Demonlord online ราชาอสูรสะท้านโลก

          ฟิ้ว~.......  เสียงสายลมพัดโหยหวน

          บรรยากาศในสเตเดียมเต็มไปด้วยความเงียบคล้ายฉากในหนังสยองขวัญได้ยินเสียงสายลมพัดผ่านทุกสายตาบนอัฒจันทร์ต่างจับจ้องไปยังใจกลางเวทีเบื้องหญิงสาวราวผู้งดงามประดุจดังสาวงามที่หนึ่งแห่งแผ่นดิน

          หุ่นอรชรเพียวเรียวบางกำลังยืนประจันหน้ากับชายหนุ่มร่างบึกบึนกำยำในชุดเกราะหนังสีทองมือขวาถือดาบใหญ่ยักษ์สีดำเล่มงามดูน่าเกร็งขาม

          ผู้เล่นส่วนใหญ่ต่างรับรู้ในฝีมือและความแข็งแกร่งของศิลาทั้งจากคำพูดปากต่อปากของผู้เล่น  

          ทั้งจากภาพวีดีโอที่เคยเผยแพร่ผ่านหน้าเว็ปของเกมทว่าก็มีน้อยคนนักที่จะเคยเห็นพลังฝีมือและความแข็งแกร่งของภูติสาวประจำตัวเพียงหนึ่งเดียวของศิลาแต่ถึงกระนั้นก็มีคำเรียกขานฉายาของฟ้าครามว่าเทพีแห่งสงครามคู่กายของบัลลังก์มารสูงสุดศิลา

          ทุกคนทั้งผู้เล่นยุคแรกและยุคสองต่างอยากรู้ว่าฟ้าครามจะมีดีสมกับฉายาสตรีแห่งสงครามที่เคียงคู่กายจอมมารอย่างศิลาหรือเปล่าหรือเพราะที่เธอสามารถเก่งได้เพราะมีศิลาคอยช่วย

          สายตาของลอร์ดทานอสจับจ้องฟ้าครามด้วยนัยน์ตาแข็งกร้าวก่อนจะพูดขึ้น

          “ฉันก็ไม่ชอบลงมือฆ่าผู้หญิงหรอกนะ  จะให้โอกาสก็แล้วกันเลิกเป็นภูติของไอ้เจ้าศิลานั่นซะแล้วมาเป็นภูติรับใช้คู่กายฉันดีกว่าถ้าทำแบบนั้นฉันจะยอมปล่อยเรื่องที่เธอฆ่าลูกน้องของฉันในการประลองนี้ไปก็ได้”  ลอร์ดทานอสเดินวนไปมาเบื้องหน้าฟ้าครามพูดด้วยท่าทางมั่นใจรอยยิ้มอมภูมิเปี่ยมด้วยความยิ่งพยองก่อนจะพูดขึ้นต่อ

          “ฉันสงสารเธอจริงๆนะ”  ลอร์ดทานอสหันมามองฟ้าครามพร้อมรอยยิ้ม  “ไอ้นั่นสินะ?...เพราะไอ้เจ้าศิลามันพึ่งตายไประดับของสกิลคงยังสู้ใครไม่ได้คงกลัวแพ้ในการประลองเลยส่งผู้หญิงอย่างเธอลงมาสู้แทน”  ลอร์ดทานอสเอามือจับหัวพร้อมส่ายหน้าทำท่าทางระอาใจ  “น่าเห็นใจ๋...น่าเห็นใจ”

          ฟ้าครามที่หลับตายืนนิ่งทนฟังมานานเจ้าหล่อนค่อยๆลืมตาขึ้นฉีกยิ้มก่อนจะพูด

          “แล้วแต่จะคิดเลยคะ”  เจ้าหล่อนยิ้ม  “พอดีว่าที่พี่ศิของน้องฟ้าตายเพราะพี่ศิของน้องฟ้าอยากจะลองสัมผัสประสบการณ์ว่าความตายเป็นแบบไหนแต่ว่าก็อย่างที่เห็นไม่มีใครหน้าไหนเลยจะมีฝีมือฆ่าพี่ศิของน้องฟ้าได้พี่ศิเลยฆ่าตัวตายด้วยสายฟ้าของซุสสะเลย”  คนทั้งสนามหันมามองหน้าศิลาที่กำลังนั่งหลับโกลนคอก

         เมื่อเขาสัมผัสได้ว่ากำลังถูกจ้องมองก็สดุ่งตื่น

          “อะไรหว่า!?....”  เขาหันมองซ้ายขวาก่อนจะมองไปยังฟ้าคราม

          เจ้าหล่อนเงยหน้าหันมามองศิลาก่อนจะพูดขึ้นต่อ

          “อีกอย่างพี่ศิของน้องฟ้าเป็นหยกชั้นดีจะเอามาครุกคีกับกระเบื้องแบบคุณคงไม่ได้เดี๋ยวจะเสียของ”  เจ้าหล่อนทำตาโต  “ไม่สิ?...สำหรับคุณคงเปรียบเป็นกระเบื้องไม่ได้เพราะกระเบื้องยังสามารถทำประโยชน์ได้  อืมมม.....ต้องบอกว่าไม่ควรเอาหยกชั้นดีอย่างพี่ศิมาครุกคีกับหนอนหูรูอย่างคุณล่ะมั้ง”  คนทั้งอัฒจันทร์นิ่งมองหน้ากันก่อนจะหวนคำพูดของฟ้าครามเป็นเสียงเดียวกัน

         “หนอน...หู....รู....”

         “หู...รู....หนอน”

         ฮ่า....ฮ่า....   คนบนอัฒจันทร์ที่นั่งชมระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

         สิ่งแรกที่พวกเขามั่นใจคือสมแล้วที่เจ้าหล่อนเป็นภูติของศิลาระดับของวาจาฝีปากคมบาดลึกพอกับใบหน้าที่สระสวย

         “เห่ยแกเคยเห็นรูหูหนอนปะวะ”  เสียงหนึ่งในอัฒจันทร์เอ่ยถามเพื่อนด้วยความสงสัยทว่านั่นก็เป็นสิ่งที่ใครหลายคนสงสัยว่ารูหูหนอนนั้นเป็นอย่างไร

           “เคย...”  เสียงหนึ่งตอบ  “แกก็เคยเห็นนั่นไงล่ะรูหูหนอน”  ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า 

           ชายคนหนึ่งชี้ไปทางลอร์ดทานอสที่กำลังยืนขบฟันแน่นมือกำดาบเกร็งสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความเกรี้ยวกราด

           “หนอย!.....”  ทานอสรากเสียงยาวจ้องฟ้าครามเขม็ง  “ตายสะนางตัวดี”  

           ลอร์ดทานอสตะหวาดลั่นพร้อมกับดีดเท้าพุ่งจูโจมฟ้าครามอย่างซึ่งหน้าเสี้ยววินาทีนั้นร่างของลอร์ดทานอสก็หายไปจากสายตาของทุกคนที่จ้องมอง

           “นักฆ่า!?....หรอ  แอสซาซิน”  ศิลาเบิกตากว้างตลึงเล็กน้อย

           ทักษะที่ลอร์ดทานอสใช้นั้นไม่ใช่การเคลื่อนที่ด้วยความเร็วจนสายตามองไม่เห็นแต่สิ่งที่ลอร์ดทานอสใช้คือทักษะการปรับจังหวะการหายใจให้เขากับอีกฝ่ายพร้อมกับทำร่างกายให้กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมคล้ายการพลางตัวหรือล่องหน

          วิ้งงงงง!..... จังหวะเดียวกันนั้น

          เกิดละอองแสงสีทองขึ้นในมือทั้งสองของฟ้าครามก่อนที่เจ้าหล่อนจะเรียกอาวุธออกมา

          “โหยหา  ร่ำไห้ คร่ำครวญ”  วินาทีต่อมาปรากฎกริชสีส้มฟ้า ดาบคาตานะสีแดงดำและโซ่ล่องหน

          เคร้ง!....

          ปรากฎคมดาบใหญ่ฟันผ่าอากาศจากบนลงร่างเข้าใส่ฟ้าครามจากด้านหลัง

          เสี้ยววินาทีเจ้าหล่อนหมุนตัวตวัดร่ำไห้เข้าต้านทาน  ลอร์ดทานอสปรากฎตัวขึ้นลอยในอากาศกำลังกดใบดาบจี้ลงบนร่างของฟ้าครามทว่าเขาก็ต้องตกตลึงเมื่อคมดาบของตนเองถูกร่ำไห้ในมือของฟ้าครามฟันต้านทานได้อย่างสบายและกำลังถูกดันกลับจนร่างของเขาค่อยๆลอยสูงกลับขึ้นไปในอากาศทางที่ตนพุ่งตังลงมา

          “บ้าน่า!....”  ลอร์ดทานอสเบิกตาตลึง  “ด้วยร่างกายผมบางแคนั้นแต่ทำไมถึงต้านรับดาบเพลิงประทุของฉันคนนี้ได้”  

          “จันทราสีเลือด”  ฟ้าครามเปรยออกมา

          “เพลงดาบอาทมาฏหรอ!?”  ศิลาตลึง

          ร่างของฟ้าครามหายไปในพริบตาจังหว่ะเดียวกันลอร์ดทานอสก็ถลาลงกับพื้นเวทีเพลงดาบอาทมาฏของศิลาถูกฟ้าครามนำมาดัดแปลงจนกลายมาเป็นเพลงดาบของตนเองที่ใช้ฟันใส่ร่างศัตรูจากทุกทิศทางแต่ละคมดาบจะเฉือนตัดเส้นเลือดใหญ่และเส้นที่ใช้เคลื่อนพลังไปยังส่วนต่างๆของร่างกายถึงแม้ศัตรูจะไม่ตายแต่ก็ทำให้ไม่สามารถผนึกพลังธาตุ พลังเวทมนต์ พลังปราณเข้ากับร่างได้อีกต่อไปเนื่องจากเส้นสายที่เป็นเหมือนท่อน้ำส่งคลื่นพลังไปทั่วร่างถูกฟ้าครามตัดขาด

          ฉัวะ...ฉัวะ   อ๊ากกกกกกก

          ปรากฎแสงสีแดงเลือดแหลมคมเข้าเฉือนร่างของลอร์ดทานอสทุกทิศทางพร้อมกับเสียงร้องเจ็บปวดเลือดสีแดงสดสาดกระจายลอยออกจากร่างของลอร์ดทานอสเป็นระลอกทั่วร่างกายพื้นเวทีสีขาวถูกย้อมให้เป็นสีแดงในพริบตา

          “ตาย!...”  เจ้าหล่อนปรากฎตัวขึ้นด้านหลังของลอร์ดทานอสพร้อมกับโหยหาร่ำไห้วางไขว้กันตรงต้นคอของลอร์ดทานอส

          “ด....ด....เดี๋ยวฉันยอมแพ้  ฉันยอมแพ้”  ลอร์ดทานอสพูดเสียงติดขัดกระอักเลือดร้องขอชีวิตทว่าก็สายเกินไปก่อนที่จีเอ็มจะประกาศจบ

           วินาทีนั้นฟ้าครามก็ตวัดดาบสะบั่นคอของลอร์ดทานอส

           เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดดุจน้ำพุก่อนที่ร่างของลอร์ดทานอสจะล้มลองกองกับพื้นสลายหายกลายเป็นละอองแสงไปในพริบตา

          เงียบ!...  เงียบ  ความเงียบมาเยือนอีกครั้ง  

          “โหดแต๊!....”   ศิลานั่งสะท้านวูบไปทั่วร่างเกิดภาพบางอย่างขึ้นในหัวของเขา

          “มี๋....”  สดายุรุกยืนชูสองนิ้วให้ฟ้าคราม  ประมาณว่าทำดีมากสุโคยเลยมามี๋

          “ส...สุดยอดไปเลยคร้าบบบบ”  เสียงจีเอ็มวิ๊งแซ่บตะโกนลั่น  “ผู้ชนะเทพีรัตติกาลฟ้าครามต่อไปใครสนใจจะประลองกับสาวงามสวยสังหารต่อไปมีอีกไหม”  วิ๊งแซ่บร้องเรียกหาผู้เข้ารอบก่อนจะตามมาด้วยเสียงเฮลั่นของผู้ชม

          “ผม...”  เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนจะปรากฎชายหนุ่มในชุดเกราะหนังสีทองคาดลายสีน้ำเงินมือขวาถือง้าวสีแดงเลือด

          “โห่วววว....”  วิ๊งแซ่บเบิกตาตะโกนขึ้นอีกครั้ง  “มาแล้วครับหัวหน้ากิลก์เทพอัสนีกิลด์ลูกของกิลด์จตุรศาสตราชายคนนี้ก็คืออัสนีเหินยอดฝีมือลำดับที่14ของแผ่นดิน”

          กรี๊ดดดดด!....   เสียงบรรดาสาวน้อยใหญ่วีดวาดส่งเสียงหนวกหูเสียจนน่าเวียนหัว

          “พี่เทพ”

          “อ๊ายยยกรี๊ดด!....พี่เหินของหนูล้มนางขี้เหล่นั่นเลยค่ะ”  เสียงหญิงสาวมากมายตะโกนลั่น

          อัสนีเหินหันไปโบกไม้โบกมีส่งยิ้มให้กองเชียร์ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหล่อ

         “ได้เลยจร่า.....แต่อย่าไปว่าเขาขี้เหล่สิจ๊ะเขาแค่สวยสู้เบบี๋ของพี่อย่างน้องๆไม่ได้ก็เท่านั้นเอง”

          ว๊ายยยยย  กรี๊ดดกดดด.....!

          “พ่อเทพบุตร  

          “คนอาร๊ายเนี๊ยหล่อทั้งกายทั้งใจทั้งวาจา”

          “อ๊าย!...น้องแอ๊ะแอ๊จะเป็นลมในออร่าเทพบุตรของพี่เหิน”

          ศิลานั่งมองอัสนีเหินพนางคิดว่าไอ้หมอนี่สติมันดีหรือเปล่าหรือมันโดนตัวไหนมาเขาหลับตาถอนหายใจก่อนจะสั่งฟเาครามผ่านจิตที่เชื่อมกัน

          “ฆ่ามัน!...”   หญิงสาวหันมาพยักหน้า

          ฉัวะ....

          ร่างของฟ้าครามกระโดดลอยข้ามตัวของอัสนีเหินไปด้านหลังพร้อมกับร่างของอัสนีเหินแยกออกเป็นสองส่วนล้มตึงกับพื้น

          “เอ็งออกมาทำไมวะครับเนี๊ยยยยยยย”  จีเอ็มวิ๊งแซ่บตะโกนลั่น  “อ่อน  อ่อนเกินไปแล้วหรือเพราะเทพีคนงามเก่งเกินไป”

          เฮ...   เสียงผู้ชมเฮลั่น

          “ขอบคุณคร่า  ขอบคุณคร่า ”  เจ้าหล่อนหันไปขอบคุณคนที่ส่งเสียงเชียร์ทั่วทุกด้านด้วยความเป็นกันเองแต่ด้วยท่วงท่ากิริยาธรรมดาสามัญทั่วไปของเธอกลับดูน่ารักเกินจะทนทำให้บรรดาหนุ่มต้านทานในความน่ารักที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดของเจ้าหล่อนไม่ไหวยิ่งส่งเสียงหวีดวาดทำเอาศิลาคิ้วกระตุกยิกยิกอยู่ลอนๆ

          “มีผู้เข้ารอบคนอีกไหมครับ”  จีเอ็มวิ๊งแซ่บร้องถาม

          .................?

          ....เงียบ

          ผ่านไปสิบห้านาที

          “ผู้ชนะได้แก่เทพีรัตติกาลภูติประจำตัวของคุณศิลาคร้าบ”  วิ๊งแซ่บบอกต่อมาก็ปรากฎคำภีร์สีทองหนึ่งเล่มลอยขึ้นมาตรงหน้าฟ้าคราม

          เจ้าหล่อนหยิบคำภีร์นั้นทันทีก่อนจะเงยหน้าไปส่งยิ้มหวานให้ศิลา

          “เชอะ!....”  ชายหนุ่มสะบัดหน้าค้อนวงใน 

          “เอาล่ะครับกระผมจีเอ็มวิ๊งแซ่บ  แวะมากินเดอนมาชิม   ขอกล่าวคำว่าปิดกิจกรรมศึกชิงเจ้ายุทธภพ ณ.บัดนี้ขอขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนพวกเรามาโดยตลอดกิจกรรมต่อไปจะเป็นอะไรนั้นขอให้ทุกคนตั้งตารอได้เลยครับ”  สิ้นเสียงของจีเอ็มวิ๊งแซ่บสเตเดียมก็กลายเป็นละอองแสงสีทองเตรียมพร้อมจะหายไปในเวลาไม่กี่วินาที

          วูบ....

          สเตเดียมขนาดใหญ่หายไปในพริบตาราวกับไม่เคยมีมาผู้ชมทั้งหมดลงมากองกับพื้นเป็นภูเขามนุษย์  ศิลาที่ลอยตัวลงไปยังพื้นก่อนจะเข้าไปหาฟ้าครามและพากันเดินออกไป

          “จะไปไหนกันคะ”  เจ้าหล่อนถามในขณะที่ศิลากำลังเดินจูงมือรากเธอไปตามทางเดินด้วยใบหน้าบูดยิ่งกว่าหน้าลิงสายตาบ่งบอกว่าพ่อท่านพร้อมจะลบเกาะนี้ทิ้งแน่ท่าอะไรมาสะกิดอีกนิด

          เงียบ!.....  ฟ้าครามสงสัยเมื่อศิลาไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ

          “พี่ศิ....”  เจ้าหล่อนรากเสียงยาว

          “ธนาคารค่ะ”  เขาตอบเสียงห้วน  “จะไปใช้หนี้ที่สร้างเมือง”  

          ใช้เวลาไม่นานเขาก็มาถึงยังตึกธนาคารของเมืองเริ่มต้นทันทีที่ศิลาเดินเข้าไปในตึกก็พบเจอกับภาพเดิมๆคือผู้เล่นมาทำธุรกรรมทางการเงินมากมายพ่อค้า แม่ค้าต่างมาแลกเงินเป็นเงินจริง

          เมื่อเห็นศิลายืนอยู่หน้าประตูหนักงานคนหนึ่งหรือรีโด้ก็ปรี๊ดเข้ามาหาศิลาทันที

          “สวัสดีครับบอส  สวัสดีครับคุณหนู”  สรรพนามที่เขาใช้เรียกศิลาก็เปลี่ยนไปเหตุนั้นเพราะหากต้องการความก้าวหน้าในการงานเราควรอยู่ให้เป็นเช่นรีโด้                                    “สวัสดีครับ”  ศิลาตอบ

          “สวัสดีค่ะ”  

          “บอสมีอะไรให้รับใช้หรอครับ”  รีโด้ถาม  ก่อนจะพาศิลาและฟ้าครามไปยังโซนวีไอพีที่ตกแต่งอย่างดีโซฟาสีแดงหรู

          “นี่ครับ”  ศิลายื่นบัตรValor ให้รีโด้  “ผมขอจ่ายหนี้สินที่ค้างอยู่ตอนสร้างเมืองทั้งหมดเลย”  ศิลายื่นหน้าไปกระซิบรีโด้  “ที่เหลือคุณก็เอาไปเลยถือว่าตอบแทนในหลายๆเรื่อง”

          รีโด้ยิ้มหน้าบานก่อนจะรีบพุ่งตัวแซงคิวเข้าไปที่เค้าท์เตอร์เพื่อจัดการธุระของศิลาอย่างรวดเร็ว 

          ศิลาหมดหนี้สินพร้อมทั้งรีโด้ได้รับทิปเป็นเงินจริงประมาณ 3 หมื่นถึงศิลาจะบอกว่าเงินที่เหลือยกให้รีโด้เขาก็รับไว้เพียงแค่น้อยนิดเท่านั้น

          ศิลาเดินออกมาจากธนาคารด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ก่อนจะเดินไปตามทางเขามองร้านขายของอุปกรณ์มากมายเพื่อหาของที่ต้องการโดยมีฟ้าครามเดินอุ้มสดายุตามอยู่ห่างๆด้านหลังด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

          ปึก.....

         ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำขาดสภาพโทรมเปือนดินเดินเข้ามาชนศิลา

         “ขอโทษครับผมเดินไม่ระวังเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ”  ชายคนดังกล่าวพูดขึ้นเงยหน้ามองศิลา

          ‘เนตรมาร’   

          ????????.....!

          ศิลาขมวดคิ้วสงสัยกับค่าสถานะของชายตรงหน้า

          “ไม่ครับผมเองก็เดินไม่ระวัง”  เขาพูดหรี่ตาจ้อง

          “คุณหนูแข็งแกร่งจังเลยนะครับผมได้เห็นในการประลองแล้ว  แต่ผมยังไม่เคยเห็นฝีมือคุณเลยแต่คงจะแข็งแกร่งไม่ต่างกันสินะครับ”  ศิลายิ่งสงสัยในคำพูดของชายตรงหน้า

          “อ๋อ...ไม่รู้สิครับแต่ถ้าอยากรู้จะลองทดสอบด้วยตัวคุณเองดูไหมครับ”  เขาตอบเผยมือเตรียมเรียกโหยหาและร่ำไห้ออกมา

          “มิได้ มิได้ครับ ผมคงมิบังอาจ ขอตัวนะครับ”  ชายคนดังกล่าวเดินผ่านฟ้าครามไปก่อนจะฉีกยิ้มพร้อมกับพูดทิ้งท้าย

          “ลืมบอกไปกระผมมีนามว่า เจมินี่  ซากะ  นักรบของเทพีแห่งสงครามยินดีที่ได้รู้จัก”

          ศิลาและฟ้าครามรีบหันหลังกลับไปทว่าก็พบเพียงความว่างเปล่า

          “อาเธน่า!?.....  ”  ศิลาฉีกยิ้ม