่ากลัว
"คิดมากถ้าป๊าไม่ยอมให้ผมอยู่กับธงผมก็จะออกจากบ้านนั้นก็สิ้นเื่ทุกวันนี้ผมเหมือนไม่มีตัวตนอยู่แล้วนี่ครับคราวก่อนป๊าถึงกับยกผมให้กับคิงส์จำไม่ได้เหรอ"
"จำได้สิโชคดีที่ทั้งคิงส์ทั้งนายไม่ได้รักคุณไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีทางสู้คนทั้งคู่ได้หรอก"ธงเปลี่ยนมานอนหงายมองปลายคางคนที่นั่งอยู่
"บอกได้หรือเปล่าว่าทำไมถึงรักผม"
"เอ้อ..จะมาถามอะไรตอนนี้เนี่ยนอนเถอะลูกหลับแล้ว"
"อายหรือ จนป่านนี้ยังจะอายอีกมีลูกแล้วคนนึงแท้ๆ"ธงแกล้งบ่นมือหยาบเริ่มซุกซนจินดึงมือข้างหนึ่งออกอีกข้างก็ยังหาทางซนอีกจนได้
"ธงอย่าครับน้องดาอยู่ด้วยนะ"
"คุณก็อย่าส่งเสียงสิ"
"โอ๊ยอีกแล้วนะเลิกหื่นก่อนเถอะน่าคุยกันก่อน"
"คุยไปทำไปไมไ่ด้เหรอจินก็รู้นี่ว่าผมสามารถ"
"ธง!! อื้อออ"จิ้นร้องเสียงหลงเมื่อธงก้มหน้าซุกตรงกลางว่างขาตัวเองปากหนาคาบกางเกงยืดลงปล่อยให้เห็นขอบกางเกงในบ๊อกเซอร์สีขาวที่สวมอยู่
"เดี๋ยวลูกตื่นธงอย่าพึ่งสิ"ธงไม่ฟังเสียงลุกขึ้นก้าวลงจากเตียงคว้าคนที่ยังไม่ทันตั้งตัวลงแล้วพาออกไปด้านนอกห้อง
"ตรงนี้คงไม่กวนลูกแล้วใช่มั๊ย"จินส่ายหน้าไปมากับความเอาแต่ใจของธงเขายอมรับว่าทุกวันนี้มีความสุขกับสิ่งที่ธงมอบให้ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาอาจจะมีเื่เลวร้ายบ้างแต่ธงก็ปกป้องเขาเสมอพรุ่งนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็พร้อมจะอยู่เคียงค้างผู้ชายคนนี้ จินยิ้มหวานเงยหน้าขึ้นมองใบหน้ามีมีหนวดเคราครึ้มสองแขนขาวโอบคอคนตัวสูงเอาไว้
"ผมรักคุณ"จินบอกเสียงแ่เข่ยงปลายเท้าขึ้นปากสวยได้รูปกระบกกับปากหนาส่งลิ้นเล็กน่ารักเข้าไปเรียกร้องให้ลิ้นหนาพัวพันธงครางรับเสียงต่ำกับกริยาน่ารักนี้เขากอดเอวจินดึงขึ้นบังคับให้อ้าขาออกรัดเอวหนาของเขาเอาไว้
"ผมก็รักคุณไม่ว่าต้องยากลำบากขนาดไหนผมจะทำให้คุณอยู่กับผมด้วยความสุขตลอดไป"ธงกระซิบแหบต่ำชิดริมฝีปาก
"ผมรู้ครับ พรุ่งนี้เราจะไปเจอป๊าด้วยกันดีไหม"
"อย่าดีกว่าให้ผมไปคุยกับท่านตามลำพังก่อนเถอะถ้ามันเหนือบ่ากว่าแรงผมจะให้นายช่วยพูดให้อีกคน แต่ผมมั่นใจว่าไม่มีเื่อะไรหรอก"ธงยิ้มตาเยิ้มค่อยๆแกะกระดุมเสื้อตัวหลวมออกช้าๆปากร้อนนาบลงกับซอกคอขาวหอมกรุ่นจินเงยหน้าขึ้นรับจูบร้อนผ่าวมือเรียวย้ายลงมาแกะเสื้อเชิ๊ตของธงออกเร็วไม่ต่างกันเสื้อลงตัวตกลงพื้นโดยไม่มีใครสนใจธงก้าวขายาวเดินตรงไปที่โซฟาเบดส่งจินลงนอนก่อนที่ตัวเองจะทาบทับลงไปช้าๆ
"คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าสวยมาก และสวยมากขึ้นทุกวัน"
"ผมเป็ผู้ชาย"
"ผู้ชายสวยได้ไม่รู้หรือไงยิ่งโดนผัวรักยิ่งสวยมากขึ้น ในสายตาคนอื่นผมไม่รู้แต่วำหรับผมคุณเป็แบบนั้น"ธงบอกเสียงแหบก่อนจะบดปากลงกับปากบางได้รูปสองมือลูบโลมร่างนุ่มไม่หยุดจินบิดตัวไปมาด้วยความเสียวสะท้านใต้ร่างหนาปล่อยให้ความรู้สึกนำความคิดทั้งหมด ธงจงใจตอกย้ำให้จินรับรู้ถึงความรู้สึกของตนเองตัดความกังวลทั้งหมดออกไปจนหมดสิ้นส่งจูบเร่าร้อนและสองมือปรนเปรอจินให้เคลิ้มคล้อยตาม
"รักผมหน่อยจิน"ธงครางบอกเสียงต่ำจินหน้าแดงยอมพลิกตัวเองขึ้นนอนอยู่บนร่างหน้ามองใบหน้าครึ้มหนวดด้วยความรักทั้งหมดที่มี
"วันนี้ผมจะรักธงเอง"ว่าพูดจินก็ประกบริมฝีปากตัวเองลงกับริมฝีปากหนาส่งลิ้นเล็กไล่กวาดดูดดึงลิ้นหนาไปมาสองมือนุ่มแตะลำคอแกร่งช้าๆลากลงมาจนถึงแอ่งไหปลาร้าไล่ตามแนวขอบช้าๆก่อนจะใช้ลิ้นร้อนชื้นแตะเบาๆตามรอยนิ้วที่ลากผ่านธงกัดฟันแน่นพยายามกลั้นตัวเองไม่ให้ป่าเถื่อนกับคน้า
"ยั่วเหลือเกินเมียผม"ธงบอกเสียงพร่าดวงตาสองคู่มองจ้องกันจิ้นยิ้มน้อยๆไล่ริมฝีปากปผ่านมาจนถึงจุดสีน้ำตาลเข้มที่มีเส้นขนเล็กน้อยกลางแผ่นอกมีเส้นขนเป็รูปสามเหลี่ยมยาวลงไปจนถึงขอบกางเกง
#ฮื่อมาปลอบขวัญรีดด้วยการมี Ncตอนหน้านะคะ
221
