มหาตำนานวิถีสวรรค์: จารึกมังกรบรรพกาล

### บทที่ 34: คืนสู่รังอสูรและสายตาจากเงามืด

ค่ำคืนต่อมา...

เมืองเมฆาอรุณตกอยู่ภายใต้บรรยากาศที่ตึงเครียดและกดดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้ภายนอกจะยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ แต่บนถนนกลับมีผู้คนบางตาลงอย่างเห็นได้ชัด มีเพียงหน่วยลาดตระเวนของสำนักคุ้มภัยพยัคฆ์ทมิฬและเหล่านักล่ารางวัลที่เดินไปมาด้วยสายตาที่สอดส่องและเต็มไปด้วยความโลภ

ในลานเมฆาเร้นอันเงียบสงบ เย่เฟิงและเซี่ยหนิงฉางได้สวมใส่ "หน้ากากโลหะสีเงิน" ที่ได้รับมาจากเม่ยเจินแล้ว

ทันทีที่หน้ากากสัมผัสกับใบหน้า มันก็ปรับขนาดให้เข้ากันได้อย่างพอดีราวกับเป็นผิวหนังชั้นที่สอง ที่น่าอัศจรรย์ใจยิ่งกว่าคือ มันไม่เพียงแต่ปิดบังใบหน้า แต่ยังสามารถปิดกั้นและเปลี่ยนแปลงกลิ่นอายพลังของผู้สวมใส่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ! บัดนี้...ในสายตาของคนภายนอก พวกเขาเป็นเพียงผู้คุ้มกันธรรมดาสองคนที่มีระดับพลังอยู่ที่ขั้นสร้างรากฐานตอนต้นเท่านั้น

ไม่นานนัก พนักงานของหอหมื่นสมบัติก็ได้นำทางพวกเขาไปยังลานด้านหน้า ที่ซึ่งมีกลุ่มคนสี่คนยืนรออยู่แล้ว ผู้นำของพวกเขาคือชายชราผู้ที่เย่เฟิงคุ้นเคยเป็นอย่างดี...หลี่ก่วนซื่อ ผู้ประเมินอาวุโสที่เขาเคยพบเจอในครั้งแรก!

วันนี้หลี่ก่วนซื่อไม่ได้อยู่ในชุดผ้าเรียบง่าย แต่กลับสวมอาภรณ์ผ้าไหมอย่างหรูหรา สวมบทบาทเป็นพ่อค้ารายใหญ่ได้อย่างแนบเนียน เขามองมาที่เย่เฟิงและเซี่ยหนิงฉางแล้วพยักหน้าให้เล็กน้อย เป็นการทักทายโดยไม่เอ่ยคำพูดใดๆ

"ไปกันเถอะ" หลี่ก่วนซื่อกล่าวสั้นๆ

กลุ่มคนหกคน...ซึ่งประกอบไปด้วยพ่อค้าใหญ่หนึ่งคน, ผู้ติดตามหนึ่งคน, และผู้คุ้มกันสี่คน (ซึ่งสองในนั้นคือเย่เฟิงและเซี่ยหนิงฉาง) ได้ออกจากหอหมื่นสมบัติแล้วมุ่งหน้าไปยังสำนักคุ้มภัยพยัคฆ์ทมิฬอย่างเปิดเผย

เมื่อมาถึงหน้าคฤหาสน์ บรรยากาศในครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง การป้องกันแน่นหนายิ่งขึ้นเป็นสิบเท่า! ผู้คุ้มกันที่ยืนอยู่หน้าประตูทุกคนล้วนมีระดับพลังอยู่ที่ขั้นสร้างรากฐานตอนปลาย!

"หยุด! แสดงบัตรเชิญ!"

หลี่ก่วนซื่อเพียงแค่แสดงป้ายหยกสีทองซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของหอหมื่นสมบัติออกมาอย่างใจเย็น

เมื่อเห็นป้ายนั้น ผู้คุ้มกันก็มีท่าทีที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเข้มงวด "ขออภัยท่านผู้เฒ่าหลี่ แต่วันนี้มีคำสั่งพิเศษ...ต้องทำการตรวจค้นทุกคนที่เข้าไป"

"ตามสบาย" หลี่ก่วนซื่อตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ผู้คุ้มกันได้ใช้ศิลาตรวจจับพลังชนิดพิเศษมาส่องที่กลุ่มของพวกเขา แต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ หน้ากากโลหะสีเงินนั้นทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ในที่สุด...พวกเขาก็ได้รับอนุญาตให้เข้าไปด้านใน

เย่เฟิงก้าวเท้ากลับเข้ามาในสถานที่ที่เขาเคยอาละวาดอีกครั้ง แต่คราวนี้หัวใจของเขากลับเยือกเย็นและสงบนิ่งราวกับน้ำแข็ง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ...เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ทรงพลังและอันตรายหลายสายที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด...แข็งแกร่งกว่าในครั้งก่อนมากนัก

พวกเขาไม่ได้ถูกนำไปยังห้องโถงประมูลใต้ดินเหมือนแขกทั่วไป แต่กลับถูกนำทางขึ้นไปยัง "ห้องส่วนตัว" บนชั้นสอง ซึ่งเป็นสิทธิพิเศษสำหรับแขกที่สำคัญที่สุดเท่านั้น

เมื่อเข้ามาในห้องส่วนตัวที่สามารถมองเห็นเวทีประมูลเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน เย่เฟิงก็เดินไปที่หน้าต่างทันที สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่เวที แต่กลับกวาดมองไปยังห้องส่วนตัวอื่นๆ ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจน...ในห้องที่ใหญ่ที่สุดและหรูหราที่สุดห้องหนึ่ง...มีกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวสองสายแผ่ออกมาจางๆ

กลิ่นอายแรก...คือกลิ่นอายของ "ผู้คุ้มกันอู๋ซิน" ที่เขาเคยเผชิญหน้ามาแล้ว มันยังคงเกรี้ยวกราดและเต็มไปด้วยไอสังหารเช่นเคย

แต่กลิ่นอายที่สองนั้น...กลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

มันเยียบเย็น...ลึกล้ำ...และแฝงไว้ด้วยความชั่วร้ายที่บริสุทธิ์จนทำให้แม้แต่เย่เฟิงก็ยังต้องรู้สึกขนลุกซู่! มันเป็นกลิ่นอายที่ทำให้เขารู้สึกราวกับกำลังถูกอสรพิษบรรพกาลจ้องมองอยู่!

"ทูตพิเศษ...จากสำนักใหญ่" เขากระซิบกับตัวเองเบาๆ

ในขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับการสังเกตการณ์นั้นเอง งานประมูลก็ได้เริ่มต้นขึ้น

สินค้าชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกนำขึ้นมาบนเวที แต่คราวนี้มันดูเร่งรีบและไม่เป็นทางการเหมือนครั้งก่อน ราวกับว่าพวกมันแค่ต้องการจะรีบขายของที่ร้อนมือเหล่านี้ออกไปให้เร็วที่สุด

จนกระทั่ง...สินค้าชิ้นหนึ่งถูกนำขึ้นมา

มันไม่ใช่ศาสตราวุธ...ไม่ใช่โอสถ...และไม่ใช่ทาส...

มันคือ "เศษแผนที่" ที่ทำจากหนังสัตว์โบราณแผ่นหนึ่ง มันดูเก่าแก่และขาดวิ่น และมีลวดลายที่ดูเหมือนจะไม่มีความหมายใดๆ สลักอยู่

ผู้คนส่วนใหญ่ในที่นั้นต่างมองมันด้วยความไม่ใส่ใจ

แต่ในวินาทีที่เย่เฟิงได้เห็นมัน...

ไข่มุกมังกรบรรพกาลในจุดตันเถียนของเขา...พลันสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่มันตื่นขึ้น!

(จบตอนที่ 34)